Opinions

Door het gebrek aan actie en aan chemie tussen Pitt en Cottilard was deze romantische spionagethriller bij voorbaat gedoemd te mislukken. Pitt speelt een agent van de Canadese inlichtingdienst die in 1942 in Casablanca samen met de Franse verzetsstrijder Marianna Beauséjour [Marion Cotillaard] een missie volbrengt. De twee worden verliefd en verkassen naar Londen, waar het huwelijksleven geen rozengeur en maneschijn blijkt te zijn. Een bittere teleurstelling.

Hoewel de filmposter anders doet vermoeden is dit een tam, vaak ronduit saai komisch drama waarvoor Tamar Simon Hoffs haar dochter Susanna (destijds gitarist bij The Bangles) één van de hoofdrollen toebedeelde. In haar rol als studente Molly hoeft dan ook niet veel meer te doen dat er leuk uit zien en onschuldig kijken en dat is maar goed ook, want er is niets wat er op wijst dat ze kan acteren. Dat gebrek aan acteertalent is meer zichtbaar bij John Terlesky als Molly's vriend, min of meer. James Shanta is beschamend slecht als een surf dude genaamd Killer. Joan Cusack houdt de boel nog enigszins drijvend en er is een amusant rolletje voor Pam Grier als een doortastende politieagent, maar dat maakt dit echt nog geen aanrader.

Iedere zomer verblijft de in Frankrijk wonende Salomé [Lua Michel] bij familie in een Portugees dorpje waar haar oma Avó [Ester Catalão] de scepter zwaait. Wanneer Avó onverwacht komt te overlijden, moet de hele familie bijeenkomen om afscheid te kunnen nemen. Pas daarna kan de begrafenis plaatsvinden. Door vliegtuigvertragingen duurt het langer dan verwacht en neemt de onrust in het dorp toe, ook al om Avó volgens enkele bewoners een heks was. Dat gevoel wordt versterkt wanneer Salomé bizar gedrag begint te vertonen. Het scenario biedt voldoende mogelijkheid om hier dan wel een horrorfilm, dan wel een zwarte komedie van te maken. Alves Meira heeft helaas vooral interesse in voorbijlopende geiten en pittoreske plaatjes en laat elke kans om hier iets van te maken aan haar voorbij gaan. Het resultaat is een zwalkend, slecht geregisseerd en direct te vergeten niemendalletje.

Formulematige kerstfilm over een familie die uit elkaar is gegroeid na de dood van de moeder. Vader Walter [Danny Glover] nodigt zijn kinderen en aanhang toch uit om vijf dagen te verblijven in het huis waar ze zo lang samen hebben gewoond en roept de hulp in van zijn schoonzus May [Mo'Nique] om de boel in goede banen te leiden. En dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot.

Regisseur/scenarist David E. Talbert heeft weinig verrassingen voor ons in petto, maar het oprechte, doorleefde spel van Danny Glover is een pluspunt en Mo'Nique zorgt regelmatig voor een komische impuls als de luidruchtige, maar doortastende tante. Zij zorgen er met name voor dat de sentimentaliteit nooit de overhand krijgt en dat maakt dit pretentieloos, maar acceptabel kijkvoer voor tijdens de Kerstdagen.

Wanneer hun enige zoon in mei 1940 sneuvelt, zet dat het leven van Otto en Anna Quangel op z'n kop. Hij is voorman in een fabriek dat in dienst staat van de Duitse oorlogsmachine, zij is werkzaam bij de vrouwenafdeling van de Nazi-partij. De dood van hun zoon neemt hun angst voor het Nazi-regime weg en Otto besluit zich te verzetten door ansichtkaarten te schrijven met anti-Nazi-teksten en die op verschillende plaatsen achter te laten in hun woonplaats Berlijn. Die ansichtkaarten komen terecht bij inspecteur Escherich [Daniel Brühl), die onder grote druk van de Gestapo begint met een klopjacht naar 'het spook van Berlijn'.

De vraag waarom Otto en Anna zo lang bereid waren om in dienst van de Nazi's te werken wordt hier niet beantwoord. Mijn vrije interpretatie is dat zij, zoals zo vele landgenoten, aanvankelijk meegingen met de gepropageerde vaderlandsliefde en dat ze de gevaren van het Nazi-regime pas onderkenden toen die Duitsland in meedogenloze wurggreep hielden, waardoor ze nu alleen nog uit angst doen wat de Nazi's van hun verlangen.

Het scenario toont wel duidelijk hoe de halleluja-stemming van 1940 drie jaar later volledig is omgeslagen door de bombardementen van de Geallieerden. Het acteerwerk is zeer sterk, waarbij het vooral prettig om Gleeson een robuuste, maar vooral sympathieke man te laten spelen. De kracht van "Alone in Berlin" zit 'm in het feit dat Otto door de dood van zijn zoon geen angst meer kent. Hij lijkt vastberaden om door te gaan totdat hij wordt opgepakt, wetend dat dat zijn dood zal betekenen. Dit is dan ook geen thriller over een man die angstvallig probeert de Nazi's te ontlopen, maar een drama over de emotionele impact op zijn vrouw en, ook intrigerend, de effecten van zijn acties op de onderzoekende officier. Perez is er zeker niet op uit om de Duitse burgers vrij te pleiten. Integendeel: de film bevat momenten waarin buren tegenover elkaar komen te staan, elkaar verraden en waardevolle bezittingen stelen. Otto en Anna Quangel waren echter twee gewone burgers die hun leven gaven in de hoop hun stadsgenoten in verzet te laten komen tegen het Nazi-regime. In hoeverre ze daarin zijn geslaagd maakt de film niet duidelijk, maar dat neemt niet weg dat dit een boeiende, goede gemaakte productie is.

In zijn eerste grote filmrol, een jaar voor hij wereldfaam verwierf als Lt Murdock in The A-Team, speelde Dwight Schultz (met bril) de rol van Dan Potter, een dokter die een bezoek brengt aan collega Leo Bain [Donald Pleasance] en diens instituut voor geestelijk gestoorden. Dan maakt daar kennis met patiënten Frank Hawkes [Jack Palance] en Byron 'Preacher' Sutcliff [Martin Landau], beiden onberekenbare en potentieel levensgevaarlijke patiënten die Dr Bain op uiterst eigenzinnige wijze behandelt. De paranoïde Hawkes gelooft dat Potter is gekomen om alle patiënten uit de weg te ruimen en wanneer er 's nachts een enorme electriciteitsstoring plaats vindt, weet hij - met hulp van "Preacher" en twee andere patiënten - op bloederige wijze uit het gesticht te ontsnappen zodat hij Potter en zijn familie kan vermoorden voor ze hem uit de weg ruimen.

Hoewel de angst voor het donker op papier een mooi uitgangspunt is voor een horrorfilm, werkt het niet zo best in film omdat het uiteraard nooit echt donker is. Belangrijk is dat regisseur Jack Sholder er niet in slaagt om werkelijk een gevoel van spanning op te roepen waardoor de film qua horror niet verder komt dan een paar bloederige moorden, die overigens ook niet al te best in beeld zijn gebracht, mede door middelmatige special effecten. Een gebrek aan suspense en schrikmomenten doen deze matte horror de das om, al geven met name Pleasance en Landau vertolkingen waarvoor het understatement 'interessant' lijkt te zijn uitgevonden.

Het is maart 2020 en New York is in volledige lockdown wanneer June [Katie Holmes] de stad verlaat om samen met haar vriend John [Derek Luke] wat ‘quality time’ door te brengen in een B&B. Door de pas ingestelde maatregelen kost het June flink wat moeite om op de plaats van bestemming aan te komen, dus ze is niet al te blij als blijkt dat de B&B dubbel blijkt te zijn geboekt door Charlie [Jim Sturgess]. Min of meer noodgedwongen brengen ze wat tijd samen door. Een ijdel projectje van Holmes die faalt als acteur, regisseur en scenarist van dit onnozele, clichématige prulletje.

Mijke de Jong werkte als vrijwilliger in vluchtelingenkamp Moria op Lesbos en ontmoette daar de Afghaanse tweelingzussen Malihe en Nahid Rezaie. Deze kennismaking resulteerde in deze film waarin de zusjes een gedramatiseerde versie van zichzelf spelen en waarin andere bewoners van Moria de overige rollen op zich nemen. Het idee is intrigerend maar het gebruik van amateurs is hier een nadeel, ook al omdat de scheidslijn tussen realiteit (het ware verhaal van de tweelingen) en fictie (zij spelen fictieve personages en schreven mee aan het scenario) hier onduidelijk is. Een goedbedoeld project dat vast waardevol is geweest voor de betrokken vluchtelingen maar weinig overtuigend is voor de meer neutrale kijker.

Nadat zijn vader na een lang ziekbed sterft, probeert Aloys [Georg Friedrich] te overleven als privé-detective. Door zijn werk is hij echter niet in staat tot gewoon, menselijk contact, totdat Vera [Tilda von Overbeck], die in hetzelfde flatgebouw woont, hem om hulp vraagt omdat ze naar het ziekenhuis moet. Hij negeert haar, ontfermt zich toch over haar leguaan. Daardoor ontstaat er een breekbare band tussen de twee mensen, die Vera versterkt wanneer ze telefonisch contact opneemt met Aloys en ze hem een droomwereld schildert waardoor hij uit zijn geestelijke isolement treedt.

Meer inhoud heeft de film niet en dat doet je toch een beetje afvragen waarom deze film 90 minuten moet duren. Dit is namelijk vooral een stijloefening van regisseur en co-scenarist Tobias Nölle en hoewel de beelden prachtig zijn gefilmd en het acteerwerk van beide acteurs voortreffelijk is, doet het ook allemaal iets te zweverig aan en is het zo nu en dan ook ronduit verwarrend. Een onevenwichtige film, maar de visuele schoonheid telt voor mij toch zwaarder dan de inhoudelijke tekortkomingen en maken dit psychologische drama toch de moeite waard.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat dit CGI-avontuur de nepheid van de sets en de landschappen benadrukt met eindeloze 'tracking shots', heeft iemand bedacht dat het een geniaal idee zou zijn om de cast 'Native American' te laten spreken. De acteurs kunnen hier duidelijk niet goed mee uit te voeten, bovendien is de dialoog ronduit banaal. Niet zo vreemd, omdat het verhaa,l rondom een jong stamlid dat ten tijde van de laatste IJstijd bevriend raakt met een wolf ,van zichzelf behoorlijk afgezaagd is. Regisseur Albert Hughes verfilmde het humorloze script bovendien alsof het een episch melodrama is. Slaapverwekkend.

Ducournau (Grave, Titane) gaat door waar ze gebleven is met opnieuw een film over tiener Alpha [Mélissa Boros], die geconfronteerd wordt met een zonderlinge lichamelijke verandering (een tattoo die regelmatig spontaan begint te bloeden) en een bizarre besmettelijke ziekte die zorgt voor paniek. Die tattoo houdt verband met Alpha’s heroïneverslaafde oom [Tahar Rahim], die jarenlang uit beeld is verdwenen en nu hulp krijgt van Alpha’s moeder [een uitstekende Golshifteth Farahani], een verpleegkundige die ontdekt dat haar broer aan de gevreesde ziekte lijkt. Veel vreemd gedoe gefilmd met een nerveuze (vaak irritante) camera. Emma Mackey speelt een collega van moeder en Finnegan Oldfield heeft een belangrijke bijrol als Alpha’s docent Engels. Erg pretentieus en het is te hopen dat Ducournau haar onconventionele stijl gebruikt om meer originele thema’s aan te halen.

In de Zwitserse bergen bezoekt Gijs [Gijs Scholten van Aschat] zijn zoon Rein [Reinout Scholten van Aschat] voor het eerst sinds de begrafenis van zijn vrouw. Een ongemakkelijke ontmoeting die je doet afvragen waarom Gijs niet direct huiswaarts keert. In plaats daarvan laat hij zich overhalen om met een groep van Reins vrienden een voettocht naar een bergtop te maken voor een afdaling per ski of snowboard. Tijdens die tocht komt de vader/zoon-relatie in een nieuw daglicht te staan. Gijs is een drammerige alfaman, Rein iemand die om onduidelijke redenen nog steeds geen duidelijke grenzen stelt. Hun relatie heeft meer weg van twee puberale broers dan van volwassenen en dat maakt het ondanks het goede spel van vader en zoon moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Van Ewijk compenseert met een paar indrukwekkende actiesequenties en prachtige beelden van de besneeuwde Alpentoppen van Douwe Hennink.

Volgens vele kunsthistorici is ‘Fountain’ het belangrijkste kunstwerk van de 20e eeuw. De oorspronkelijke versie stamt ui 1917 en was een urinoir, met de paraaf van ene R. Mutt. Het was anoniem ingezonden voor een tentoonstelling in New York dat bedoeld was om de barrières voor kunst volledig af te breken, maar het werd afgewezen. Het urinoir was een mediasensatie, maar het verdween spoorloos. Totdat Marcel Duchamp, een van de organisatoren van de tentoonstelling in 1917, in 1935 met een replica kwam en beweerde dat ‘Fountain’ zijn creatie was. Barbara Visser is ervan overtuigd dat het kunstwerk gemaakt was door Barones Elsa von Freytag-Loringhoven, een excentrieke vrouw die alle maatschappelijke normen tartte, bekend stond als een ‘lopend kunstwerk’ en – cruciaal – een uiterst innige band had met Duchamp. Concreet bewijs voor deze stelling is er niet, maar dat weerhoudt Visser er niet van de Barones neer te zetten als een miskend genie dat slachtoffer was van een door mannen gedomineerde cultuur. Heel overtuigend is het niet, maar Visser verdient wel lof voor de eigenzinnigheid waarmee ze deze documentaire heeft opgezet.

De Duits-Joodse theaterrecensent Arthur Kemper [Oliver Masucci] vlucht eind 1932 naar Praag uit angst voor de Nationaal-socialisten. Vlak voor de verkiezingen van 1933 laten ook vrouw Dorothea [Carla Juri] en kinderen Max [Marinus Hohmann] en Anna [Riva Krymalowski] hun thuisland achter en vestigt het gezin zich in Zwitserland. De titel verwijst naar het knuffeldier dat Anna achter moet laten wanneer ze Duitsland verlaat. Gebaseerd op de autobiografische roman van Judith Kerr en verteld vanuit het perspectief van de negenjarige Anna, die zich lange tijd niet bewust is van de dreiging die hun boven het hoofd hangt en de gevolgen die dat heeft voor familie en vriend die achter zijn gebleven. Deze boeiende benadering van de Jodenvervolging in Duitsland is prima uitgewerkt met gevoel voor tijd en plaats en profiteert enorm van het ontwapenende, authentieke spel van Krymalowski. Een uniek voorbeeld van een oorlogsfilm die geschikt en interessant is voor alle leeftijden.

De moeder van Pieter van Huystee overleefde zelfde de Jappenkampen en zowel als zijn zus betreuren het dat ze nooit met hun moeder gesproken hebben over haar ervaringen, ook al om te begrijpen hoe dat hun eigen leven heeft beïnvloed. In deze documentaire spreekt hij enkele van de laatste overlevenden, waarbij opvalt dat ze ze hun verhaal vooral niet deden omdat zij het niet zo zwaar zouden hebben gehad als de overlevende van de concentratiekampen. Van Huystee laat de vrouwen eerst een beeld schetsen van Indonesië voor de bezetting, daarna lijkt het alsof hij iedereen maar heeft laten praten in de hoop dat hij er achteraf wat structuur in aan kon brengen. En dus bestaat het uit korte anekdotes en gaat het nooit de diepte in. Bovendien was het perspectief van een man welkom geweest.

Uitstekende verfilming van het spannende, intelligente boek ‘De Donkere Kamer van Damocles’ van Willem Frederik Hermans waarin Ducker [Lex Schoorel], de kleurloze eigenaar van een tabakszaak en amateurfotograaf in Voorschoten, tijdens de Tweede Wereldoorlog oog in oog komt te staan met spion Dorbeck [Lex Schoorel], die als twee druppels op hem lijkt. Ducker krijg opeens de kans om zichzelf van een heldhaftige kant te laten zien wanneer Dorbeck hem betrekt bij smokkel en liquidaties in dienst van de Geallieerden. Maar Duckers daden blijken een keerzijde te hebben. De vierde film van Rademakers leverde hem een nominatie op voor een Gouden Palm en is amper gedateerd. Sterke vertolkingen over de gehele linie en een schitterende dissectie van de flinterdunne lijn tussen ‘goed’ en ‘fout’ in De Oorlog.

De bijna vijftienjarige Amy [Lola Koppen] beschouwt zichzelf sinds een paar maanden als een toneelschrijver. Ze heeft een volstrekt onbegrijpelijk werkje geschreven dat ze wil laten opvoeren als Kabuki en bereidt samen met haar enthousiaste, maar even incompetente vriend Barry [Tim Teunissen]. Het grootste deel van deze komedie bestaat uit de repetities voor dat stuk waarin het acteerpeil gelijk is aan de kwaliteit van het toneelstuk. Opmerkelijk genoeg is deze film nog slechter dan dat toneelstuk (en de titel, niet te vergeten). Hoe is dat mogelijk? Nou, de onzinnige geluidseffecten en de jolige, avant-gardistische muzikale intermezzo’s beantwoorden die vraag al enigszins. Natuurlijk is absurdistische, experimentele cinema bedoeld om te prikkelen, maar dit liet me volkomen koud. Dat het bedoeld is als kritiek op de rijken neem ik graag voor kennisgeving aan.

Frans Bromet blijkt niet geheel verrassend dé aangewezen persoon te zijn voor een documentaire over de scheidslijn tussen antisemitisme en kritiek op de staat Israël. Zijn nuchtere, niet sensationele benadering helpt daarbij, maar het is vooral het brede perspectief op dit voor velen gevoelige onderwerp die de objectiviteit waarborgt. Startpunt voor dit vraagstuk is een aanval op het Joodse restaurant van de familie Bar-On waarbij zoon Daniel zich geen woorden in de mond laat leggen. De dader verklaarde tegenover de politie dat zijn woede gericht was op de Israëlische vlag die buiten hing en niet op Joden in het algemeen. Andere Joodse slachtoffers van geweld (van bedreigingen en bespugingen tot een bomaanslag) vertellen over hun ervaringen, maar Bromet spreekt ook mensen die kritisch zijn op Israël en op de Joodse belangenorganisaties die beschuldigingen van antisemitisme zouden gebruiken om de critici monddood te maken. Het meest in het oog springend is de oprichter van ‘Een Ander Joods Geluid’. Het is alleen jammer dat de daders van de geweldsdelicten niet zelf aan het woord komen, al sprak Bromet wel met een advocaat van één van hen.

Vraag niet waarom, maar De Niro speelt hier een dubbelrol als bevriende maffiafiguren Frank Costello en Vito Genovese die op late leeftijd lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Vito geeft handlanger Albert [Michael Rispoli] zelfs opdracht om Frank te liquideren. Frank overleeft de aanslag, maar blijft bij zijn besluit om zich terug te trekken uit de misdaad. Wat volgt is een serie flashbacks vertelt vanuit Franks perspectief die de voorgeschiedenis vertelt en uiteindelijk hoe het conflict tussen Frank en Vito uiteindelijk toch nog wordt beslecht. De Niro’s dubbelrol is in het begin wat verwarrend, maar al met al is dit een degelijk misdaaddrama. Het grote probleem is dat het qua inhoud en vertelstijl niets heeft toe te voegen aan het genre.

The Chipmunks en The Chipettes zijn per boot onderweg naar de International Music Awards en drie schrijvers verzonnen een stompzinnige manier om deze zingende eekhoorns te laten stranden op een eiland met Zoe [Jenny Slate] die daar al 9 jaar wacht op hulp. Manager en adoptievader Dave [Jason Lee] en voormalig manager Ian [David Cross] overkomt min of meer hetzelfde in deze dwaze komedie vol flauwe en vergezochte grappen. Lee en Cross schikken zich in hun vernederende rollen. Mogelijk dat de door de Chipmunks en Chipettes gezongen covers je een bescheiden glimlach bezorgen, op meer hoef je niet te rekenen.

Dave [Jason Lee] reist af naar Miami voor de albumpresentatie van Ashley Grey [Bella Thorne]. Alvin [Justin Long], Simon [Matthew Gray Gubler] en Theodore [Jesse McCartney] vrezen echter dat Dave hen in de steek zal laten door Samantha [Kimberly Williams-Paisley] ten huwelijk te vragen. Ze halen Samantha’s zoon [Josh Green] over om hen mee te nemen naar Miami om de verloving tegen te houden. Onderweg krijgen ze te maken met Air Marshall James Sugges [Tony Hale] en na een gedwongen noodlanding reizen ze verder over land. Meer van dezelfde nonsens vol kinderachtige humor en hopeloos overacteren, vooral van de onuitstaanbare Hale. Cameo’s van John Waters en Redfoo (die zijn nieuwe dansprulletje plugt).

Intelligent geschreven, complex psychologisch drama met thrillerelementen nodigt uit tot herhaald kijken. Centraal staan twee vriendinnen die een weekend samen doorbrengen in de hoop hun vriendschap nieuw leven in te blazen. Anna [Mackenzie Davis] en Beth [Caitlin FitzGerald] zijn allebei actrices maar Beth heeft meer succes gehad en dat leidt tot wroeging bij Anna, vooral wanneer Beth een scenario dat haar is aangeboden afwijst.

Het scenario van Lawrence Michael Levine zet je op sluwe wijze op het verkeerde been in de scène waarin we kennis maken met Anna en dat maakt duidelijk dat je te maken hebt met een film die speelt met verwachtingen en je langzaam de afzonderlijke stukjes aanreikt van een puzzel die je bij de eerste poging mogelijk nog niet helemaal in elkaar weet te zetten. Onder de intelligente regie van Sophia Takal komt Davis tot een intense, doch beheerste vertolking die tot aan het verrassende eindezorgt voor een ongemakkelijke spanning die versterkt wordt door het contrasterende, ingetogen spel van FitzGerald.

Twee hartsvriendinnen staan op een kruispunt in hun leven. Lucy [Dakota Johnson] ontdekt op haar 32e dat ze lesbisch is en Jane [Sonoya Mizuno] keert samen met haar vriend Danny [Jermaine Fowler] terug naar haar geboorteplaats Londen om te beginnen aan haar droombaan. Jane wil Lucy helpen om haar seksuele identiteit een plaats te geven, maar komt zelf ook voor dilemma’s te staan. Een warm, eerlijk portret van vriendschap met een ontwapenende Johnson. Kiersey Clemons is zeer aanlokkelijk als de vrouw voor wie Lucy gevoelens koestert. De titel verwijst naar het gemak waarmee Lucy en Jane elkaar zeggen dat het OK gaat, terwijl ze weten dat het niet zo is.

Ja, natuurlijk. Matt Walsh is een politieke commentator die geen enkele moeite doet om zijn zelfingenomenheid en zijn vermeende intellectuele superioriteit te gebruiken om mensen met een ander wereldbeeld voor schut te zetten. Eerder ging hij het debat over genderidentiteit te lijf in What Is A Woman? met de onjuiste aanname dat geslacht en gender hetzelfde is. Dus. Hier bagatelliseert hij racisme vast te stellen dat er mensen zijn die munt slaan uit de gecreëerde behoefte aan politieke correctheid. Dat zal best waar zijn, maar Walsh levert geen enkel concreet bewijs aan. Zijn ego is blijkbaar zo opgeblazen dat hij niet inziet dat hij vooral zichzelf voor schut zet door zich afwisselend voor te doen als een irritante workshopdeelnemer en een specialist in DEI (Diversity, Equity, Inclusivity). Een buitengewoon naargeestig filmpje van een buitengewoon vervelend mannetje.

Hij hield van biljarten en van vieze grappen, was sociaal onhandig en verkwiste zijn geld. Maar hij was ook het grootste muzikale genie aller tijden, verantwoordelijk voor muzikale meesterwerken als “Eine kleine Nachtmusik”, “Die Zauberflöte”, “Don Giovanni” en “Le Nozze die Figaro”. Maar deze naar Wolfgang Amadeus Mozart vernoemde biografie is verteld vanuit het perspectief van Antonio Salieri, destijds hofcomponist van Keizer Joseph II en stikjaloers op het gemak waarmee de geniale, maar in Salieri’s ogen ook zeer irritante en soms ronduit respectloze Mozart. Mozart stierf op 35-jarige leeftijd en werd begraven in een graf voor armoedzaaiers. De exacte oorzaak van zijn dood is niet bekend, al neemt men aan dat hij stierf aan een ziekte. Dat neemt niet weg dat indertijd het hardnekkige gerucht de ronde deed dat Salieri verantwoordelijk was voor Mozarts dood.

“Amadeus” neemt dat intrigerende gerucht als uitgangspunt en maakt daarmee duidelijk dat deze biografische film geen geschiedenisles is, hoewel de karakteriseringen van Mozart [Tom Dulce] en Salieri [F. Murray Abraham] in ieder geval wel dicht bij de realiteit blijven, voor zover die bekend is. De film begint in 1823 wanneer de inmiddels hoogbejaarde Salieri luidkeels roept om vergeving voor de moord op Mozart, alvorens een mislukte zelfmoordpoging te doen. Hij belandt hierdoor in een gesticht, waar hij bezoek krijgt van een priester [Herman Mecklere] aan wie hij vertelt over zijn relatie met Mozart vanaf de eerste ontmoeting tot aan diens dood.

Salieri ziet Mozart voor het eerst wanneer hij een vrouw opjaagt en die na een paar zeer schunnige woordgrappen op uiterst lompe wijze ten huwelijk vraagt. Een ongemanierde vleugel in de ogen van de godvrezende, vrome Salieri. Maar Salieri ontdekt ook al heel snel dat Mozart een muzikaal genie is waar hij zelf absoluut niet aan kan tippen: hij omschrijft Mozarts muziek zelfs als de stem van God. Wanneer de gemaskerde Salieri tijdens een feest Mozart vraagt om zijn manier van spelen te imiteren, laat Mozart geen spaan van hem heel. Dit alles voedt de jaloezie en maakt Salieri vastberaden om Mozarts carrière naar de knoppen te helpen. Salieri heeft namelijk één troef: hij is hofcomponist van Keizer Joseph II [Jeffrey Jones], een groot liefhebber van muziek maar zonder muzikaal talent en zonder een oor voor muziek. Om die reden is Salieri de belangrijkste adviseur van de keizer en van die positie maakt hij op geslepen wijze gebruik.

“Amadeus” is een feest voor oor en oog. Veel van Mozarts belangrijkste meesterwerken passeren de revue en die zijn allemaal prachtig uitgevoerd door The Academy Of St Martin In The Fields onder leiding van Sir Neville Marriner. De muziek bestaat uit een dwarsdoorsnede van Mozarts beste werk. Daarom is deze film in dat opzicht een uitstekende kennismaking met Mozart en een genot voor de liefhebbers van zijn bekendste werken. Maar “Amadeus” schittert ook door de kwaliteit van de vaak zeer weelderige kostuums en de uitstekend verzorgde make-up. Daardoor brengt deze film de tijd waarin Mozart leefde op treffende wijze tot leven.

Maar ondanks al die aandacht voor detail zijn het de acteurs die de film domineren. Abraham en Hulce zijn allebei voortreffelijk in complexe rollen, want gedurende de film veranderen zowel Salieri als Mozart qua fysiek en karakter. Dat beide acteurs genomineerd werden voor een Oscar voor beste mannelijke hoofdrol zegt echter ook iets over het voortreffelijke script dat de acteurs de middelen geeft om zo te schitteren. Jeffrey Jones – voor veertigers waarschijnlijk vooral bekend als Mr Rooney uit “Ferris Bueller’s Day Off”- is ook subliem als de keizer die onder alle omstandigheden zijn muzikale beperkingen probeert te verhullen, maar niet schroomt om zijn autoriteit te laten gelden.

“Amadeus” won in totaal maar liefst 8 Oscars, waaronder die voor beste film [Saul Zaentz], beste regie [Milos Forman], beste acteur [F. Murray Abraham] en beste scenario [Peter Schaffer]. Dit is zo’n biografie die een genot is voor zowel filmliefhebbers als muziekliefhebbers. En dat zo’n films zijn dun gezaaid!

Wanneer everbitterde, humeurige G.K. [Naseeruddin Shah] een lift krijgt van riskja chauffeur Amal [Rupinder Nagra], is hij zo onder de indruk van diens geduld, nederigheid en integriteit dat hij Amal een plaats geeft in zijn testament. G.K. komt kort daarna te overlijden en zijn kinderen zijn onaangenaam verrast dat hun vader een volslagen onbekende man heeft toegevoegd aan zijn testament. De notaris moet proberen Amal binnen 30 dagen een brief te overhandigen, anders gaat het vermogen van G.K. volgens de oorspronkelijke afspraak alsnog naar zijn kinderen. Een race tegen de klok begint om de nietsvermoedende Amal te vinden, maar die heeft hele andere dingen aan zijn hoofd.

Nagra is briljant in de afwisselend hartverwarmende en hartverscheurende titelrol en Koel Purie ronduit charmant als de aanvankelijk wat kille vrouw wiens leven op verschillende manieren verandert dankzij Amal. Shah heeft weinig tijd om zijn personage neer te zetten, maar zijn indrukwekkende scène in een muziekcafé vertelt ons alles wat we over hem hoeven te weten. De rest van de cast is weliswaar een tikje kleurloos maar Amal is voortreffelijk gefilmd op locatie en voorzien van een fraaie score door de Indisch-Canadese Ramier Siva-Nandan alias Dr. Shiva.

In 1986 (neem ik maar even aan) bereidt een groep toneelstudenten zich onder leiding van regisseur Patrice [Louis Garrel] voor op een uitvoering. Het type film dat de kijker keer op keer bedriegt door emotionele scènes te laten zien die onderdeel uit blijken te maken van een toneelstuk. Tedeschi en kornuiten denken blijkbaar dat dat briljant is, maar door je er steeds aan te herinneren dat een film per definitie toneelspel is, valt hier geen enkel plezier aan te beleven. Een pretentieuze, gekunstelde gotspe.

Beter dan "Fifty Shades Of Grey", maar dat wil niet veel zeggen. Ozon begint met de film met een shot van een vagina die overgaat in het shot van het oog van hoofdrolspeelster Marine Vacth. Een onvergetelijk shot, want het is werkelijk ver-schrik-ke-lijk slecht en aanzienlijk meer lachwekkend dan schokkend. Het verhaal van een vrouwke dat met haar psychiater van bil gaat zodra hij iets tegen haar zegt is al bedenkelijk, maar het wordt nog idioter wanneer ze datzelfde doet met de tweelingbroer van haar psychiater. Of niet... of toch wel?

Ozon probeert een softseks 'Red Shoes Diaries'-verhaaltje op te leuken met opzichtige visuals, waaronder de praatsessies die om onzinnige redenen in split-screen zijn gemonteerd. Talloze shots van spiegelreflecties versterken het gevoel dat dit echt een geval is van een film die zijn gebrek aan inhoud krampachtig probeert te compenseren met iets wat moet doorgaan voor 'stijl'. Omdat François Ozon één van de troetelkindjes is van de Arthouse-scene, zal deze film ongetwijfeld zijn verdedigers hebben. Maar alleen Liverpool-trainer Jürgen Klopp heeft daar goede redenen voor!

Almodóvar maakt effectief gebruik van zijn vaste acteurs in deze niet al te veelzeggende, soms wat bizarre, maar onderhoudende zwarte komedie waar het plezier 'm vooral zit in de details. Het betreft de crew en de passagiers van een vliegtuig met een defect landingsgestel, wat betekent dat de piloot een levensgevaarlijke landing moet uitvoeren op een vliegveld... maar het is nog even afwachten voor er een geschikt vliegveld is gevonden en terwijl de crew probeert op allerlei manier de passagiers te kalmeren en/of te vermaken (o.a. met een vertolking van "I'm So Excited"). Het heeft allemaal weinig om het lijf, maar de film is goed gemaakt en de cast haalt eruit wat erin zit. Erg veel is dat dus niet, maar dit is een aardige tijdvuller. Sowieso is het prettig om te zien dat Almodóvar nog steeds een luchtige kant heeft.

Charles Heller, een computerdeskundige bij de CIA, besluit hoogstpersoonlijk wraak te nemen voor het feit dat zijn verloofde is geëxecuteerd tijdens een gijzelingsactie in de Amerikaanse ambassade in München. Hij gebruikt zijn bevoegdheden en computervaardigheden om geheime informatie te vinden die hem op het spoor brengen van de daders.

Een paar behoorlijke actiescènes en degelijk ondersteunend werk van Christopher Plummer en Ed Lauter houden je mogelijk nog net wakker in deze trage, vaak ronduit saaie thriller die bovendien te kampen heeft met een kleurloze, matig acterende John Savage.