Opinions

Filosofieprofessor Alma [Julia Roberts] wacht op een besluit over een vaste aanstelling op Yale University wanneer adorerende studente Maggie [Ayo Edeberi] haar vertelt dat Alma’s collega Hank [Andrew Garfield] zich schuldig heeft gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Scenarist Nora Garrett gaat bewust momenten die meer duidelijkheid zouden kunnen geven uit de weg door de direct betrokkenen nadrukkelijk naar de achtergrond te verschuiven. In plaats daarvan registreert het Alma’s worsteling met de keuzes die zij maakt en fysieke problemen die steeds ernstigere vormen aannemen. Roberts was zelden zo goed, Stuhlbarg schittert als haar passief-agressieve echtgenoot. De schets van de (morele) generatiekloof is wel erg zwart-wit en de ontknoping is onbevredigend in deze spraakmakende, maar vooral frustrerende karakterschets.

In de opening van deze documentaire loopt een woordenwisseling tussen tweelingbroers Matt en Luke Goss dusdanig uit de hand dat ze bijna slaags raken. Het gebeurt in de aanloop naar een reünieconcert dat de broers in de O2-arena zouden moeten geven. Drummer Luke is nog altijd verbitterd over het feit dat zijn rol in het succes van boyband Bros is gemarginaliseerd, Matt koestert nog altijd wrok tegen zijn broer die op het hoogtepunt van hun faam besloot dat het mooi was geweest en zo een einde maakte aan het ongelofelijke succes. Ruim 25 jaar later zijn Matt en Luke, die de laatste 10 jaar nauwelijks met elkaar hebben gesproken, toch overgehaald om samen op te treden. Luke, die een verdienstelijk acteur is geworden, heeft al jaren zijn drums meer aangeraakt maar is vastbesloten om zich niet weer aan de kant te laten zetten. Matt heeft zijn zangcarrière nieuw leven ingeblazen met een een serie succesvolle shows in Las Vegas en heeft al helemaal bedacht hoe de show zou moeten verlopen.
Zeer openhartige documentaire over twee broers die qua persoonlijkheid totaal van elkaar lijken te verschillen: Luke is een bedachtzame, introverte man en Matt is ijdel en ziet zichzelf als een soort amateur-filosoof. Matts ontboezemingen over het belang van zijn bandana en zijn huisregels ('Ik sta geen ruzie toe in dit huis') en zijn ongelukkig geformuleerde wijsheden zorgen voor een onbedoelde komische noot, maar dat is een absolute bonus in een film die op prachtige wijze zowel de goede als slechte kanten van familiedynamiek - en de druk die plotseling faam met zich meebrengt - bloot legt. Daarmee is dit veel meer geworden dan een muzikale biografie of een concertfilm en hoef je helemaal geen fan van Bros te zijn om dit te kunnen waarderen. Probeer je tranen maar eens te bedwingen bij 'Garden of Forgiveness'.

Michelle Williams en Julianne Moore doen iets te nadrukkelijk een gooi naar een Oscarnominatie in deze erg melodramatische remake van de gelijknamige film van Susanne Bier uit 2006. Williams speelt de rol van Isabel, een Amerikaanse vrouw die haar leven gewijd heeft aan een weeshuis in India. Wanneer de succesvolle zakenvrouw Theresa [Julianne Moore] aangeeft een enorm bedrag aan het weeshuis te willen doneren, stelt ze als eis dat Isabel persoonlijk naar New York afreist om de zaak te beklinken. Na een vrij droge, zakelijke eerste ontmoeting nodigt Theresa Isabel uit op het huwelijksfeest van haar dochter Grace [Abby Quinn]. Zoals de titel al doet vermoeden, is dat het begin van een serie onthullingen die de levens van alle betrokkenen op zijn kop zal zetten.

De meeste aandacht zal uitgaan naar het acteerduel tussen diva's Moore en Williams, maar het is opvallend hoe gemakkelijk Abby Quinn zich staande houdt tussen de acteerkanonnen en ze bijna van het scherm speelt. Haar eerste persoonlijke ontmoeting met Isabel is een zeer nauwkeurig geregisseerd emotioneel hoogtepunt en een masterclass in klein acteren. Cudrup levert ook puik werk af als Theresa's echtgenoot Oscar, die lange tijd probeert zijn eigen emoties te onderdrukken. Regisseur/scenarist Bart Freundlich doet weliswaar iets teveel zijn best om de tranen te laten vloeien, maar slaagt er toch in je een paar keer een brok in de keel te bezorgen.

Tienerkarikaturen Tessa Young [Josephine Langford] en Hardin Scott [Hero Fiennes Riffin] stuntelen zich door de ene na de andere crisis, dan wel het gevolg van overdadige alcoholconsumptie en jaloezie, dan wel de ‘schuld’ van een ongewenst familielid, en elke crisis eindigt met de mededeling dat het toch echt voorbij is. Een stemmig, slap popdeuntje en een robbertje seks later is het weer koek en ei voor zolang het duurt. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers was er niet en zal er ook nooit komen, maar aangezien de After-boekenreeks van Anna Scott (die meeschreef aan het scenario) uit vier delen bestaat komt er voorlopig geen einde aan deze verschrikking. Vervolg: After We Fell.

Tess [Josephine] is een bloedmooie, brave, welgestelde blondine, maar haar vriendje Hardin [Hero Fiennes Tiffin] is altijd gekleed in het zwart, heeft een flink aantal tatoeages en spreekt met een Brits accent. Het is dan ook geen verrassing dat dit romantische drama een opeenvolging is van tienerdramaclichés. Gelukkig is er om het kwartier een tienerseksscene met zo’n hijgerig, tenenkrommend popdeuntje om te onderstrepen dat Landon zich louter heeft laten inspireren door de grote hoeveelheid bagger dat dit genre al jaren teistert.

Jake [Colin Farrel], Kyra [Jodie Turner-Smith] en hun dochter Mika [Malea Emma Tjandrawidjaja] zijn aangeslagen wanneer Yang [Justin H. Min], een hulprobot die ze behandelen als een zoon en broer, niet langer meer functioneert. Het gezin vraagt hulp bij “Brothers and Sisters” in de hoop hem te recyclen, maar stuiten daarbij op technische problemen en morele dilemma’s. Regisseur Kogonada lijkt het meest van zijn kruit verschoten te hebben na de familiedanswedstrijd (die mij deed denken aan de National Bim Hour uit de beruchte muzikale campklassieker The Apple) en verzandt al snel in aanmatigend gepreek waarbij hij weliswaar enkele interessante vragen opwerpt, maar er ook in slaagt om de kijker in slaap te sussen.

Door een zonnevlam zijn de oude grenzen op Aarde verdwenen en is de regie overgenomen door War Lords. Einzelgänger, avonturier en huurling Jake [Dave Bautista] wordt door zelfverklaarde koning August [Samuel L. Jackson] ingehuurd om de Mona Lisa te stelen van generaal Volkov. De zoektocht brengt Jake naar de voormalige Maginot-linie waar hem de nodige verrassingen staan te wachten. Kurylenko mag meedoen in deze routinematige, maar goed te pruimen futuristische actiefilm.

De setting is veelbelovend: een Brits echtpaar bestaande uit kolonel Lewis Morgan [Jason Clarke] en Rachael [Keira Knightley] reist in 1946 naar het verwoeste Hamburg waar Lewis tot taak heeft een bijdrage te leveren aan het herstellen van de orde en het opsporen van de laatste Hitler-getrouwen. Het Britse leger confisceert voor hun het huis waar Stephen Lubert [Alexander Skarsgård] en zijn tienerdochter Heike [Flora Thiemann] wonen en die naar de zolderkamer worden verbannen. Helaas is dit geen thriller geworden over de klopjacht op Nazi's, maar een teleurstellend standaardwerkje over de liefdesdriehoek die ontstaat omdat Rachael zich verveelt. De acteurs halen het onderste uit de kan, maar het blijft ongeïnspireerde boeketreeksromantiek uit de tijd dat vrouwen nog weke knieën (en meer) kregen als een man ook maar enige avances maakt.

Sfeervol coming-of-age waarin de 11-jarige Sophie [Frankie Corio] met haar vader Calum [Paul Mescal] vakantie viert in Turkije. Er is een kink in de kabel maar pas na een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waardoor Sophie een persoonlijke groei doormaakt wordt duidelijk welke schaduw er over deze vakantie hangt. De slotonthulling is letterlijk en figuurlijk er niet één om vrolijk van te worden en het plot meandert teveel, maar Wells stijlvolle regie en het innemende spel van Corio maken veel goed.

Vissers Rakesh en Ganesh zijn grootgebracht met traditionele vismethodes. Maar de concurrentie is moordend en strengere regels (onder anderen m.b.t. nachtvissen met ledlampen) maakt het haast onmogelijk om vast te houden aan een eeuwenoude familietraditie. Enige kennis van visserij komt goed van pas om de problematiek te begrijpen. Kaur toont ook de sobere omstandigheden waaronder Rakesh en Ganesh hun gezinnen moeten onderhouden. De verhaallijn is wat aan de magere kant en hoewel dit zich aanprijst als cinema vérité zijn er veel scènes die lijken te zijn nagespeeld. Onderhoudend, maar niet geheel overtuigend.

Eigenzinnig, luchtig Uruguyaans drama in drie episodes begint met de wake voor Elena [Victoria Jorge] waarbij Adela [Chiara Houracde] zich zwijgende groot blijft houden ondanks een zichtbaar, diepgeworteld verdriet. In de episodes die volgen ontdekken we de voorgeschiedenis van deze twee beste vriendin vanuit Adela’s perspectief waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor Luci [Eva Dans], een wederzijdse vriendin die hen bezoekt met haar zoontje. Het scenario is wat stuurloos en ontbeert diepgang, maar de charismatische cast en visuele grappen (waaronder een amusante verwijzing naar Babe en de ontknoping) houden je bij de les.

Door een bizarre samenloop van omstandigheden is Adaline Bowman [Blake Lively] sinds een auto-ongeluk in 1938 geen dag meer verouderd. Vijftien jaar lang weet ze dat geheim te houden, maar wanneer wetenschappers haar willen laten opnemen voor wetenschappelijke testen, laat ze haar dochter [Cate Richardson] achter. Sindsdien verhuist ze om de tien jaar zodat ze een nieuwe identiteit kan aannemen. Dat laat geen ruimte voor innige vriendschappen, laat staan een relatie. In 2013 valt ze echter als een blok voor Ellis [Michiel Huisman]. Sprookjesachtig romantisch drama over het nut en de waarde van (bij voorkeur samen) oud worden is behoorlijk vergezocht, maar lijdt vooral aan een gebrek aan verhaal. Lively blijkt een prima keuze voor de titelrol, maar de beste momenten komen van Lynda Boyd, als Adalines blinde vriendin en van Ellen Burstyn als haar inmiddels 80-jarige dochter, die zich moet voordoen als haar grootmoeder.

Olsen [Mel Gibson] zit op een bankje in Washington wanneer hij tot zijn schrik ontdekt dat hij het doelwit is van een aanslag. In flashbacks ontdekken we wat hiervoor de reden is in deze verwarrende en, gezien de aansprekende cast, uiterst teleurstellende thriller. Het heeft in ieder geval iets te maken met een vermeende terrorist [Barkhad Abdi] die in Antwerpen onderworpen wordt aan de meedogenloze ondervragingstechnieken van een groepje Amerikaanse agenten dat denkt dat hij een terrorist is. Het is hoe dan ook een hoop oeverloos geklets dat pas helemaal op het einde uitmondt in een niet onaardige schietpartij. De vraag is of het je tegen die tijd nog iets kan schelen hoe deze confrontatie afloopt. Ik waag dat te betwijfelen.

Druk Gyalpo is sinds 2006 de (draken)koning van Bhutan en laat regelmatig volksonderzoek plegen om het Bruto Nationaal Geluk te meten. Amber en Guna behoren tot de 75 ambtenaren die door het land reizen om die metingen te verrichten. Deze documentaire volgt het tweetal tijdens hun ontmoetingen en gesprekken met inwoners en toont ‘geluksscore’ die de geïnterviewden hebben behaald op basis van een lijst met 149 vragen in 8 categorieën. Het idee om het succes van je land te meten aan de hand van geluk in plaats van het Bruto Nationaal Product is goedbedoeld, maar wanneer Bhattarai en Zurbó zich verdiepen in enkele geïnterviewden (en Amber) blijkt het meten van geluk niet zo eenvoudig te zijn. Prachtig portret van een bijzondere cultuur toont het contrast tussen de stad en het platteland vanuit een uniek perspectief en met een prettige dosis ironische humor. Fascinerend en zeer onderhoudend.

De 83-jarige Sergio rouwt nog om de dood van zijn echtgenote, maar reageert vol enthousiasme op een advertentie in de krant waarin werk wordt aangeboden voor een man van 80 tot 90 jaar. Wanneer tijdens zijn sollicitatiegesprek blijkt dat het gaat om spionage raakt hij alleen maar meer geïnteresseerd. Sergio dient te infiltreren in een verzorgingstehuis waar, volgens de dochter van één van de bewoners, sprake is van diefstal, mishandeling en verwaarlozing. Sergio laat zich opnemen en is zogenaamd onderwerp van een documentaire, waardoor een cameracrew hem overdag kan filmen.

Dit uitgangspunt biedt een uniek perspectief op ouderdom. We zien hoe Sergio opleeft doordat hij een nieuw doel in zijn leven heeft, maar we geleidelijk ontdekken we ook dat er meer leven (en levenslust) in zijn medebewoners zit dan je bij aanvang zou zeggen. Sergio's noodzakelijke nieuwsgierigheid blijkt bovendien een onverwachte impact te hebben op een aantal bewoners... en uiteindelijk ook op Sergio zelf. Een afwisselend humoristisch, hartverwarmend en hartverscheurend eerbetoon aan 80-plussers met een groots verjaardagsfeest als één van de hoogtepunten. En wat betreft die misstanden in het ziekenhuis? Tja, daarvoor moet je dit juweeltje zelf bekijken.

Een beetje Kurosawa (Rashomon om precies te zijn), een beetje DeSade (met expliciete erotische scènes) en een stevige dosis eigenzinnigheid van regisseur Chan-wook Park zelf. Verfilming van de roman "Fingersmith" die zich afspeelde in Victoriaans Engeland maar hier is overgeplaatst naar Japan. Het verhaal van een Koreaans dienstmeisje dat een 'graaf' helpt haar meesteres over te halen met hem te trouwen, krijgt een boeiende wending wanneer we in het tweede deel alle gebeurtenissen vanuit een ander perspectief te zien krijgen. Het resultaat is een goed geproduceerde, zwartkomische romantische vertelling met een vleugje gruwelijkheid. Goed geacteerd, altijd verrassend maar vast en zeker niet naar ieders smaak.

Helen en Roza Citron behoorden tot het zeer selecte gezelschap dat tijdens concentratiekamp Sobibor levend wist te verlaten. Dat was vooral te danken aan het feit dat SS-officier Frank Wunsch een oogje op haar had en zelf een relatie (in zekere zin) met haar onderhield. De drie hoofdrolspeler waren bij het verschijnen van deze documentaire al jaren dood, maar zij doen elk hun versie van het verhaal. Sarfaty plaatst één en ander in een context door te spreken met andere overlevenden. De titel maakt duidelijk hoe de vork in de steel zat, maar maakt ook duidelijk waartoe mensen bereid zijn om zichzelf en de mensen van wie ze houden, zo goed en zo kwaad mogelijk, te beschermen.

Mocht je deze film toevallig in je ééntje zien, speel dan eens een spelletje 'Ontdek je Plekje' en verzin je eigen commentaar bij de eindeloze trackingshots en statische shots van de mistroostige locaties waar hoofdrolspeler Sinan doorheen loopt terwijl hij met allerhande volk discussieert over de waarde van literatuur, religie en meer van zulks. Slaapverwekkende navelstaarderij, temeer daar de film suggereert een verfilming te zijn van het boek dat aspirerend schrijver Sinan wanhopig aan de man probeert te brengen. Meer dan drie uur onuitstaanbare blablabla dat meer geschikt is voor een podcast, maar totaal niet voor cinema. Technisch prima gedaan en voor zover er sprake is van acteerwerk is dat wel in orde, maar pretentieus en ontzettend saai. Wijlen Joop Scheltens had wel raad geweten met deze filmplaatjes.

De 29-jarige Aya [Fatma Sfarr] krijgt door een samenloop van omstandigheden de kans om haar uitzichtloze leventje als hotelmedewerker te verruilen voor een zorgeloos leventje in Tunis. Ze huurt een kamer bij Lobna [Yassmine Dimassi] die haar laat kennismaken met het nachtleven. Aan de zorgeloosheid komt snel een einde wanneer Aya betrokken is bij een incident waarbij Karim [Ala BenHamad] om het leven komt en ze haar verhaal moet doen (en zich moet identificeren) bij een achterdochtige rechercheur [Nidhal Saadi]. Speelt zich af in het kielzog van de Arabische Lente, die begon in Tunesië. Barsaoui's goed geacteerde dissectie van de Tunesische samenleving levert interessante inzichten op, maar wordt overschaduwd door het vergezochte, melodramatische plot.

Aileen Wuornos was een armoedige, verpauperde zwerver die financieel overleefde door middel van prostitutie. Ze doodde in de periode van december 1989 tot september 7 van haar mannelijke klanten en staat in de VS nog steeds bekend als de eerste vrouwelijke serie-moordenaar. In januari 1991 wordt Wuornos opgepakt en een week later legt ze een bekentenis af waarbij ze benadrukt dat ze handelde uit zelfverdediging. Het verhaal rondom het gerechtelijk onderzoek en de rechtszaak die leidde tot haar doodsvonnis even bizar als fascinerend: Wuornos werd verraden door haar geliefde, de Openbare Aanklager was meer uit op een veroordeling dan op de waarheid, Wuornos nam de - op zijn zachtst gezegd - excentrieke, maar vooral zeer onervaren Steve Glazer in de arm om haar te verdedigen. Niet alleen verprutste hij de verdediging, hij verdiende ook nog een zakcentje over de rug van Wuornos als 'agent' van Arlene Pralle, die als herboren Christen besloot Aileen te adopteren en die alleen met Broomfield wil praten voor een flinke vergoeding.

Deze documentaire bestaat voor een behoorlijk deel uit archiefbeelden die, met de toelichting van Nick Broomfield, de dubieuze feiten op een rij zet en je als kijker geboeid houden. De altijd charismatische, vriendelijk klinkende Broomfield spreekt met allerlei mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van Wuornos, of dat in ieder geval te beweren. Uiteraard zitten daar wat rare figuren bij, maar het meest schrijnend is toch wel de hypocrisie van Arlene Pralle en het opportunisme van de Openbare Aanklager die Wuornos vooral zag als een middel om stemmen te winnen. Om nog maar te zwijgen over het gescherm met auteurs- en filmrechten! Het zijn echter de gesprekken met Wuornos zelf die het meeste indruk maken en die je ongetwijfeld aan het twijfelen brengen over de ware toedracht van dit alles. Is zij het slachtoffer dat uit noodweer handelde om (verdere) verkrachting te voorkomen, of is ze toch de koelbloedige, manipulatieve seriemoordenaar? Broomfield filmt alle geïnterviewden in close-up en laat het aan de kijker om chocola te maken van hun woorden en hun gezichtsuitdrukkingen. Een pasklaar antwoord krijg je niet, maar dat deze film een stuk hypocrisie en opportunisme binnen het Amerikaanse rechtssysteem op scherpe wijze blootlegt staat buiten kijf en vooral dat maakt deze film zo interessant.

Op 9 oktober 2002, 10 jaar na haar veroordeling wegens moord op 7 mannen, werd voormalige prositutee Aileen Wuornos geëxecuteerd. Nick Broomfield volgde in 1992 het verloop van haar rechtszaak en sprak daarin uitgebreid met Wuornos. In een laatste poging om het vonnis nietig te laten verklaren, volgt er nog één zitting en daarvoor is Nick Broomfield opgeroepen als getuige. Deze documentaire begint met een terugblik op "Aileen Wuornos: The Selling Of A Serial Killer" en zet op een rijtje welke ontwikkelingen er zijn geweest in de 10 tussenliggende jaren. Het meest opvallende daarin is de veranderde verklaring van Wuornos zelf, die duidelijk verbitterd is en die haar verbitterdheid niet onder stoelen of banken steekt in haar gesprek met Broomfield. Ook nu blijft Wuornos een enigma en blijft het gissen naar de waarheid rondom de zeven moorden waardoor ze in 1992 was veroordeeld. Dit is een ongemakkelijke, maar fascinerende documentaire en net als Broomfield zul je je blijven afvragen hoe de vork nou werkelijk in de steel zit. Wanneer Wuornos glashard beweert dat ze gelogen heeft in de rechtszaak, laat Broomfield haar hartverscheurende, oprecht ogende [gelogen?] verklaring zien. Het maakt het onmogelijk om deze documentaire op de inhoud te beoordelen, maar fascinerend en beklemmend is het zeker.

Intieme, maar weinig onthullende documentaire over Levon Helm, de drummer/zanger van The Band, één van de meeste invloedrijke Amerikaanse bands van de jaren '60 en '70. Hatley filmt Helm tijdens repetities en muzikale sessies met muzikale duizendpoot Larry Campbell ter voorbereiding op wat zijn laatste studioalbum zou worden. Hoewel hij de strijd met longkanker overwon rookt hij nog steeds een kettingroker en daardoor is er van zijn unieke stemgeluid weinig over. Hoewel Helm opleeft wanneer hij muziek maakt, ontstaat al gauw een beeld van een bittere, cynische en fragiele man die de prijs van zijn levensstijl nu betaalt: hij organiseert concerten in zijn huis om de huur te kunnen betalen, terwijl Robbie Robertson (de belangrijkste liedjesschrijver van The Band) rijk is geworden van royalties. Levon stelt zich kwetsbaar op, maar over zijn leven en carrière ná The Band komen we nauwelijks iets te weten.

De gezondheid en het leefgebied van een inheemse stam in het Amazonegebied is het gevolg van een vloek en alleen Prinses Ainbo [Lola Raie] kan die vloek opheffen. Een gordeldier [Dino Andrade] en een tapir [Joe Hernandezfungeren als ‘spirituele gidsen’ zijn aanwijzingen dat dit een wanhopige poging is om Disney/Pixar te kopiëren, maar dit is in alle opzichten inferieur. Matige, soms ronduit goedkoop ogen animatie, zwakke stemvertolkingen en een slap verhaal met een voorspelbare ecologische boodschap doen dit al gauw naar de bodem zinken. Thom Hoffman komt er nog redelijk zonder kleerscheuren vanaf als slechterik DeWitt.

Voormalig Braziliaans congreslid Rubens Paiva [Selton Mello] woont in 1970 in Rio de Janeiro in de veronderstelling dat het autoritaire regime dat verantwoordelijk was voor zijn afzetting hem met rust zal laten zolang hij zich gedeisd houdt. Maar in 1970 wordt hij toch opgepakt en later ook zijn echtgenote Eunice [Fernanda Torres] en oudste dochter Veroca [Valentina Herszage]. Eunice en Veroca komt vrij, maar krijgen geen duidelijkheid over wat er met Rubens is gebeurd. Wel worden ze vanaf hun vrijlating 24 uur per dag in de gaten gehouden door agenten in burger. Het scenario gaat niet zozeer over politiek in Brazilië, maar over een moeder met vijf kinderen die leven in onzekerheid over het lot van een vader en echtgenoot. Torres kreeg de meeste lof voor haar acteerprestatie, maar het is te danken aan Salles, casting director Leticia Naveira en de jonge acteurs die de kinderen van Rubens Paiva spelen dat het ensemblespel zo authentiek is. Aan het einde zien we foto’s van de echte familie Paiva.

Hoewel Nikes uitbuiting van kinderen in Thailand even ter sprake komt, is dit in feite een lange Nike-commercial vermomt als eerbetoon aan twee mannen die een onuitwisbare stempel hebben gedrukt op de sportwereld. De titel verwijst naar de nog altijd ongekend populaire model sportschoenen waarmee Nike zijn concurrenten Converse en Adidas naar het tweede plan duwde en waardoor basketbalster Michael Jordan nog altijd jaarlijks miljoenen dollars binnen mag harken. Deze film toont door welke hoepels Nike-vertegenwoordiger Sonny Vaccaro [Matt Damon] moest springen. Eerst om Nike-oprichter en CEO Phil Knight [Ben Affleck] ervan te overtuigen dat het bedrijf een radicaal andere koers moet varen, dan om rookie Michael Jordan [Damian Delano Young], een trouwe fan van Adidas, ervan te overtuigen een sponsorcontract met Nike te tekenen. Jordans manager [Chris Messina] maakt dat bijzonder lastig. Daarom probeert Sonny hem te omzeilen en contact te leggen met Michaels moeder Deloris [Viola Davis], die in feite de touwtjes (zeer) stevig in handen heeft. Nike zal in zijn nopjes zijn, want dit is een zeer onderhoudend, intelligent geschreven en prima geacteerde reconstructie van een belangrijk stukje sportgeschiedenis. Affleck en Damon zijn nog steeds een gouden duo.

Deze keer betreft het een ruimtevlucht met een terrorist aan boord en een technische mankement. Uiteraard is Ted Striker [Robert Hayes] weer aan boord, aanvankelijk om zijn ex-geliefde Elaine [Julie Hagerty] terug te winnen, maar uiteraard ook om het ruimteschip opnieuw veilig aan de grond te krijgen.

Wie de originele Airplane! niet heeft gezien, zal deze film ongetwijfeld iets hoger waarderen. Dit is in feite een remake van die film, waarin veel van de oorspronkelijke castleden terugkeren om een (meestal net iets minder leuk) variant op hun grap te doen of de grap zelfs simpelweg te herhalen! Daardoor valt er in het eerste uur slechts sporadisch iets origineels te ontdekken. Pas in het laatste kwartier, wanneer William Shatner zijn intrede doet als de commandant die Striker moet helpen, dat de film op zijn sterkst is. Dan volgen de sterke grappen elkaar snel op en valt er ook voor de fans van de originele film echt iets te lachen!

“Airplane!” vertelt het verhaal van de romance tussen Ted Striker [Robert Hays], een voormalig piloot met een traumatisch oorlogsverleden en een ‘drankprobleem’, en Elaine Dickinson [Julie Hagerty], een stewardess die net haar relatie met Ted heeft verbroken. In een poging haar terug te winnen koopt hij een ticket voor de vlucht waarop Elaine moet werken. Wanneer voedselvergiftiging niet alleen een deel van de passagiers, maar ook de piloten van het vliegtuig treft, blijkt Ted de enige te zijn die in staat zou moeten zijn om het vliegtuig veilig te laten landen. Terwijl een dokter [Leslie Nielsen] de passagiers probeert te helpen, moet Striker met de hulp van vluchtleider Steve McCroskey [Lloyd Bridges] en Strikers voormalige commandant Rex Kramer [Robert Stack] een ramp zien te voorkomen.

De grappendichtheid is extreem hoog en sommige grappen zullen je wellicht ontgaan (een verwijzing naar “Fantasy Island” en “Let ‘em Crash”) en als de namen Ethel Merman en Kareem Abdul-Jabbar je weinig zeggen, zul je die grappen ook minder waarderen dan het publiek in 1980. Toch is “Airplane!” verrassend tijdloos omdat het de pijlen richt op films die ook nu nog onderdeel uitmaken van ons collectief geheugen. De persiflage op de liefdesscène op het strand uit “From Here To Eternity” was blijkbaar puur toeval, maar de uitgebreide parodie op “Saturday Night Fever” is één van de beste momenten uit de film. Er zijn ook talloze melige woordgrappen, zoals “It’s an entirely different kind of flying altogether” en “That’s impossible! On Instruments?” evenals volstrekt absurde visuele grappen, onder anderen tijdens Lorna Petersons vertolking van “River of Jordan” en de idiote waarschuwingsbordjes in het vliegtuig. “Airplane!” staat in de top 10 van de grappigste films aller tijden van The American Film Institute en alleen daarom is dit al een film die je gezien moet hebben. De leukste spoof aller tijden? Zou zomaar kunnen!

De Nigeriaanse student Aisha [Letitia Wright] zit vast in de bureaucratische asielzoekersmolen in Ierland en heeft steeds meer moeite met de achterdocht waarmee zij en haar lotgenoten worden behandeld. Ze vindt morele steun bij de sympathieke beveiliger Conor [Josh O’Connor] die zijn eigen verleden met zich meedraait. Boeiend portret van asielzoekers in een limbus die getekend wordt door een procedure die gebaseerd is op wantrouwen en van de effecten die dat heeft op degenen die daarin belanden.

Een Zuid-Koreaanse Agent [Mu-Yeol Kim] is wanhopig op zoek naar aanwijzingen voor de identiteit van een seriemoordenaar [Kim Sungkyu] die de auto’s van willekeurige slachtoffers aanrijdt voor hij ze met messteken om het leven brengt. De zaak krijgt een onverwachte wending wanneer een machtige gangster [Ma Dong-seok] een aanval overleeft. De agent en de gangster kennen elkaar en kunnen elkaar (uiteraard) niet uitstaan, maar beseffen dat ze elkaar nodig te hebben om de duivelse moordenaar te vinden. Duistere misdaadthriller volgens de beste Koreaanse traditie met puike, perfect gemonteerde actiescènes, fraai camerawerk en een stevige dosis geweld. De drie hoofdrolspelers zijn in alle opzichten zeer gewaagd aan elkaar.

Deprimerend sociaal drama richt zich op Marija [Vesta Matulyte] en Kristine [Ieva Rupeikaite], twee minderjarige tieners uit een armoedig, troosteloos dorpje in Litouwen, die hopen aan hun uitzichtloze bestaan te ontsnappen door zich te onderwerpen aan een opleiding tot fotomodel. Het gevolg is een obsessie met uiterlijke perfectie, maar Bliuvaite doet weinig met dat gegeven. Van een verhaal is amper sprake en dus valt Bliuvaite vooral in de herhaling. Een paar surrealistische dansscènes houden de aandacht vast, al is de betekenis ervan op zijn zachtst gezegd wat vaag. Dat Bliuvaite het schoonheidsideaal hekelt (de overige bewoners voldoen daar zeker niet aan) is snel duidelijk, dat wel. Wie écht wat wil weten over de exploitatie van tienermeisjes in de modellenwereld kan zich beter wenden tot Girl Model (2011).