Opinions

Afgaand op de vele lovende recensies is er een markt voor films die bestaan uit eindeloze shots waarin werkelijk niets interessants gebeurt. Verdedigers noemen het ‘poëtisch’ of ‘meditatief’, ik noem het slaapverwekkend en doodsaai. Begint met een lang trackingshot van bomen, bevat een lange sequentie waarin de plaatselijke klusjesman Takumi [Hitoshi Omika] met een vriend [Ryô Nishikawa] bronwater in jerrycans stopt en ze naar een auto brengen die een paar honderd meter verder op staat. Ook kun je genieten van een lange boswandeling die sterk doet denken aan een ongemonteerde versie van ‘Vroege Vogels’ of een of ander natuurprogramma uit de jaren 80. Het flinterdunne verhaal betreft de vrees voor vervuiling van het water door de komst van een bedrijf uit Tokio dat het gebied wil exploiteren voor ‘glamping’. Mooie plaatjes helpen je vast aan een goede nachtrust.

Lees de Wikipedia-pagina er maar op na en dan heeft deze documentaire niet zo heel veel meer toe te voegen. Filmliefhebbers die het werk van Al Pacino kennen wachten veelal tevergeefs op interessante onthullingen of nieuwe feiten in dit portret van de gevierde acteur die aanvankelijk The Method omarmde, maar zich vanaf de jaren ’80 een andere benadering eigen maakte die hem bepaald geen windeieren heeft gelegd. Deze documentaire richt zich op Pacino’s jonge jaren maar negeert een groot deel van zijn vroege werk en richt zich vooral op zijn triomfen uit de jaren ’70: The Panic in Needle Park, The Godfather, Scarecrow en Dog Day Afternoon. Scarface komt ook voorbij, maar de rest van zijn filmografie was blijkbaar niet de moeite waard?!

Haifaa Al-Mansour weet een belangrijk en controversieel onderwerp, de enorme kansverschillen tussen man en vrouw in Saoedi-Arabië, effective te verwerken in een luchtige, sympathieke komedie . Dr Maryam Alsafan [Mila Al Zahrani] werkt in een ziekenhuis waar ze dagelijks geconfronteerd wordt met het feit dat een vrouw niet gelijkwaardig is aan een man. Wanneer een oude man weigert zich door haar te laten behandelen laat ze zich niet zomaar uit het veld slaan en wanneer een collega zegt dat ze deze patiënt beter over kan laten aan (mannelijke) verplegers, blijkt ze niet op haar mondje te zijn gevallen. Maryam staat op het punt af te reizen naar een congres in Dubai, waar ze hoopt een nieuwe betrekking af te dwingen. Door een samenloop van omstandigheden kan ze het land niet verlaten en schrijft ze zichzelf per ongeluk in voor de gemeenteraadsverkiezingen! Na enig beraad ziet ze in dat ze hiermee eindelijk de slecht onderhouden weg naar het ziekenhuis kan laten repareren. Ze roept de hulp in van haar beide zussen om een verkiezingscampagne te beginnen.

Al-Mansour gebruikt de scènes van de optredens van Maryams vader om te tonen hoe de houding van deze mannen ten opzichte van Maryams kandidatuur verandert wanneer ze nieuws en filmpjes zien op Social Media. Al Zahrani is voortreffelijk in haar speelfilmdebuut en is de verpersoonlijking van de moderne, eigenzinnige Saoedische moslima die weigert zich neer te leggen bij de neerbuigende houding van mannen ten opzichte van haar kandidatuur. Al-Mansour heeft niet de illusie dat de weg naar gelijkwaardigheid van de vrouw over rozen gaat, maar met geschoolde, intelligente en moedige vrouwen Maryam en haar zussen valt er veel winst te behalen. Relevant, actueel en nog bijzonder vermakelijk ook.

De titel verwijst naar een uitdrukking die erop duidt dat de staat Alabama problemen het liefst zelfstandig oplost. Jarecki en Kaufman werden benaderd door een aantal gevangenen die via een naar binnen gesmokkelde telefoon hun verhaal willen delen. Een indringend exposé van een gevangissysteem dat toont dat Alabama 160 jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog nog altijd slavernij gebruikt als economisch model.

Er loeren nogal wat gevaren op de weg als je een Disney-klassieker in een nieuw jasje gaat steken. Aladdin (1992) herinneren we ons nu vooral vanwege superschurk Jafar, de briljante stemvertolking van Robin Williams als 'The Genie' en natuurlijk de opzwepende muziek, met het Oscarwinnende 'A Whole New World' als dramatische hoogtepunt. De keuze om dat liedje hier in een nieuw jasje te steken pakt niet al te best uit en het regelmatig terugkerende liedje 'One Jump Ahead' valt ook tegen. Maar de film opent met een indrukwekkende versie van 'Arabian Nights', verrassend goed gezongen door Will Smith die de rol van 'The Genie' uitstekend heeft opgepakt. 'Friend Like Me' is een perfect huwelijk tussen inhoud en muziek, maar de absolute showstopper is 'Speechless', voortreffelijk gezongen door Naomi Scott (als Princess Jasmine) en een eerbetoon aan vrouwen die zich niet langer het zwijgen op laten leggen. Smith en Scott zijn uitblinkers in een prima cast, maar regisseur Guy Ritchie overspeelt zijn hand in de bombastische actiescènes die behoorlijk over-the-top zijn. Kijk nog wel even naar de reprise van 'Friend Like Me' aan het einde van de film. Zie ik daar niet een amusante verwijzing naar een (zeer) vroege hit van Will 'The Fresh Prince' Smith?

De zelfverklaarde ‘King of Chat’ Alan Partridge [Steve Coogan] is weer terug op zijn oude nest Radio Norfolk Digital en verraadt zijn trouwe collega Pat Farrell [Colm Meany] wanneer blijkt dat de nieuwe eigenaren iemand willen ontslaan. Maar Pat neemt wraak door het radiostation – en Alans sidekick [Tim Key] – te gijzelen. Wanneer blijkt dat Pat alleen wil praten met Alan ziet de egocentrische mediapersoonlijkheid de kans schoon om een heldenrol te spelen en daarmee zijn carrière een nieuwe impuls te geven. Coogan kruipt probleemloos terug in zijn aandoenlijk zelfingenomen alter ego, maar je hoeft de serie rondom Alan Partridge niet gezien te hebben om hiervan te genieten. Uiteraard is Felicity Montagu weer van de partij als Alans trouwe assistent Lynn voor deze geslaagde reboot vol persiflages op het actiegenre waar Alan Partridge denkt een hoofdrol in te spelen. En een film waarop de hoofdpersoon vol overgave ‘Cuddly Toy’ van Roachford playbackt kan ik onmogelijk bekritiseren.

Spionnen Joe [Scott Eastwood] en Lara Travers [Willa Fitzgerald] zijn in het geheim getrouwd en verbergen zich in een vakantiehuis in de bos. Aan de rust komt een einde wanneer meerdere spionage-organisaties hen opsporen op zoek naar een flash drive. Rommelig plot met een overdaad aan personages, veel praatscènes die abrupt overgaan in lawaaiige, maar zeker niet spannende actiescènes. Amper een touw aan vast te knopen en de special effects zijn ook nog eens ondermaats!

Rob Reiner en Albert Brooks leerden elkaar 60 jaar geleden kennen op een middelbare school en zijn nog steeds goede vrienden. In deze documentaire kijken ze terug op de carrière van Albert Brooks, misschien wel de enige (top)komiek die bijvoorbeeld bij Johnny Carson optrad met materiaal dat hij nog nooit eerder had getest en met zijn even intelligente als absurdistische benadering een hele generatie komieken inspireerde. Zijn legendarische optreden met “Buddy”, een speelgoed om spelling mee te oefenen, komt voorbij, evenals zijn hilarische optredens als buikspreker en pantomimespeler. Ook is er een terugblik op zijn indrukwekkende filmcarrière en vertelt hij (nog eens) hoe hij de grondlegger werd van Saturday Night Live. Een must voor liefhebbers van komedie met bijdrages van onder anderen Steven Spielberg, Ben Stiller, Chris Rock, Jon Stewart en David Letterman.

Albert Nobbs [Glenn Close] werkt als butler in de huishouding van Mrs. Baker [Pauline Collins] in de hoop genoeg geld bij elkaar te sparen voor een tabakwinkel. Alberts droom komt in gevaar wanneer collega Hubert [Janet McTeer] ontdekt dat hij een korset draagt. Bovendien heeft hij een oogje op dienstmeisje Helen [Mia Wasikowska] die samen met klusjesman Joe [Aaron Taylor-Johnson] droomt van een vertrek naar de VS. Een interessant uitgangspunt met een uitdagende rol voor de uitstekende Close dat inzicht geeft in seksuele discriminatie in de 19e eeuw en het gapende gat tussen rijk en arm, maar García heeft veel tijd nodig om de personages en de verhaallijnen te introduceren en worstelt met de samenhang in dit romantische drama.

Onder de druk van projectontwikkelaars moet een boerenfamilie aan het eind van de zomer hun boerderij en het bijbehorende land verlaten. Drie generaties proberen er het beste van te maken maar door de lage inkoopprijzen nemen en de financiële zorgen nemen de onderlinge spanningen in de familie toe. Sfeervol drama zet een authentiek beeld neer van een Spaans boerenfamiliebedrijf met sterk werk van Josep Abad als de grootvader en nestor van de familie en Ainet Jounou (als kleindochter Iris), wiens spel net als dat van haar leeftijdsgenootjes volstrekt naturel is. Ik had graag wat meer verhaal gezien, maar als sfeerportret is dit zeker geslaagd.

Wazige film waarin Sean [Ty Hickson] als een kluizenaar leeft in de caravan van zijn oom, ergens in het bos. Ondanks de waarschuwingen van zijn broer [Amari Cheaton] gaat Sean volledig op in allerlei alchemistische/occulte experimenten, die hem geleidelijk tot het uiterste drijven. Weet in het begin de interesse te wekken, maar de verveling slaat snel toe omdat er amper iets interessants gebeurt. Na een niet onaardige nachtelijke sequentie wordt het iets beter, ook dankzij Hicksons terecht door velen als ‘manisch’ omschreven spel, maar Potrykus wist duidelijk niet hoe het verhaal moest aflopen.

Alex Cross [Tyler Perry] is een profiler voor de politie van Detroit die betrokken wordt bij de jacht op een seriemoordenaar [Matthew Fox] die zijn pijlen besluit te richten op Alex en zijn familie. Perry is goed in de titelrol, maar een afgezaagd scenario doet vermoeden dat we hier te maken aan een pilot die is afgekeurd wegens een chronisch gebrek aan originaliteit. Met de juiste humor was dit een perfect plot geweest voor Frank Drebin. Een verwaarloosbaar routinewerkje vol verspild talent.

Na een rampzalig verlopen dag kan Alexander [Ed Oxenbould] het niet verdragen dat zijn vader [Steve Carell], moeder [Jennifer Garner], broer [Dylan Minnette] en zus [Kerris Dorsey] een perfecte dag lijken te hebben gehad. Bovendien lijken ze veel meer interesse te hebben in het feit dat zijn broertje Trevor [Elise Vargas] zijn eerste woordje heeft geleerd dan in Alexanders verjaardagsfeest, dat volledig in de soep dreigt te lopen. Alexander wenst dat zij eens een ‘terrible, horrible, no god, very bad day’ beleven. Een hoop chaos en slapstick is het resultaat in deze opzichtige variant op Freaky Friday, maar het enthousiasme en plezier van de cast houden dit vermakelijk.

Vlak voordat Alexander Garcia [Thom Nemer] met zijn vader [Jesse Garcia], moeder [Eva Longoria], zus [Paulina Chávez] en oma [Rose Portillo] begint aan een familiereis naar Mexico-Stad, ontdekt hij een relikwie dat volgens hem verklaart waarom hij zoveel pech heeft. En tijdens de reis vol ongemakken en pech blijkt dat relikwie op mysterieuze wijze mee te zijn gereisd! Het lukt de Garcia’s niet om van het onding af te komen, dus hoe nu verder? De proloog bevat een korte vooruitblik die bestaat uit een montage van krijsmomenten. Je weet dus waar je aan begint en de klungelige slapstick en het hopeloze overacteren van de cast maakt het er nog erger op. De enige reddingsboei komt van Rose Portillo en Cheech Marin als de grootouders, verder is dit nauwelijks aan te zien.

Ali [Adeel Akthar] is een DJ wiens huwelijk met Runa [Ellora Torchia] op instorten staat. Ava [Claire Rushbrook] is een weduwe en moeder van vier kinderen die een duister geheim over haar overleden met zich meedraagt. Ali en Ava ontmoeten elkaar op school en mede door hun gezamenlijke liefde voor muziek (ook al verschillen hun smaken) ontstaat er een innige vriendschap die niet in goede aarde valt bij Ali en Ava’s gezinnen. Goed geacteerd romantisch drama gefilmd op locatie in Bradford, wat bijdraagt aan de authenticiteit. Het basisverhaal kent echter weinig verrassingen.

Youssef [Achmed Akkabi] weet zich uit elke lastige situatie te redden met gladde praatjes en leugentjes om bestwil. Wanneer hij daarmee kelner Andrea [Georgina Verbaan] uit de brand helpt blijft dat niet onopgemerkt. Rick [Frederic Brom] biedt hem direct een baantje aan als iemand die alibi’s voor (veelal vreemdgaande) klanten verzorgt. Aanvankelijk lijkt het een droombaan voor Youssef, maar wanneer hij Andrea voor hem probeert te winnen gelooft ze niet dat hij überhaupt te vertrouwen is. Pretentieloze komedie met een mager scenario, maar Nijenhuis maakt goed gebruik van de Amsterdamse locaties en Akkabi en Verbaan zijn charmant in de hoofdrollen. Egbert Jan Weeber heeft een grappige rol als Youssefs collega, vooral wanneer hij probeert Youssefs broer te spelen.

De verkiezingen staan voor de deur voor de burgemeester van Parijs Paul Théneneau [Fabrice Luchini], maar hij zit op een dood spoor. Alice Heimann [Anaïs Demoustier] is een literatuurdocent met een bovengemiddelde kennis van filosofie die Paul moet helpen door met “ideeën” te komen, hoewel ze geen politieke ervaring heeft. Alice weet niet goed wat er van haar gevraagd wordt en ook Pauls stafleden Isabelle [Léonie Samaga] en Daniel [Antoinie Reinartz] begrijpen niet waar Paul mee bezig is. Zeker niet zo voorspelbaar als je denkt en Demoustier en Luchini houden perfect het midden tussen drama en komedie. Ze bestaan nog, goede films.

Op het eerste gezicht lijkt Alice [Anna Kendrick] zielsgelukkig met kunstenaar Simon [Charlie Carrick], totdat ze vertelt dat ze voor haar werk op reis moet terwijl ze in feite een weekje op vakantie gaat met hartsvriendinnen Sophie [Wunmi Mosaku] en Tess [Kaniehtiio] om Tess’ 30e verjaardag te vieren. Alice is duidelijk haarzelf niet en Tess schroomt niet om haar zorgen en frustratie hierover uit te spreken Sophie probeert lange tijd de vrede te bewaren. Kendrick zet één van haar beste rollen neer en geeft op hartverscheurende wijze gestalte aan een jonge vrouw die verdrinkt in onzekerheden en een verwoestende relatie. Nighy en scenarist Allana Francis verlenen extra kracht aan dit psychologische drama door het scherpe portret van een vriendschap en de machteloosheid die je kunt ervaren als je ziet hoe je beste vriend of vriendin ten onder dreigt te gaan.

Ridley Scott vond zijn inspiratie voor deze film grotendeels in de oude SF-films uit de jaren '50, maar voegde er zoveel vernieuwende elementen aan toe dat dit een sleutelfilm in het SF-genre is. Scott rekent hier al af met het idealistische beeld van ruimtevaart, waarin ruimteschepen eruit zien als hotels, waarin alles prachtig verlicht in schoon is en waarop de bemanningsleden er altijd verzorgd zien qua kleding en qua uiterlijk. De Nostromo is dan ook een vrachtschip met 8 bemanningsleden, die elk hun unieke karaktereigenschappen hebben en die elkaar respecteren, maar ook gewoon ruzie maken. De cast bestond grotendeels uit gevestigde namen, hoewel er geen echte sterren zijn. John Hurt had een jaar eerder indruk gemaakt in Midnight Express en was in Europa ook bekend vanwege zijn rol als Caligula in de serie 'I, Claudius' en zou een jaar later een Oscar winnen voor The Elephant Man. Tom Skeritt, Ian Holm en Veronica Cartwright hadden hun sporen vooral verdiend op TV - alhoewel Cartwright bij velen nog wel bekend zal zijn als het kleine zusje van Rod Taylor in Hitchcocks 'The Birds'. Yappet Khotto speelde in het monumentale TV-drama 'Roots' en maakte indruk in 'Blue Collar'. Voor Sigourney Weaver was dit haar eerste officiële filmrol, hoewel ze een cameo had in Annie Hall [1977].

Ridley Scott neemt uitgebreid de tijd om de hoofdkarakters neer te zetten, zodat je als kijker op dat moment nog geen duidelijkheid hebt over wie nu eigenlijk het centrale karakter is. Wanneer John Hurt door een buitenaards wezen wordt overmand, wordt snel duidelijk dat Ripley [Sigourney Weaver] en Ash [Ian Holm] tegenover elkaar komen te staan. Scott weet langs een gevoel van onderhuidse spanning vast te houden en het duurt bijna een uur voordat de 'Alien' uit de titel zijn spoor van vernietiging begint achter te laten en dan vergroot creëert Scott het gevoel van claustrofobie, waarmee hij onderstreept dat je alleen van de 'Alien' afkomt door de confrontatie aan te gaan. Onvermijdelijk komt die confrontatie aan het einde, in de vorm van een tour-de-force van de voortreffelijke Weaver, daarbij enorm geholpen door de uitstekende special effects van Brian Johnson en zijn crew. En Scott weet er dan zelfs nog een subtiiele verwijzing naar 2001: A Space Odyssey in te gooien. Dit was het begin van een uitstekende franchise, die dit jaar zelfs nog een vervolg krijgt. Als je ze nog niet gezien hebt, ga dan ook alle sequels [en de prequel Prometheus] zien ter voorbereiding op Alien: Covenant.

Dit is wat mij betreft de zwakste van alle Alien-films, al is 'ie niet slecht. Het is wel een film die teveel zwakheden heeft om tot het einde te overtuigen. De film begint - net als Prometheus - met een proloog die pas halverwege de film betekenis krijgt in het verhaal. Dit is een sequel op Prometheus, waarin de 15-koppige bemanning van het ruimteschip Covenant, met verder nog 2.000 kolonisten en meer dan 1.000 embryo's in cryogene staat, door android Walter [Michael Fassbender] wakker wordt gemaakt om reparaties te verrichten na een bijna fataal ongeluk waarbij de kapitein van het schip om het leven komt. De overgebleven bemanning pikt plotseling een signaal op dat wijst op menselijk leven en besluit de planeet te bezoek waar het signaal vandaan komt, ook al omdat er een realistische kans lijkt te zijn dat ze op die planeet hun kolonie kunnen opzetten. Daar ontdekken ze het wrak van Prometheus... en uiteraard nog wat onvriendelijke wezens.

Alien Covenant begint sterk, wanneer de film zich voor een belangrijk deel richt op de onderlinge verstandhouding tussen de bemanning. De nieuwe leider is onzeker, zijn bemanning twijfelt aan zijn oordeel en dat zorgt voor onrust en tweespalt. Bovendien zorgt het mysterie rondom het onbekende signaal voor een stevige dosis suspense. De film is minder sterk wanneer het zich [letterlijk] op bekend terrein begeeft en die vervelende buitenaardse beestjes hun werk gaan doen. Dat levert flink wat gore op en het probleem is dat het scenario van john Logan en Dante Harper daarmee zijn hand overspeelt. De rest van de film bestaat eigenlijk uit meer van hetzelfde, zonder enige verhaalontwikkeling of spanningsopbouw. We hebben het allemaal al eens gezien en de overdadige dramatiek van de acteurs maakt het er niet beter op. De finale - een wat afgeraffelde remake van het duel tussen Ripley en het ruimtemonster in de eerste Alien - kent geen verrassing, bovendien vroeg ik me hardop af hoe het mogelijk is dat de overlevende bemanningsleden de 'verrassende twist' niet zelf zagen aankomen. Technisch is dit een prima film en Ridley Scott doet niet zoveel verkeerd, maar hij had er goed aan gedaan om het scenario op een aantal punten flink te redigeren.

Gebaseerd op het leven van de Canadese topzangeres Celine Dion, maar de disclaimer aan het begin van de film en het feit dat de naam van de hoofdpersoon is veranderd in Aline Dieu [Valérie Lemercier] geeft al een indicatie dat dit niet veel soeps is. Lemercier, die duidelijk niet wist of ze een serieuze biografie of een parodie wilde maken, jast de familiegeschiedenis vanaf 1932 er doorheen in een serie fragmenten waarin zo’n beetje alle hoogte- en dieptepunten uit het leven van Celine Dion aan bod komen, maar waarbij geen enkele sprake is van verdieping. De makers kregen geen toestemming om de oorspronkelijke muziek te gebruiken en dus nam Victoria Sio (overigens vrij verdienstelijk) de liedjes voor haar rekening. Dions twee grootste hits komen in een flits voorbij, verder zijn het vooral onbekende liedjes en covers, geplaybackt door Lemercier alsof ze in de Mini-Playbackshow zit. Een verbijsterend slechte muzikale biografie en een belediging voor de échte “Aline”.

Het moet niet gekker worden: de inmiddels 33-jarige Rosa Salazar speelt de tienercyborg uit de titel die een tweede leven krijgt wanneer Dr Dyson Ido [Christoph Waltz] haar hoofd op een vuilnisbelt vindt en andere metalen lichaamsdelen gebruikt om haar repareren en vernoemt naar zijn op tragische wijze gestorven dochter. Alida beseft zich meteen dat ze een ander leven heeft gehad en probeert, met de hulp van Hugo [Keenan Johnson], herinneringen aan haar verleden op te wekken. Een confrontatie met premiejager Zapan [Ed Skrein] bewijst dat ze een uitstekende vechter is, maar ook dat ze machtige vijanden maakt.

Het eerste uur van deze SF-actiefilm met een vleugje drama is goed door te komen, omdat het clichégehalte daarin vrij laag is. De moeizame vader/dochter-relatie en de romance met Hugo zijn alleen bedoeld om ons ervan te overtuigen dat Alida (die inderdaad zo uit een Manga-animatiefilm lijkt te zijn komen lopen) toch écht menselijke trekjes heeft, maar voegen weinig toe aan het verhaal. Ed Skrein is echter een formidabele schurk en acteerkanon Mahersha Ali - die met zonnebril bijzonder veel lijkt op Wesley Snipes in Blade - verleent veel gravitas aan bijna-opperschurk Vector. De film zakt enorm in wanneer Alida zich meldt voor een potje Murder Ball - variant op Roller Derby - en we 45 minuten vrijwel non-stop getuigen moeten zijn van een hoop lawaaiig CGI-actiegedoe. Het ergste is dat de onnodig lang uitgerekte opbouw naar de finale ons alleen maar brengt naar een opzet voor een sequel. Voor het échte werk kun je beter Kansas City Bomber [1972] of Rollerball [1975] afstoffen.

Voor wie onophoudelijk naar het toilet moet is dit de ideale film, want het bestaat vooral uit nietszeggende stiltes. We zien Mack uitgroeien van een kind [Kaylee Nicolse Johnson] tot een volwassen vrouw [Charlene McClure], maar verwacht niet dat er ook maar iets interessants gebeurd in dit zich tergend langzaam voltrekkend gedrocht. De vogels en de krekels stelen de show, eigenlijk is het zonde dat de lange stiltes onderbroken worden door wat moet doorgaan voor dialoog. Slaapmiddel eerste klas.

Demetrius Shipp Jr. lijkt in ieder geval op 2 Pac. Ik kan me echter niet voorstellen dat 2 Pac zelf erg gelukkig zou zijn met deze zeer oppervlakkige biografie die veel weg heeft van een verfilming van de Wikipedia over 2 Pac. Het belooft ook weinig goeds als je de afgebouwde Twin Towers ziet en er vervolgens "New York - 1971" verschijnt. De makers hadden alleen maar de Wikipedia-pagina over Twin Towers hoeven te lezen om te weten dat in 1971 weliswaar het hoogste punt was bereikt, maar dat het nog 2 jaar zou duren voordat ze werden opgeleverd. De jeugd van 2 Pac gaat in sneltreinvaart aan ons voorbij, met geen enkele aandacht voor zijn biologische vader [hij wordt genoemd, vervolgens genegeerd] en een ultrakorte verschijning van zijn stiefvader. Het is allemaal erg fragmentarisch en alles wat de gemiddelde muziekkenner al weet over 2 Pac komt allemaal netjes voorbij. Niets nieuws onder de zon dus, terwijl er overduidelijk zo'n fascinerend levensverhaal aan deze film ten grondslag ligt. Het enige interessante deel van de film behandelt zijn periode bij Death Row en zijn 'samenwerking' met de intimiderende, imposant Suge Knight, uitstekend neergezet door Dominic L. Santana die film steelt. Regisseur Benny Boom verspilt bovendien teveel tijd met muzikale fragmenten, die weliswaar leuk zijn voor de fans van 2 Pac, maar niets toevoegen voor filmliefhebbers.

Het verhaal van 2 Pac valt uiteen in een stuk of 6 periodes die voldoende dramatisch potentieel hebben voor een 6-uur-durende mini-serie. Het is eerlijk gezegd een beetje sneu dat het verhaal van zo'n icoon zo af te raffelen.

Hartstochtelijk pleidooi voor het Amerikaanse stemrecht onderzoekt hoe blanke, welgestelde mannen sinds het ontstaan van de Verenigde Staten steeds nieuwe manieren vonden om ervoor te zorgen dat het voor met name de zwarte bevolking aanzienlijk moeilijker was - en enige tijd zelfs levensgevaarlijk - om hun stem uit te brengen. Cortes en Garbus leggen op onthutsende wijze bloot hoe de rechten van niet-witte Amerikanen, ook na de goedkeuring van het 14e Amendement, structureel met de voeten zijn getreden. Het meest stuitende is dat recente ontwikkelingen deze door racisme aangewakkerde, gelegaliseerde vorm van discriminatie enorme invloed hebben gehad op verkiezingsuitslagen. Een overtuigend relaas over de schaduwkant van de Amerikaanse democratie waar teveel Amerikanen nog steeds hun ogen voor sluiten.

Sylvia [Jennifer Hoffman] besluit tijdens aan All Inclusive vakantie op Bonaire met haar gezin dat ze het heeft gehad met haar echtgenoot Jacco [Tibor Lukács]. Ze laat zich verleiden door gladjakker Serge [Matthijs van de Sande Bakhuyzen]. De hormonen van 17-jarige dochter Loïs [Aiko Beemsterboer] spelen op dankzij mooiboy Rogee [Thijs Boermans] en zoon Bink [Bing van Son] kruipt geleidelijk uit zijn schulp. Smakeloze komedie met als kers op de taart Jochum ten Haaf als entertainer Bob die in bikini aquarobics geeft. Frank Lammers zag een verblijf op Bonaire voldoende zitten en komt zijn gage innen in deze beschamende, hopeloos geacteerde en uiterst gedateerde klucht met een flinke dosis vals sentiment tijdens de ontknoping.

Terugblik op de jaren 1966 en 1967 waarin Jimi Hendrix [André Benjamin] onder aansporing van Linda Keith [Imogen Poots], een fotomodel en de verloofde van Keith Richards [Ashley Charles], zijn ambities bijstelt en de bijna lege zaaltjes in de VS verruilt voor de levendige rockscene in Londen. Benjamin (ook bekend als Andre 3000 van hiphop-duo Outkast) maakt indruk door de speelstijl, de mimiek en de spreekstijl van Hendrix dusdanig te benaderen dat je haast vergeet dat je naar een acteur zit te kijken. Een fascinerend inkijkje in het leven van een man die (net als zijn collega en goede vriend Eric Clapton) niet kon gedijen in een wereld waarin het grote geld en niet noodzakelijkerwijs de muziek op de eerste plaats komt.

Robert Redford geeft op 77-jarige leeftijd een indrukwekkende tour-de-force in deze unieke film waarin een eenzame zeiler op de Stille Oceaan in botsing komt met een container, wat het begin is van een serie rampzalige gebeurtenissen die zijn overlevingswil enorm op de proef te stellen. Afgezien van een korte openingsmonoloog en een vergeefse SOS-oproep, is dit een volledig zwijgende vertolking met maar één hoofdpersoon die bij elke tegenslag zijn hoop levend probeert te houden.

Het concept is zeer gewaagd en de film slaagt er ook niet in om je de hele tijd geboeid te houden. Waarschijnlijk scheelt het als je zelf zeilervaring hebt, omdat die voorkennis helpt om een groot deel van de acties van de hoofdfiguur in een vroeg stadium te begrijpen. Een bijzonder knappe vertolking van Redford, prachtig gefilmd, voorzien van een spaarzame, maar mooie muzikale score en met een einde dat je niet snel zult vergeten.

Branagh en Dench spelen William Shakespeare en diens echtgenote Anne Hathaway in de laatste levensjaren van de gevierde toneelschrijver. Shakespeare stopt met schrijven nadat het Globe Theater is afgebrand als gevolg van een technische fout. Daardoor heeft hij veel met meer contact met en tijd voor zijn vrouw [Dench], en zijn dochters Susanna [Lydia Wilson] en Judith [Kathryn Wilder]. Williams gedachten gaan echter veelvuldig uit naar zijn zoon en Judiths tweelingbroer Hamnet [Sam Ellis] die jaren geleden stierf als gevolg van de pest. Al gauw blijkt dat hij het nodige heeft uit te spreken met zijn vrouw en zijn dochters. Interessante interpretatie van de periode uit het van De Bard waarover vrij weinig bekend is. Zoals te verwachten valt weet Branagh het tijdperk overtuigend tot leven te brengen en is het acteerwerk uitstekend, ook van Ian McKellen in zijn beperkte bijdrage als Earl of Southampton.

Theo Anthony filmt een rondleiding van woordvoerder Steve Tuttle op de werkvloer van Axon Enterprise (voorheen Taser), de marktleider op het gebied van toezicht- en bewakingsapparatuur in de VS. Ross McNutt probeert bewoners van een wijk te overtuigen van de voordelen van een verkenningsvliegtuig, maar krijgt flink wat tegengas. Op briljante wijze ontleedt Anthony de voors en tegens van de moderne bewakingstechnologie, onder anderen door een direct verband te leggen met vergelijkbare technologische ontwikkelingen uit de 18e eeuw. Maar wat het meest imponeert, is hoe hij de camera(mens) gebruikt om de filosofische uitspraken van de genoemde pioniers op het gebied van fotografie te onderstrepen, onder anderen tijdens een workshop over het gebruik van een bodycam en door het gebruik van speciale effecten die uitsluitend tot doel lijken te hebben ons door een visueel experiment te overtuigen van zijn gelijk. Een volstrekt cinematische ervaring die stof geeft tot nadenken over de wereld waarin we leven, en die waarin we willen leven.