Opinions

In de aanloop naar haar 90e verjaardag laat Dr Ruth Westheimer haar leven onder de loep leggen door regisseur Ryan White. De vrouw die in de jaren '80 uitgroeide tot een media-icoon met haar revolutionaire radioprogramma 'Sexually Speaking' op de New Yorkse radiozender WYNY, waarin ze onomwonden, maar vooral met respect voor alle vragenstellers, bellers en luisteraars voorzag van advies op het gebied van relaties en seks, speelde tevens een sleutelrol in het doorbreken van taboes rondom AIDS en abortus. Maar het verhaal van de Joodse vrouw die in 1928 in Duitsland werd geboren als Karola Ruth Siegel, is om vele andere redenen inspirerend. Ze overleefde de oorlog doordat haar ouders de moed hadden om haar met Kindertransport naar Zwitserland te sturen, na de oorlog belandde ze in Palestina, volgde een training als sluipschutter en raakte zwaar gewond bij een bombardement tijdens de burgeroorlog die ontstond na de stichting van de staat Israël. En da's nog lang niet alles! Maar het is de energie, de levenslust en de pure charme van deze 1,40 lange vrouw die deze documentaire zo interessant maakt. De terugblik op haar allereerste relatie, haar stukgelopen huwelijken en de gesprekken met haar kinderen maken dit tevens tot een persoonlijk portret dat onvermijdelijk gelijkenissen vertoont met RBG (2018), maar dat mag je in dit geval gerust beschouwen als een aanbeveling.

Als voormalig ski-instructeur in Aspen is het in ieder geval begrijpelijk dat hij het scenario en de regie op zich nam voor deze film over twee aspirant-ski-instructeurs die het proberen te maken in Aspen. T.J. Burke [Paul Gross] ziet eruit als een corpsbal en voelt zich al snel thuis in het wereldje van oppervlakkige rijke stinkerds. Bovendien trekt hij de aandacht van maar liefst twee bevallige dames: yuppie Bryce [Finola Hughes] en radio-DJ Robin [Teri Polo]. Terwijl T.J. worstelt met dit luxeprobleem moet Dexter [Peter Berg] hard werken om te bewijzen dat hij het werk aankan en probeert hij geldproblemen op twijfelachtige manieren op te lossen. Tussendoor skiën de twee vrienden wel eens een heuveltje of een bergje af, maar het blijft grotendeels beperkt tot monotoon slalommen.

Het verhaal is oppervlakkig en rommelig, de film duurt veel te lang en ontsnapt alleen aan de laagst mogelijke waardering omdat er wat mooie plaatjes van de omgeving te zien zijn en er in de finale tenminste nog iets te zien is dat kan doorgaan voor 'extreme skiing', al is ook dat zeker geen rechtvaardiging voor de titel van deze extreem saaie film.

Portret van een beginnende ambulancebroeder in New York is nóg grimmiger dan Scorceses Bringing Out The Dead. Sheridan en Penn zijn uitstekend als de rookie en de oude rot in het vak, maar Michael Pitt steelt de film als de doortrapte Lafontaine. Mike Tyson daarentegen is een aanfluiting in dit dynamisch gefilmde, maar wel heel erg deprimerende psychologische drama dat zeker geen reclame is voor ambulancepersoneel. Of van New York. Zeker niet voor mensen met een zwakke maag.

Valmora [Bruce Willis] leidt een nauwelijks uit te leggen (lees: buitengewoon vaag) militair wetenschappelijk element. Iets met technologie waardoor je geest in een ander lichaam (en een andere dimensie, of zoiets) belandt, waardoor speciaal getrainde huurmoordenaars hun doelwitten kunnen uitschakelen zonder enig spoor naar de opdrachtgever. Wanneer een van de deelnemers [Mustafa Shakir] in een coma belandt, ontdekt zijn echtgenote [Andy Allo], zelf werkzaam bij Black Ops, wat er is gebeurd. Ze besluit de plaats van haar man in te nemen en hem te wreken door zijn klus af te maken. Allo doet wat ze kan met dit materiaal en in zijn laatste film valt Willis behoorlijk mee, maar met een scenario dat zich slimmer voordoet dan het is (Atlas heeft Looper waarschijnlijk iets te vaak gezien) laat Atlas ze helaas behoorlijk in de steek.

Huurmoordenaar Morgan [Henry Golding] raakt via zijn opdrachtgever Caldwell [Sam Neill] betrokken bij een dodelijk spel waarin 8 huurmoordenaars het tegen elkaar opnemen. Elke liquidatie levert $ 1 miljoen dollar op. Addertje onder het gras is dat zijn zelf de doelwitten zijn en dus zal maar een van de deelnemers dit overleven. Bijkomend probleem is dat er van een van de deelnemers weinig meer bekend is dan een naam. Rapace speelt een agent die probeert een en ander te ondermijnen. De proloog doet vermoeden dat het allemaal verband houdt met een liquidatie van zeven jaar geleden, maar die link doet er niet toe. Nerveuze camerabewegingen en hoofdpijnbezorgende montage resulteren in een brevet van onvermogen. Van Goldings charisma valt hier niets te merken. Neill en Rapace hadden beter moeten weten.

Callum Lynch [Michael Fassbender] ontsnapt aan executie wegens moord omdat uit DNA-onderzoek blijkt dat hij een afstammeling is van Aguilar De Nerha [Michael Fassbender], een huurmoordenaar die het aan het eind van de vijftiende eeuw opnam tegen de Orde van de Tempeliers in de strijd om ‘The Apple’. Wetenschapper Sophia Rikkin [Marion Cotillard] gebruikt Callum in een experiment waarmee hij door middel van regressie terugkeert in de tijd als zijn voorvader van weleer in de hoop de geschiedenis te herschrijven. Typisch zo’n vergezocht, vaag mythologisch verhaal dat verzonnen is al excuus voor een pc-game waarin je succes mede voornamelijk wordt bepaald door je bodycount. Het is opmerkelijk/onbegrijpelijk dat zo’n gedistingeerde cast zich zou lenen voor zo’n kansloze gameverfilming. Hooguit het bekijken waard voor een spectaculaire stunt van Damien Walters met een vrije val van een zeldzame hoogte van bijna 40 meter.

Om hun witwaspraktijken en illegale wapenhandel binnen Interpol definitief onder het tapijt te kunnen vegen moet huurmoordenaar Roland Flint [Scott Adkins], die een groot deel van dat zwarte geld in handen heeft, uit de weg worden geruimd. Om Roland uit de tent te lokken stelt Interpol de beruchte crimineel Polo Yakur [Ivan Kaye] op vrije voeten en vragen ze Nalbandian [Andrew French] om één van zijn huurlingen in te zetten om Roland uit de weg te ruimen. Maar Vincent Brazil [Jean-Claude van Damme] blijkt een ongelukkige keuze: hij was namelijk verantwoordelijk voor de liquidatie van Polo’s broer en heeft een goede band met Flint. Kiest Vincent voor het grote geld of is hij trouw aan zijn goede vriend? Een vergezocht plot in een afgezaagd scenario met een paar tenenkrommende momenten (waaronder die met een schildpad). Van Damme en Adkins doen hun ding. Van Dammes zoon Kris (als Schell) en dochter Bianca Bree (als Anna) hebben een bijrol.

Kim Jong-nam, de oudere halfbroer van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, kwam om het leven nadat twee jonge vrouwen op het vliegveld van Kuala Lumpur zijn gezicht hadden ingesmeerd met een dodelijk middel. Als u zich dat herinnert dan weet u wellicht ook nog dat de daders snel waren gevonden en dat ze beweerden dat het ging om een 'prank video'. Voor deze documentaire sprak Ryan White met zowel met de aanklager als met de verdediging en toont hij aan dat die op het eerste gezicht idiote bewering op zijn minst plausibel was. Daarbij gebruikt hij zowel bewakingsbeelden als filmpjes en foto's die de twee dames eerder op Social Media hadden geplaatst. Die laten er geen twijfel over bestaan dat de vrouwen niet alleen werkten en dat een aantal Noord-Koreaanse officials op zijn minst ondervraagd had moeten worden. Een kijkje in de keuken van politieke broedermoord en een onthullende blik op de rol van diplomatie in het verdoezelen van de waarheid ten koste van twee naïeve jonge vrouwen. En zij waren niet de enige menselijke pionnen in dit bizarre, onthutsende relaas.

Een reconstructie van de strijd die Company D in november voerde om een strategisch belangrijke heuvel nabij Bergstein te veroveren. Met William Baldwin en Michael Madsen als de generalen die in hun legertentje bakkeleien over de juiste strategie en productiewaarden van nog een appel en een ei, kan het geen verrassing zijn dat de film niet beter is dan het scenario. Plukjes slechte acteurs doen alsof ze schieten en/of door neervallen in een amateuristische verzameling clichés. Altijd leuk (maar niet goed): Eric Roberts, hier als een fotograaf van Life Magazine die de soldaten op de zenuwen werkt. En de Duitse accenten zijn in zekere zin ook amusant.

In een dystopische toekomst moeten Mia [Elizabeth Olsen] en Aaryan [Elizabeth Olsen] een beoordelingstraject van 7 dagen doorlopen om een kind te mogen krijgen. De beoordelaar is Virginia [Alicia Vikander] en haar eindoordeel is doorslaggevend. Als het idee van Vikander die zich kleedt en gedraagt als een kleuter je aanspreekt, kun je je misschien over dat bespottelijke idee heenzetten. Het heeft uiteindelijk allemaal natuurlijk een diepe betekenis, maar je kunt het jezelf gerust vergeven als je niet gaat zitten wachten tot die betekenis wordt onthuld.

Ietwat gekunsteld drama over één dag op het werk van een jonge vrouw [Julia Garner] die vijf weken geleden begonnen is als één van de assistenten van een vrijwel onzichtbare filmproducer [Tony Torn]. Ze wordt afwisselend genegeerd en gekleineerd door haar mannelijke collega's, maar ze lijkt zich (met gepaste tegenzin) te schikken in haar vernederende rol. Door een samenloop van omstandigheden begint ze te vermoeden dat haar baas een ongepaste interesse toont in een nieuwe vrouwelijke collega. Zonder enig concreet bewijs te hebben besluit ze een klacht in te dienen.

Hoewel het binnen een paar minuten al duidelijk is dat we hier te maken hebben met een werkklimaat waarin seksisme en discriminatie van de vrouw gemeengoed is, vindt regisseur en scenarist Kitty Green het nodig om die boodschap er keer op keer in te hameren. De mannen zijn stuk voor stuk lompe, seksistische karikaturen maar ook Garner is ééndimensionaal als de jonge vrouw die een weg probeert te vinden in de giftige bedrijfscultuur. Ondanks een intrigerende opening loopt dit helaas op niets uit.

Peperdure derde live-action versie van de verhalen van Asterix en Obelix, maar het budget is vooral opgegaan aan weelderige sets, overdreven special effects en een serie onsamenhangende ideeën die zelden iets toevoegen aan het toch al slappe verhaal. Asterix en Obelix helpen een vriend om de Olympische Spelen te winnen zodat hij met prinses Irina mag trouwen. Een hoop onzinnige kolder is het gevolg. De indrukwekkende cast doet wat het kan maar het scenario laat ze volledig in de steek.

De combinatie van slapstick en satire van de Asterix-reeks komt goed uit de verf in deze vlotte animatiefilm waarin de druïde Panoramix [Bernard Alane] na een onschuldig incident besluit dat het tijd is om zijn opvolger aan te wijzen. Dat betekent ook dat hij het geheime recept van de toverdrank, waarmee de Galliërs zich nog altijd standhouden tegen de Romeinen, zal overdragen. De jonge Pectine [Lévanah Solomon] zou een perfecte keuze zijn ... maar wordt afgewezen omdat ze een meisje is. En dus beginnen Panoramix, Astérix [Christian Clavier] en Obélix [Guillaume Briat] aan een uitgebreide zoektocht. Eén van de kandidaten is Sulfurix [Daniel Mesguich], een oude rivaal van Panoramix die er alles aan wil doen om het geheim van de toverdrank te ontdekken. Degelijk animatie, een hoog tempo en prima stemvertolkingen maken dit tot één van de beste films uit de vaak behoorlijk middelmatige Asterix-reeks.

Anno 1955 is het woestijndorpje Asteroid City (87 inwoners) alleen van historische waarde omdat er 5000 jaar geleden een asteroïde neerkwam. Allerlei volk strijkt daar neer en moet een week in quarantaine wanneer ze getuige zijn van het bliksembezoek van een ruimtewezen dat een relikwie steelt. Om de tijd te doden praten de mensen over onzinnige koetjes en kalfjes, uiteraard met dat gladgestreken gezicht dat typerend is voor een film van Wes Anderson, en trekt Anderson de aandacht continu naar zichzelf met zijn zinloze camerabewegingen. Zijn scenario doet denken aan een bij elkaar geraapt zootje aan losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën en het raamwerk rondom met een MC [Bryan Cranston] die vertelt over hoe een toneelschrijver [Edward Norton] tot zijn nieuwe creatie kwam, riekt naar zelfverheerlijking. “You can’t wake up, if you don’t fall asleep”, roept de cast tijdens de epiloog. “If this movie wasn’t so dull, I wouldn’t fall asleep”, wilde ik ze bijna toeschreeuwen. Tom Hanks en Scarlett Johansson komen zijn de enigen die zorgen voor leven in de brouwerij. Schaamteloze zelfverheerlijking, maar devote fans zullen daar helaas niet om malen.

Abominabele variant op The Invisible Man (1933) waarin moordenaar Roger Sanders [Frank Ashmore] zich verdiept in het boeddhisme om zichzelf onzichtbaar te maken. Zo weet hij uit zijn cel te ontsnappen om wraak te nemen op de vrouwen die direct verantwoordelijk zijn voor zijn veroordeling. Charless Barret [Robert Foxworth] is de detective die er alles aan doet om verdere slachtoffers te voorkomen.

Dit was één van de laatste films van Sue Lyon, die zoveel indruk maakte als Lolita in de gelijknamige Kubrickklassieker maar het spoor duidelijk behoorlijk bijster raakte. Amateuristische special effects, dwaze moordscenes en een idioot einde zijn slechts een greep uit de redenen om deze zogenaamde SF-horror aan je voorbij te laten gaan.

Astronaut Sam Walker [Kate Mara] moet van haar leiddinggevende (en vader) [Larry Fishburne] in quarantaine na een incident bij haar terugkeer op aarde. Ze kampt met onverklaarbare geluiden en mysterieuze visioenen die ze op advies van collega en beste vriend Val [Macy Gray] geheim houdt, ook voor haar echtgenoot [Gabriel Luna] en haar dochter [Scarlett Holmes]. Als de klachten alleen maar ernstiger worden, begint Sam zich af te vragen wat er in werkelijkheid met haar is gebeurd. Intrigerend mysterie met een sterke cast heeft een merkwaardige, vergezochte en teleurstellende ontknoping.

Alweer een film over de laatste jaren van Vincent van Gogh? Inderdaad, maar dit is de eerste keer dat de filmmakers werkelijk proberen (en er met vlag in wimpel in slagen) om in het verwarde hoofd van de even geniale als grillige kunstenaar te kruipen. Het is onbegrijpelijk dat regisseur Julian Schnabel, cameraman Benoit Delhomme en niet te vergeten componist Tatiana Lisovkaia over het hoofd zijn gezien door The Academy. Zij leveren allemaal een fabelachtige tour-de-force af in een film die alle registers van de filmkunst open trekt en ons trakteert op een visuele traktatie. Dat alles zou gemakkelijk unnen afleiden van de hoofdpersoon, maar Willem Dafoe is ronduit fenomenaal en zet Van Gogh neer als de gevoelige , constant aan zichzelf twijfelende, dwangmatige schilder wiens liefde voor de natuur ons leerde om anders naar die wereld te kijken. De film heeft meer weg van Rembrandt Fecit 1669 (1977) dan van Lust for Life (1956), maar laat dat AUB een aanbeveling zijn!

La Ciotat is een stadje aan de kust van Zuid-Frankrijk dat vroeger een belangrijke havenplaats was. De haven is nog steeds in gebruik, maar de stad heeft veel van zijn glans verloren. Een aantal probleemjongeren moet in de zomer meedoen aan een workshop en Antoine [Matthieu Lucci] sluit zich aan bij een workshop roman schrijven onder leiding van de gevierde schrijfster Olivia Dejazet [Marina Foïs]. De bedoeling is dat de deelnemers gezamenlijk tot een plot komen en dit ook samen uitwerken. Dat leidt tot heftige discussies, meestal aangezwengeld door Antoine zelf. Even geschrokken als geïntrigeerd door Antoines bijdrage aan het groepsproces, zoekt Olivia toenadering tot Antoine in de hoop zo zijn ware aard te ontdekken.

Laurent Cantet maakt goed gebruik van de locatie en weet het gevoel van verval en verveling, een belangrijk motief, doeltreffend te visualiseren. Lucci is uitstekend in de hoofdrol, waarbij hij op subtiele wijze een glimp van de duistere kant van zijn karakter toont, maar ook de sympathieke kant, vooral in de scènes met zijn jonge neefje. De andere deelnemers aan de workshop zijn ook goed neergezet en de heftige discussies leveren spannende momenten op. Het blijft echter teveel bij gepraat en er zijn teveel trage sequenties. Bovendien is de ontknoping teleurstellend, zeker gezien de dramatische opbouw naar die finale.

Nadat zijn broer is gestorven terwijl hij in hechtenis leidt Karim [Sami Slimane] een massale opstand tegen de politie in de wijk Athena. Zijn oudere broer Abdel [Dali Benssalah], een oorlogsveteraan die nu bij de politie werkt, probeert zijn invloed aan te wenden om zijn broer te kalmeren en de gemoederen in de wijk te sussen. Moktar [Ouassini Embarek], de oudste broer, heeft zo zijn eigen dubbele motieven om de rust te doen terug te keren. Onervaren agent Jérôme [Anthony Bajon] geraakt tussen twee vuren in deze dynamische, voortreffelijk geregisseerde actiethriller dat de tekortkomingen van het (oppervlakkige) scenario niet kan verhullen.

Als je de drie 'verfilmingen' uit 1912 - het jaar van de ramp - niet meetelt, is dit de eerste van in totaal 5 verfilmingen van de ramp met de Titanic. De film is gemaakt in de tijd dat de geluidsfilm net zijn intrede deed en er zijn maar liefst drie versies simultaan gefilmd: een zwijgende versie, een Engelse versie en een Duitse versie met een hele andere cast. Deze recensie betreft de Britse gesproken versie en die is eigenlijk het aanzien niet waard, maar als je je probeert te verplaatsen in de bioscoopbezoeker van toen, is dit wellicht een aardig curiosum. Het verhaal is mager, het tempo ligt laag en de vertolkingen zijn soms werkelijk tenenkrommend. De toch al weinig verheffende dialogen worden soms werkelijk overdreven gearticuleerd, alsof de cast niet zeker was of het publiek het anders zou verstaan. En er zijn ook scènes die volstrekt zinloos zijn. Zo is er een longshot waarbij drie mensen onderaan een trap staan. Iemand vraagt: "Weet je waar die-en-die is?" "Nee", luidt het antwoord en vervolgens loopt één van de drie links het beeld uit en lopen de andere twee de trap op, terwijl om één of andere opeens een orkest een vrolijk jazz-deuntje speelt. Het is derhalve bijzonder rommelig gemonteerd en van spanning is al helemaal geen sprake. Maar het moet voor veel bioscoopgangers in 1929 de eerste keer geweest zijn dat ze het geluid van de zee hoorden, evenals het scala aan - iets te dik aangezette - geluiden die op de Titanic te horen waren voor en tijdens de ondergang van het schip. De hele productie lijkt gehaast in elkaar te zijn gezet om de nieuwe markt van de geluidsfilm te bedienen, maar het resultaat is een rommelige curiositeit. Ik zou wel héél graag de zwijgende versie van deze film willen zien!

Marokkaanse surfer [Fettah Lamara] legt steeds grotere afstanden langs de kust af en ervaart zowel het gevoel van vrijheid op de Atlantische Oceaan als de verschillen in cultuur. Zou hij een beter leven tegemoet kunnen varen door via Gibraltar het Europese vasteland te bereiken? Episodische film bevat veel mooie plaatjes van de Atlantische Oceaan en een parade aan spectaculaire slow motion beelden van spectaculaire stunts, afgewisseld met de stemmige overdenkingen over vrijheid, de schoonheid van de zee en de toekomst. Na een half uur is de stof in feite op en van Van Ewijk meerdere keren in herhalen.

Kapitalisme, corruptie, uitbuiting, immigratiepolitiek en feminisme verwerkt in een saai romantisch drama (min of meer) met een spookachtig laagje. Bouwvakkers in Dakar eisen dat ze eindelijk hun loon krijg uitbetaald na drie maanden werk aan een prestigeproject in de Senegalese hoofdstad, maar ze krijgen nu op rekest. Een aantal van hen besluit vervolgens de gevaarlijke reis per zee te ondernemen richting Spanje, in de hoop dat ze daar een beter leven kunnen opbouwen. Eén van hen is Suleiman die, zo moeten we in ieder geval aannemen, dol is op Ada, die zelf weer voorbestemd is te worden uitgehuwelijkt aan een man waar ze niets voor voelt.

Een wirwar aan half uitgewerkte ideeën volgt met als gevolg dat de film verwarrend en soms ronduit saai is. De bedoelingen zijn ongetwijfeld goed, maar het amateuristische acteerwerk en de wat knullige effecten betekenen dat (ook) dit schip de haven niet bereikt.

28 jaar geleden doodde de levensgevaarlijke AI-bot Harlan [Simu Liu] zijn ‘moeder’ Val Shepherd [Lana Parilla] die hem ontwierp. Wanneer generaal Jake Boothe ontdekt op welke planeet Harlan zich schuilhoudt, stuurt hij een eenheid met Kolonel Elias Bank [Sterling K. Brown] en – na enige twijfel – analist en Vals dochter Atlas [Jennifer Lopez] om Harlan te vangen en terug te brengen. Daarvoor moet Atlas zeer tegen haar zin samen zien te werken met Smith [Gregory James Cohan], de AI-bot die Atlas en haar missie beschermt. De zonneklare verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey en Alien zijn ondoordacht, maar Lopez is erg goed en tussen de plichtmatige actiescènes door roepen scenaristen Leo Sardarian en Aron Eli Coleite op lichtvoetige wijze vragen over onze relatie met AI op die tot nadenken stemmen.

Een ingewikkelde plot over een lijst die in het bezit is van een Stasi-agent met de codenaam Spyglass [Eddie Marsin] die van plan is over te lopen vanuit Berlijn, vlak voor de val van De Muur. De platinablonde spionne Lorraine Broughton [Charlize Theron] krijgt de opdracht contact te leggen met collega David Percival [James McAvoy] zodat ze Spyglass en zijn informatie veilig over kunnen brengen naar het westen.

Een ogenschijnlijk eenvoudig plot wordt ontsierd door een aantal overbodige karakters aan de mix toe te voegen, evenals een overdaad aan twists die meestal komen op het moment dat er toch al weinig chocola valt te maken van het verhaal. Maar niet getreurd: het plot is niet meer dan een excuus voor een hele serie knokpartijen. Een standaard knokwerkje zou je zeggen, maar in de tweede helft is er één scène waarin de film zichzelf ontstijgt. Het betreft een langdurig gevecht, beginnend op de trap van een appartementencomplex, tijdens een demonstratie op Alexanderplatz. De choreografie, het camerawerk en de montage zijn meesterlijk en deze fysiek uitputtende scène bevat stuntwerk van de allerhoogste orde, alsmede een uiterst indrukwekkende tour-de-force van Charlize Theron, die haar eigen stunts deed en goed ondersteunend werk van altijd betrouwbare Marsden. Het is een geniale sequentie in een verder behoorlijk formulematige film waarin karakteracteurs Toby Jones en John Goodman nauwelijks iets te doen hebben.

Wanneer Cécile [Mélissa Barbaud] met haar man Alex [Pio Marmai] naar het ziekenhuis moet om te bevallen, vraagt ze de alleengaande buurvrouw Sandra [Valeria Bruni Tedeschi], die ze nauwelijks kennen, om op haar zoon Elliott [César Botti] te passen. Sandra gaat schoorvoetend akkoord en kan het direct goed vinden met haar ontwapenend eerlijke gast. Wat zich die dag voltrekt, zet de levens van alle betrokkenen volledig op de kop, ook voor Céciles moeder [Catherine Mouchet] en Elliotts biologische vader [Raphaël Quenard]. Een intelligent relatiedrama dat opvalt vanwege de authentieke dialogen en de onconventionele (maar realistische) reacties op de vaak pijnlijke woorden. Tedeschi heeft een onbetaalbare chemie met Botti en de baby’s/peuters die zijn zusje Lucille spelen.

Eind jaren '50 waren de titel met het woord 'Giant' erin wel een beetje opgedroogd. Toen kwam iemand op het idee dat een duikpak wel wat weg heeft van een grote bloedzuiger en een paar bescheiden aanpassingen later waren de kostuums klaar voor deze dwaze SF-horror. Meer woorden hoef ik er niet aan vuil te maken...

Beter goed gejat dan slecht verzonnen.Van originaliteit is hier geen sprake, maar Dominik Hartl en co-scenarist Armin Prediger spelen gelukkig leentjebuur bij hoogstaande zombiefilms waaronder Dead Snow en Braindead. Er is geen verhaal, slechts een excuus: dubieuze wetenschappers verspreiden onbedoeld een virus onder de mensen in een Tiroler skioord waardoor ze in zombies veranderen. Een paar niet besmette snowboarders gaan de zombies te lijf met de hulp van een doortastende barvrouw.

Niet elke grap is raak en sommige goede grappen (het vakkundige gebruik van snowboards in de strijd tegen de zombies) worden wat teveel uitgemolken, maar er zijn voldoende rake momenten en flauwe woordspelingen om de liefhebber van melige, zichzelf totaal niet serieus nemende horrorfilms tot grote tevredenheid te stemmen.

Op het moment dat een groep jonge straatcriminelen onder leiding van Moses [John Boyega] buurtbewoner en verpleegkundige Sam [Jodie Whittaker] berooft, wordt de buurt aangevallen door buitenaardse wezens. Omdat niemand de jongens serieus neemt, besluiten ze hun buurt eigenhandig te verdedigen met de weinige middelen die ze hebben. Nick Frost heeft een amusante bijrol als de lokale wiethandelaar in deze SF-actiekomedie die op intelligente wijze vooroordelen op de hak neemt, het belang toont van het kennen van je buren en laat zien waartoe straatjongeren in staat zijn als je ze iets waardevols geeft om voor te strijden. Speelfilmdebuut van John Boyega die een paar jaar later de rol van Finn speelde in Star Wars: Episode VII – The Force Awakens.

Step Up voor pianisten met een hoofdrolspeler die qua uiterlijk het midden houdt tussen Channing Tatum en Taron Egerton. Hoewel Mathieu [Jules Bencherit] niet meer dan een paar jaar les heeft gehad van zijn mentor (een buurman op leeftijd) is Pierre [Lambert Wilson], het hoofd van de afdeling muziek van het Conservatorium in Parijs, zo onder de indruk van Mathieus pianospel op een piano in een winkelcentrum, dat hij het straatschoffie koste wat kost aan zijn school wil verbinden. Sterker nog: hij is vastbesloten Mathieu zijn school te laten vertegenwoordigen op een prestigieus internationaal concours! Mathieu grijpt zijn kans, ook al omdat hij daarmee zijn taakstraf voor een mislukte inbraak ontloopt, maar (zucht) het gaat niet over rozen.

Problemen komen en verdwijnen als sneeuw voor de zon, ook in de romance met celliste Anna [Karidja Touré], maar de muziek is indrukwekkend en Wilson weet zijn personage van een diepgang te voorzien die nauwelijks op papier is terug te vinden. Fans van Kristin Scott Thomas zullen niet zozeer teleurgesteld zijn over haar spel, maar wel over haar ondankbare rol. Volgende keer beter, zullen we maar hopen.

Charlie [Morgan Saylor] pauzeert haar studie om te zorgen voor haar moeder Laura [Andrea Riseborough] in haar strijd tegen kanker. Het leven op een afgelegen kippenboerderij in New Jersey (waar de kippen ook in huis vrij rondlopen) valt Charlie tegen, ook al vanwege haar moeders eigenzinnige houding en grillige gedrag. En dan staat Solange [Catherine Deneuve] op de stoep, de grootmoeder die Charlie niet wist dat ze had. Drie generaties vrouwen zijn gedwongen om elkaar en hun familiegeschiedenis onder ogen te komen en dat terwijl de vogelgriep de levens bedreigt van Laura’s geliefde toom kippen. De sterke cast doet wat het kan, maar het verhaal is te afgezaagde en (dus) te voorspelbaar om te beklijven. De cast verdiende beter.