Opinions

Vermeend eerbetoon aan de zwijgendefilm is helaas vooral schatplichtig aan middelmatige werkjes uit die periode. Regisseur Hazanavicius is zo druk in de weer met allerlei filmhistorische verwijzingen dat dat ten koste gaat van een goed verhaal. Dujardin doet in zijn rol als filmster George Valentin een goede imitatie van Douglas Fairbanks in een rol die in ieder geval ook parallellen vertoont met de carrières van John Barrymore en John Gilbert. Wanneer hij de ambitieuze, onervaren Peppy Miller [Bérénice Bejo] ontmoet, besluit hij haar een klein rolletje te geven in wat zijn laatste grote succes blijkt te zijn. Geluid doet namelijk zijn intrede en zijn producer Al Zimmer [John Goodman] wil nu ook geluidsfilms maken. Valentin weigert, produceert zijn volgende (zwijgende) film zelf en raakt direct aan lager wal. Peppy is dankzij Valentin een megaster geworden en wil graag iets terugdoen voor haar mentor, maar de verbitterde Valentin sluit zich steeds meer af voor de buitenwereld. Uiteindelijk leunt hij alleen nog op zijn trouwe chauffeur [James Cromwell] en zijn hondje (en regelmatige co-ster) Uggie.

People are tired of old actors mugging at the camera to be understood, verzucht Peppy tijdens een gesprek met de pers. Hoe ironisch dat Dujardin en Bejo zelf regelmatig schuldig zijn aan bekkentrekkerij, al heeft dat ook te maken met de wisselvallige acteursregie. John Goodman voelt zich veel beter thuis in het zwijgende medium en ook James Cromwell geeft een superieure vertolking. Uggie steelt de show, vooral in de scène waarin Valentin de beweging van zijn hond imiteert. Hoewel ze zich vooral lijkt te baseren op een jonge Joan Crawford, is Bejo veel te vulgair om te overtuigen als een filmster in het begin van de jaren '30. Onverzorgde belichting toont bovendien de oneffenheden in de gezichten van beide sterren, iets wat een beetje cameraman in de betreffende periode nooit zou toestaan.

Zelfs de Oscarwinnende score van Ludovic Bource is matig: de muziek is vlak en past vaak niet bij de scène, onder anderen wanneer George en Peppy een Weense wals dansen en de score vrolijk doorgaat in 4/4! Het creatieve failliet van de componist is hoorbaar wanneer hij Bernard Herrmann's score voor Vertigo simpelweg kopieert. Een volstrekt misplaatste en, eerlijk gezegd, smakeloze in-joke. Hazanavicius maakt wel op effectieve en originele wijze van geluid, al doet hij daar uiteindelijk weinig mee, en de kostuums en make-up zijn uitstekend. Voor liefhebbers van Hollywoodmusicals is de slotscène echter een teleurstelling.

Archeoloog, chemicus en symboloog Scarlett [Perdita Weeks] denkt in Parijs de legendarische Philosopher’s Stone te kunnen vinden. Met hulp van George [Ben Feldman], een expert in het Aramees, ontdekt ze dat de steen zich waarschijnlijk bevindt in de catacomben van Parijs. Met Papillion [François Civil] als gids en Souxie [Marion Lambert] en Zed [Ali Marhyar] als begeleiders en Benji [Edwin Hodge] als cameraman begeeft ze zich in die catacomben waar naar verluidt nog veel onbegraven lichamen liggen. Found footage horrorfilm met twee aangename hoofdpersonen heeft tijd nodig om op gang te komen en weet in het laatste half uur dankzij een paar inventieve schrikeffecten toch nog voor wat huiveringen te zorgen.

Abigail [Dianna Agron] heeft sinds haar scheiding van Peter [Charlie Weber] moeite om haar zoons [Wesley Holloway, Harrison Fox] een relatief ongestoord leven te laten leiden. Het helpt niet dat haar moeder Barbara [Candice Bergen] haar én haar ex-man bombardeert met telefoontjes en berichten over haar privéleven. Wanneer haar vader Eugene [Dustin Hoffman] fysiek dusdanig achteruit gaat dat hij constant verzorging nodig heeft, moet Abigail wel bijspringen. Ze doet tevens een poging om haar broer Nathan [Simon Helberg] zover te krijgen dat hij zich verzoent met hun ouders. In flashback (met Anastasia Veronica Lee als Abigail en Oliver Patnode als Nathan) ontdekken we waardoor de familie zo verscheurd is. Bialik (bekend van o.a. The Big Bang Theory en Call Me Kat) baseerde haar speelfilmdebuut op haar eigen ervaringen maar heeft duidelijk geen kaas gegeten van drama. Met name Bergen en Hoffman maken zich schuldig aan hevig overacteren en doen je twijfelen of je naar een komedie of een drama zit te kijken. Het gevolg is dat het op geen enkel front werd en dus beschouwd moet worden als een verspilling van talent en tijd.

Volgens de Iraanse wet krijgen jongens meisjes vanaf de lagere school afzonderlijk les. En er gaan stemmen op om die segregatie al toe te passen op de peuterschool. Deze film vertelt het verhaal van peuters Roham en Rana die willen trouwen en zich afvragen hoe ze kinderen kunnen krijgen. Het stoere joch (en de pestkop) onthult aan Roham hoe het werkt. Incidenten op school en bijeenkomsten met ouders onthullen de achtergrond van deze kinderen in een drama dat zware thema’s aanhaalt. Werken met kinderen is altijd lastig, dat blijkt ook wel uit de verschillende acteerstijlen van de kids in kwestie, waarbij regelmatig spontaniteit en (dus) authenticiteit ontbreekt. Toch valt er veel te genieten.

I ascend and look far into my heart, only to find everywhere already razed”, zo luidt de quote uit een Chinees gedicht uit 1912 van Zhang Ze, de overgrootvader van Jesccia Kingdon. In deze monumentale documentaire van de Chinees-Amerikaanse Kingdon krijgen we een opvallend openhartig inzicht in de huidige Chinese cultuur die ons duidelijk maakt hoe eenvoudige Chinezen proberen zichzelf op te werken en hoe allerlei instanties proberen de persoonlijke ambities aan te wakkeren en daar van te profiteren. De opening toont hoe bedrijven gebruik maken van ouderwetse marktkoopmannen (met luide stem en lokkende oneliners) om potentiële werknemers te verleiden om voor hun te komen werken. Zittend werk is een luxe, het dragen van een bedrijfsuniform veelal een noodzaak. Later zien we hoe de door de staat gerunde bedrijven hun visie van discipline op de werkvloer erin rammen en hoe het er werkelijk aan toe gaat. Tenslotte krijgen we een kijkje in de keuken van persoonlijke trainingen op het gebied van (inter)nationale etiquette. Er is geen commentaar, maar de acties, opmerkingen en blikken van de betrokkenen spreken boekdelen. Soms schokkend, soms verbijsterend, soms hilarisch (de sequentie in een fabriek voor sekspoppen is een absoluut hoogtepunt) en vaak visueel verbluffend.

Geen film, maar iets wat moet door gaan voor beeldende kunst. Al lijkt het alsof maker Fiona Tan zich tot Google heeft gewend en een heleboel foto's van Mount Fiji heeft gedownload, gegroepeerd en in een collage van 80 minuten heeft gezet. De voice-ver bestaat uit iets wat moet doorgaan voor een briefwisseling tussen een Westerse vrouw en een Japanner die dood schijnt te zijn.

Fiona Tan gooit er zo nu en dan wat filosofisch geleuter tegen aan en gaat bovendien te ver wanneer ze een poging waagt om ons ervan te overtuigen dat dit wel degelijk een film is. De vraag stellen is 'm beantwoorden, zoveel is wel duidelijk.

Ascent is veelal slaapverwekkend geneuzel, maar de episode over WOII met foto's van soldaten bij Fiji wekt wel degelijk interesse. Het is op dat moment dat de film even in focus komt en Fiji in een boeiend sociaal- historisch perspectief plaatst. Oh, en het antwoord op de vraag? Een hooghartig NEEN!

Jonni Remmler plundert het subgenre “ruimtemissie naar onverkende planeet loopt uit op een ramp” voor een SF-horrorfilm vol jumpscares die feitelijk flarden van herinneringen zijn van Riya [Eiza González] die in haar eentje ontwaakt en zich natuurlijk afvraagt waar iedereen is gebleven. Wie (net als ik) hoop dat Iko Uwais (The Raid) aan boord was om de boel op te schudden, komt bedrogen uit: hij heeft maar een paar minuten schermtijd. Flitsende montages van “enge” beelden maken nog geen goede horrorfilm, daarvoor heb je een fatsoenlijk verhaal en spanningsopbouw nodig.

Documentaire over één van de meest succesvolle Nederlandse theateracts van dat moment heeft als ankerpunt het besluit van Pepijn Gunneweg om de groep te verlaten en blikt derhalve terug op de periode mét Pepijn en kijkt vooruit naar de toekomst van The Ashton Brothers zonder hem. Vol fragmenten uit hun shows waarbij je inzicht krijgt in de complexe manier waarop de visuele grappen en de acrobatische toeren tot stand komen en worden uitgevoerd. De titel verraadt één van de belangrijkste conclusies over wat de show met de mannen heeft gedaan en nog altijd doet. Voor niet-ingewijden is dit een promotiefilm, voor de fans een overzicht van hoogtepunten uit het indrukwekkende oeuvre van The Ashton Brothers. Ook Karel de Rooij en Peter de Jong (Mini & Maxi), mentoren van The Ashton Brothers in diens beginjaren, leveren hun steentje bij.

In de aanloop naar haar 90e verjaardag laat Dr Ruth Westheimer haar leven onder de loep leggen door regisseur Ryan White. De vrouw die in de jaren '80 uitgroeide tot een media-icoon met haar revolutionaire radioprogramma 'Sexually Speaking' op de New Yorkse radiozender WYNY, waarin ze onomwonden, maar vooral met respect voor alle vragenstellers, bellers en luisteraars voorzag van advies op het gebied van relaties en seks, speelde tevens een sleutelrol in het doorbreken van taboes rondom AIDS en abortus. Maar het verhaal van de Joodse vrouw die in 1928 in Duitsland werd geboren als Karola Ruth Siegel, is om vele andere redenen inspirerend. Ze overleefde de oorlog doordat haar ouders de moed hadden om haar met Kindertransport naar Zwitserland te sturen, na de oorlog belandde ze in Palestina, volgde een training als sluipschutter en raakte zwaar gewond bij een bombardement tijdens de burgeroorlog die ontstond na de stichting van de staat Israël. En da's nog lang niet alles! Maar het is de energie, de levenslust en de pure charme van deze 1,40 lange vrouw die deze documentaire zo interessant maakt. De terugblik op haar allereerste relatie, haar stukgelopen huwelijken en de gesprekken met haar kinderen maken dit tevens tot een persoonlijk portret dat onvermijdelijk gelijkenissen vertoont met RBG (2018), maar dat mag je in dit geval gerust beschouwen als een aanbeveling.

Als voormalig ski-instructeur in Aspen is het in ieder geval begrijpelijk dat hij het scenario en de regie op zich nam voor deze film over twee aspirant-ski-instructeurs die het proberen te maken in Aspen. T.J. Burke [Paul Gross] ziet eruit als een corpsbal en voelt zich al snel thuis in het wereldje van oppervlakkige rijke stinkerds. Bovendien trekt hij de aandacht van maar liefst twee bevallige dames: yuppie Bryce [Finola Hughes] en radio-DJ Robin [Teri Polo]. Terwijl T.J. worstelt met dit luxeprobleem moet Dexter [Peter Berg] hard werken om te bewijzen dat hij het werk aankan en probeert hij geldproblemen op twijfelachtige manieren op te lossen. Tussendoor skiën de twee vrienden wel eens een heuveltje of een bergje af, maar het blijft grotendeels beperkt tot monotoon slalommen.

Het verhaal is oppervlakkig en rommelig, de film duurt veel te lang en ontsnapt alleen aan de laagst mogelijke waardering omdat er wat mooie plaatjes van de omgeving te zien zijn en er in de finale tenminste nog iets te zien is dat kan doorgaan voor 'extreme skiing', al is ook dat zeker geen rechtvaardiging voor de titel van deze extreem saaie film.

Portret van een beginnende ambulancebroeder in New York is nóg grimmiger dan Scorceses Bringing Out The Dead. Sheridan en Penn zijn uitstekend als de rookie en de oude rot in het vak, maar Michael Pitt steelt de film als de doortrapte Lafontaine. Mike Tyson daarentegen is een aanfluiting in dit dynamisch gefilmde, maar wel heel erg deprimerende psychologische drama dat zeker geen reclame is voor ambulancepersoneel. Of van New York. Zeker niet voor mensen met een zwakke maag.

Valmora [Bruce Willis] leidt een nauwelijks uit te leggen (lees: buitengewoon vaag) militair wetenschappelijk element. Iets met technologie waardoor je geest in een ander lichaam (en een andere dimensie, of zoiets) belandt, waardoor speciaal getrainde huurmoordenaars hun doelwitten kunnen uitschakelen zonder enig spoor naar de opdrachtgever. Wanneer een van de deelnemers [Mustafa Shakir] in een coma belandt, ontdekt zijn echtgenote [Andy Allo], zelf werkzaam bij Black Ops, wat er is gebeurd. Ze besluit de plaats van haar man in te nemen en hem te wreken door zijn klus af te maken. Allo doet wat ze kan met dit materiaal en in zijn laatste film valt Willis behoorlijk mee, maar met een scenario dat zich slimmer voordoet dan het is (Atlas heeft Looper waarschijnlijk iets te vaak gezien) laat Atlas ze helaas behoorlijk in de steek.

Huurmoordenaar Morgan [Henry Golding] raakt via zijn opdrachtgever Caldwell [Sam Neill] betrokken bij een dodelijk spel waarin 8 huurmoordenaars het tegen elkaar opnemen. Elke liquidatie levert $ 1 miljoen dollar op. Addertje onder het gras is dat zijn zelf de doelwitten zijn en dus zal maar een van de deelnemers dit overleven. Bijkomend probleem is dat er van een van de deelnemers weinig meer bekend is dan een naam. Rapace speelt een agent die probeert een en ander te ondermijnen. De proloog doet vermoeden dat het allemaal verband houdt met een liquidatie van zeven jaar geleden, maar die link doet er niet toe. Nerveuze camerabewegingen en hoofdpijnbezorgende montage resulteren in een brevet van onvermogen. Van Goldings charisma valt hier niets te merken. Neill en Rapace hadden beter moeten weten.

Callum Lynch [Michael Fassbender] ontsnapt aan executie wegens moord omdat uit DNA-onderzoek blijkt dat hij een afstammeling is van Aguilar De Nerha [Michael Fassbender], een huurmoordenaar die het aan het eind van de vijftiende eeuw opnam tegen de Orde van de Tempeliers in de strijd om ‘The Apple’. Wetenschapper Sophia Rikkin [Marion Cotillard] gebruikt Callum in een experiment waarmee hij door middel van regressie terugkeert in de tijd als zijn voorvader van weleer in de hoop de geschiedenis te herschrijven. Typisch zo’n vergezocht, vaag mythologisch verhaal dat verzonnen is al excuus voor een pc-game waarin je succes mede voornamelijk wordt bepaald door je bodycount. Het is opmerkelijk/onbegrijpelijk dat zo’n gedistingeerde cast zich zou lenen voor zo’n kansloze gameverfilming. Hooguit het bekijken waard voor een spectaculaire stunt van Damien Walters met een vrije val van een zeldzame hoogte van bijna 40 meter.

Om hun witwaspraktijken en illegale wapenhandel binnen Interpol definitief onder het tapijt te kunnen vegen moet huurmoordenaar Roland Flint [Scott Adkins], die een groot deel van dat zwarte geld in handen heeft, uit de weg worden geruimd. Om Roland uit de tent te lokken stelt Interpol de beruchte crimineel Polo Yakur [Ivan Kaye] op vrije voeten en vragen ze Nalbandian [Andrew French] om één van zijn huurlingen in te zetten om Roland uit de weg te ruimen. Maar Vincent Brazil [Jean-Claude van Damme] blijkt een ongelukkige keuze: hij was namelijk verantwoordelijk voor de liquidatie van Polo’s broer en heeft een goede band met Flint. Kiest Vincent voor het grote geld of is hij trouw aan zijn goede vriend? Een vergezocht plot in een afgezaagd scenario met een paar tenenkrommende momenten (waaronder die met een schildpad). Van Damme en Adkins doen hun ding. Van Dammes zoon Kris (als Schell) en dochter Bianca Bree (als Anna) hebben een bijrol.

Kim Jong-nam, de oudere halfbroer van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, kwam om het leven nadat twee jonge vrouwen op het vliegveld van Kuala Lumpur zijn gezicht hadden ingesmeerd met een dodelijk middel. Als u zich dat herinnert dan weet u wellicht ook nog dat de daders snel waren gevonden en dat ze beweerden dat het ging om een 'prank video'. Voor deze documentaire sprak Ryan White met zowel met de aanklager als met de verdediging en toont hij aan dat die op het eerste gezicht idiote bewering op zijn minst plausibel was. Daarbij gebruikt hij zowel bewakingsbeelden als filmpjes en foto's die de twee dames eerder op Social Media hadden geplaatst. Die laten er geen twijfel over bestaan dat de vrouwen niet alleen werkten en dat een aantal Noord-Koreaanse officials op zijn minst ondervraagd had moeten worden. Een kijkje in de keuken van politieke broedermoord en een onthullende blik op de rol van diplomatie in het verdoezelen van de waarheid ten koste van twee naïeve jonge vrouwen. En zij waren niet de enige menselijke pionnen in dit bizarre, onthutsende relaas.

Een reconstructie van de strijd die Company D in november voerde om een strategisch belangrijke heuvel nabij Bergstein te veroveren. Met William Baldwin en Michael Madsen als de generalen die in hun legertentje bakkeleien over de juiste strategie en productiewaarden van nog een appel en een ei, kan het geen verrassing zijn dat de film niet beter is dan het scenario. Plukjes slechte acteurs doen alsof ze schieten en/of door neervallen in een amateuristische verzameling clichés. Altijd leuk (maar niet goed): Eric Roberts, hier als een fotograaf van Life Magazine die de soldaten op de zenuwen werkt. En de Duitse accenten zijn in zekere zin ook amusant.

In een dystopische toekomst moeten Mia [Elizabeth Olsen] en Aaryan [Elizabeth Olsen] een beoordelingstraject van 7 dagen doorlopen om een kind te mogen krijgen. De beoordelaar is Virginia [Alicia Vikander] en haar eindoordeel is doorslaggevend. Als het idee van Vikander die zich kleedt en gedraagt als een kleuter je aanspreekt, kun je je misschien over dat bespottelijke idee heenzetten. Het heeft uiteindelijk allemaal natuurlijk een diepe betekenis, maar je kunt het jezelf gerust vergeven als je niet gaat zitten wachten tot die betekenis wordt onthuld.

Ietwat gekunsteld drama over één dag op het werk van een jonge vrouw [Julia Garner] die vijf weken geleden begonnen is als één van de assistenten van een vrijwel onzichtbare filmproducer [Tony Torn]. Ze wordt afwisselend genegeerd en gekleineerd door haar mannelijke collega's, maar ze lijkt zich (met gepaste tegenzin) te schikken in haar vernederende rol. Door een samenloop van omstandigheden begint ze te vermoeden dat haar baas een ongepaste interesse toont in een nieuwe vrouwelijke collega. Zonder enig concreet bewijs te hebben besluit ze een klacht in te dienen.

Hoewel het binnen een paar minuten al duidelijk is dat we hier te maken hebben met een werkklimaat waarin seksisme en discriminatie van de vrouw gemeengoed is, vindt regisseur en scenarist Kitty Green het nodig om die boodschap er keer op keer in te hameren. De mannen zijn stuk voor stuk lompe, seksistische karikaturen maar ook Garner is ééndimensionaal als de jonge vrouw die een weg probeert te vinden in de giftige bedrijfscultuur. Ondanks een intrigerende opening loopt dit helaas op niets uit.

Peperdure derde live-action versie van de verhalen van Asterix en Obelix, maar het budget is vooral opgegaan aan weelderige sets, overdreven special effects en een serie onsamenhangende ideeën die zelden iets toevoegen aan het toch al slappe verhaal. Asterix en Obelix helpen een vriend om de Olympische Spelen te winnen zodat hij met prinses Irina mag trouwen. Een hoop onzinnige kolder is het gevolg. De indrukwekkende cast doet wat het kan maar het scenario laat ze volledig in de steek.

De combinatie van slapstick en satire van de Asterix-reeks komt goed uit de verf in deze vlotte animatiefilm waarin de druïde Panoramix [Bernard Alane] na een onschuldig incident besluit dat het tijd is om zijn opvolger aan te wijzen. Dat betekent ook dat hij het geheime recept van de toverdrank, waarmee de Galliërs zich nog altijd standhouden tegen de Romeinen, zal overdragen. De jonge Pectine [Lévanah Solomon] zou een perfecte keuze zijn ... maar wordt afgewezen omdat ze een meisje is. En dus beginnen Panoramix, Astérix [Christian Clavier] en Obélix [Guillaume Briat] aan een uitgebreide zoektocht. Eén van de kandidaten is Sulfurix [Daniel Mesguich], een oude rivaal van Panoramix die er alles aan wil doen om het geheim van de toverdrank te ontdekken. Degelijk animatie, een hoog tempo en prima stemvertolkingen maken dit tot één van de beste films uit de vaak behoorlijk middelmatige Asterix-reeks.

Anno 1955 is het woestijndorpje Asteroid City (87 inwoners) alleen van historische waarde omdat er 5000 jaar geleden een asteroïde neerkwam. Allerlei volk strijkt daar neer en moet een week in quarantaine wanneer ze getuige zijn van het bliksembezoek van een ruimtewezen dat een relikwie steelt. Om de tijd te doden praten de mensen over onzinnige koetjes en kalfjes, uiteraard met dat gladgestreken gezicht dat typerend is voor een film van Wes Anderson, en trekt Anderson de aandacht continu naar zichzelf met zijn zinloze camerabewegingen. Zijn scenario doet denken aan een bij elkaar geraapt zootje aan losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën en het raamwerk rondom met een MC [Bryan Cranston] die vertelt over hoe een toneelschrijver [Edward Norton] tot zijn nieuwe creatie kwam, riekt naar zelfverheerlijking. “You can’t wake up, if you don’t fall asleep”, roept de cast tijdens de epiloog. “If this movie wasn’t so dull, I wouldn’t fall asleep”, wilde ik ze bijna toeschreeuwen. Tom Hanks en Scarlett Johansson komen zijn de enigen die zorgen voor leven in de brouwerij. Schaamteloze zelfverheerlijking, maar devote fans zullen daar helaas niet om malen.

Abominabele variant op The Invisible Man (1933) waarin moordenaar Roger Sanders [Frank Ashmore] zich verdiept in het boeddhisme om zichzelf onzichtbaar te maken. Zo weet hij uit zijn cel te ontsnappen om wraak te nemen op de vrouwen die direct verantwoordelijk zijn voor zijn veroordeling. Charless Barret [Robert Foxworth] is de detective die er alles aan doet om verdere slachtoffers te voorkomen.

Dit was één van de laatste films van Sue Lyon, die zoveel indruk maakte als Lolita in de gelijknamige Kubrickklassieker maar het spoor duidelijk behoorlijk bijster raakte. Amateuristische special effects, dwaze moordscenes en een idioot einde zijn slechts een greep uit de redenen om deze zogenaamde SF-horror aan je voorbij te laten gaan.

Astronaut Sam Walker [Kate Mara] moet van haar leiddinggevende (en vader) [Larry Fishburne] in quarantaine na een incident bij haar terugkeer op aarde. Ze kampt met onverklaarbare geluiden en mysterieuze visioenen die ze op advies van collega en beste vriend Val [Macy Gray] geheim houdt, ook voor haar echtgenoot [Gabriel Luna] en haar dochter [Scarlett Holmes]. Als de klachten alleen maar ernstiger worden, begint Sam zich af te vragen wat er in werkelijkheid met haar is gebeurd. Intrigerend mysterie met een sterke cast heeft een merkwaardige, vergezochte en teleurstellende ontknoping.

Alweer een film over de laatste jaren van Vincent van Gogh? Inderdaad, maar dit is de eerste keer dat de filmmakers werkelijk proberen (en er met vlag in wimpel in slagen) om in het verwarde hoofd van de even geniale als grillige kunstenaar te kruipen. Het is onbegrijpelijk dat regisseur Julian Schnabel, cameraman Benoit Delhomme en niet te vergeten componist Tatiana Lisovkaia over het hoofd zijn gezien door The Academy. Zij leveren allemaal een fabelachtige tour-de-force af in een film die alle registers van de filmkunst open trekt en ons trakteert op een visuele traktatie. Dat alles zou gemakkelijk unnen afleiden van de hoofdpersoon, maar Willem Dafoe is ronduit fenomenaal en zet Van Gogh neer als de gevoelige , constant aan zichzelf twijfelende, dwangmatige schilder wiens liefde voor de natuur ons leerde om anders naar die wereld te kijken. De film heeft meer weg van Rembrandt Fecit 1669 (1977) dan van Lust for Life (1956), maar laat dat AUB een aanbeveling zijn!

La Ciotat is een stadje aan de kust van Zuid-Frankrijk dat vroeger een belangrijke havenplaats was. De haven is nog steeds in gebruik, maar de stad heeft veel van zijn glans verloren. Een aantal probleemjongeren moet in de zomer meedoen aan een workshop en Antoine [Matthieu Lucci] sluit zich aan bij een workshop roman schrijven onder leiding van de gevierde schrijfster Olivia Dejazet [Marina Foïs]. De bedoeling is dat de deelnemers gezamenlijk tot een plot komen en dit ook samen uitwerken. Dat leidt tot heftige discussies, meestal aangezwengeld door Antoine zelf. Even geschrokken als geïntrigeerd door Antoines bijdrage aan het groepsproces, zoekt Olivia toenadering tot Antoine in de hoop zo zijn ware aard te ontdekken.

Laurent Cantet maakt goed gebruik van de locatie en weet het gevoel van verval en verveling, een belangrijk motief, doeltreffend te visualiseren. Lucci is uitstekend in de hoofdrol, waarbij hij op subtiele wijze een glimp van de duistere kant van zijn karakter toont, maar ook de sympathieke kant, vooral in de scènes met zijn jonge neefje. De andere deelnemers aan de workshop zijn ook goed neergezet en de heftige discussies leveren spannende momenten op. Het blijft echter teveel bij gepraat en er zijn teveel trage sequenties. Bovendien is de ontknoping teleurstellend, zeker gezien de dramatische opbouw naar die finale.

Nadat zijn broer is gestorven terwijl hij in hechtenis leidt Karim [Sami Slimane] een massale opstand tegen de politie in de wijk Athena. Zijn oudere broer Abdel [Dali Benssalah], een oorlogsveteraan die nu bij de politie werkt, probeert zijn invloed aan te wenden om zijn broer te kalmeren en de gemoederen in de wijk te sussen. Moktar [Ouassini Embarek], de oudste broer, heeft zo zijn eigen dubbele motieven om de rust te doen terug te keren. Onervaren agent Jérôme [Anthony Bajon] geraakt tussen twee vuren in deze dynamische, voortreffelijk geregisseerde actiethriller dat de tekortkomingen van het (oppervlakkige) scenario niet kan verhullen.

Als je de drie 'verfilmingen' uit 1912 - het jaar van de ramp - niet meetelt, is dit de eerste van in totaal 5 verfilmingen van de ramp met de Titanic. De film is gemaakt in de tijd dat de geluidsfilm net zijn intrede deed en er zijn maar liefst drie versies simultaan gefilmd: een zwijgende versie, een Engelse versie en een Duitse versie met een hele andere cast. Deze recensie betreft de Britse gesproken versie en die is eigenlijk het aanzien niet waard, maar als je je probeert te verplaatsen in de bioscoopbezoeker van toen, is dit wellicht een aardig curiosum. Het verhaal is mager, het tempo ligt laag en de vertolkingen zijn soms werkelijk tenenkrommend. De toch al weinig verheffende dialogen worden soms werkelijk overdreven gearticuleerd, alsof de cast niet zeker was of het publiek het anders zou verstaan. En er zijn ook scènes die volstrekt zinloos zijn. Zo is er een longshot waarbij drie mensen onderaan een trap staan. Iemand vraagt: "Weet je waar die-en-die is?" "Nee", luidt het antwoord en vervolgens loopt één van de drie links het beeld uit en lopen de andere twee de trap op, terwijl om één of andere opeens een orkest een vrolijk jazz-deuntje speelt. Het is derhalve bijzonder rommelig gemonteerd en van spanning is al helemaal geen sprake. Maar het moet voor veel bioscoopgangers in 1929 de eerste keer geweest zijn dat ze het geluid van de zee hoorden, evenals het scala aan - iets te dik aangezette - geluiden die op de Titanic te horen waren voor en tijdens de ondergang van het schip. De hele productie lijkt gehaast in elkaar te zijn gezet om de nieuwe markt van de geluidsfilm te bedienen, maar het resultaat is een rommelige curiositeit. Ik zou wel héél graag de zwijgende versie van deze film willen zien!

Marokkaanse surfer [Fettah Lamara] legt steeds grotere afstanden langs de kust af en ervaart zowel het gevoel van vrijheid op de Atlantische Oceaan als de verschillen in cultuur. Zou hij een beter leven tegemoet kunnen varen door via Gibraltar het Europese vasteland te bereiken? Episodische film bevat veel mooie plaatjes van de Atlantische Oceaan en een parade aan spectaculaire slow motion beelden van spectaculaire stunts, afgewisseld met de stemmige overdenkingen over vrijheid, de schoonheid van de zee en de toekomst. Na een half uur is de stof in feite op en van Van Ewijk meerdere keren in herhalen.

Kapitalisme, corruptie, uitbuiting, immigratiepolitiek en feminisme verwerkt in een saai romantisch drama (min of meer) met een spookachtig laagje. Bouwvakkers in Dakar eisen dat ze eindelijk hun loon krijg uitbetaald na drie maanden werk aan een prestigeproject in de Senegalese hoofdstad, maar ze krijgen nu op rekest. Een aantal van hen besluit vervolgens de gevaarlijke reis per zee te ondernemen richting Spanje, in de hoop dat ze daar een beter leven kunnen opbouwen. Eén van hen is Suleiman die, zo moeten we in ieder geval aannemen, dol is op Ada, die zelf weer voorbestemd is te worden uitgehuwelijkt aan een man waar ze niets voor voelt.

Een wirwar aan half uitgewerkte ideeën volgt met als gevolg dat de film verwarrend en soms ronduit saai is. De bedoelingen zijn ongetwijfeld goed, maar het amateuristische acteerwerk en de wat knullige effecten betekenen dat (ook) dit schip de haven niet bereikt.