Opinions

Oogstrelende film kan zich qua effecten en cinematografie meten met de beste films in het genre (in het bijzonder 2001: A Space Odyssey, Gravity en Solaris) en profiteert ook nog eens van de vaak majestueuze, maar altijd effectieve score van Max Richter. Helaas is de hoofdpersoon zo kil, afstandelijk en ondoorgrondelijk dat het moeilijk is om je mee te laten slepen in zijn poging de ruimte-expeditie van zijn vader, die zich in de buurt van Neptunus zou bevinden, te bereiken ento een einde te brengen. De keuze om het verhaal grotendeels in de vorm van stream-of-consciousness te vertellen vergroot die afstand tussen hoofdpersonage en karakter nog meer, waardoor Ad Astra het vooral moet hebben van een paar indrukwekkende actiescènes - de val van een ruimteantenne aan het begin, een worsteling in een luchtruim en de slotconfrontatie -. Ondanks de prachtige beelden trekken de stukken die de hoogtepunten verbinden vaak tergend langzaam voorbij. Fans van Donald Sutherland en Liv Tyler dienen te weten dat hun bijdrage zéér beperkt is.

Maryam Touzani schreef twee prachtige vrouwenrollen en hoofdrolspeelsters Nisrin Erradi en Lubna Azabal schitteren dan ook in dit kleine, maar indrukwekkende drama over twee vrouwen die om verschillende redenen met zichzelf in het reine moeten komen. De hoogzwangere Samia [Nisrin Erradi] probeert in Casablanca werk en onderdak te verkrijgen maar krijgt steeds nul op rekest. Ook bakker en alleenstaande moeder Abla [Lubna Azabal] weigert Samia aanvankelijk onderdak te bieden, maar laat zich mede door haar dochter Warda [de ontwapenende Douae Belkhaouda] toch overhalen om Samia bij haar te laten overnachten. Hoewel ze benadrukt dat het slechts voor één nacht is maakt Samia zich meteen zeer nuttig in Abla's bakkerij. Samia's gerechten gaan als warme broodjes (!) over de toonbank en daarom mag Samia toch wat langer blijven. Terwijl Warda er regelmatig in slaagt om Samia op te vrolijken, lijkt ook Alba voorzichtig uit haar schulp te komen.

De ontwikkeling van de relatie tussen de twee vrouwen is volstrekt geloofwaardig dankzij het uitstekende spel van de hoofdrolspeelsters. Touzani's keuze om voedsel te gebruiken als motief in het plot is origineel en zal menig culinair liefhebber doen verlangen naar een recept of op zijn minst een bezoek aan een Marokkaans(e) bakkerij op restaurant. Touzani rekt de finale teveel uit maar bewijst wel dat ze met beperkte middelen een indrukwekkende film kan maken.

De aan lager wal geraakte gepensioneerde professor Adam de Raeve [Bob De Moor] woont bij zijn zoon [Robrecht Vanden Thoren] tot hij door een incident op straat komt te staan. Maar een ontmoeting met de charmante ziekenhuisarts Eva [Peggy Schepens] en de hereniging met een oude rivaal geven hem enige levenslust terug. Het resultaat van een “gemeenschapsvormend project” met een cast die grotendeels voortkwam uit een open auditie van mensen die in de omgeving wonen van de Vlaamse Ardennen. De personages zijn goed uitgewerkt, de cast is prima en het begint veelbelovend, maar Rahoens kon de verleiding niet weerstaan om te vervallen in een maalstroom aan genreclichés.

Veertiger Adam Reed [Ryan Reynolds] reist door de tijd van 2050 naar 2022 en komt oog in oog met zijn twaalfjarige zelf [Walker Scobell] te staan. Samen proberen ze de wereld te behoeden voor een rampzalige toekomst veroorzaakt door een technologische ontwikkeling die door Maya Sorian [Catherine Keener] is misbruikt. Een vrij complex basisverhaal in een film die teveel koren op de molen neemt. Dit had een behoorlijke SF-thriller kunnen zijn zonder het romantische subplot (met Zoe Saldana als love interest), familiesentimenten en de inmiddels wat vermoeiende Reynoldshumor. Levy’s vlotte regie voorkomt echter dat dit ooit begint te vervelen en Scobell is amusant en onvertuigend als een jonge versie van Ryan Reynolds.

Tracy en Hepburn ontmoetten elkaar toen ze samen speelden in “Woman Of The Year”. Tracy was al jaren getrouwd met Louise Treadwell en had twee kinderen. Toen zoon Johnny kort na zijn geboorte doof bleek te zijn, werd Tracy – die tijdens de zwangerschap een affaire had gehad – overmand door schuldgevoel. Hij besloot toen dat hij zijn vrouw en vooral Johnny nooit in de steek zou laten en die belofte heeft hij gehouden, ook al was zijn relatie met Katharine Hepburn (met wie hij nooit samen zou wonen) een ‘open geheim’ in Hollywood. Pas na de dood van Louise gaf Hepburn publiekelijk toe dat zij en Tracy een relatie hadden.

In “Adam’s Rib” is de chemie tussen de twee zo duidelijk aanwezig dat je meteen gelooft dat zij (evenals hun karakters) al jaren getrouwd zijn. Dat zit ‘m in de vele terloopse momentjes die zo herkenbaar zijn in een langdurige relatie: gedoe met een stropdas, de voorbereidingen op een diner met vrienden, geruzie wanneer Tracy Hepburn masseert en Hepburn hem plaagt door de tenenkrommende ode aan haar (geschreven door hun flirterige overbuurman) te zingen. Hun karakters lijken elkaar door en door te kennen en dat maakt deze strijd tussen man en vrouw zo memorabel.

In de film spelen ze het advocatenechtpaar Adam [Spencer Tracy] en Amanda Bonner [Katharine Hepburn]. Als openbare aanklager krijgt Adam de zaak toegewezen van Doris Attinger [Judy Holliday], een vrouw die haar echtgenoot Warren [Tom Atwell] heeft neergeschoten nadat ze ontdekte dat hij een affaire had met Beryl [Jean Hagen]. Adam is helemaal niet blij dat hij deze zaak krijgt toegewezen, mede omdat Amanda hem te verstaan heeft gegeven dat dit een typisch geval is van seksuele discriminatie: als het hier ging om een man die zijn overspelige vrouw had neergeschoten, zou hij er veel gemakkelijker van afkomen. Kortom: de vrouw krijgt altijd de zwarte piet toegespeeld. Wanneer Amanda het voor elkaar krijgt dat zij de verdediging van Doris Attinger op zich mag nemen, staan Adam en Amanda lijnrecht tegenover elkaar. Niet alleen in de rechtszaal, maar ook thuis.

Tracy en Hepburn zijn hier, zoals gezegd, fantastisch, maar de rest van de cast is ook voortreffelijk. Judy Holliday maakte hier haar doorbraak en zou het jaar daarop schitteren in “Born Yesterday”, een vertolking waarvoor ze een Academy Award won. Ewell is ook uitstekend als het ‘slachtoffer’ en Jean Hagen speelt een rol die een duidelijke voorloper is op haar beroemde rol als Gene Kelly’s vaste tegenspeelster Lina Lamont in “Singin’ In The Rain”. Let ook op David Wayne als de irritante Kip Lurie, de overbuurman die niet alleen constant irritante opmerkingen maakt tijdens een vertoning van Adam en Amanda’s (overigens zeer overtuigende) home movies, maar die ook nog die onuitstaanbare (of is het onweerstaanbare?) muzikale ode aan Amanda brengt. Niemand minder dan Cole Porter componeerde het megafoute “Farewell, Amanda” waarin hij het probleem van een woord dat op die naam rijmt op geweldige wijze oplost. Het is een geweldige grap in een stortvloed van momenten die je hardop zullen doen lachen. Een rechtszaak was nog nooit zo leuk en leuker zal het waarschijnlijk ook nooit worden.

Vier scenaristen wisten niets beters te denken dan een smoes om The Addams Family op een road trip door de VS te sturen om Wednesday [Chloë Grace Moretz] op te vrolijken, Maar net op dat moment ontdekt de familie dat Wednesday mogelijk bij haar geboorte verwisseld is en dus geen “echte” Addams is. Oma Addams [Bette Midler] zet ondertussen huize Addams op stelten. Slap en onnodig vervolg op The Addam’s Family met een wazig verhaal, maar zonder enige originaliteit. Alleen Bill Haders bijdrage in de schurkenrol voorkomt dat dit de laagst mogelijke waardering krijgt.

Nadat ze verjaagt zijn uit hun oude woning, vindt The Addam’s Family een bouwvallige voormalige inrichting net buiten een stadje in New Jersey. Wednesday [Chloë Grace Moretz] besluit dat ze hier naar school gaat en TV-presentator Margaux Needler [Allison Janney] meldt zich in het slaperige stadje voor een house make-over. Qua opzet en inhoud niet veel anders dan een willekeurige aflevering van de televisieserie van weleer. Te mager voor een animatiefilm en het scenario is dan ook meer bezig om de standaardelementen en de catchphrases voorbij te laten komen dan met originele ideeën.

Stephen Elliott [James Franco] is een schrijver die dankzij zijn agente Jen [Cynthia Nixon] een lucratieve deal heeft gesloten waarmee hij kan werken aan zijn volgende roman. Hij kampt echter met een writer’s block en ziet zijn vader [Ed Harris], over wie hij publiekelijk heeft gezegd dat hij dood was, terugkeren in zijn leven. Stephen vindt inspiratie in een spraakmakend proces waarin Hans Reis [Christian Slater], een vader van drie kinderen, beschuldigd wordt van moord op zijn echtgenote [Laura Frost]. Tijdens dat proces ontmoet hij journaliste Lana Edmond [Amber Heard] met wie hij een relatie probeert op te bouwen. Gezien het egocentrisme van de hoofdpersoon en het feit dat hij zich wemelt in zelfmedelijden is het moeilijk om je met hem te identificeren, maar James Franco komt nog een heel eind, daarbij beholpen door een goed presterende ondersteunende cast. Meeslepend wil het echter niet worden.

Terugblik op het leven van Marieke Vervoort, een Belgische topatleet die in 2008 een document tekende voor vrijwillige euthanasie. Aanleiding van de diagnose was de diagnose van progressieve myelopathie, een verwoestende ziekte die haar in toenemende mate zou verlammen en steeds hevigere pijn opleverde. Maar pas in 2019 beëindigde Marieke haar leven en in de jaren tussen de diagnose en haar overlijden groeide ze uit tot een topatleet met een kruiwagen aan records en Paralympische medailles. Een krachtig pleidooi voor vrijwillige euthanasie van een van een alom bewonderd mens. Rapaport rekt het onvermijdelijke einde helaas onnodig lang, ook al is dit net zo goed een ode aan het leven als aan de (geassisteerde) dood.

Actrice, komiek en zangeres Adèle Bloemendaal krijgt in de aanloop naar haar 80e verjaardag een hoop verzoeken voor interviews. Eén daarvan is van filmmaker Maarten Mourik die zijn best doet om tegemoet te komen aan de grillen van deze innemende, maar onberekenbare vrouw. Meer een portret van Adèle als tachtiger dan een terugblik op haar professionele en persoonlijke leven en hoewel dat een paar aardige momenten oplevert – vaak benadrukt door Bloemendaals onvergetelijke schaterlach – blijft het allemaal vrij oppervlakkig. De enige echte onthulling betreft Bloemendaals seksleven, maar daar zat ik persoonlijk niet echt om te springen.

In zijn een-na-laatste langspeelfilm laat Godard de filmwereld nog één keer op zijn grondvesten schudden zoals alleen hij dat kan. Experimenteel is vaak synoniem voor pretentieus en dodelijk saai, maar Godard verrast keer op keer met plotselinge overgangen qua beeld, geluid (en geluidsvolume) en filmtechnieken waarbij hij de modernste filmcamera’s omarmt. Er zijn twee hoofdstukken (Nature en Metaphor) en er zijn twee koppels (Josette [Heloïse Godet]/ Gédéon [Kamel Abdelli] en Ivitch [Zoé Bruneau]/Marcus [Richard Chevallier], maar een knappe gast die hier een plot uit kan destilleren. De film wordt sowieso gestolen door de hond die beide segmenten verbindt.

In de hoop dat hij haar kan helpen aan informatie over de dochter die ze ooit afstond voor adoptie, besluit de doodzieke Suze [Virginie] ICT-er Jean Baptste [Albert Dupontel] te helpen uit handen van de politie te blijven nadat hij bij een mislukte zelfmoordpoging per ongeluk zijn baas neerschoot. De vriendelijke, blinde archivaris [Nicholas Marié] die het dossier vindt besluit zich aan te sluiten bij Suzes zoektocht naar haar biologische dochter. Het klinkt weliswaar wat vergezocht, maar dankzij goed uitgewerkte personages, sterk acteerwerk en het feit dat Dupontel een perfecte mix van komedie, drama en een vleugje romantiek aflevert, doet dat er helemaal niet toe. Winnaar van 6 Césars, waarvan er drie naar Dupontel gingen (voor beste film, beste regie en beste scenario).

Fraai vormgegeven historisch drama vertelt het relaas rondom de Franse Revolutie van 1789 vanuit het perspectief van Sidonie [Léa Seydoux], de voorlezer van Marie-Antoinette [Diane Kruger], de echtgenote van koning Louis XVI [Xavier Beauvois]. Marie-Antoinette leidt een relatief teruggetrokken leven waarin ze alleen een aantal vertrouwelingen om haar heen duldt. Na de bestorming van de Bastille op 14 juli laten veel vertrouwelingen de koninklijke familie in de steek, maar Sidonie is vastbesloten haar koningin tot het bittere einde bij te staan. Seydoux en Kruger zijn uitstekend in de hoofdrollen en deze alternatieve kijk op de Franse Revolutie werpt een ander licht op een vaak verteld verhaal. Gezien de tegenstrijdige verhalen over deze periode is het moeilijk om met zekerheid te zeggen dat het historisch allemaal klopt, maar het is in ieder geval boeiend van begin tot einde.

Sinds hij op zijn 24e het jongste lid van de Amerikaanse House Of Representatives werd, heeft David Norris [Matt Damon] veel politieke tegenslagen gekend. Op de avond dat hij de verkiezing van de senator voor de staat New York verliest, ontmoet hij de innemende danser Elise [Emily Blunt]. De titel verwijst naar een team dat het lot een handje helpt om “er zeker van te zijn dat dingen op juiste manier gebeuren”, maar door onoplettendheid van agent Harry Mitchell [Anthony Mackie] wijkt Davids leven af van “het script”. Het bureau uit de titel doet er vervolgens alles aan om Davis leven op het juiste spoor te brengen, maar dat wordt ernstig bemoeilijkt wanneer David beseft op welke manier deze agenten hem proberen te sturen. Onderhoudende romantische thriller gebaseerd op een kort verhaal van Philip K. Dick dat intrigerende vragen opwerpen over de mate waarin we ons lot kunnen beïnvloeden.

Sentimenteel, maar uiteindelijk vergezocht drama over een voormalige drugsverslaafde die na zijn 3e veroordeling (wegens bezit van Cannabis) meer dan 20 jaar vast heeft gezeten. Nu hij zijn straf uit heeft gezeten heeft hij weinig om voor te leven, bovendien heeft hij moeite om zijn weg te vinden in een wereld die tin 20 jaar enorm is veranderd. Wanneer hij een baby vindt die is achtergelaten in een container, besluit hij het mee te nemen. Dan ontdekt hij dat hij volgens de wet nu schuldig is aan ontvoering. Hoe redt hij zich hier uit? Hawkes acteerwerk is iets te gemanierd, maar de scènes met de baby [tweeling Savannah en Everly Sucher] zijn hartverwarmend.

Het waargebeurde relaas van de 23-jarige Tari Oldham [Shailene Woodley] en de 33-jarige Richard Sharp [Sam Clafin], avonturiers die kort na hun ontmoeting op Tahiti (in 1983) verliefd op elkaar worden. Ze besluiten samen de boot van een bevriend echtpaar naar San Diego te zeilen. Van de financiële vergoeding kunnen ze namelijk een jaar rondkomen. De reis krijgt echter een rampzalige wending wanneer het niet lukt een snel naderende tropische storm te ontwijken.

Het is een boeiend verhaal dat bovendien bijzonder fraai is gefilmd door Robert Richardson. Vooral de scènes tijdens de tropische storm zijn indrukwekkend. Woodley laat, in haar eerste serieuze én volwassen hoofdrol, zien een uitstekend dramatisch actrice te zijn. De keuze om de film niet chronologisch te vertellen pakt slecht uit. Het scenario besteedt teveel tijd aan flashbacks die de dramatiek van de aanloop naar en de nasleep van de tropische storm hinderlijk onderbreken. Zelfs tijdens het dramatische hoogtepunt van de film snijdt regisseur Baltasar Kormákur weer naar een ander moment in het verhaal. Het gevolg is dat de film nooit de emotionele lading heeft die het had kunnen hebben. De weinig originele 'original score' van Volker Bertelmann werkt dat ook tegen, maar dan heb je dat verschrikkelijke, sentimentele gekras in de slotscène nog niet gehoord. Woodleys vertolking is echter sterk genoeg om je deze zwakheden te doen vergeven, maar een soortgelijk verhaal is veel beter verfilmd in All Is Lost (2013) met Robert Redford.

Nadat hun moeder [Ingunn Omholt] is overgebracht naar een zorginstelling ontdekken Noah [Josh Gad] en Meg [Kaa Scodelario] het lichaam van een buurvrouw die al decennialang wordt vermist. Overtuigd dat hun ouders verantwoordelijk zijn, verplaatsen ze het lichaam. Dat doen ze op zo’n onhandige manier dat de verzorger [Billie Lourd] ontdekt hoe de vork in de steel zit. Het scenario is niet onaardig, maar het tempo is laag en de komische timing gebrekkig. Carrigan heeft de beste momenten als de zich grillig gedragende neef die boel moet zien te redden.

Een film die je in het voorbijgaan best eens tot je mag nemen. Niet vanwege het verhaal over de capriolen van een tienermeisje dat in 1905, toen de Suffragettes midden in hun strijd voor gelijke rechten voor vrouwen zaten, de gemoederen in een klein stadje doet verhitten door haar 'vrijpostige' gedrag, maar meer vanwege de twee hoofdrolspelers.

Shirley Temple blijkt ook als volwassene uitstekend uit de voeten te kunnen met dit luchtige komische materiaal. Het is jammer, maar ook begrijpelijk dat het publiek haar moeilijk kon accepteren in deze rol. Dit ultra-schattige kindsterretje was op 7-jarige leeftijd de best betaalde actrice en hoe goed de 21-jarige Temple ook is in deze komedie, ook ik zie steeds weer dat schattige meisje voor me dat 'Animal Cracker In My Soup' en 'The Good Ship Lollipop' zong.

Robert Young werd in Nederland beroemd in de titelrol in de populaire serie 'Father Knows Best' en deze rol wordt her en der omschreven als zijn sollicitatie voor die rol.

De film is bij vlagen best grappig en nooit saai, maar een hoogvlieger is dit absoluut niet. Wel een curiosum voor de liefhebbers van Shirley Temple en/of Robert Young.

Elijah Wood is perfect gecast als Huckleberry Finn in deze Disney-versie van het beroemde boek van Mark Twain die echter lijdt aan een matige ondersteunende cast en een scenario dat de subtiele satirische ondertonen van het boek te vaak verruilt voor banaal gepreek. Sommige verhalen moet je niet proberen te moderniseren en dit is een goed voorbeeld. Als avontuur blijft het overeind, maar de oppervlakkige benadering doet veel af aan het bronmateriaal.

Luchtige, vlotte verfilming van de klassieker van Mark Twain profiteert van een uitstekende cast, geleid door de charismatische Eddie Hodges in de titelrol en Archie Moore als Jim, de slaaf die zich minder intelligent voordoet dan hij eigenlijk is en uiteindelijk iedereen te slim af is. Tony Randall steelt de film als de meesteroplichter die zich aan Huck voorstelt als 'The King Of France' en er is een interessante bijrol voor Buster Keaton als een circusartiest. Uitstekende combinatie van avontuur, komedie en satire verveelt geen moment.

Vlotte avonturenfilm waarin Tintin/Kuifje [Jamie Bell] door de aankoop van een miniatuur van een driemaster op een rommelmarkt belandt in een schatjacht. De steenrijke Sakharine [Daniel Craig] biedt Kuifje meteen een fortuin om de driemaster in bezit te krijgen, maar Kuifje weigert. Diezelfde avond overleeft hij een aanslag en dat zet hem aan om zelf het geheim van ‘The Unicorn’ te ontdekken. Het spoor leidt hem naar Kapitein Haddock [Andy Serkis], de enige nog levende erfgenaam van de kapitein van ‘The Unicorn’. Het verhaal is een kolfje naar de hand van Spielberg. Die houdt het tempo hoog en haalt zijn hele trukendoos uit de kast, maar die trucs blijken veel minder effectief te zijn bij getekende figuren. Verveeld geen moment, maar als experiment om liveaction en animatie met elkaar te vermengen is het mislukt.

Dit op ware gebeurtenissen gebaseerde historische drama is een reconstructie van de heroïsche ballonvlucht van wetenschapper James Glaisher [Eddie Redmayne] in 1862, zoals beschreven in Glaishers biografische boek "Travels in the Air" dat een belangrijke inspiratiebron was voor de gebeurtenissen tijdens de dramatische ballonreis. Amelia Wren [Felicity Jones] is een fictief karakter, vernoemd naar de legendarische piloot Amelia Earhart en gebaseerd op de vrouwelijke ballonvaartpioniers Margaret Graham en Sophie Blanchard, wiens echtgenote Pierre uit een ballon viel na een hartaanval. De flashbacks zijn niet altijd interessant en het valt soms te duidelijk op dat de ballonscènes in de studio zijn gefilmd. Maar Redmayne levert prima werk af, Jones is voortreffelijk en de finale is bijzonder spannend, uitstekend in beeld gebracht en niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees. Een groot compliment ook voor de overtuigende make-up.

Zussen Nora [Renate Reinsve] en Agnes [Inga Ibsdotter Lilleaas] vragen zich af wat vader Gustav [Stellan Skarsgård] wil doen met het ouderlijk huis nu hun moeder is overleden. Tot hun verbazing wil hij er een semiautobiografische film opnemen met Nora als hoofdrolspeler. Die weigert, omdat de rol te dicht bij haar staat, en dus gaat de rol naar het Amerikaanse aanstormende talent Rachel Kemp [Elle Fanning]. Trier heeft erg veel tijd nodig om te komen tot de onvermijdelijke ontknoping, maar kan gelukkig rekenen op uitstekend samenspel van de vier hoofdrolspelers.

De Vlaming Gilbert Heijndels is één van de vele Europeanen die met hun kleine pensioen hun moederland verruilen voor Kenia, waar de vrouwen voor hem in de rij lijken te staan omdat blanken mannen ze volgens hun veel beter behandelen. Klinkt paradijselijk, maar Gilbert houdt er extreem achterhaalde ideeën op na die door een deel bevestigt worden door de vele vriendinnen die maar om geld blijven zeuren. Verbazingwekkend openhartig, soms op het stuitende af, maar te weinig diepgaand voor een avondvullende documentaire.

Pak de clichébingokaarten maar uit de kast. Tessa is een braafmoederskindje met een veeleisende moeder - tevens weduwe - en een loser als vriendje. "Trust me", zegt ze tegen haar moeder wanneer ze intrekt neemt op college campus en wordt geconfronteerd met haar kamergenote. Die blowt, drinkt, heeft tatoeages en is lesbisch! Alles wat Tessa niet is, maar deze karakterloze tuthola bezwijkt meteen na een beetje peer pressure. Oh ja, ze ontmoet ook nog een arrogante klootzak met een Brits accent die haar eerst negeert, vervolgens beledigd en haar als oud vuil behandelt. Maar wacht: hij heeft óók Pride & Prejudice (hoe origineel!) gelezen, dus is het volstrekt logisch dat deze Tessa binnen de kortste keren met deze droplul ligt te vozen. Hopeloos gedateerde tienerromantiek voorzien van een onuitstaanbare soundtrack. Werkelijk niet om aan te gluren...

Wanneer een transport neerstort op wat ooit Aarde was, zijn missieleider Cyper [Will Smith] en zijn zoon Kitai [Jaden Smith] de enige overlevenden. Cyper is echter gewond en moet daarom volledig op zijn zoon vertrouwen om de dodelijke gevaren op de planeet te trotseren en het baken te vinden waarmee ze kunnen worden gered. Maar vader en zoon delen een traumatische gebeurtenis die de missie extra beladen maakt. In flashbacks ontdekken we de reden voor de moeizame relatie tussen vader en zoon. Melodramatisch ijdelheidsproject, want Jaden blijkt over onvoldoende acteerkwaliteiten te beschikken om te overtuigen. De special effects hadden ook beter gekund.

Meer familieperikelen, meer ruzies die opgelost worden met een tenenkrommend popdeuntje en een vrijpartij. Tessa [Josephine Langford] en Hardin [Hero Fiennes Riffin] bevestigen hun status als irritantste liefdeskoppel uit de recente filmgeschiedenis in dit vervolg op After We Fell, over twee sociaal onbekwame, egocentrische en ronduit onuitstaanbare zogenaamde ‘jong volwassenen’. Verdient een iets hogere waardering dan zijn voorgangers, louter en alleen omdat het de laatste uit de reeks is.

Twee jaar geleden heeft Tessa [Josephine Langford] haar relatie met Hardin [Hero Fiennes Tiffin] verbroken omdat hij zonder overleg hun levensverhaal in boekvorm publiceerde “om anderen te helpen”. Mocht je het vergeten zijn, het gaat over het meest egocentrische stel uit de filmgeschiedenis. Hardin heeft een fortuin verdiend met zijn boek en reist onaangekondigd naar Lissabon om de banden aan te halen met Nathalie [Mimi Keene], met wie hij 5 jaar geleden een onenightstand had die eindigde in haar publieke vernedering. Natuurlijk wordt hij met open armen ontvangen, maar zodra hij een vleugje kritiek moet incasseren zet hij het op een zuipen. Dit gedrocht is zowaar het dieptepunt uit de tenenkrommende reeks en is vooral een promo voor Lissabon met generieke popdeuntjes en een volstrekt belachelijk verhaal, waardoor de waanzinnige ontknoping niet eens een verrassing genoemd kan worden.

Na de plotselinge dood van haar echtgenoot [Nasser Nemarzia] ontdekt Britse moslima Mary [Joanna Scanlan] dat haar man een buitenechtelijke relatie had met Genevieve [Nathalie Richard], die aan de andere kant van Het Kanaal in Calais. Mary besluit haar vermeende rivaal te confronteren maar hun eerste ontmoeting verloopt anders dan verwacht. Scanlan maakt grote indruk in dit complexe, immer boeiende drama over verlies, vergeving en verwerking met enkele verrassende, maar geloofwaardige wendingen. Speelfilmdebuut van Khan die tevens verantwoordelijk is voor het sterke scenario, met een ontroerende onthulling op het einde.

After Midnight liggen de meeste mensen te slapen. De kans is groot dat jou hetzelfde overkomt bij het zien van deze film, want het bestaat vooral uit een hoop gemopper, gemekker, gezanik en gezeur van hoofdpersonen Hank [Jeremy Gardner] en Abby [Brea Grant]. Goed, er gebeurt iets in het begin en er is een spectaculaire ontknoping, maar van enige spanningsopbouw (laat staan van suspense) is geen enkele sprake dus neem het jezelf niet kwalijk als je dit afzet voor de zeurpieten met hun drie vrienden besluiten er een karaoke-avond van te maken, ook al komt het einde dan eindelijk in zicht!