Opinions

Pete [Tom Stourton] nodigt een aantal vrienden uit in een afgelegen villa voor een feest en hoopt daar Sonia [Charly Clive] ten huwelijk te kunnen vragen. Hoewel hij vertraging oploopt tijdens zijn reis blijkt bij aankomst nog niemand aanwezig te zijn en vanaf dat moment bekruipt Pete al het gevoel dat zijn vrienden hem in werkelijkheid helemaal niet mogen. Heeft hij werkelijk redenen om dat aan te nemen of is zijn wantrouwen het gevolg van dezelfde psychische klachten waarvoor hij medicijnen dient in te nemen? Hoewel meerdere bronnen dit een horrorkomedie noemen valt er weinig te lachen en alleen een paar onaangename dromen zouden de meest gevoeligen onder ons als een rechtvaardiging voor het label ‘horror’ kunnen noemen. De acteurs leveren goed werk af, maar het scenario (waaraan hoofdrolspeler Stourton een grote bijdrage levert) hinkt op teveel gedachten waardoor het als geheel onvoldoende werkt.

Jenn [Jenny Roth] en Sol [Hary Shum Jr.] hebben werkelijk wat hun hartje begeert en ze zien er ook nog eens uit als fotomodellen! De wereld lacht hun (iets te nadrukkelijk) toe, dus het is sneu dat Sol al gauw ernstig ziek blijkt te zijn. Nergens ontstaat de indruk dat dit jonge stel ook maar enig benul heeft van een sober bestaan, laat staan van armoede, maar toch blijkt er crowd-funding nodig te zijn om deze verwende gastjes hun droomhuwelijk te geven.

Het verhaal is onuitstaanbaar sentimenteel en had een draak van een film op moeten leveren, maar Roth en Sum zijn een leuk stel en scenarist Todd Rosenburg voegt een aangename, zelfrelativerende humor toe waardoor je toch mee gaat leven met dit tragische stel. Tot die verschrikkelijke slotscène dan.

Jaren nadat haar vader een einde maakte aan zijn leven moet Yoli [Alison Pill] diepgewortelde emoties onder ogen zien wanneer haar ogenschijnlijk perfecte zus [Sarah Gadon] een poging tot zelfdoding ternauwernood overleeft. Onverwerkt verdriet, onbegrip en jaloezie zijn aan de orde van de dag in deze erg op dialoog leunende verfilming van de bestseller van Miriam Toews dat profiteert van sterke vertolkingen van de drie hoofdrolspeelster en de meermaals bekroonde montage van Orlee Buium en Michelle Szemberg, die voorkomen dat dit vervalt in gefilmd toneel.

Adam [Andrew Scott] is een van de twee bewoners van een enorm appartementencomplex. De andere is Harry [Paul Mescal], met wie hij na kennismaking een relatie begint. Adam bezoekt regelmatig zijn vader [Jamie Bell] en moeder [Claire Foy] die stierven als gevolg van een verkeersongeluk toen Adam 12 jaar oud was. Het basisgegeven van Taichia Yamada’s boek werkt beter op papier dan op film en Haigh stelt je geduld behoorlijk op de proef in het verwarrende eerste uur. De uitstekende cast, met Scott als uitblinker, houdt de aandacht vast tot de mooie ontknoping. En wat een heerlijke soundtrack!

Nummer 18: All Quiet On The Western Front [1930 – Lewis Milestone]

Hoewel William Dickson, in dienst van Thomas Edison, al vanaf de officiële geboorte van de filmkunst in 1895 experimenteerde met het combineren van beeld en geluid, duurde het tot 1927 voor de techniek dusdanig was verbeterd dat de geluidsfilm zijn intrede kon doen. De opnametechnieken maakten het voor regisseurs in die beginjaren echter veel moeilijker om visueel aantrekkelijke films te maken. Universal Studios, in de persoon van Carl Laemmle Jr, produceerde de eerste verfilming van deze pacifistische oorlogsroman van Erich Maria Remarque juist in die tijd, toen geluidstechniek werkelijk nog in de kinderschoenen stond. Met All Quiet On The Western Front stonden de makers voor de taak om zowel de beelden als de geluiden van het slagveld vast te leggen. Wie het geluid van bijvoorbeeld Saving Private Ryan indrukwekkend vond, zal met grote verbazing kijken en luisteren naar deze film.

De film richt zich vooral Paul [Lew Ayres, die veel wegheeft van John Wayne], een veelbelovende Duitse student die, met de meeste van zijn klasgenoten, gehoor geeft aan de patriottische oproep van hun professor en in 1914 tot de eerste jongeren behoort die zich vrijwillig aanmelden voor het Duitse leger. “Dulce et Decorum est pro Pario Morti!” [het is eervol om te sterven voor het vaderland] luidt dan het credo en vol enthousiasme beginnen ze aan hun opleiding, waar de jongens het snel aan de stok krijgen met Himmelstoss [John Wray], de postbode die echter hun leidinggevende in het leger blijkt te zijn. Aan het front maken ze kennis met Kat, een veteraan die ze zo goed mogelijk probeert voor te bereiden op wat er komen gaat. Maar de nimmer aflatende nachtelijke bombardementen drijven sommige rekruten tot waanzin. En dan komt het onvermijdelijke moment waarop ze bevel krijgen om uit de loopgraven te komen en richting het vijandelijke spervuur van machinegeweren te lopen. De combinatie van explosies en machinegeweer is al indrukwekkend, maar regisseur Lewis Milestone combineert dat met trackingshots waarin de camera razendsnel van links naar rechts over de vijandige loopgraven beweegt, terwijl we zien dat de aanstormende soldaten stuk voor stuk worden neergemaaid. Edgar Adams wisselt deze beelden af met cuts naar de Franse mannen die het machinegeweer bedienen en voert het tempo steeds meer op, wat het desoriënterende effect van deze waanzin versterkt.

De scènes op het slagveld zijn indrukwekkend, maar de film is ook ijzersterk wanneer het zich richt op de persoonlijke dilemma’s van de hoofdpersonen. Wanneer Paul na 3 jaar aan het front wegens een verwonding verlof krijgt, merkt hij dat de mensen in zijn geboortedorp nog steeds vurig geloven in de heroïek van de oorlog. Wanneer hij probeert duidelijk te maken hoe ver dat beeld van de werkelijkheid staat, stuit hij op onbegrip en vijandigheid: de huidige studenten van zijn vroegere professor noemen hem een ‘lafaard’. De oude mannen in het dorp negeren hem zelfs wanneer ze bespreken hoe Duitsland de oorlog gaat winnen en zeggen zelf dat Paul de oorlog niet begrijpt! Er zijn ook luchtigere scènes, zoals die waarin Paul en drie kameraden ’s nachts stiekem hun brood met drie hongerige Franse meisjes delen. Deze film zit vol met momenten die onvergetelijk zijn, ook al door de vertolkingen die over de hele linie perfect zijn. Maar het zijn de slotscènes, die zich afspelen vlak voor de wapenstilstand in gaat, die nog lang in je hoofd zullen blijven spoken. Ik heb maar weinig films gezien waarbij ik na afloop nog enige tijd in stilte blijf zitten om de ervaring te verwerken. Dit is er ééntje...

Om te ontsnappen aan problemen thuis neemt Maggie Falk [Sarah Jessica Parker] haar opstandige tienerdochter [Rosie Days] mee op vakantie naar Toscane waar ze 20 jaar geleden een bliksemromance had. Natuurlijk blijkt haar oude vlam [Raoul Bova] daar nog steeds te wonen en is de liefde nog steeds niet volledig bekoeld. De problemen beginnen wanneer Summer besluit Luca’s moeder [Claudia Cardinale] te helpen om haar oude vlam Marcellino [Shel Shapiro] te vinden en de politie vermoedt dat er sprake is van ontvoering. Volstrekt formulematige, quasi-dwaze romantische komedie is alleen de moeite waard vanwege Cardinale in een rol die haaks staat op haar glamoureuze imago.

De mannen van Swift Boys (minus Hero) reizen samen met een busje naar Spanje om aanwezig te zijn bij het huwelijk van teamgenoot en boezemvriend Bram [Danny de Munk]. Het is een excuus voor een opstapeling van flauwe, soms ronduit infantiele incidentjes waardoor de mannen vertraging oplopen en uiteraard herontdekken hoe waardevol hun vriendschap is. Ze spelen een potje voetbal tegen Duitse naturisten, dragen Burka’s om twee teamgenoten te bevrijden uit de cel in een Frans provinciestadje. Gesponsord door de Vriendenloterij, dus voetbal heeft hier een helende factor. Matige komedie met een weinig geslaagd eerbetoon aan Antonie Kamerling, die in oktober 2010 uit het leven stapte.

Salik, Mohammed en Nadeem zijn geboren en getogen in Delhi en zijn eigenaar van een bedrijf dat zeepbakjes produceert. Hun ware passie is echter het verzorgen van vogels (en wouwen in bijzonder) die zich, net als vele andere dieren, proberen aan te passen aan het leven een grote stad. Dat leert hun op een respectvolle manier te kijken naar ‘Alles wat Ademt’ (geen verwijzing naar Rob de Nijs). Deze documentaire volgt deze mannen tijdens hun pogingen om de financiën en faciliteiten bijeen te krijgen voor een vogelkliniek. Prachtig gefilmd en vol interessante visuele ideeën werpt Sen met deze documentaire relevante vragen op over de harmonie tussen mens en duur, tussen stad en natuur en de gevolgen van klimaatverandering. Episodisch, maar onderhoudend.

Nan Goldwin is het meest prominente gezicht van een groep activisten dat zich inzet om de steenrijke familie Sackler te ontmaskeren wolven in schaapskleren. Die familie investeerde veel geld in prominente musea (waaronder Guggenheim en het Metropolitan Museum in New York) en kreeg daarvoor een Sacklervleugel of –afdeling terug. Maar de Sacklers verdienden hun fortuin met de productie en marketing van medicijnen die zo verslavend zijn dat er dagelijks 150 mensen sterven aan de gevolgen daarvan. Begint met een in het oog springende actie en Poitras gebruikt dat als ankerpunt om terug te kijken op het turbulente, kleurrijke leven van een eigenzinnige, volhardende kunstenaar die altijd haar hart heeft gevolgd en zowel de fijne als de onaangename gevolgen daarvan heeft geaccepteerd. Een perfecte combinatie van persoonlijk portret en kritiek op Big Pharma.

Routinematige misdaadthriller waarin huurlingen elkaar om vage redenen naar het leven staan en proberen elkaar te slim af te zijn. Ondertussen vallen de anonieme handlangers (en William Fichtner) in groten getale door neer. Maarheeze hoeft de vlag niet uit te hangen voor Hoeks’ bijdrage: haar karakters is net zo eendimensionaal als alle anderen. Heeft een paar aardige actiescenes,

Troma, vooral bekend van waanzinnige, vaak (maar niet altijd) ontzettend slechte komische bedoelde horrorfilms, gebruikt al sinds 1971 het filmfestival van Cannes om films aan te kopen en distributie van hun eigen film in met name Azië en Europa te realiseren. Mede-oprichter Lloyd Kaufman stelt echter vast dat het festival steeds meer gedomineerd wordt door grote spelers als Warner Bros en AOL en dat onafhankelijke filmmakers meer en meer worden gemarginaliseerd. Voor de editie van 2001 besloot hij tot in detail vast te leggen hoe hij, zonder budget maar met een hoop enthousiaste vrijwilligers, probeert voet aan de grond te krijgen op het prestigieuze filmfestival.

Dit is niet alleen een fascinerend kijkje achter de schermen van een onafhankelijke filmmaker, maar ook een handleiding voor beginnende filmmakers. De waanzinnige capriolen die de Kaufmans entourage leveren hilarische momenten op, onder anderen wanneer de kleurrijke 'superhelden' uit de Troma-stal in hun waanzinnige outfits het verkeer in Cannes volledig platleggen met hun bloederige vechtpartijen, of wanneer ze een publiciteitshoot met Jean-Claude van Damme volledig saboteren. Het is een freakshow die overloopt van de slechte smaak maar Kaufman stelt, en niet ten onrechte, dat dat een onmisbaar element is van een festival. De film zakt wat in wanneer het zich richt op de perikelen rondom Kabukiman, maar het is zeer vermakelijk en een aanrader voor iedere no-budget filmmaker.

Michelle Williams en Mark Wahlberg slaapwandelen door deze zwakke hybride van thriller, misdaadfilm en drama gebaseerd op ware feiten, waarin de kleinzoon en erfgenaam van de rijkste man ter wereld [een bijzonder fraaie Christopher Plummer] wordt ontvoerd en zijn moeder [Williams] probeert haar steenrijke, maar gierige stiefvader ervan te overtuigen het losgeld te betalen. Wahlberg speelt een vertrouweling van Plummer die Williams probeert bij te staan. Ridley Scott maakte een grote fout door Charlie Plummer te casten in de cruciale rol als de ontvoerde kleinzoon: met zijn expressieloze vertolking weet hij geen enkele sympathie op te wekken en daardoor hebben de scènes met zijn - eveneens zwak gecaste - ontvoerders nauwelijks dramatische impact en zitten we vooral opgescheept met een worstelende Williams die telefoontjes van de ontvoerders beantwoordt en een kleurloze Wahlberg in één van zijn zwakste vertolkingen. Gezien het talent voor en achter de camera een behoorlijke teleurstelling.

In 2012 kaapte een terreurgroep onder leiding van Sulieman Abdulwahed [Abdul Alshareef] een vliegtuig van Turkish Airlines. Een groep CIA-agenten wist destijds niet te voorkomen dat alle gegijzelden om het leven kwamen en is elkaar uit het oog verloren, ook al omdat de daders spoorloos wisten te verdwijnen. Tien jaar later ontvangt CIA-baas Vick Wallinger [Laurence Fishburne] informatie die suggereert dat een mol binnen de CIA destijds medeverantwoordelijk was voor de rampzalige afloop. Henry Pelham [Chris Pine] krijgt de opdracht zijn voormalige teamleden te onderzoek en te ondervragen om de identiteit van de mol te achterhalen. In feite een whodunit waarin de gebeurtenissen rondom de kaping vanuit verschillende perspectieven voorbij zien komen terwijl oude gevoelens van liefde en wrok een sleutelrol spelen. Prima geacteerd maar het is een hoop gepraat en te weinig actie.

Films over Amerikaanse presidenten zijn vrijwel altijd de moeite waard en geven acteurs een stevige rol om lekker op los te gaan. Bryan Cranston treedt in de voetsporen van Michael Gambon die de rol van LB Johnson speelde in Path To War. Die film richtte zich [zoals de titel al doet vermoeden] op de laatste maanden van zijn presidentschap, All The Way begint met de dood van John F Kennedy. De politiek intelligente, maar weinig charismatische LB Johnson staat voor de schier onmogelijke taak om uit de schaduw van zijn voorganger te komen in een tijd waarin de Koude Oorlog en de Civil Rights Movement onder leiding van Martin Luther King enorme druk zetten op de VS.

Cranston is prima als Johnson en weet de complexiteit van Johnsons personage sterk neer te zetten in deze uiterst degelijke, maar zelden werkelijk hoogstaande biografische film. Het is zeker aan te raden om deze te combineren met Path To War, want het geeft je op een onderhoudende manier enig inzicht in de geschiedenis van één van de politiek meest onrustige periodes die de VS ooit heeft gekend.

Een nostalgische terugblik op een periode waarin je als muziekliefhebber nog uit huis kon en moest gaan om nieuwe muziek te ontdekken. Tower Records was voor de platenverzamelaar decennialang 'the place to be' en Elton John had jarenlang een vaste ochtend waarop hij de plaatselijke Tower Records bezocht en drie exemplaren (voor elk huis één) kocht van elke nieuwe plaat die hem aansprak. Net als voor vele miljoenen anderen was een bezoek aan de plaatselijke platenzaak regelmatig het hoogtepunt van de week. Dave Grohl werkte enige tijd bij Tower Records want "het was de enige plaats waar ze iemand die er zo uitzag aannamen." Het verhaal over het onconventionele personeelsbeleid en de rol die het speelde in het succes van deze franchise levert vele vermakelijke onthullingen op. Wat vooral blijft hangen is het saamhorigheidsgevoel dat ontstaat als je in een ruimte komt met gelijkgestemden. Wie de platenzaak nog niet miste zal dat na het zien van deze documentaire vast en zeker wel doen.

Mumbai is een stad voor eenzame dromers die daar blijven, omdat er in ieder geval geld en werkgelegenheid is. Verpleegkundige Prabha [Kani Kusruti] is door haar vader uitgehuwelijkt aan een man die in Duitsland werkt en woont. Ze d eelt een kamer met Anu [Divya Prabha] die met haar vriend Shiaz [Hirdhu Haroon] door de stad dwaalt. Omschreven als een film om bij weg te dromen en dat is precies wat mij overkwam. Het camerawerk van Ranabir Das mag er zijn, maar bij gebrek aan verhaal of actie droomde ik regelmatig weg en dat is geen enkel probleem. Maar daarvoor had ik ook naar het hart van de Kalahariwoestijn kunnen gaan. Of misschien nog beter: lekker op bed gaan liggen. Het soort navelstaarderij waar met in Cannes geen genoeg van krijgen – dit won daar dan ook de Grand Prix.

Vokan Üce neemt je mee naar het Nashira Resort in Side aan de Turkse Rivièra en volgt de ervaringen van twee beginnende werknemers tijdens een zomer. Hakan is 25, is door een sociale angststoornis lange tijd nauwelijks uit huis geweest maar is daardoor wel zeer belezen. Hij wil zijn angsten overwinnen en zijn werk gebruiken om zijn Engels te verbeteren. De 18-jarige Ismail is een voormalige kapper die naar Side is gekomen om zijn familie financieel te ondersteunen. Hakan werkt als ‘redder’ bij de glijbaan, Ismail komt te werken in de keuken. Het kiezen voor twee jonge mannen met verschillende karakters, ambities en werkzaamheden biedt ruimte voor een breed perspectief en de Hakan en Ismail spreken openhartig over hun ervaringen, maar Üce verzuimt het in een bredere context te plaatsen waardoor hij kansen op sociaal-maatschappelijke kritiek – of in ieder geval het voorhouden van een spiegel – verspeelt.

Vier jaar geleden stierf de 58-jarige Geert-Jan Klingenberg in zijn ernstige vervuilde appartement waar hij vermoedelijk pas na enkele weken door de politie werd aangetroffen en dat hij zijn laatste dagen was doorgekomen op een dieet van rauwe eieren en jenever. Samen met haar zusjes Kirsten en Laura besluit Kelly Klingenberg het appartement in kwestie opnieuw in te richten zoals het vroeger was. In die setting spreekt ze eerst de betrokken agenten, daarna mensen met wie haar vader in een bepaalde levensfase veel contact had. Een diep persoonlijk familieportret aan de hand van het levensverhaal van een ogenschijnlijk functionerende alcoholist. Film als therapie voor Kelly en haar familie, maar erg meeslepend is het niet. Dat kan natuurlijk anders zijn voor mensen die binnen hun eigen familiekring te maken hebben (gehad) met alcoholisme.

Sinds de ondergang van The Founders heeft Evelyn [Naomi Watts] van de Erudite-factie de macht overgenomen. Onvrede over haar manier van leiding geven leidt tot een breuk ingeleid door Johanna [Octavia Spencer] en bedreigt de stabiliteit in Chicago. Daardoor ontstaat er ook een rift binnen de ‘Divergent’: Tobias [Theo James] blijft loyaal aan Evelyn terwijl Tris [Shailene Woodley] zich aansluit bij ‘The Bureau’ van David [Jeff Daniels]. Is er nog een manier om de facties bijeen te houden of ontaardt Chicago in een bittere machtsstrijd? Door de personages te splitsen neemt het verhaal (eindelijk) een wending die afwijkt van The Hunger Games waardoor het een stuk origineler is dan de twee voorgangers. De verlichtende humor is een pre evenals de substantiële rollen voor Watts en Daniels. Desondanks was dit een enorme flop. Uiteindelijk zag het laatste deel (Ascendant) nooit het daglicht, naar verluidt omdat enkele hoofdrolspelers zich terugtrokken uit de serie. Er zijn ergere dingen in de wereld. Je kunt altijd nog het boek lezen!

Alleenstaande moeder Gloria [Lola Dueñas] komt via een contactadvertentie in contact met Michel [Laurent Lucas], een man met een psychologische aandoening waardoor hij gelooft dat hij iedere vrouw in zijn macht kan krijgen. Gloria valt als een blok voor Michel en laat haar dochtertje [Sorenza Mollica] achter voor een leven met Michel. In het begin helpt Gloria Michel om zijn dodelijk verlangens te bevredigen, maar door haar jaloerse woede-uitbarstingen veranderen de verhoudingen. Met haar zachtaardige blik is Dueñas werkelijk angstaanjagend als de zorgzame, eenzame moeder die verandert in een volstrekt onvoorspelbare psychopaat. Du Welz stijlvolle regie verbeeldt Gloria’s psychische transformatie en vooral de slotconfrontatie met Solange [Héléna Noguerra] en haar dochter [Pili Groyne] is indrukwekkend. Deze macabere, zwartkomische horrorfilm is koren op de molen voor genrefans. Gebaseerd op het verhaal van de Amerikaanse seriemoordenaars en Raymond Martinez Fernandez (AKA ‘The Lonely Hearts Killers’) dat in 1969 al aan de basis stond van het controversiële The Honeymoon Killers.

Het is 2019 en de minister van Gezondheid en Sociale Zorg [Nicholas Burns] heeft op advies van Colin Colman [Russell Tovey] besloten Bethlehem Hospital te sluiten omdat het niet efficiënt genoeg werkt. Vrijwilligers proberen de boel te redden en in afwachting van de uitreiking van een onderscheiding voor Zuster Gilpin [Jennifer Saunders] proberen personeel en de hoogbejaarde ‘tijdelijke bewoners’ hun dagen zo goed mogelijk door te komen. Wanneer Colins vader [David Bradley] in Bethlehem wordt opgenomen, ontdekt hij de waarde van de zorg die daar wordt geleverd. Het scenario van Heidi Thomas, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Alan Bennett, heeft het hart op de tong en is vooral aan het einde onnodig prekerig. De dwarsdoorsnede van personeel en patiënten is, tja, wel erg doorsnee. Maar Jennifer Saunders is formidabel en vermijdt alle clichés als de no-nonsense veteraan in de geriatrie. Haar scenes met Bradley zorgen voor enkele prachtige momenten in dit goedbedoelde, maar eenzijdige pleidooi voor the National Health Service en verpleegkundigen in het algemeen.

Ensemblefilm volgens de Hollywood-formule over een familie waarvan ieder lid te maken heeft met weinig originele problemen. Bob [Bob de Moor] en Greta [Gilda de Bal] kondigen in de aanloop naar hun 40-jarig huwelijksjubileum aan dat ze willen scheiden, de jachtige regisseur Steve [Steve Geerts] krijgt te horen dat hij geen kinderen gaan verwekken en wijst achter de rug van zijn vrouw Billie [Nathalie Meskens] zijn broer Rik [Wouter Hendrickx] aan als zaaddonor. Geerts is bijna net zo storend als het formulematige scenario, maar de film wordt gered door enkele rake momenten, vooral dankzij De Bal als de vrouw op leeftijd die onverwerkt verdriet onder ogen moet komen. Een aantal bekende Vlamingen hebben een cameo als zichzelf.

Als we het hebben over Fascisme in Nederland denken we aan Mussert en Rost Van Tonningen, de kopstukken van de NSB en daar blijft meestal bij. Deze documentaire richt zich op het interbellum en met behulp van een door een vooraanstaande fascist ontworpen stamboom wordt meteen duidelijk dat er in de jaren ’20 tientallen Nederlandse fascistische groeperingen waren. Aaan de hand van archiefbeelden uit die periode, teksten uit speeches en interviews met fascistische kopstukken, die jaren na de oorlog zijn opgenomen, krijgen we een beeld van de oorzaak van die versplintering alsmede van hoe de NSB uiteindelijk de dominante partij werd.

Een relevante nationale geschiedenisles die zich ook op propagandatechnieken, waarbij de medewerking van verzamelaars van vaak zeer zeldzame palifernalia van grote waarde is. Hiermee weet Bouwman een parallel te leggen met het heden, waarin dezelfde technieken met moderne media worden gebruikt. Er is aandacht voor het onverwachte succes van zwerver/politicus Hadt Je Me Maar, alsmede voor fascistische leiders als Arnold Meijer, Anton Erwich en Erich Wichman. Vooral het audio-interview uit 1972 met Jan Baars, voor de oorlog leider van de Algemeene Nederlandsche Fascisten Bond, levert interessante nieuwe inzichten op.

Het interessante verhaal ontvouwt zich echter erg langzaam en de immer plechtige, ernstige voice-over maken interessante stof tot erg droge kost. Zo blijkt maar weer dat waar het gaat om geschiedenis de kwaliteit van de verteller belangrijker is dan het verhaal.

Tijdens een tussenstop van een vrachtrit van België naar Spanje ontdekt Erika [Ruth Beeckmans] dat immigrant Idy [Welket Bungué] zich in haar vrachtwagen heeft verstopt. Idy is aangeslagen wanneer blijkt dat hij niet in Engeland is aangekomen, maar na een vechtpartij met een Britse chauffeur [Lawrence Sheldon] heeft hij weinig andere keus dan Erika’s aanbod aan te nemen om mee te rijden naar Spanje en terug te keren naar België. Onderweg ontstaan er uiteraard onderlinge spanningen en Erika riskeert zelfs haar baan voor Idy, maar het is letterlijke en figuurlijk al snel duidelijk waar de reis uiteindelijk heen gaat. Het voorspelbare script wordt gecompenseerd door prettig chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Visschedijk speelt een collega die de vracht in Zaragoza in ontvangst neemt.

Het leven van een groep Oekraïense vluchtelingen in Opvang Van Hounte Industriepark in Weesp richt zich op de vrouwelijke bewoners van verschillende leeftijden. De één heeft een zoon verloren in de strijd, de ander maakt zich zorgen om haar echtgenoot die strijdt aan het front en er is een tiener die zoekt naar verbondenheid met deze vrouwen. Dat gevoel van verbinding en solidariteit tussen de vrouwen wordt versterkt door hun dankbaarheid voor de manier waarop ze in Nederland zijn opgevangen. Uiteindelijk willen ze niets liever dan terugkeren naar hun eigen huis in hun eigen land. Een tikje manipulatief op de meest emotionele momenten, maar voor de rest is dit een boeiend, indringende kijkje achter de schermen bij de opvang van “gewenste” vluchtelingen.

Dat ook vrouwen verschrikkelijke romantische komedies kunnen schrijven, bewijzen Anna Pauwels en Daphne Deckers met dit stompzinnige, maar volstrekt formulematige gedrocht dat wel heel snel de afgrond weet te vinden. Direct na de zware bevalling van een zoontje, ontdekt Iris [Barbara Sloesen] dat Pieter [Jelle de Jong] zich afvraagt of hij wel de vader is! Tot overmaat van ramp blijkt hij een affaire te hebben met een collega en dus staat Iris er alleen voor. Grappen over luiers, lacterende borsten en aanverwante artikelen geven een indruk van het niveau van de humor. Wanneer die knappe hondenuitlater [Jan Kooijman] verschijnt, weet je wel hoe laat het is. Sloesens belabberde acteerwerk mag je grotendeels op het conto van Schuurman schrijven, want ze is niet de enige. Afschuwelijk.

Koopman laat een deel van de cast van Gooische Vrouwen hun rol kopiëren in de zoveelste remake van Paolo Genoveses Perfect Strangers (2016). Zeven ‘goede’ vrienden komen bijeen voor een etentje op de avond van een maansverduistering en besluiten. Iemand komt op het idee om gedurende avond ieder bericht of gesprek dat via een mobiele telefoon binnenkomt met de groep te delen. Iedereen blijkt iets te verbergen te hebben, maar niemand beschikt over genoeg ruggengraat om nee te zeggen. Geheimen worden op ongeloofwaardige wijze openbaar en de manier waarop sommige gasten zich verder in de nesten werken is volstrekt ongeloofwaardig. Sowieso gedragen deze volwassen, trouwe vrienden zich vooral als kleine kinderen. De Mol en Muller spelen de gastvrouw- en heer, Visschedijk en Ramsey Nasr het stel met een seksloze relatie, Waldemar Torenstra en Fenna Crutzen het stel met een kinderwens en Diederik Ebbinge wiens nieuwe vriendin thuis is gebleven met buikgriep. Het origineel is vele malen beter.

Als ik het goed begrepen heb is dit gebaseerd op een waargebeurd incident, horen we enkele van de betrokkenen hun verhaal vertellen, speelt één groep acteurs een reconstructie en is er een andere groep acteurs dat het incident in de film weer reconstrueert. Of het nou gekunsteld is of niet, Kolks melodramatische benadering van het verhaal leidt tot hevig overacteren waardoor dit verhaal, over de strenggelovige getrouwde Marc [Teun Luijkx] die verliefd wordt op Rick [Abe Dijkman] en door een groep jongens in elkaar geslagen wordt omdat de mannen elkaar in het openbaar aan het zoenen waren. Goedbedoeld maar regelmatig tenenkrommend of onbedoeld grappig waardoor de boodschap over homotolerantie (voor zover die te ontwaren valt) aan dovemansoren gericht is.

Op de 30e verjaardag van Lina [Esmee van Kampen] gaat ze op stap met haar drie hartsvriendinnen. Aan het eind van de avond bekijken ze samen een video van Lina's 18e verjaardag waarin ze elk aangeven wat hun dromen en ambities zijn voor hun 30e levensjaar. Een pijnlijk moment voor Lina, die al jaren droomt van een man en een gezin. Zorgzame duizendpoot Nicole [Sarah Chronis], carrièrevrouw Sena [Maryam Hassouni] en zangeres met bindingsangst Vanessa [Yootha Wong-Loi-Sing] besluiten Lina te helpen aan een man, maar komen er geleidelijk achter dat hun eigen leven niet zo perfect is als het lijkt.

Het zal niemand verrassend dat deze film voor alle betrokkenen een happy-end krijgt, maar de weg daar naartoe zit vol aangename verrassingen. Dat begint met het scenario van Dag Neijzen en Liesbeth Strik dat karikaturen weet te vermijden en vier vrouwen neerzet die weliswaar verschillende wegen bewandelen, maar wiens vriendschap altijd oprecht en nimmer geforceerd is. Vriendschap is namelijk (ook) elkaars verschillen erkennen en die simpelweg voor lief nemen en Lebrun weet dat op voortreffelijke wijze weer te geven. Daarbij komen ook de mannelijke karakters verrassend goed uit de verf: ook zij zijn meer dan beeldvulling en versterken de dramatische punten van de film. Regisseur Stolker maakt effectief gebruik van de Rotterdamse locatie en dankzij de cinematografie van Elsbeth Kasteel is Rotterdam op zeldzaam fraaie wijze in beeld gebracht. De vier hoofdrolspeelsters weten het maximale te halen uit het ijzersterke scenario: de chemie en het spelplezier is voelbaar, het acteerwerk oogt spontaan. Niet elk personage krijgt een even verrassend einde, maar het zijn wel sterke afsluitingen van een bijzonder vermakelijk komisch drama. En Oscar Aerts is hilarisch!

Onvergeeflijk dat deze film niet in de Pathé Ladies Night terecht is gekomen, want betere 'vrouwenfilms' kom je zelden tegen.

Het is begin jaren 70 en heel België is in de ban van Eddy Merckx. Freddy [Jelte Blommaert], de zoon van de dorpsslager [Peter van den Begin], droomt van een carrière als wielrenner. Wanneer een nieuwe supermarkt een wielrenwedstrijd uitschrijft met als prijs een try-out bij het team van Eddy Merckx, wil hij dolgraag meedoen. Maar vader weigert Freddy mee te laten doen aan een wedstrijd die gesponsord wordt door een winkel die een bedreiging vormt voor de familieslagerij. Onderhoudend, maar nauwelijks verrassend komisch drama met een prettig vleugje nostalgie en een aangename cast.