Opinions

ICT-expert en professioneel codebreker/hacker Charlie Hacker [Rami Malek] besluit het recht in eigen handen te nemen wanneer blijkt dat de CIA zich niet wil inzetten om de terroristen op te sporen die verantwoordelijk zijn voor een aanslag in Londen waarbij Charlies echtgenote [Rachel Brosnahan]. Hij neemt een valse identiteit aan om na een intensieve training van een ervaren CIA-agent [Laurence Fishburne] reist hij op zijn gemak door Europa terwijl hij de ene na de andere betrokkene op omslachtige (doch bepaald niet subtiele) wijze liquideert. Als je blind kunt aannemen dat Charlie werkelijk alles kan met een laptopje en een telefoontje dan heb je misschien minder moeite met het absurde plot van deze moderne versie van MacGyver. MacGyver liet tenminste nog zien hoe hij zijn vallen opzette, Charlie laat dat achterwege. Niet zozeer om het publiek te kunnen verrassen, maar uit luiheid en om te verdoezelen hoe bespottelijk het verhaal in feite is.

Kat Maurice [Hugh Laurie] en Keith [Himesh Patel] hebben een lucratieve vorm van zwendel opgezet door samen te werken met een groep ratten. De ratten zorgen voor een rattenplaag die Maurice en Keith tegen betaling ‘bestrijden’. Appeltje, eitje, totdat ze stuiten op de sinistere Boss Man [David Thewliss], die met zijn eigen ‘rattenplaag’ een maatje te groot lijkt te zijn. Maurice en Keith besluiten de handen ineen te slaan met burgemeestersdochter Malicia [Emilia Clarke]. Gebaseerd een boek van Terry Pratchett dat door Terry Rossio en Robert Chandler voorzien is van onnodig pedante humor, bijvoorbeeld over de conventies rondom vertellers, waardoor de onderliggende boodschap over het belang van educatie (en de kritiek op religie) wat ondergesneeuwd raakt. Een onderhoudende animatiefilm, maar het had zonder meer beter gekund.

In 2014 al een recensie gepubliceerd waar van alles mis mee was. Dit is de update ...

Peter Parker [Andrew Garfield] heeft zijn draai gevonden als Spiderman, maar zijn belofte aan Gwens vader [Denis Leary] aan het eind The Amazing Spider-Man dreigt zijn relatie met Gwen [Emma Stone] te verwoesten, ook al omdat Gwen in Engeland wil studeren. Een ontevreden onderhoudsmedewerker [Jamie Foxx] bij Oscorp krijgt bovenmenselijke krachten door een ongeluk bij een reparatie in een onderzoekslab. Harry [Dane DeHaan], de erfgenaam van Oscorp-oprichter Norman Osborn [Chris Cooper], denkt dat hij met Spider-Mans bloed van zijn erfelijke ziekte af kan komen en vraagt Peter (die geld verdient met foto’s van Spider-Man in actie) om hulp. Stone heeft jammer genoeg weinig te doen, maar Foxx en DeHaan zijn prima in hun goed uitgewerkte schurkenrollen en de special effects zijn opnieuw uitstekend in deze meer komische, maar zichzelf nooit parodiërende vervolg.

Wanneer Peter Parker [Andrew Garfield] ontdekt dat wetenschapper Dr. Curt Connors [Rhys Ifans] vroeger nauw samenwerkte met Peters vader [Campbell Scott], besluit hij stiekem een kijkje te nemen in het lab van Dr. Connors genetische experimenten doet. Een genetisch gemanipuleerde spin bijt hem, Peter ontdekt de unieke krachten die hij daardoor heeft gekregen en leert hoe hij die ten goede kan gebruiken. Emma Stone is erg goed als de intelligente, zelfredzame love interest Gwen Stacy [Emma Stone], de dochter van kapitein Stacy [Denis Leary] van de New York Police department. Het middelste deel is wat langdradig en de epiloog is afgezaagd, maar de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend, er is prima ondersteunend werk van Sally Field en Martin Sheen als Peters oom en tante en de special effects mogen er zijn, zeker in 3D. Vervolg: The Amazing Spider-Man 2.

Oorlogsveteraan Will Sharp [Yahya Abdul-Mateen II] heeft geld nodig om de behandeling van zijn ernstige zieke vrouw [Moses Ingram] te kunnen betalen. Wanneer hij geen gehoor vindt bij zijn verzekingsmaatschappij klopt hij aan bij zijn pleegbroer Danny [Jake Gyllenhaal] die hem overhaalt om mee te helpen bij een bankroof. De roof loopt mis wanneer Danny een toevallig binnengelopen agent [Jackson White] moet gijzel en diens partner [Cedric Sanders] ontdekt wat er aan de hand is. Van geloofwaardigheid is op dat moment sowieso al nauwelijks sprake en wanneer een ambulancemedewerker Cam [Eiza González] betrokken raakt bij dit alles wordt het met de minuut stompzinniger. Bay vult de extreem lange speelduur met een hoop stunts en gekunstelde en al snel op de zenuwen werkende droneshots. De cast doet wat het kan maar dit is één van de meest stompzinnige pogingen tot blockbusters in lange tijd.

Hopeloos gedateerde seksistische komedie vol vulgaire dubbelzinnigheden en abominabel slecht gebruik van achtergrondprojectie. Wat moet doorgaan voor een verhaal betreft een spoorloos verdwenen UFO. Het openingsliedje is het hoogtepunt in deze slappe actiekomedie en dat wil wat zeggen!

De veroordeling van hun vader betekent dat broers Diego, Rodrigo en Bruno hun normale leven opgeven om te zorgen voor hun oma América die de 90 ruim is gepasseerd en intensieve verzorging nodig heeft om te overleven. Deze documentaire volgt de broers en hun grootmoeder op een wat gekunstelde en regelmatig ogenschijnlijk in scène gezette wijze op de moment waarop América hun hulp nodig heeft. De ervaring geeft de broers een nieuw perspectief op het leven maar je hebt nauwelijks het idee dat je naar een documentaire zit te kijken. En dat is in dit geval géén aanbeveling.

Elia Kazans meest persoonlijke film is helaas niet één van zijn beste. Hij bewerkte zijn eigen boek dat gebaseerd is op het levensverhaal van zijn vader en begint op het moment dat zijn familie hem opdracht geeft een manier te vinden om naar de VS te reizen en daar een nieuw leven op te bouwen, zodat de rest van de familie zich op een later moment bij hem kan voegen. We volgen de jonge Stavros Topouzoglu [Stathis Giallelis] tijdens zijn missie.

SGiallelis is mogelijk louter gekozen als hoofdrolspeler omdat hij veel op Kazans vader lijkt, want van acteertalent is nauwelijks sprake en daarmee is dit epische drama al grotendeels om zeep geholpen. Met een meer ervaren en meer capabele acteur was de speelduur van 168 minuten wellicht geen probleem geweest. De Oscarwinnende sets en kleurrijke, sterke bijrollen van Lou Antonio en Paul Mann weten dit langdradige emigratiedrama nog enigszins te redden.

Sfeervol gefilmde, uitstekende geacteerde reconstructie van een waargebeurd verhaal. In 2004 besloten verveelde jeugdvrienden Spencer Reinhard [Barry Keoghan] en Warren Lipka [Evan Peters] de universiteitsbibliotheek van Transylvania University in Lexington, Kentucky te beroven van een aantal zeer zeldzame boeken. Ze komen al snel tot de conclusie dat ze twee handlangers nodig hebben en die vinden ze in Chas Allen [Blake Jenner] en Eric Borsuk [Jared Abrahamson, die erg veel lijkt op Edward Snowden]. Geen van hen heeft enige criminele ervaring en niemand wil degene zijn die de bibliothecaresse uitschakelt. Maar dat is slechts één van de obstakels die de vier studenten moeten overwinnen voordat ze hun plan met succes kunnen uitvoeren.

De echte hoofdrolspelers verschijnen zo nu en dan in beeld en geven deze misdaadfilm extra diepgang aan een sowieso onderhoudende, vaak wrang humoristische heistfilm.

Mitch Rapp [Dylan O'Brien] is het type dat zijn vriendin ten huwelijk vraagt tijdens een vakantie in een beach resort en die dat ook nog meent te moeten filmen. Vervolgens laat hij haar alleen achter en dat zul je net zien dat je verzeild raakt in een bloedbad en dat zijn het niet overleefd en hij (op wel heel erg wonderbaarlijke wijze) wel. Een cliché, een stompzinnigheid en het knagende gevoel dat hier het leed van de 38 doden die vielen bij het bloedbad in het Tunesische Sousse in juni 2015 wordt geëxploiteerd, maken dit daarom tot een uiterst onaangename film. Het verhaal neemt dan bovendien een radicale wending die extreem vergezocht is, maar wel de basis vormt voor alles wat komt. Regisseur Cuesta neemt het allemaal veel te serieus. Sanaa Lathan heeft de ondankbare taak om op hoge hakken rond te lopen en de baas te spelen, bovendien is Taylor Kitsch een kleurloze schurk in een behoorlijk dom actieprul dat typerende is voor een direct-to-DVD-B-film. Alleen de vertolking van Keaton en een spectaculaire finale waarin het effect van een nucleaire explosie op knappe wijze in beeld wordt gebracht blazen dit enige leven in, maar als je merkt dat je halverwege even in slaapt bent gevallen ben je niet de eerste... en ook niet de laatste, gok ik zo.

Regisseur David Zucker gooit zijn reputatie te grabbel door zich te profileren als lid van het extreem conservatieve, hypocriete volk dat zo heilig overtuigd is van de superioriteit van het vaderland, dat het geen enkel middel schuwt om criticasters de mond te snoeren. Alsof het nog niet sneu genoeg is dat de hele film één grote lastercampagne is met een vrij gemakkelijk te identificeren doelwit, strooit Zucker - die meeschreef aan het scenario - met smakeloze en (veel erger nog) mislukte grappen over het Nazi-regime (de uitreiking van de Leni Riefenstahl-award), 9/11 en moslims. Het is minstens net zo treurig dat tot dan toe gerespecteerde acteurs als Leslie Nielsen, Kelsey Grammer, Dennis Hopper en Robert Davi zich hebben verlaagd tot deze stompzinnige en zeer matig geacteerde prul. En ja, er is een tenenkrommend, extreem patriottisch slotlied. A Big Fat Zero.

Uiterst ironische titel toont hoe de Chinese glasfabrikant Fuyao aanvankelijk met open armen wordt verwelkomd in Dayton, Ohio, één van de vele Amerikaanse steden waar duizenden mensen hun banen verloren als gevolg van de economische crisis. Ze zijn allemaal blij weer aan het werk te kunnen, maar al gauw blijkt dat de Chinezen er niet alleen een hele andere werkethiek op na houden, maar dat ze zich ook niet (willen) houden aan Amerikaanse regels rondom o.a. veiligheid en werknemersrechten. Onvermijdelijk dreigen er vakbondsacties, maar Fuyao laat geen middel ongebruikt om die 'opstand' de kop in te drukken.

Een schrijnend portret van de manier waarop buitenlandse investeerders profiteren van de uitzichtloze situatie van werknemers, maar wat deze voor een Oscar genomineerde documentaire extra fascinerend maakt, is hoe open de Chinese bedrijfsleiding, alsmede de directeur, voor de camera zijn minachting uitspreekt voor de Amerikaanse werkethiek. Het bezoek van een aantal Amerikaanse leidinggevenden aan het moederbedrijf in China "om te zien hoe we efficiënter kunnen werken" levert enkele tenenkrommende momenten op die het enorme culture contrast onderstrepen. Het is belangrijk op te merken dat er ook aandacht is voor de oprechte vriendschappen die ontstaan tussen Amerikaanse en Chinese werknemers, maar uiteindelijk overwint de wanhoop en kun je alleen maar je hart vasthouden voor de toekomst van deze welwillende, maar ogenschijnlijk kansloze, hard werkende Amerikanen. Niet te missen!

Auteur Thelonious ‘Monk’ Ellisons [Jeffrey Wright] kampt met een writer’s block en stoort zich aan hoe ‘zwarte literatuur’ wordt omarmd door de voornamelijk witte literaire elite. Nadat hij Sinatra Golden [Issa Rae] tijdens een literair festival een tenenkrommende passage uit haar recente bestseller ‘We Lives In Da Getto’ hoort lezen, besluit hij uit frustratie – en als grap – het boek “My Pafology” te schrijven, in zijn ogen een volstrekt formulematig stuk ‘zwarte literatuur’. Onder het pseudoniem Steg R. Lee, een uit de gevangenis ontsnapte crimineel. Tot zijn grote verbazing wordt het boek een succes en is hij gedwongen om de fictieve schrijver na te spelen. Ondertussen beseft Monk hoezeer zijn familiegeschiedenis zijn cynische visie op de wereld beïnvloed. Scherpe satire richt de pijlen op de literaire wereld als geheel, maar werkt ook als familiedrama. De scène waarin Keith David en Okierete Onaodowan een sleutelscène uit ‘My Pafology’ naspelen is een juweeltje.

En ineens bedacht dat deze film zichzelf best weleens zou kunnen hebben beschouwd als de Easy Rider van een nieuwe generatie vrijgevochten jongeren. Maar die vergelijking leidt helaas onherroepelijk tot de conclusie dat het peil drastisch is gezakt. Ja, dit is een roadmovie over een groep jongeren die met een busje door de VS reist en droomt van de eeuwige vrijheid. Er is volop drank- en drugsgebruik en een aantal seksscènes en er is ook een zeer nadrukkelijk aanwezige soundtrack. Helaas geen Steppenwolf, Bob Dylan, Jimi Hendrix Experience of The Byrds, maar veelal nihilistische [en in mijn oren stomvervelende] hiphopmuziek waarin niet de spirituele vrijheid, maar materialisme als hoogste goed wordt gepresenteerd. Het gebrek aan idealisme en de doelloosheid van de jongeren in deze film, evenals amateuristisch camerawerk met een overdaad aan flaring en een enkele keer zelfs de zichtbaarheid van de boom-microfoon, rechtvaardigt allerminst de waanzinnige speelduur [160 minuten] van deze overschatte film. Ambitieus en origineel is het wel, maar dat is ook voor American Honey niet voldoende om het tot meesterwerk te bombarderen.

Nadat oplichters Irving Rosenfield [Christian Bale] en Sydney Prosser [Amy Adams] op heterdaad zijn betrapt door FBI-agent Richie DiMaso [Bradley Cooper] kunnen ze gevangenisstraf alleen ontlopen als ze helpen om vier prominente witteboordencriminelen erin te luizen. Eén van de doelwitten is burgemeester Carmine Polito [Jeremy Renner]. Praatzieke misdaadkomedie (met een overdaad aan voice-overs) vol karikaturaal geklede karikaturen gespeeld door acteurs die veel te hard hun best doen om grappig te zijn. Russell probeert er iets ‘cools’ van te maken, maar dit is vooral oubollig. Dat dit genomineerd was voor 10 Oscars zegt iets over het nominatiesysteem. Dat dit geen één keer in de prijzen viel, zegt iets over de gebrekkige kwaliteit.

Tom Cruise lijkt nu toch echt de eeuwige jeugd te hebben. Of dat te danken is aan dat enge Scientology van 'm durf ik niet te zeggen, maar hij valt maar niet te betrappen op een slechte rol. Sterker nog: hij is ideaal gecast als de ultieme Amerikaanse anti-hero Barry Seal, een van nature ietwat roekeloze piloot die van 1978 tot 1985 zoveel miljoenen geld verdiende met het vervoeren van allerlei goederen voor de meest uiteenlopende partijen, dat hij het niet verborgen kan houden. Het is een bizar verhaal, maar het scenario van Gary Spinelli - gebaseerd op ware feiten (!) - houdt het allemaal relatief luchtig en regisseur Doug Linam houdt het tempo er stevig in. De film maakt slim gebruik van archiefmateriaal en er is een sterk rolletje voor Caleb Landry Jones als Barry's niet al te snuggere zwager die voor problemen zorgt.

Verwacht geen diepgaand exposé, maar wel een uiterst vermakelijk relaas waar je regelmatig met open mond naar moet kijken. De scène waarin Cruise op een kinderfiets rijdt is een juweeltje!

Een voorproefje van "It's a Wonderful Life" en de eerste komedie waarin dialogen elkaar in hoog tempo opvolgen. Walter Huston speelt een integere (!) bankdirecteur die voor een probleem komt te staan wanneer een werknemer met gokschulden [Gavin Gordon] gedwongen wordt mee te werken aan een bankroof. Wanneer het nieuws van de bankroof zich verspreidt komen de rekeninghouders massaal opdraven om hun spaarcenten te redden. Capra's geloof in de goedheid van de mens grenst hier aan het naïeve, maar dit is de moeite waard dankzij de vlijmscherpe montage, het hoge tempo en het innemende spel van Huston.

Mary Mason [Katherine Isabelle] is een armlastige (sic!) studente chirurgie, die zich laat verleiden tot het uitvoeren van clandestiene, en soms ronduit verontrustende cosmetische ingrepen. Maar de wereld waarin zij zich hiermee begeeft brengt de nodige gevaren met zich mee waartegen ze zich moet wapenen... met haar operatiegereedschap.

Een verfrissende, originele Canadese horrorfilm speelt zich af in een duistere wereld, bewoont door bizarre fugren. De film heeft met name in het laatste deel een aantal sterke, schokkende scènes, maar mede omdat de motivatie van de hoofdpersoon moeilijk te doorgronden is, brengt ze weinig sympathie op en is de film niet zo meeslepend als je zou willen. Voor genreliefhebbers toch de moeite waard en de regisserende zusjes Soska moet je in de gaten blijven houden!

De beroemde schrijver Nathan Zuckerman [David Strathairn] bezoekt in 1996 de 45-jarige reünie van Weequahic High School en ontmoet daar Jerry Levov [Rupert Evans], die net zijn broer Seymour (bijgenaamd “Swede”) heeft begraven. In flashback volgen we het relaas van Seymour [Ewan McGregor], destijds de sportheld van school, en zijn echtgenote Dawn [Jennifer Connely], een voormalige beauty queen. Hun ogenschijnlijke sprookjeshuwelijk wordt opgeschrikt door hun rebelse dochter Merry [Dakota Fanning], wiens radicale overtuigingen resulteren in een serie dramatische gebeurtenissen. Fanning doet niets dat mijn vooroordelen over de gemanierde acteerstijl van de familie Fanning te weerspreken, maar McGregor is de zwakste schakel. Op zijn acteerwerk valt niet zoveel aan te merken, maar hij slaagt er geen moment in om enige dramatische spanning op te bouwen waardoor we van het ene conflict in het andere vallen. Ziet er prima uit maar het wil maar niet interessant worden.

Christian Bale geeft een passend intense vertolking als de 80s yup die helemaal op zijn plaats lijkt in de oppervlakkige, materialistische wereld van geldgraaiers, maar een enorme innerlijke leegte tracht op te vullen met een serie brute moorden.

Een weinig subtiele satire met een flinke dosis zeer zwartgallige humor en bizarre, maar effectieveideeën. De scène met de visitekaartjes is een hoogtepunt en let op hoe Bale zich beweegt tijdens zijn analyse van de muziek van Huey Lewis & The News. En een film met een openlijk pleidooi voor het Genesis-album "Duke" (één van mijn favoriete albums) moet ik alleen om die reden al aanraden!

Uit de categorie “sequels waar niemand op zat te wachten” komt deze verlate afsluiter van de American Pie-franchise waaruit blijkt dat de pubers van toen nog net zo infantiel zijn qua seks en humor. Jim [Jason Biggs] en Michelle [Alyson Hannigan] zijn nog altijd samen en hebben een zoon [George Christopher Bianchi], maar Jim kan zijn ogen niet afhouden van de 17-jarige Kara [Ali Cobrin] op wie hij vroeger past. Kevin [Thomas Ian Nicholas] is getrouwd met Ellie [Charlene Amoi], maar krijgt toch weer een harde van zijn ex Vicky [Tara Reid]. De eveneens getrouwde Oz [Chris Klein] heeft hetzelfde “probleem” met Heather [Mena Suvari] en Stifler [Seann William Scott] gedraagt zich nog steeds als een malloot. Finch [Eddie Kaye Thomas] doet voor spek en bonen mee, want Jims vader [Eugene Levy] legt het aan met Stiflers moeder [Jennifer Coolidge]. Het is vooral sneu (en niet grappig) om volwassen personages te zien die nog altijd zo onbeholpen zijn.

In een dorpje in Georgia wordt de gerespecteerde dokter John Geats [Cullen G. Chambers] gegijzeld door een groep onder leiding van Roy Lambert [Rob Gough]. Het is aan Sheriff Ben Watts [Bruce Willis] om de gijzeling te beëindigen, maar wanneer hij ontdekt wat de reden is voor de gijzeling, vermoedt hij dat er andere belanghebbenden in het spel zijn, waaronder de machtige Charles Rutledge [Timothy V. Murphy], die iets te verbergen heeft. Dubieuze accenten, chaotisch camerawerk en rommelig gefilmde schietpartijen in nog zo’n slecht geschreven standaardthriller waar Willis al jaren een patent op heeft.

Opvallend genuanceerd biografisch drama over Chris Kyle [Bradley Cooper], een militair die furore maakt tijdens de oorlog in Irak als sluipschutter en het leven redde van vele Amerikaanse soldaten. Bij thuiskomt merkt zijn vrouw [Sienna Miller] dat hij niet meer dezelfde is maar Kyle blijft de mentale last die hij met zich meedraagt ontkennen. Eastwood geeft betekenis aan het credo “Love the soldiers, hate the war” door enerzijds te tonen hoe moeilijk het is om persoonlijk te beslissen over leven en dood, vooral wanneer kinderen in zijn vizier komen, en anderzijds duidelijk te maken dat het voor onschuldige Irakese burgers haast onmogelijk is om de Amerikaanse soldaten van hun onschuld. Een indringend, respectvol maar eerlijk portret van een opmerkelijke soldaat, wars van heroïek maar vol empathie voor alle betrokkenen. Genomineerd voor 6 Oscars, won in de categorie ‘Best Sound Editing’ (Alan Robert Murray, Bub Asman).

De door fobieën geplaagde winkelbediende, cartoonist en stoner Mike [Jesse Eisenberg] ontdekt over bijzondere te beschikken wanneer hij doelwit wordt van een ambitieuze CIA-agent [Topher Grace]. Met hulp van Rose [John Leguizamo] slaat hij samen met zijn vriendin Phoebe [Kristen Stewart] op de vlucht. CIA-agent Lasseter [Connie Britton] probeert ondertussen juist te voorkomen dat Mike het veld moet ruimen. Een rol die op het lijf is geschreven van Eisenberg en in Stewart heeft hij een ideale tegenspeler gevonden voor deze vlotte, amusante en originele actiekomedie.

De titel zegt alles: Kurt Warner [Zachary Levi] leek voorbestemd om één van de vele getalenteerde American Footballspelers te worden die de stap naar het hoogste niveau net niet weten te maken, maar het lot – en God, niet te vergeten – bleken andere plannen te hebben. Dit clichématige biografische sportdrama is veel te voorspelbaar en alleen dankzij de sympathieke vertolking van Warner met moeite uit te zitten. Paquin speelt love interest Brenda Meoni, een gescheiden moeder van (je raadt het nooit) een blinde zoon.

David Byrne, het creatieve brein achter de ultiem concertfilm Stop Making Sense, brengt opnieuw een unieke concertbeleving, deze keer in samenwerking met Spike Lee, wiens ervaring als regisseur van de musical School Daze en enkele klassieke videoclips een waardevolle aanvulling is. Byrne verschijnt met maar liefst twaalf muzikanten op een theaterpodium zonder enige PA. Byrne is uiteraard de frontman, maar iedere bandlid verschijnt op enig moment vooraan op het podium en het publiek kan ze bijna aanraken. De bevrijding van de PA geeft de muzikanten de kans om ook fysiek samen muziek te maken en het speelplezier is aan iedereen af te lezen. De setlist is een perfecte mengeling van klassiekers, geliefde albumtracks en solowerk. Een unieke concertervaring en net wanneer je denkt dat Byrne geen nieuwe visuele ideeën meer heeft, weet hij je verrassen met een fraai stuk visueel theater. En Byrne klinkt nog net zo energiek als 35 jaar geleden! Byrnes interactie met publiek is eveneens voortreffelijk, zeker ook in de toegift. Lees regie is voorbeeldig.

Denise Richards speelt de rol van de briljante forensisch psycholoog Amanda Tyler die moet onderzoeken of er reden is om de executie van moordenaar Jackson Shea [Kaiwi Lyman] af te blazen. Hoewel Amanda Shea benadert als een klein kind, neemt hij haar direct in vertrouwen en in flashbacks ontdekken we dat hij een zwaar leven heeft gehad. Dus...

De keuze voor Denise Richards is even belachelijk als het scenario. Bruce Dern is de enige die acceptabel acteerwerk neerzet in zijn bijrol als een corrupte sheriff, al moet je je sterk afvragen wat hem ertoe gebracht heeft om zijn naam hieraan te verbinden.

Somber, vaak deprimerend relaas van Debra [Sienna Miller], die moeite heeft de eindjes bij elkaar te knopen voor haarzelf, haar dochter en diens jonge zoontje en bovendien steeds de verkeerde mannen lijkt aan te trekken. Wanneer haar dochter op een dag spoorloos verdwijnt, moet ze zelf de zorg voor haar kleinzoon op zich nemen en de hoop behouden dat haar dochter ooit weer opduikt. Sienna Miller is subliem in de hoofdrol, maar de andere rollen zijn minder goed uitgewerkt. Hoewel deze karakterstudie een periode van 11 jaar bestrijkt blijft Debra, ondanks Millers ingeleefde spel, toch een enigma.

Zonderlinge, mislukte mengeling van feit (de vermeende ontvoering van miljonairsdochter Patty Hearst) en fictie waarin activiste Jenny [Hong Chau] betrokken raakt bij de ontvoering van drie vrouwen. Eén van hen [Sarah Gladan] heeft sympathie voor de politieke doeleinden van de ontvoerders en daardoor wordt de scheidslijn tussen slachtoffer en medeplichtige steeds vager. Redelijk acteerwerk kan de matige karakteriseringen en het rommelige scenario onvoldoende verhullen.

Amerikaanse huurling [George Clooney] overleeft een liquidatiepoging op een afgelegen locatie in Zweden en probeert van de radar te verdwijnen met hulp van zijn mentor Pavel [Johan Leysen]. Die stuurt hem naar een afgelegen Italiaans dorpje en adviseert hem om geen enkel contact met de buitenwereld te zoeken. Pavel brengt “Eduardo” in contact met een Belgische vrouw [Thekla Reuten] voor wie hij een sluipschuttersgeweer moet ontwerpen en afstellen. Ondertussen begint “Eduardo” een affaire met een prostituee [Violante Placido] en zoekt hij met hulp van een plaatselijke pater [Paolo Bonacelli] verlossing voor het feit dat hij in Zweden een onschuldige vrouw [Irina Björklund] doodde. Fraai gefilmde misdaadthriller vol paranoia vervangt adrenaline door suspense door Corbijns sobere cameraregie en het ontbreken van montagetrucs en ‘spannende muziekjes’. Clooney speelt een van zijn beste rollen met verve.