Opinions

Mandy Starr [Halsey] laat haar gewelddadige man [Eric Dane] voor dood achter slaat op de vlucht. Wat hieraan voorafging en wat volgt ontdekken we aan de hand van een bonte stoet aan personages, waaronder Mandy’s zoontje [Gavin Maddox Bergman], een beruchte misdadiger [Eric Rex], een vertegenwoordiger [Zahn McClarnon] van inheemse bevolking, een sociaal onhandige man [Paul Walter Hauser] die zoekt naar een levenspartner en een serveerster [Sydney Sweeney]. Intelligent opgebouwde mix van western, misdaadfilm en komedie vol verrassende, vermakelijke plotwendingen. Beleefde z’n festivalpremière in 2023, maar verscheen twee jaar later pas in de bioscoop.

Misdaaddrama begint als karakterstudie van lijstenmaker Jonathan Zimmerman [Bruno Ganz] die kampt met gezondheidsproblemen. Hoewel zijn behandelend arts hem steeds vraagt onderzoeken af te wachten wordt Jonathan benaderd door de mysterieuze Raoul Minot [Gérard Blain] die zegt '"zeker te weten" dat Jonathan niet lang meer te leven heeft. Raoul biedt Jonathan een enorme som geld in ruil voor één, mogelijk twee liquidaties.

Begint als een karakterstudie maar ontvouwt zich geleidelijk als mysterie en uiteindelijk als spannende actiethriller. Een ware nagelbijter met voortreffelijk spel van Ganz en Hopper (als de Amerikaanse vriend uit de titel) en indrukwekkend camerawerk van Robby Müller. Dit vergt wat geduld van de kijker maar dat wordt ten zeerste beloond. Regisseurs Samuel Fuller en Nicholas Ray hebben kleine rolletjes en Wenders zelf verschijnt als een volledig in verband gewikkelde patiënt in een ambulance.

Na de Tweede Wereldoorlog betaalt Jozef Stalin een vergoeding aan overlevenden van de Armeense Genocide waarmee ze kunnen terugkeren naar hun geboortegrond dat op dat moment onderdeel uitmaakt van de Sovjet-Unie. Charlie Bakchinyan [Michael A. Goorjian], die als kind in 1915 in de VS belandde, besluit hier gebruik van te maken. Hij redt Vanya [Greg Ganoyan], het zoontje van de Russische officier Dmitry Petrov [Mikhail Trukhin], maar omdat hij geen Russische en Armeens verstaat, wordt hij door een opeenstapeling van misverstanden veroordeeld tot 10 jaar strafkamp in Siberië. De gevangenis waar hij zijn transport afwacht, wordt getroffen door een aardbeving en daarom wordt Charlie daar aan het werk gezet. Hij houdt de moraal hoog door over de afgebrokkelde muur te gluren naar het gezinsleven van Tigran [Hovik Keuchkerian], een Armeense schilder die werkt als kampwachter om het strafkamp te ontlopen. Het scenario refereert aan Charlie Chaplins The Great Dictator, Buster Keatons The Scarecrow en Jacques Tati’s Playtime, maar het verhaal is vooral een mix van Rear Window en La Vita È Bella met een weinig expressieve hoofdpersoon. Goorjians achterliggende boodschap is hoopvol en Keuchkerian en Grigoryan (als Tigrans echtgenote) zetten een fraai staaltje pantomime neer. Bakhchinyans komische timing is wisselvallig.

Wie wil weten waarom Jair Messias Bolsinaro en Luiz Inácio Lula da Silva elkaars bloed dan wel letterlijk, dan wel figuurlijk kunnen /konden drinken doet er goed aan deze documentaire te bekijken, ook al wijst het de beschuldigende vinger nadrukkelijk naar Bolsinaro’s achterban en portretteert het Lula als louter een slachtoffer van smerige politieke spelletjes. De titel verwijst naar de geheime vriendjes waarmee de tegenstanders van de linkse Lula de voormalige president (die in 2022 werd herkozen) beschuldigden van betrokkenheid bij corruptie bij staatsbedrijf Petrobras. Te éénzijdig om te overtuigen.

Kort naar zijn terugkeer van het front in Irak gaat oorlogsveteraan Sam [Martin Starr] langs bij Bassam [Laith Nakli], een Irakees die als tolk werkte voor Sams eenheid en daarom zijn vaderland heeft verruild voor de VS. Bassam ontvangt Sam met open armen maar dat leidt tot onbegrip bij Bassams zus Amira [Dina Shihabi] die illegaal bij haar broer verblijft en niets moet hebben van een Amerikaanse soldaat. Maar wanneer Amira op straat wordt aangehouden wegens illegale handel en het bezitten van een vals identiteitsbewijs dreigt ze te worden gedeporteerd. Ze weet te ontsnappen maar kan niet langer meer onderduiken bij haar broer. Sam lost een ereschuld in door Amira tijdelijk onderdak te verschaffen in zijn kleine appartement. Hoewel de twee zich aanvankelijk afvragen hoe lang ze het met elkaar uit zullen houden, groeien ze langzaam maar zeker naar elkaar toe.

Sam Mullins scenario ontleent vooral veel kracht aan de subtiele, verrassende , maar geloofwaardige manier waarop de relatie tussen de twee ogenschijnlijke tegenpolen zich ontwikkelt. Starr en Shibabi zijn uitstekend gecast en hun onderlinge chemie geeft deze film een warmte waardoor je Amira & Sam alle geluk van de wereld gunt. Een potentieel beladen onderwerp krijgt een luchtige, maar oprechte benadering in dit sympathieke romantische drama met enkele komische momenten.

Ultragoedkope prul lijkt te zijn gefilmd in een slooppand en is zeer slecht in beeld gebracht. Veel geouwehoer afgewisseld met plotselinge (en weinig effectieve) geweldsuitbarstingen. Lisa [Sophia Del Pizzo] heeft haar doodzieke moeder verzorgt tijdens diens laatste levensjaren en denkt daarom dat een baantje bij Amityville Asylum haar op het lijf geschreven is. Haar sollicitatie bij Dr Elliot Mixter [Jared Morgan] werkt wellicht nog op de lachspieren, maar de scènes met collega Delaney [Lee Bane] zijn al genoeg om je in slaap te sussen. Niet de slechtste film met het woord ‘Amityville’ in de titel, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Goedkoop gemaakt, slecht geschreven prutswerkje waarin een demonische politieagent [Lovie Johnson] de straten onveilig maakt. Een groepje agenten probeert hem te stoppen. Gemaakt voor een appel en een ei, wat vooral te merken is aan de knullige decoraties. Een van de vele prutswerkjes die Hatanaka in de jaren 20 heeft gemaakt en waarmee hij waarschijnlijk hoopt ooit in een adem genoemd te worden met Hershell Gordon Lewis, Bert I. Gordon en Edward D. Wood Jr. Dat is bij deze gelukt, maar dat zal hem er niet van weerhouden om meer van hetzelfde te blijven brengen.

Het is 1998 en Douglas [Jason Williams] en Virginia Benson [Amy van Horne] kopen het gevreesde huis aan 112 Ocean Drive is Amityville omdat ze nu éénmaal niets beters kunnen krijgen. Er is een opstandige tienerdochter [Nadine Crocker], een vervelend broertje [Devin Clark] dat alles meent te moeten filmen (en een excuus is voor het belabberde camerawerk) en een schattig klein zusje [Gracie Largent] met een onzichtbaar vriendje. “Beter goed gejat, dan slecht bedacht”, moet Meed gedacht hebben want hij steelt scènes uit o.a. The Blair Witch Project en Paranormal Activity, al bakt hij er natuurlijk helemaal niks van. De laatste 10 minuten zijn (gelukkig) onbedoeld grappig.

Charlie [Chuck Morrongiello] heeft een dure auto, woont in een kast van een huis en zijn vriendin Buzi [Karolina Morrogniello] voldoet volledig aan het stereotype beeld van het domme blondje. Mt. Misery Road is een bos dat volgens overleveringen behekst zou zijn en waar vliegende bollen, The Mothman, The Hell Hound en ene Mary schijnen rond te waren. Charlie en Buzi gaan onderweg, komen onderweg mensen die minstens 5 keer zeggen dat ze niet moeten gaan omdat ze er niets te zoeken hebben en mensen daar verdwijnen. Amateurisme troef in dit extreem zelfingenomen ijdelheidsproject: Chuck brengt een aantal verschrikkelijke liedjes ten gehore (waaronder zijn Magnum Opus “Buzi’s Got A Nice Booty”) en de dialoog bestaat voor een groot deel uit “That’s creepy” of “That’s scary.” De aftiteling is hilarisch en kijk zeker even tot het einde voor de (niet geheel verrassende) taalfout. Mt. Misery Road ligt overigens bij Huntingdon, zo’n 28 kilometer buiten Amityville. Genoeg gezegd...

Blumhouse besloot de Amityville-franchise nieuw leven in te blazen door er wat budget tegenaan te gooien, te zorgen voor een degelijke cast en trouw te blijven aan de geest en de mythologie van The Amityville Horror uit 1979. Veertig jaar na de oorspronkelijke Amityvillemoorden verhuist Joan [Jennifer Jason Leigh] met haar dochter Belle [Bella Thorne] en Juliet [Mckenna Grace] naar het beruchte huis aan 112 Ocean Drive omdat de kelder een ideale ruimte is om Belles tweelingbroer James [Cameron Monaghan] te verzorgen en omdat Amityville over de juiste medische faciliteiten beschikt om bij te springen in geval van nood. Belle probeert haar moeder tevergeefs over te halen om James vredig te laten sterven. Wanneer James tegen alle verwachtingen in voorzichtig lijkt te herstellen, ontdekt Belle al gauw dat er duistere machten aan het werk zijn. Een slim scenario, sfeervolle regie en een huiveringwekkende rol van Monaghan maken dit tot (veruit) de beste film uit de Amityville-franchise.

Slechtere films dan Amityville: Mt. Misery Road bestaan niet, maar Carlos Ayala doet een bewonderenswaardige poging om hetzelfde bedenkelijke niveau te bereiken. In deze extreem trage, slaapverwekkende horrorfilm wil paranormaal onderzoeker Heather West contact leggen met de geest van een meisje dat 19 jaar eerder is vermoord. Een hopeloze productie met een surrealistische scène die te vergelijken is met de droomsequentie uit Ed Woods Glen Or Glenda. Als je het tot het einde volhoudt, kijk dan zeker de aftiteling na en houd pen en papier bij de hand om te zien hoe vaak Carlos Ayala zijn eigen naam in beeld laat komen. Een abominabele egotrip.

Paleontoloog en fossieldeskundige Mary Anning [Kate Winslet] gaat in op een verzoek van Roderick Murchison [James McArdle] die bereid is haar te betalen als ze zijn (vermoedelijk) depressieve vrouw Charlotte [Saoirse Ronan] laat meegaan tijdens haar zoektochten naar fossielen op het kiezelstrand bij Lyme. Het contact tussen de twee vrouwen verloopt moeizaam, totdat Charlotte ernstig ziek wordt en de dorpsarts [Alec Secareanu] Mary vraagt de dagelijkse zorgt op zich te nemen.

Veel stiltes en veelzeggende blikken in een weinig verheffend, formulematig romantisch drama. Het scenario van regisseur Francis Lee laat veel vragen onbeantwoord, met name over beide hoofdpersonen, en Winslet en Ronan slagen er mede daardoor niet in om hun personages van enige diepgang te voorzien. Er zijn wel enkele vrij expliciete seksscènes. Subtiel is dit niet, goed is het helaas ook niet.

Abdul Aziz is het boegbeeld van een religieuze beweging die eenvoudige, veelal in armoede levende ouders gouden bergen beloven als ze hun kind inschrijven bij 'De Rode Moskee'. Slechts één keer per jaar bezoeken de kinderen hun ouders, de rest van de tijd bestuderen ze de Koran. Wat de ouders, veelal gematigde moslims, niet weten is dat hun kinderen omgevormd worden tot radicale fundamentalisten die bereid zijn hun leven te geven in de strijd tegen de ongelovigen. Na een storm van protesten besluit de Pakistaanse president Pervez Musharraf in 2007 deze scholen te sluiten en dat is het begin van een langdurige periode van terreur die volgens Aziz maar op één manier te stoppen is.

De makers van deze verontrustende documentaire slaagden erin alle kanten van dit conflict te belichten. Opvallend is de openheid van zaken die de charismatische Abdul Aziz geeft over de visie en de methodes van deze religieuze beweging. Een clip van een jongetje dat laat zien hoe hij critici de mond kan snoeren (niet letterlijk overigens) is schokkend, vooral vanwege zijn reactie na afloop van zijn tirade. Wie dat ziet begrijpt meteen hoe en waarom deze kinderen gemakkelijk te indoctrineren zijn. Gezien de omstandigheden is het begrijpelijk, maar toch jammer dat de tweede helft vooral bestaat uit een reconstructie van de gebeurtenissen vanaf ongeveer 2010 aan de hand van archiefbeelden. Dat is minder indringend en mist uiteraard de diepgang van het eerste deel van deze lovenswaardige, maar niet geheel geslaagde documentaire.

Tolk en vertaler Nat [Laia Costa] trekt zich terug in een bouwvallig huis in een afgelegen dorpje waar iedereen elkaar kent om in rust te werken aan en zich te bezinnen op de volgende stap in haar leven. Ze ligt regelmatig in de clinch met verhuurder Casero [Luis Bernejo], die een aantal belangrijke reparaties weigert te betalen, omdat Nat huurverlaging heeft afgedwongen vanwege de mankementen. Nat verdient wat bij door Joaquin [Amadeo Marín] te helpen bij de zorg voor zijn dementerende vrouw Robert [Tiri Iruzubieta] en via buurman Joaquín [Armadeo Marín] komt Nat in contact met Andreas [Hovik Keuchkearian], een geboren Armeniër die in Duitsland opgroeide. Hij wil de lekkages in het huis wel verhelpen, maar omdat Nat daar onvoldoende geld voor heeft, biedt hij zijn diensten aan in ruil voor seks. Maar wat begon als een zakelijke onenightstand groeit uit tot iets meer, in ieder geval voor Nat. Goed geacteerd psychologisch drama voltrekt zich in een wel erg laag tempo en ontaardt in het laatste kwart in een onvervalst melodrama dat afbreuk doet aan het beoogde realisme.

Hier kon ik nauwelijks een touw aan vastknopen. Ik geloof dat Amori Fragili (de titel op mijn bioscoopkaartje) niet chronologisch is verteld, maar dit is hoe dan ook een puinhoop geworden. Het helpt daarbij bepaald niet dat de centrale persoon een zelfingenomen tuttebel is, iemand die constant over haar eigen problemen praat en ieders aandacht ophoudt. Je vraagt je dan ook af wat Flavio [Thomas Trabacchi] er toe brengt om een relatie te beginnen met Claudia [Lucia Mascino]. Ze ruziën, komen weer bij elkaar, gaan vreemd, besluiten te trouwen, of niet of zoiets. Het zal allemaal wel... alleen een arthouse-criticus zal het lef hebben om deze film 'komisch' te noemen. Bah!

George [Jean-Louis Trintignant] en Anne [Emmanuelle Riva], beiden tachtigers, wonen samen in een appartement en zijn nog altijd dolgelukkig met elkaar. Tot Anne kort achter elkaar twee beroertes krijgt en nauwelijks meer in staat is om verbaal of fysiek te communiceren. Aangezien dochter Eva [Isabelle Huppert] met haar gezin in Groot Brittannië woont en George weigert zijn geliefde in een verzorgingshuis te plaatsen, besluit hij zelf de zorg op zich te nemen. Een simpel uitgangspunt voor een ontroerende film over een pijnlijk, voor velen herkenbaar onderwerp dat door de niet om zijn subtiliteit bekend staande Haneke met empathie en inzicht wordt behandeld, daarbij immens geholpen door het fantastische spel van de twee hoofdrolspelers. Haneke won een Gouden Palm en de film werd bekroond met een Oscar voor Beste Film in een Vreemde Taal.

Met veel bombarie aangekondigde 50e film van Lelouch omschrijft zichzelf als “een niet zo dramatische komedie”. Je zou het ook kunnen omschrijven als een “niet zo komisch drama”, want grappig of ontroerend wil het maar niet worden. Lelouch is vooral bezig om zoveel mogelijk van zijn trouwe castleden een rolletje te geven en vulde het scenario met bespiegelingen over oud worden in deze oppervlakkige, zelfingenomen en (dus) teleurstellende jubileumfilm. Het verhaal betreft overigens een oud-crimineel op leeftijd [Gérard Darmon] die te horen krijgt dat hij nog maar maanden te leven leven en zonder het te weten door zijn vrienden Ary [Ary Abittan, Philippe Lellouche] in contact komt met escort Sandrine [Sandrine Bonnaire] die zijn laatste levensdagen moet opfleuren en hopeloos verliefd op hem wordt. Kabbelt op zijn gemak voort en verveelt niet, maar daar is alles mee gezegd.

Blanche [Virginie Efira] heeft haar op op een langdurige relatie zo goed als opgegeven wanneer ze tijdens een avondje uit met haar tweelingzus Rose (een dubbelrol voor Efira) Grégoire [Melvil Poupaud] leert kennen. Wat begint als een hartstochtelijke liefdesrelatie krijgt een duistere kant wanneer Blanche letterlijk en figuurlijk aan den lijve ontdekt hoe bezitterig en paranoïde Grégoire blijkt te zijn. Vaak verteld verhaal is geconstrueerd als een serie flashbacks tijdens een gesprek tussen Blanche en haar advocaat [Dominique Reymond]. Origineel is dit zeker niet en Poupaud overdrijft zijn rol een beetje, maar Efira is uitstekend en maakt dit het bekijken waard.

De Franse Revolutie zorgt voor verdeeldheid binnen de Pruisische aristocratie. Enerzijds is er veel sympathie voor het gelijkheidsbeginsel, anderzijds is er angst dat die ideologie de status quo zal doorbreken. De romantische, maar neerslachtige dichter Heinrich von Kleist [Christian Friedel] denkt in Marie [Sandra Hüller] zijn zielsverwant te hebben gevonden en vraagt haar of zij bereid is met hem een einde aan haar leven te maken. Na meerdere afwijzingen verschuift Heinrichs aandacht naar Henriette Vogel [Birt Schnöink], een eigenzinnige vrouw die getrouwd is met de stijve, conservatieve Friedrich [Stephan Grossmann]. Het verhaal wordt meerdere keren onderbroken door muzikale intermezzo’s waarvan je het idee hebt dat Hausner er iets belangrijks mee wil zeggen. Datzelfde geldt voor de rol van Allisa Wilms als het nederige, zwijgzame dienstmeisje dat regelmatig prominent in beeld is, maar geen actieve rol heeft in het verhaal. Het trage tempo en de onderkoelde acteerstijl lijkt ook een bewuste keuze, maar het is mij eerlijk gezegd een raadsel welke punt Hausner probeert te maken.

Rachel [Virginie Efira] groeit op in een Frans dorpje waar traditionele waarden over liefde en huwelijk prevaleren. Eind jaren '50 ontmoet de dan 26-jarige Rachel - die binnen haar dorp als een ouwe vrijster wordt gezien - de charismatische Philippe [Niels Schneider], een intelligente, vrijgevochten Parijzenaar. De twee beginnen een affaire, maar al gauw blijkt dat ze niet aan elkaars verwachtingen tegemoet kunnen komen. Simpel gezegd: Philippe blijkt een onuitstaanbare klootzak te zijn, maar dat weerhoudt Rachel er niet van om haar rol te spelen in een knipperlichtrelatie die zich afspeelt over zo'n 35 jaar.

Efira is prima in de hoofdrol, daarbij beholpen door make-up waarbij ze op overtuigende wijze ouder wordt, maar Philippe is zo'n onuitstaanbare eikel dat je je afvraagt waarom Rachel hem niet meteen uit haar leven bant. De belangrijkste momenten uit het verhaal vinden buiten beeld plaats, inclusief het verschijnen en plotseling verdwijnen van belangrijke karakters. Het resultaat is niet alleen episodisch, maar ronduit rommelig en wekt het gevoel op dat iemand er flink de schaar in heeft gezet. Dit had beter gewerkt als miniserie, maar zou het dan een voldoende waard zijn? Ik waag het te betwijfelen.

Hoewel de opening suggereert dat het hier gaat om een op wetenschap gebaseerde kijk op de liefde, heeft sentiment en (voor sceptici als ik in ieder geval) pretentieus gefilosofeer over de liefde hier de overhand. Gesprekken over relaties worden afgewisseld met een ratjetoe aan muzikale odes aan de liefde en een enkele wetenschappelijke bespiegelingen. Maar over de resultaten van de onderzoeken komen we helaas weinig te weten, ook al omdat het Gieling vooral te doen lijkt om eindeloos gelul over de liefde en hoe mooi dat wel kan zijn. Maar ik sluit me liever aan bij Peter Schreiber: verwacht van mij geen suikerzoet of lieflijk geluid, want die vlinders komen onderhand mijn neus en oren uit. Maar goed, naïeve romantici denken daar heel anders over.

De 15-jarige rebel Jackie [Malloray Wanecque] valt voor Clotaire [Malike Frikah], een 17-jarige pestkop die opgroeit voor galg en rad. Wat ze in elkaar zien is een raadsel, dat het een rampzalig verloop zal krijgen, spreekt voor zich en dat ze elkaar als volwassenen (gespeeld door Exarchoplous en Civil) weer ontmoeten, even voorspelbaar als bespottelijk. Het was fijn geweest als Lellouche ook maar één reden had gegeven om mee te voelen met deze personages. Helaas laaft hij zich in extreem geweld dat ons alleen maar vervreemd van Clotaire. En met een speelduur van ruim 160 minuten is dit verschrikkelijk lang. Stijlvol gefilmde gebakken lucht, maar een energieke dans op ‘A Forest’ van The Cure kan ik niet onbeloond laten.

Anaïs [Anaïs Demoustier] is een vrolijk rondfladderende en (letterlijk) gehaast levende 30-jarige vrouw die, niet lang nadat ze haar ex-vriendje tussen neus en lippen heeft verteld dat ze een abortus heeft ondergaan, de veel oudere Daniel [Denis Padalydès] ontmoet. Hun affaire wordt complex wanneer Anaïs ontdekt dat Daniel een relatie heeft met de 56-jarige auteur Emilie Ducret [Valeria Bruni Tedeschi]. Wanneer Anaïs Emilie toevallig tegenkomt op straat en besluit haar aan te spreken, lijkt ze haar eigen glazen in te gooien. Demoustier is uitstekend in de hoofdrol, daarbij ongetwijfeld geholpen door de nauwkeurig geselecteerde kledingontwerpen van Charlotte Richard, maar het scenario doet niet aan logica of geloofwaardigheid en neemt een onverwachte, niet geheel geslaagde serieuze wending in het laatste kwart.

Dertig jaar na de moorden uit Amsterdamned maakt een copycat opnieuw de grachten van Amsterdam onveilig. Tara [Holly Mae Brood] leidt het onderzoek, maar kan de hulp van Eric Visser [Huub Stapel], die destijds het onderzoek leidde, goed gebruiken. Maas was duidelijk te lui om iets nieuws te bedenken en ontpopt zich als de grootste copycat! De opening is grotendeels een kopie van die uit Amsterdamned, er is opnieuw een achtervolging met een speedboot door de Amsterdamse grachten en veel castleden van toen hebben een cameo. Stapel kan ermee door, maar verder is het acteerwerk zo abominabel als het bespottelijke scenario en de belegen grappen. De reclame voor onze hoofdstad en het grachtenwater dat door moet gaan voor bier, ligt er duimendik bovenop! Eerste Nederlandse film in IMAX.

Immigrant Tomas [Alec Secareanu] heeft nachtmerries over de tijd dat hij als grensbewaker een amulet vond en bijna een geëmotioneerde vrouw doodschoot. Dan belandt hij opeens met een bebloed hoofd in ziekenhuis (of zoiets) en ontmoet Tomas zuster Claire [Imelda Staunton]. Op dat moment valt hier al geen touw meer aan vast te knopen dat maakt de rest van de film een zware zit, ondanks het ingeleefde spel van Secareanu, een aangenaam sinistere Staunton en enkele visueel fraaie momenten.

De reden waarom de naam Robert Falcon Scott wereldwijd bekender is dan die van Roald Amundsen wordt duidelijk in deze biografische film die, net als de hoofdpersoon, vrij kleurloos is en z'n kracht vooral haalt uit het camerawerk van Pål Ulvik Rokseth. Enige historische voorkennis is absoluut een pré. Als de man die de eerste succesvolle expeditie naar de Zuidpool leidde is Amundsen nog steeds een held in eigen land, maar de Britten zagen hem als een verrader en hebben zijn reputatie beschadigd.

Amundsens expeditie had aanvankelijk tot doel de Noordpool als eerste te bereiken maar het nieuws dat de Amerikaan Peary daar al in was geslaagd deed Amundsen op het allerlaatste moment beslissen om zijn zinnen te zetten op de Zuidpool. Dit kwam als een onaangename verrassing voor de Britse Scott die eveneens op het punt stond aan zijn expeditie naar de Zuidpool te beginnen. Door een combinatie van betere voorbereiding, een meer pragmatische benadering en geluk met de weersomstandigheden wist Amundsen de Zuidpool een maand eerder te bereiken dan de Scott, die vele tegenslagen kende en op de terugweg op enkele kilometers van het basiskamp als laatste lid van zijn expeditie gedesillusioneerd zou sterven in zijn tent terwijl hij tevergeefs wachtte op het einde van een sneeuwstorm. Amundsens (terechte) opmerking dat Scott grote fouten had gemaakt in zijn voorbereiding viel niet in goede aarde bij een volk dat treurde om het verlies van hun 'held'. Dat is maar een voorbeeld van hoe Amundsens kwaliteiten als expeditieleider hem tegenwerken in alledaagse menselijke contacten.

Pål Sverre Hagens interpretatie van de Noorse ontdekkingsreiziger komt authentiek over, maar Amundsens stoïcijnse karakter en gebrek aan empathie maken hem tot een weinig verheffend ankerpunt voor dit historische drama dat daarom ook wat langdradig is. Interessant wanneer het zich richt op Amundsens verschillende expeditie, de verkenning van de relatie met zijn broer en die met de vrouwen in zijn leven boeit veel minder.

Het tragische leven van Amy Winehouse, die op 27-jarige leeftijd stierf na een turbulente muzikale carrière die zich voor een groot deel voor de camera's van de nimmer aflatende paparazzi afspeelde. Regisseur Kapadia kiest voor een traditionele, chronologische benadering en gebruikt vooral archiefmateriaal. De keuze om veel film- en fotomateriaal te gebruiken van de paparazzi die Amy's leven mede tot een persoonlijke hel maakten, geeft bovendien een wat ongemakkelijk gevoel. Amy biedt weinig nieuwe inzichten. Dat deze documentaire toch de middelmaat iets ontstijgt komt door de vele homevideo's uit haar jonge jaren, voor de grote doorbraak en natuurlijk door de enigmatische Amy Winehouse zelf, die met recht één van de grootste talenten van haar generatie genoemd mag worden.

Sentarô [Masatoshi Nagase] is de zwijgzame, wat nukkige manager van een kleine flensjeswinkel. Wanneer de 76-jarige Tokue [Kirin Kiki] op een dag vraagt of zij voor Senatarô mag komen werken, laat hij zich pas na lang aandringen overhalen om haar in dienst te nemen. Hoewel Tokue een aandoening heeft waardoor ze haar vingers niet goed kan gebruiken, blijkt ze een meester te zijn in het maken van de bonenvulling (de ‘An’ uit de titel) voor de flensjes. De complimenten van de klanten doet Sentarô duidelijk goed, maar wanneer de vrouw van de winkeleigenaar [Miyoko Asada] een geheim ontdekt over Tokues verleden, komt Sentarô voor een moeilijke keuze te staan. Een in bedachtzaam tempo voltrekkend psychologisch drama over drie generaties (er is ook nog een eenzame tiener [Kyara Uchida] die een veilige thuishaven vindt in de flensjeswinkel) is uitstekend geacteerd, met een glansrol voor de innemende Kiki. De tijd die Kawase neemt om het verhaal en de onderliggende gedachtes en gevoelens uit te drukken stelt soms het geduld op de proef, maar dat is het waard.

Tweelingzussen Sanna en Zohra wonen samen in een Brussels appartement. Ruim drie jaar lang registreerde Zohra met hulp van Romy Mana de ontwikkeling van de relatie tussen de twee zussen. Ze lachen, praten over koetjes en kalfjes en lange tijd valt er niets interessants te zien of te horen. Sanaa’s besluit om een hijab en een hoofddoek te dragen, doet enig stof opwaaien, maar het wordt nooit duidelijk waarom.

Hetty Naaijkens-Regel Helmrich spreekt met verschillende bekende Indo’s (volgens de vader van Adriaan van Dis een afkorting voor “In Nederland Door Omstandigheden”) over de familiegeschiedenis. Begint briljant met een ronde uit het spelprogramma ‘De Slimste Mens’ waaruit blijkt dat de drie kandidaten helemaal niets blijken te weten over Indo’s en een fraai geanimeerde les “geschiedenis van Nederlands Oost-Indië”, uitstekend verteld door Adriaan van Dis. Hetty Naaijkens-Retel Helmrich (zelf een Indo) maakt eerst nog volop gebruik van familiefilms en archiefbeelden van Nederlands Oost-Indië. Later vervalt ze helaas in een collage van pratende hoofden die regelmatig in herhaling vallen en worden boeiende vertellingen afgewisseld met weinig zinvolle anekdotes. Er is een perfect einde … helaas gaat deze film dan nog twintig minuten door waarin alleen het slotlied van Wieteke van Dort de moeite waard is.