Opinions

De reden waarom de naam Robert Falcon Scott wereldwijd bekender is dan die van Roald Amundsen wordt duidelijk in deze biografische film die, net als de hoofdpersoon, vrij kleurloos is en z'n kracht vooral haalt uit het camerawerk van Pål Ulvik Rokseth. Enige historische voorkennis is absoluut een pré. Als de man die de eerste succesvolle expeditie naar de Zuidpool leidde is Amundsen nog steeds een held in eigen land, maar de Britten zagen hem als een verrader en hebben zijn reputatie beschadigd.

Amundsens expeditie had aanvankelijk tot doel de Noordpool als eerste te bereiken maar het nieuws dat de Amerikaan Peary daar al in was geslaagd deed Amundsen op het allerlaatste moment beslissen om zijn zinnen te zetten op de Zuidpool. Dit kwam als een onaangename verrassing voor de Britse Scott die eveneens op het punt stond aan zijn expeditie naar de Zuidpool te beginnen. Door een combinatie van betere voorbereiding, een meer pragmatische benadering en geluk met de weersomstandigheden wist Amundsen de Zuidpool een maand eerder te bereiken dan de Scott, die vele tegenslagen kende en op de terugweg op enkele kilometers van het basiskamp als laatste lid van zijn expeditie gedesillusioneerd zou sterven in zijn tent terwijl hij tevergeefs wachtte op het einde van een sneeuwstorm. Amundsens (terechte) opmerking dat Scott grote fouten had gemaakt in zijn voorbereiding viel niet in goede aarde bij een volk dat treurde om het verlies van hun 'held'. Dat is maar een voorbeeld van hoe Amundsens kwaliteiten als expeditieleider hem tegenwerken in alledaagse menselijke contacten.

Pål Sverre Hagens interpretatie van de Noorse ontdekkingsreiziger komt authentiek over, maar Amundsens stoïcijnse karakter en gebrek aan empathie maken hem tot een weinig verheffend ankerpunt voor dit historische drama dat daarom ook wat langdradig is. Interessant wanneer het zich richt op Amundsens verschillende expeditie, de verkenning van de relatie met zijn broer en die met de vrouwen in zijn leven boeit veel minder.

Het tragische leven van Amy Winehouse, die op 27-jarige leeftijd stierf na een turbulente muzikale carrière die zich voor een groot deel voor de camera's van de nimmer aflatende paparazzi afspeelde. Regisseur Kapadia kiest voor een traditionele, chronologische benadering en gebruikt vooral archiefmateriaal. De keuze om veel film- en fotomateriaal te gebruiken van de paparazzi die Amy's leven mede tot een persoonlijke hel maakten, geeft bovendien een wat ongemakkelijk gevoel. Amy biedt weinig nieuwe inzichten. Dat deze documentaire toch de middelmaat iets ontstijgt komt door de vele homevideo's uit haar jonge jaren, voor de grote doorbraak en natuurlijk door de enigmatische Amy Winehouse zelf, die met recht één van de grootste talenten van haar generatie genoemd mag worden.

Sentarô [Masatoshi Nagase] is de zwijgzame, wat nukkige manager van een kleine flensjeswinkel. Wanneer de 76-jarige Tokue [Kirin Kiki] op een dag vraagt of zij voor Senatarô mag komen werken, laat hij zich pas na lang aandringen overhalen om haar in dienst te nemen. Hoewel Tokue een aandoening heeft waardoor ze haar vingers niet goed kan gebruiken, blijkt ze een meester te zijn in het maken van de bonenvulling (de ‘An’ uit de titel) voor de flensjes. De complimenten van de klanten doet Sentarô duidelijk goed, maar wanneer de vrouw van de winkeleigenaar [Miyoko Asada] een geheim ontdekt over Tokues verleden, komt Sentarô voor een moeilijke keuze te staan. Een in bedachtzaam tempo voltrekkend psychologisch drama over drie generaties (er is ook nog een eenzame tiener [Kyara Uchida] die een veilige thuishaven vindt in de flensjeswinkel) is uitstekend geacteerd, met een glansrol voor de innemende Kiki. De tijd die Kawase neemt om het verhaal en de onderliggende gedachtes en gevoelens uit te drukken stelt soms het geduld op de proef, maar dat is het waard.

Tweelingzussen Sanna en Zohra wonen samen in een Brussels appartement. Ruim drie jaar lang registreerde Zohra met hulp van Romy Mana de ontwikkeling van de relatie tussen de twee zussen. Ze lachen, praten over koetjes en kalfjes en lange tijd valt er niets interessants te zien of te horen. Sanaa’s besluit om een hijab en een hoofddoek te dragen, doet enig stof opwaaien, maar het wordt nooit duidelijk waarom.

Hetty Naaijkens-Regel Helmrich spreekt met verschillende bekende Indo’s (volgens de vader van Adriaan van Dis een afkorting voor “In Nederland Door Omstandigheden”) over de familiegeschiedenis. Begint briljant met een ronde uit het spelprogramma ‘De Slimste Mens’ waaruit blijkt dat de drie kandidaten helemaal niets blijken te weten over Indo’s en een fraai geanimeerde les “geschiedenis van Nederlands Oost-Indië”, uitstekend verteld door Adriaan van Dis. Hetty Naaijkens-Retel Helmrich (zelf een Indo) maakt eerst nog volop gebruik van familiefilms en archiefbeelden van Nederlands Oost-Indië. Later vervalt ze helaas in een collage van pratende hoofden die regelmatig in herhaling vallen en worden boeiende vertellingen afgewisseld met weinig zinvolle anekdotes. Er is een perfect einde … helaas gaat deze film dan nog twintig minuten door waarin alleen het slotlied van Wieteke van Dort de moeite waard is.

Onterecht als thriller aangemerkt rechtbankdrama waarin Sandra [Sandra Hüller] wordt aangeklaagd op verdenking van doodslag nadat haar echtgenoot [Samuel Maleski] is gestorven na een val uit het raam van de bungalow waar verder alleen Sandra aanwezig was. Sandra bereidt zich voor op de zitting met haar goede vriend en raadsman Vincent [Swann Arlaud], maar begrijpt niet goed waarom ze zich moet verdedigen. Hoewel er alleen wat halfbakken indirect bewijs is, besluit de openbare aanklager [Antoine Reinartz] Sandra toch aan te klagen. Een kansloze missie natuurlijk, waardoor de lange scènes in de rechtbank nutteloos en overbodig zijn. Maar Hüller is fantastisch als de vrouw die worstelt om alle halfbakken verwijten van zich af te schudden en de 12-jarige Graner maakt grote indruk als Sandra’s slechtziende zoon, vooral in de scène waarin hij zich beseft dat zijn oorspronkelijke verklaring mogelijk onjuist was.

Softporno gecombineerd met filosofisch geleuter door twee op zijn zachtst gezegd ongebruikelijke karakters. Voyeurs met een voorliefde voor controversiële en vrij expliciete seksscènes komen hier wellicht aan hun trekken, maar ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand is die al dat oeverloze, pretentieuze gelul tussendoor kan waarderen. Wellicht vinden sommigen dit schokkend, maar het zal de meeste kijkers volstrekt koud laten.

In “Anatomy Of A Murder” neemt advocaat Paul Biegler [James Stewart] de verdediging op zich neemt van Frederick Manion [Ben Gazzara], een luitenant in het leger die barman Barney Quill doodschoot omdat die Fredericks echtgenote Laura [Lee Remick] zou hebben verkracht. Frederick wordt aangeklaagd voor moord, maar Paul wil bewijzen dat hier sprake is van ‘temporary insanity’. Paul moet daarvoor in ieder geval aantonen dat Laura is verkracht en dat blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Laura is een aantrekkelijke vrouw die op de bewuste avond vrij sexy gekleed was, bovendien is ze erg flirterig. Daar komt nog eens bij dat barman Alphonse Paquette [Murray Hamilton], de belangrijkste ooggetuige in deze zaak, een goede vriend van Barney was.
Anno 2017 is de film lang niet meer zo controversieel als in 1959. Dit was de eerste film waarin het woord ‘panties’ valt en er openlijk wordt gesproken over vrouwenondergoed. En wat te denken van het woord ‘spermatogenesis’? Een uiterst correcte medische term voor het hele proces dat eindigt met een zaadlozing. Aangezien het hier om een verkrachting gaat is de vraag of er sporen van ‘spermatogenesis’ zijn gevonden volledig op zijn plaats, maar bioscoopgangers waren geschokt toen James Stewart deze term (excuses voor de formulering) in zijn mond nam. James Stewart was de verpersoonlijking van de gewone Amerikaanse man, vergelijkbaar in reputatie en statuur met Tom Hanks, dus ook hij nam ook een groot risico door deze rol te accepteren.
Zeer opvallend is ook het vrouwelijke slachtoffer, zoals gezegd geen braaf huisvrouwtje maar een aantrekkelijke, sexy en flirterige jonge vrouw wiens luchtige houding in haar gesprekken met de advocaat die haar man moet verdedigen tegen een aanklacht voor moord! Het is daarom niet verwonderlijk dat de aanklager suggereert dat er geen sprake was van verkrachting, maar dat Laura Barney had verleid. Daarmee roert de film een moreel dilemma aan waarin Paul Biegler het uiteraard vol overgave opneemt voor Laura (en daarmee voor vrouwen in het algemeen).
Deze film heeft bijzonder veel aandacht voor het juridische proces, zonder daarbij ooit teveel in advocatenjargon te vallen. Het toont welke trucs de advocaten aan beide kanten gebruiken, inclusief de vele ‘objections’ en de afwegingen van de rechter om een bezwaar wel of niet toe te kennen. Stewart torent boven alles uit in één van zijn beste rollen en The Academy nomineerde hem voor een Oscar. Ook George C. Scott (als één van de aanklagers) en Arthur O’Connell [als Stewarts alcoholische partner] kregen een nominatie. Preminger [beste film], Wendell Mayes [scenario], Sam Leavitt [cinematografie zwart/wit] en Louis R. Loeffer [montage] kregen ook een nominatie. Dit was echter het jaar waarin “Ben Hur” met vrijwel alle Oscars aan de haal ging. En zo werd ook Premingers beste werk overschaduwd door een ander meesterwerk. Gezien zijn lange carrière en zijn imposante filmografie denk ik dat hij er zelf niet zo heel erg van wakker heeft gelegen, bovendien heeft hij nu de erkenning die hij verdient: als één van de toonaangevende filmmakers van de 21e eeuw.

Ron Burgundy [Will Ferrell] en Veronica Corningstone [Christina Applegate] zijn getrouwd en hebben een zoon [Judah Nelson]. Aan hun relatie komt abrupt een einde wanneer de legendarische Mack Tannen [Harrison Ford] Veronica aanwijst als zijn opvolger en Ron per direct ontslaat. Wanneer Freddie Shapp [Dylan Baker] Ron benadert voor het eerste 24 uurstelevisienetwerk sluiten Brick Tamland [Steve Carell], Brian Fantana [Paul Rudd] en Champ Kind [David Koechner] zich direct aan. De terugkeer van dit gouden team van weleer is het startschot voor een egostrijd zonder weerga. De capriolen van Ron en zijn minstens zo idiote collega’s was net voldoende voor één film. Dit vervolg bestaat uit een aaneenschakeling van flauwe, gedateerde en vaak infantiele grappen die de cast maximaal uitmelkt.

Makelaar Oren Little [Michael Douglas] probeert het huis waar hij met zijn overleden vrouw woonde te verkopen. In de tussentijd woont hij in zijn huurappartementencomplex ‘Little Shangri La’. Dan verschijnt zijn zoon [Scott Shepherd] met de mededeling dat hij een gevangenisstraf moet uitzitten en het verzoek of Oren zou willen zorgen voor zijn kleindochter Sarah [Sterlin Jerins] (en de hond). Oren heeft weinig keus maar dumpt Sarah feitelijk bij zij buurvrouw Leah [Diane Keaton], een nachtclubzangeres die geen set kan doorkomen zonder te huilen over het verlies van haar echtgenoot. In grote lijnen kun je wel raden waar het naartoe gaat in deze romantische komedie die aansluit bij de talenten van Douglas en Keaton en het imago dat ze in hun vele jaren op het witte scherm hebben opgebouwd. En dit is een kolfje naar de hand van Rob Reiner, die een leuke bijrol heeft als Leahs muzikale begeleider.

In 1823 maakte de Franse uitvinder Joseph Niepce de oudste nog bestaande foto. 200 jaar later bespreken Danielson en Van Aertryck de ontwikkeling van de fotografie en de psychologische effecten die het had en heeft op de menselijk geest in deze spraakmakende, voortreffelijk samengestelde compiltatie. Veel unieke beelden, waaronder ‘the making of’’ een IS-recruteringsvideo, kinderen die poseren voor portretfoto’s en Le Sacre d’Édouard VII (1902) van George Mélies. De titel verwijst naar de reactie van koning Edward VII op de film. Een overtuigende, waardevolle aanvulling op het publieke debat op de invloed van (sociale) media op het leven anno nu.

Prequel op de meesterlijke Heimat-trilogie die scenarist/regisseur Edgar Reitz in 1984 startte en de sociaal-culturele geschiedenis van Duitsland in de 20e eeuw beschreef aan de hand van de lotgevallen van de bewoners van het (fictieve) dorpje Schabbach. De spil van die serie was de familie Simon en dat geldt ook voor dit relaas dat zich afspeelt in de jaren '40 van de 19e eeuw. Schabbach is een hechte gemeenschap en de bewoners kennen eigenlijk alleen het dorpje zelf en de nabijgelegen dorpen. In Duitsland is een groeiende weerstand tegen de regerende elite (die weerstand zou leiden tot de zogeheten Maartrevolutie in 1848) en de intellectuele Jakob Simon [Jan Dieter Schneider] droomt ervan te ontsnappen aan de beklemming van het dorpsleven. Wanneer hij hoort over de schoonheid van en de mogelijkheden in Brazilië besluit hij alles op alles te zetten om daar een nieuw leven op te bouwen.

Reitz weet de sfeer van de tijd op prachtige wijze tot leven te wekken, waarbij de levendige scènes tijdens een dorpsmarkt een effectief contrast vormen met de schitterend gefilmde scènes in de weilanden net buiten het dorp. Het enige wat ontbreekt is de epische schaal van de andere Heimat-films, maar het is een waardige individuele episode uit de (bijzonder) lange serie.

De ervaren neurloog Alex [Özlem Saglanmak] maakt een onjuiste inschatting met fatale gevolgen waardoor tiener Oliver [Jacob Spang Olsen] te laat is voor medische hulp en in een coma belandt. Eerst krijgt ze te maken met kritiek van neurochirurg Esben [Olaf Johannessen] en met een collega [Anne Sofie Wanstrup] die wil dat Alex een ander probleem oplost. Wanneer ze Olivers ouders [Trine Dyrholm, Anders Matthesen] moet confronteren met de feiten worstelt Alex met schuldgevoelens. Intelligent, ontroerend medisch drama belicht op overtuigende wijze de emoties van alle betrokken, alsmede wat voor impact emoties en verwijten kunnen hebben in situaties waarin een kleine onvolkomenheid verwoestende gevolgen kan hebben. Dyrholm bewijst nog eens één van de beste acteurs van haar generatie te zijn.

Lára [Kristin Þára Haraldsdóttir] is een alleengaande IJslandse moeder die amper rond kan komen. Ze is dan ook dolblij als ze wordt aangenomen als douanier op het vliegveld. Op haar eerste werkdag is zij degene die Adja [Babetida Sadjo] betrapt op een vals paspoort waardoor de Guineese vrouw in een asielzoekerscentrum terecht komt. Bij toeval kruizen de paden van deze twee vrouwen elkaar later nog eens en blijkt dat ze meer met elkaar gemeen hebben dan ze dachten. Goed geacteerd drama waarin de mistroostige IJslandse vergezichten de innerlijke gevoelens van beide protagonisten verbeelden en waarin Pétursson de stem van het menselijke geweten (en de kritische boodschap over de opvang van vluchtelingen) verpersoonlijkt als Lára’s zoontje, die mensen immers beoordeelt op wat hij ziet, niet op basis van een paspoort.

De zoon van de in de Sovjet Unie verguisde maar daarbuiten zeer gerespecteerde, eigenzinnige filmmaker Andrey Tarkovsky, koppelt audiofragmenten uit interviews met de legendarische regisseur aan fragmenten uit de films die hij bespreekt. Een fascinerende analyse van deze metaforische films biedt tevens inzicht in de artistieke en politieke problemen waar Tarkovsky gedurende zijn carrière mee kampte. Een must voor fans en een aanrader voor diegenen die de achterliggende gedachten achter zijn poëtische films willen leren kennen.

De eerste helft van deze tweedelige miniserie, geproduceerd door Ridley en Tony Scott, bestaat voornamelijk uit saai wetenschappelijk gewauwel in een wetenschappelijk lab, politiek prietpraat door politici die aan de telefoon hangen of om onverklaarde redenen rondlopen. Zo nu en dan zijn we getuige van een incidentje dat ons duidelijk maakt waar al dat geouwehoer eigenlijk om gaat. De tweede helft bevat wat meer actie, maar leunt teveel op clichés en matige special effects die een intrigerend basisgegeven om zeep helpen. De versie uit 1971 is vele malen beter.

Jaren geleden verruilde Ray [Daniel Day-Lewis] zijn gezin voor een leven in isolement uit angst voor represailles wegens een incident tijdens ‘The Troubles’. Zijn broer [Sean Bean] spoort hem op en probeert hem over te halen om terug te keren naar zijn vrouw [Samantha Morton] en zijn zoon [Samuel Bottomley], die dreigt te ontsporen. Daniel Day-Lewis schreef het scenario van zijn eerste film sinds Phantom Thread (2017) met zijn zoon, die de regie op zich nam. Beans onderkoelde spel geeft Day-Lewis alle ruimte om zich van zijn meest intense kant te zien in dit meanderende, deprimerende drama dat platgetreden paden bewandelt en een pretentieuze, symbolische ontknoping heeft. De titel is een hint.

Denk een 0-0 tussen Barcelona - Real Madrid waarbij de keeper de hele wedstrijd ongehinderd de bal aan de voet houdt, inclusief verlenging. Of probeer je eens voor te stellen om 135 minuten lang te moeten zien hoe Justin Pipe tevergeefs dubbel 1 probeert uit te gooien. Als regisseur Lav Diaz als doel had je als kijker te laten voelen hoe uitzichtloos en dodelijk vervelend het leven is op de Filipijnen, dan is hij daar in geslaagd. Nodeloos uitgerekte takes, gefilmd met een volledig statische camera, vol nietszeggende beelden. Een afschuwelijk pretentieus arthousewerkje dat het filmfestival van Venetië, waar het de Gouden Leeuw won voor beste film (!), volstrekt ongeloofwaardig maakt. De film komt opeens tot leven wanneer John Lloyd Cruz verschijnt als een mannelijke travestiet/prostituee, het enige lichtpunt in deze haast oneindige duisternis. Helaas eindigt de film weer in slaapmodus en is het enige prijzenswaardige aan deze film dat ik 'm - zonder pauze - heb weten uit te zitten. Als dit een Gouden Leeuw kan winnen, dan is het de hoogste tijd dat Zanger Rinus een Edison krijgt voor z'n gehele oeuvre.

Seriemoordenaar Jang Kyung-chul [Choi Min-sik] is onder meer verantwoordelijk voor de onthoofding van de echtgenote van agent Kim Soo-hyeon [Lee Byung-hun]. Geen wonder dat Kim zijn kans schoon ziet om wraak te nemen wanneer hij Jang op het spoor komt. Een simpel verhaal dat bestaat uit een serie uiterst grimmige, adembenemende bloederige confrontaties en waanzinnige plot twist. Voor wie houdt van perfect uitgevoerd, extreem geweld en intense vertolkingen (Choi Min-sik is onvergetelijk) zal volop genieten van dit gruwelijke kat-en-muisspel. Het spreekt voor zich dat dit er niet ééntje is voor mensen met minder sterke magen.

Stel, je bent een ervaren geheim agent direct verantwoordelijk voor de beveiliging van de president maar je wilt hem uit de weg ruimen. Hoe zou je dat doen? Wat dacht je van dit scenario:
Je neemt de hele eenheid mee tijdens een presidentieel vistripje, laat de hele eenheid uitroeien met drones, redt de president (!) en raakt zelf voldoende gewond om in hetzelfde ziekenhuis te worden opgenomen. Als geheim agent zorg je ook dat een eindeloze stroom aan belastend bewijsmateriaal achterblijft. Inderdaad, bepaald geen al te slim plan, maar dat weerhoudt de FBI er niet van Mike Banning [Gerard Butler] te arresteren voor de aanslag. Krankzinnig natuurlijk, maar dat is nog maar het begin van deze volstrekt idiote actiethriller. Echter, na een relatief lange inleiding voltrekken de actiescènes zich grotendeels in moordend tempo en is het allemaal goed gemonteerd en voorzien van uitstekende geluidseffecten. Morgan Freeman verhoogt de geloofwaardigheid, maar het is Nick Nolte die de film werkelijk redt met zijn sympathieke rol als Mikes vader. Hij zorgt bovendien voor een prettige en broodnodige dosis humor en hoe ordinair die slotregel ook moet zijn, ik daag je uit om niet in lachen uit te barsten. Verstand op nul, gaan met die banaan dus!

Lizzie [Noomi Rapace] is in therapie geweest om de dood van haar dochter te verwerken en de zorg voor haar zoon Thomas [Finn Little] gaat haar nog altijd moeilijk af. Lizzie fleurt op wanneer ze op een verjaardagspartijtje Lola [Annika Whiteley] ziet en via diens broer [Indi Serafin] contact weet te leggen met Lola’s moeder Claire [Yvonne Strahovski]. De twee vrouwen raken bevriend, totdat Lizzies aandacht voor Lola obsessieve vormen begint aan te nemen. Het scenario had kunnen resulteren in een exploitatieve B-thriller, maar Rapace zet een genuanceerd, geloofwaardig en sympathiek portret neer van een moeder die ondanks haar intense verdriet over de dood van haar kind probeert zo goed mogelijk te functioneren. Farrant bouwt de spanning geleidelijk op tot de boeiende finale en Whiteley is perfect als het meisje waar alles om draait. Oorspronkelijk verfilmd in 2008 als L’Empreinte d l’Ange, met Catherine Frot in de hoofdrol.

Terugblik op de politieke carrière van Angela Merkel vanaf haar beginjaren als onervaren minister in het kabinet van Helmut Kohl tot aan het eind van 16 jaar als Bondskanselier van Duitsland onderscheidt zich van het in hetzelfde jaar uitgebrachte Merkel door zich volledig te richten op haar politieke carrière en de rol die ze speelde bij vele nationale en internationale crises die ze op haar bordje kreeg. Voorzitter van de Europese Commissie Ursule von der Leyen, voorzitter van de Europese Centrale Bank Christine Lagarde en voormalig Prime Minister Theresa May geven inzicht in hoe Merkel zich als vrouw wist te handhaven in een wereld vol alfamannen en het symbool werd van stabiliteit in Europa. Vanzelfsprekend behandelt dit ook veel thema’s die ook in Merkel aan bod komen, maar de aandacht voor de invloed die Merkel heeft op de generatie die onder haar Bondskanselierschap is geboren geeft dit een interessante extra dimensie.

Destijds zeer populair oorlogsdrama bekijkt The Battle of Britain vanaf de grond, waar RAF-piloten het moraal hoog proberen te houden tussen de vele vliegmissies, hun leidinggevenden proberen zoveel mogelijk discipline te handhaven. Maakt meteen duidelijk dat vrouwen een cruciale bijdrage leverden aan de strijd en verruilt het spektakel van luchtgevechten voor de spanning en onzekerheid bij de officiers en ondersteunende krachten die uiteindelijk weinig meer kunnen dan wachten en hopen op een goede afloop. Het gebrek aan actie maakt dit wellicht wat tam voor een modern publiek, maar in 1952 sloot dit uitstekend aan bij de beleving van veel Britten en schiep het een beeld van de ‘stiff upper lip’ die nog steeds voor een belangrijk deel het beeld van de typische Brit bepaalt. Nog altijd onderhoudend.

Een eiland vol vogels die niet kunnen vliegen, krijgt bezoek van Leonard [Bill Hader], een varken dat beweert dat alle varkentjes in vrede met de vogels willen samenleven. Red [Jason Sudeikis] moet verplicht deelnemen aan therapie om zijn woede te beheersen en besluit samen met lotgenoten Chuck [Josh Gad] en Bomb [Danny McBride] op onderzoek uit te gaan. Het verhaal is net zo melig als de populaire game waarop het is gebaseerd, maar de humor en de stemvertolkingen zijn nogal vermoeiend. Er zijn amusante bijrollen voor Sean Penn als de zwijgzame Terence en van Peter Dinklage als de niet zo machtige Mighty Eagle. Als je dit serieus neemt, zou je het kunnen zien als propaganda voor het Trumpiaanse tijdperk – en de aanval op het Capitool van 6 januari 2020 in het bijzonder. Waarschijnlijk is het beter om dit totaal niet serieus te nemen, hoe leuk jeugdige kijkers het ook mogen vinden. Vervolg: Angry Birds 2.

De niet-vliegende vogels en de varkens uit Angry Birds nemen het deze keer samen op tegen de arend Zeta [Leslie Jones] wiens verbittering wel eens te maken zou kunnen hebben met Mighty Eagle [Peter Dinklage]. Nieuwe personages zijn Silver [Rachel Bloom] als het technisch begaafde zusje van Chuck [Josh Gad] en Courtney [Awkwafina] als de rechterhand van Leonard [Bill Hader]. Er is ook een zijplot met de kuikentjes Zoe [Brooklynn Prince], Vivi [Genesis Tennon] en Sam-Sam [Alma Varsano]. Meer van hetzelfde, vooral aan te raden voor kinderen met een korte aandachtsspanne.

Owen Marshall [Scott Callenberger] krijgt zijn 15 minutes of fame wanneer hij een beroving voorkomt, maar de aandacht van de media zorgt er ook voor dat duistere figuren uit het verleden terugkeren in zijn leven. Zo ziet hij Cameron [Graham Davidson], een jongetje dat hij was vergeten, even plotseling verschijnen als verdwijnen en komen herinneringen aan cultleider Andy [Eric Roberts] en diens psychotische rechterhand Mark [Thomas Cambridge] naar boven. Wanneer Mark uit het niets verschijnt, gaat Owen samen met zijn beste vriend Ricky [Caleb Lowery] een strijd aan op leven en dood. Won een aantal prijzen op horrorfestivals, maar ik zou niet weten waarom. Callenberger en Lowery leveren acceptabel acteerwerk af, maar Cambridge is meer een angstig konijn dan een angstaanjagende schurk. En Erik Roberts bazelt maar wat in een paar scènes waarin hij, ogenschijnlijk zonder enige voorbereiding, wat raaskallerij van een cue card voordraagt. Camerawerk en montage zijn ronduit amateuristisch.

Nejma [Oulaya Amamra] viert haar debuut als (de eerste vrouwelijke) stierenrenner met een uitgebreid met bevriende collega’s. Om tot in de kleine uurtjes door te kunnen gaan, neemt ze een “magisch middel” in. Vanaf dat moment maakt Nejma een transformatie door. Eerst alleen in haar hoofd, later ook fysiek. Wat is er aan de hand en wat veroorzaakt deze transformatie? Benestan laat je in het ongewisse tot aan de laatste akte. Ze creëert weliswaar een onheilspellende sfeer, maar de ontknoping is banaal en behoorlijk ongeloofwaardig.

De hoogzwangere Itto [Oumaima Barid] is getrouwd met Amine [Mehdi Dehbi], die deel uitmaakt van een rijke en machtige Marokkaanse familie bij wie ze, vanwege haar eenvoudige afkomst, zich niet altijd op haar gemak voelt. Door een ingrijpend incident, dat zich gedurende film openbaart, komt Amine vast te zitten in een kamp in Kouribgha. Uit veiligheidsoverwegingen moet Itto op eigen houtje evacueren en zich bij haar echtgenoot voegen. Onderweg krijgt ze hulp van Fouad [Fouad Oughaou], een schaapherder die weinig ontzag heeft voor macht en rijkdom. Ouderwetse SF-thriller – in de goede zin des woords – gebruikt een intrigerend mysterie als kapstok voor kritiek op de hypocrisie van het klassensysteem en religie, alsmede van onze sterk vertroebelde band met onze natuurlijk omgeving – en de dieren in bijzonder. Plezierige film die in de epiloog jammer genoeg lijkt terug te krabbelen qua maatschappelijke en sociale kritiek.

Het is 1972 en de 12-jarige Meena [Chandeep Uppal] probeert haar draai te vinden in een Engels dorp waar zij en haar familie veelvuldig te kampen hebben met vooroordelen en racisme. Toch weet Meena een (soort van} vriendschap te sluiten met buurgenoot Anita Rutter [Anna Brewster], maar de opening maakt al duidelijk dat hun vriendschap gaat uitlopen op slaande ruzie dat mogelijk tragische consequenties heeft. Prachtige cinematografie van Cinders Forshaw en een aantrekkelijke ondersteunende cast zijn grote pluspunten, maar de mechanische voice-over van Uppal en het teleurstellend oppervlakkige verhaal doen de aandacht regelmatig verslappen.

Leeghoofdige film waarin Luc Besson zich (helaas) heeft gespecialiseerd is nooit vervelend, maar heeft wel extra te lijden onder de warrige chronologie. De film begint in 1985, springt dan naar '5 years later' en vervolgens vliegen tussentitels als '3 months earlier', '6 months later' je om de oren. Besson gebruikt deze structuur om je als kijker op het verkeerde been te zetten. Door een eerder vertoonde scène te voorzien van nieuwe informatie krijgen we een nieuw perspectief op de gebeurtenissen die zich zojuist hebben voltrokken. Eén keer kan dat best leuk zijn, maar Besson herhaalt deze gimmick keer op keer. Mogelijk probeert hij daarmee de aandacht van het idiote verhaal af te leiden, maar dat is helemaal niet nodig omdat je deze film alleen kunt waarderen als je je verstand op nul kunt zetten. Mij kost dat nu éénmaal erg veel moeite, maar ik betwijfel of ik daar rouwig om moet zijn.