Opinions

Redelijk.

Om eerlijk te zijn begint de film echt abominabel. De film wordt heel algemeen ingeleid adhv een animatiefilm maar de echte achtergrond krijgen we niet. Vervolgens krijgen we chaotische beelden voorgeschoteld die eerder in een documentaire thuishoren dan in een langspeelfilm. 0.5* dus voor zowat het eerste halfuur.

Vanaf dan begint de echte film dan toch met een zwaar miscaste Poulter als racistische flik. Dat broekventje had ik wel echt op zijn domme kop getimmerd. Echt gewoon niet geloofwaardig...

De andere agenten doen het wel oké.

Het camerawerk is hier van een amateuristisch niveau. Ik heb maar een aantal films van Bigelow gezien maar het is me wel stilaan duidelijk dat ze heel slecht is in drama. In een film van bijna 2u30 verwacht je toch wel enige karakter ontwikkeling. Zeker voor de rol van Boyega en die zanger slaat ze toch de plank mis. Boyega speelt dan wel sterk, zijn rol weet nooit echt een kant te kiezen. Het speelt wat op en neer met zijn geweten, dat wel maar daar blijft het bij. Allemaal net niet.

Zo ook het thriller-gedeelte in het hotel. Beetje te lang doordat er geen echte band is met de personages, zo blijf je wat onverschillig kijken naar de afranselingen. En ja, die bleven maar doorgaan.

Misschien is dat ook een minpunt: er zijn teveel personages om in te leiden en te ontwikkelen. Geen enkel personage springt op de één of andere manier uit de verf. Dan wordt het meer een situatieschets dan een drama. Het einde komt dan ook niet aan als een mokerslag, het gaat gewoon door op het elan van de ganse film.

Beetje trage film en als je niet zo van de godsdienstige houdt kan het wel eens saai worden. Nu dit is geen Da Vinci Code met puzzels ofzoiets, daar heb je dat godsdienstige ook maar wel op een interessante manier. Hier heb je enkele verschillende verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen. Misschien is dat een spoiler ik weet het niet, dus ik zet het toch maar tussen tags. Ik denk dat dat uiteindelijk de film best goed maakt. Al is het zeker niks nieuws. Wel wordt er goed geacteerd en voor Tom Holland is het iets anders dan in blockbusters te spelen. Een behoorlijk aparte film dus uiteindelijk, maar zeker geen slechte. Een meesterwerk vind ik het nu ook weer niet.

Ondanks de korte speelduur toch eigenlijk een slowburner waarbij eerst gefocust wordt op de complexe geschiedenis van de twee broers. De Canadese wildernis en de soundtrack weten de juiste sfeer zeer goed op te wekken en ondanks de lange aanloop was de eerste ontmoeting met dit zogenaamd schepsel perfect getimed. Ik schrok me geen hoedje maar de hartslag ging toch even de hoogte in. Zeker tijdens de nachtelijke uurtjes is de locatie enorm beangstigend en hoe meer je je kan inleven in hoe het er zou zijn, hoe beter. Relatief goede spanningsopbouw dus, maar helaas blijft het verhaal te vaag. Enigszins normaal want ook de twee broers krijgen evenveel info of inzicht in wat er allemaal gaande is. Het einde vond ik heel bizar, de film eindigt nogal abrupt. Leeft Adam nog?? "There he is" zegt de vrouw van Clint, maar je krijgt Adam niet meer te zien buiten even nog een vage schaduw. Toch een 3.5* hoor, prima thriller met een vleugje horror vooral als je het niet erg vindt dat er nog wat vragen overblijven aan het einde van de film.

Toch wel weer een sterke film met een onderliggende moraal. Tot hoever kan je gaan met rijk en populair te worden als advocaat vooraleer je last krijgt van je geweten en last met je vrouw? Als je weet dat iemand schuldig is, ga je hem dan verdedigen?

Ik ken vrij weinig van rechten aangezien ik nog jong en lichtelijk onbezonnen ben en bovendien wetenschappelijk ben aangelegd. Toch vond ik het aantal echte rechtbankscènes nogal beperkt. Ik wou Reeves echt zien winnen. Je ziet een bepaald fragment van de zaak om hem in een volgende scène te feliciteren met zijn overwinning. Ok dan? Dat getuigt van een matige uitwerking zeker voor deze speelduur. Het had gerust nog wat langer mogen duren dan want de rechtbankstukken vond ik vaak de interessantste.

Ondanks dat waren er voor mij weinig andere minpunten. Buiten het einde misschien. Het is een beetje een anticlimax en toch ook weer niet. Ik vind het een moeilijke. Nu goed voor de rest heb ik geboeid gekeken naar Al Pacino en Reeves. Het duurde even voordat ik doorhad dat Charlize Theron de vrouw van Reeves was, maar goed. Dat ligt aan mij en niet aan de film. Intrigerende film dus met interessante dialogen en wederom sterke acteerprestaties.

Na The Loved Ones gezien te hebben van deze regisseur wou ik zijn debuut eens kijken. The Devil's Candy is wel een film voor wie metal kan appreciëren. Dat kan ik zeker en vast, niet dat ik als een metalhead door het leven ga. De muziek is dus een pluspunt, maar kan voor anderen dan weer net een afknapper zijn. Nu het is niet zo dat dit extreem veel metal is. Een paar minuten lang wordt er misschien écht op gefocust. De film heeft ergens een mysterieus duister kantje, lijkt wat symbolisch met wat de vader schildert. De film probeert precies een extra laag te schilderen. Een slasher wordt het nergens. Niet slecht, wel een regisseur die ik ga blijven volgen.

Het verbaast me wel dat mensen dit eng vinden. Viel goed mee vond ik persoonlijk. De vergelijking met Psycho vind ik ook ver zoek. Ten eerste is het verhaal helemaal anders en ten tweede gebruikt Hitchcock geweldige muziek. Nee, ik zou Les Diaboliques dan eerder vergelijken met Dial M for Murder. Die laatste zit wel veel complexer in elkaar dan deze en op het einde is het ook een politieinspecteur die het raadsel oplost.

Les Diaboliques vond ik niet zo sfeervol. Daar is de opbouw misschien ook gewoon te lang voor. De personages zijn ook niet al te interessant. Het ironische is dat Vera Clouzot in 1960 echt stierf aan een hartaanval. Mooie vrouw wel, althans in zwart-wit. Het einde is sterk maar dat maakt hoogstens 10 minuten uit op 2u.

Na Rear Window, Vertigo, Psycho en The Birds was het tijd voor mijn vijfde film van Hitchcock te bekijken. Dit is Dial M for Murder geworden. Ik ben tamelijk onder de indruk van het plot. Zo perfect zie je niet vaak en de complexiteit is ook hoog. Ik denk dat er weinig filmmakers zijn die het beter kunnen. Oriol Paulo en Brian De Palma zijn er zeker ook erg goed in.

Het feit dat er slechts één setting is in deze film kan al snel tegenwerken, maar het zorgt wel voor dat "gevangen" gevoel. Hoe ver kan je gaan voor je in je eigen leugens verstrikt geraakt? Het is wel zeer straf wat Mr Wendice (Ray Milland) hier allemaal weet te verzinnen. Sterk staaltje van improvisatie moet ik zeggen. Maar zoals men weleens zegt is de perfecte moord enkel mogelijk in theorie. Het ironische is dat het uiteindelijk de moordenaar is die gedood wordt door zijn slachtoffer. Een vrij onverwachte wending want haar moordenaar is sterker en heeft het verrassingseffect in zijn voordeel. Op zich kon ik die wending zeker smaken en was ik nu nog benieuwder hoe Mr Wendice het allemaal zou aanpakken. Heel straf hoe kalm hij blijft. Zo te zien zijn niet enkel blondines maar ook angst voor de politie een typisch element dat Hitchcock graag integreert in zijn films.

Ik ben benieuwd wat Hitchcock nog weet te brengen en zal dan ook rustig doorgaan met zijn oeuvre te verkennen. Voor Dial M for Murder geef ik een ruime 4*. Het begin vond ik iets te langdradig. Ik vraag me af wat het verschil zou geweest zijn moesten we niet meteen het hele plan uitgelegd hebben gekregen.

Die Hard is een vermakelijke actiefilm. Bij de release was het concept van de film misschien nog bijster origineel. Tegenwoordig kan ik niet zeggen dat ik dit uitgangspunt niet eerder heb gezien. Ondertussen is het idee van een gijzeling in een hotel of bedrijf al veel vaker gebruikt. Ik denk maar aan series als Strike Back, Almost Human, etc.

Toch spelen Bruce Willis en Rickman de pannen van het dak. Ook de agent en de limodriver zijn fijne personages. De FBI is daarentegen echt lachwekkend. Er zitten een hele hoop leuke scènes in de film. De gesprekken via de radio zijn prachtig, de ontmoeting tussen Hans Gruber en John McClane vond ik geniaal (mooi twistje ook), bovendien ook een fijne kerstmis-referentie met de 'I have a machine gun ho-ho-ho'. Ik vond het ook betrekkelijk leuk dat die blaaskaak van een Ellis door de kop geschoten werd door Gruber. Hop naar deel 2.

Een prima vervolg dat het inderdaad wat moet hebben van een beetje dezelfde setup aan personages als in deel 1. Alles is hier dan weer een heleboel grootser neergezet en dat heeft ook weer enkele mooie scènes teweeggebracht.

Ondanks dat de sfeer en het claustrofobische gedeelte van deel 1 hier weg is, krijgt men wel zotte explosies in de plaats. Het verhaal zat weer goed in elkaar met hier en daar een prima twist. Hetgeen ook leuk was, was om de agent van deel 1 terug te zien al is het maar kort.

Ik betrap me bij deze review op het vele gebruik van het woord 'weer' en dat duidt er precies ernstig op dat deze film het kleine broertje is van Die Hard. Desondanks wederom een heerlijke film!

Ook het derde deel is goed. Qua pure vechtscènes is het dit keer duidelijk minder dan de vorige 2 delen. Er komen nu nog meer MacGyver achtige situaties aan bod dan in de vorige delen vond ik. Samuel Jackson en Bruce Willis spelen goed samen en er zitten een aantal degelijke grappen in de film. Op het vlak van humor scoort deze Die Hard wat mij betreft iets beter dan hun 2 voorgangers. De opdrachten vermaken op zich wel, maar het moet natuurlijk altijd op de laatste seconde gebeuren dat ze het antwoord vinden of dat ze het juiste draadje van de 'limonadebom' doorknippen. Ik vind dat storend en ongeloofwaardig. Bovendien is het een beetje jammer dat de actrice die Holly speelt hier niet in te zien is, een beetje te makkelijk uit het verhaal geschreven...

Nog wel grappig, het had even nodig om grappig te worden. Voor een komediefilm toch een aantal keren goed gelachen. Het verhaal zat eigenlijk ook wel goed in elkaar en ik had een andere film verwacht. De acteurs speelden dat zeer goed, zeker de belastingsinspecteur. Het einde is subliem. Zeker eens zien als je deze nog niet gezien hebt, want lachen zal zelfs iemand met een zuurtje in zijn mond!

Meer een praatfilm. Daarvoor vond ik het wel iets te lang duren. Wel leuk om deze historische gebeurtenis verfilmd te zien want ik wist niet dat dit gebeurd was eerlijk gezegd. Het zou wat zijn geweest moest Parijs compleet vernietigd zijn. Zeker het Louvre, wat toch één van de belangrijkste plaatsen voor kunst is en ongetwijfeld vele miljarden waard is. Echter is het niet het geld dat telt maar de cultuur en de geschiedenis van de vele werken. Onderhoudende film dus maar niet meer dan dat.

Ik luister eigenlijk té weinig muziek, maar kan veel genres appreciëren. Ik kende Mötley Crüe totaal niet, hun muziek klinkt ook niet bekend, gek genoeg. Ik ben in feite opgegroeid met jaren '70 muziek van mijn vader, maar Mötley Crüe is natuurlijk begin jaren '80 pas doorgebroken. Als nineties kid, is dat de generatie tussenin mij en ouders. Daar valt dus nog veel te ontdekken.

De film is nog wel cool. Sex, drugs en rock'n roll zoals we dat gewend zijn van zulke groepen. Elke groep heeft wel zijn goede en slechte tijden. Bekendheid kan een zware tol eisen na een tijd. De druk om te presteren ook. Iets meer muziek had zeker gemogen van mij, maar er heerst een goed evenwicht. Mick Marsh blijft misschien een beetje onderbelicht, alhoewel hij ook het minst extravagant is. Fijne film.

Leuke comedy met best een aantal zeer geslaagde grappen. Natuurlijk verwacht je automatisch wel wat als je zowel Zac Efron als Zoey Deutch graag ziet spelen. Neem er dan nog De Niro bij en dan krijg zelfs in verwachtingen bij een Amerikaanse komedie. Ik denk wel niet dat ik De Niro al eerder in een komedie zag, maar hij bevalt me erg. Hij brengt het zalig en de humor is hier ook mijn ding. Vulgaire humor is een soort van humor dat ik erg grappig kan vinden als het goed wordt gebracht. Hier en daar is het uiteraard wat serieuzer of flauwer, maar al bij al zakt de film niet echt weg.

Toch is het verhaal verder nogal cliché met een wat standaard liefdesverhaal en het matige, voorspelbare einde. Hiervoor toch een punt eraf wat me op 3* brengt.

Prima politiethriller. Wellicht met recht en rede een klassieker binnen het genre want het is een meer dan degelijke film. Misschien ook wel actueler dan ooit als je het over politiegeweld gaat hebben. Maar goed, daar ga ik verder niet op in gaan want dan word ik waarschijnlijk onmiddellijk gecensureerd. Callahan lijkt misschien old school maar in mijn opinie doet hij wat moet. Waarom alles volgens het boekje doen als er een psychopatische moordenaar rondloopt? Duidelijk ook in deze film zijn Callahan's oversten mannen die enkel vanuit hun ivoren toren bevelen geven. In de praktijk een dikke vette nul. Dat kaart deze film prachtig aan en daarom krijgt deze van mij een 4* ondanks de entertainment waarde voor mij eerder op een 3.5* lag.

Best wel goed. De film zit goed in elkaar. Het laat zien hoe corporate organisaties werken. Ze kunnen je groot maken, maar ook alles doen om je klein te krijgen. Geniaal wel hoe Douglas ze steeds te slim af is. Hoewel het hier goed afloopt, zal het meestal goed aflopen voor het bedrijf en niet voor de werknemer. Nu werd Meredith het slachtoffer, maar het is in feite ook haar eigen schuld.

Demi Moore kan een femme fatale spelen als geen ander. Nu echt een neo-noir is dit misschien niet helemaal, het is ook niet meteen donker gefilmd of toch niet vaak. Toch kent de film wel een behoorlijk aantal twists (die ik gewoonlijk goed kan smaken). Dit soort films is dus steeds ondergewaardeerd naar mijn mening. Een corporate thriller als het ware.

De moderne versie van Rear Window. Ik vind Disturbia persoonlijk duidelijk de betere film. Rear Window is ook gewoon te lang. Ondanks een paar suspense momenten is de film ook saai vanwege Stewart die heel de tijd in zijn stoel moet blijven zitten met zijn kapot been. In deze film is het gewoon geinig hoe van een aantal clichés wel iets amusant gemaakt wordt. De elektronische enkelband helpt ook wel, zodanig dat we toch geregeld door het hele huis gaan en niet op één achtergrond blijven hangen.

De chick in deze film is echt wel knap maar ik kan er voorlopig geen naam op plakken wie ze is of waar ze nog in meespeelt. Shia stelt me persoonlijk nooit teleur en dit is zeker weer een fijne rol van hem. Hier en daar speelt de film met de gedachte dat Shia een beetje gek aan het worden is maar nergens geloofde ik het. Op dat vlak kon het dus iets beter en daardoor voelt het een beetje voorspelbaar aan. Toch is het een bijzonder vermakelijke film die ik (vrij zeker) al eens gezien had.

Het is inderdaad geen Shining en wat mij betreft gelukkig maar. Deze sequel torent ver boven The Shining uit op gebied van vermaak. Ik heb me geen moment verveeld terwijl ik bij The Shining de seconden aan het aftellen was. Er zijn een aantal scènes uit The Shining terug ingeblikt in Doctor Sleep, maar dan in een moderner jasje. En daar kon ik dan gek genoeg wel van genieten.

Maar het is vooral een veel boeiender verhaal dan The Shining. Ook de constante verandering van decor doet de film goed. We zitten niet 2.5 uur in een hotel waarin iemand langzamerhand de greep op de realiteit begint te verliezen. Nee, hier krijgen we spanning en leuke trucjes zodat het zelfs een magisch tintje krijgt. Ik heb volgens mij alles gezien van Flanagan (buiten dan zijn debuut) en als hij er wat fantasietjes insteekt zoals in Before I Wake of in deze film scoort hij bij mij het best.

Doctor Zhivago zou de 8ste hoogste opbrengst hebben gehaald (inflatie meegerekend) van alle films. Het werd dan ook tijd dat ik dit epos ging aanschouwen. Als je de 20ste eeuw van Rusland bekijkt heeft er zich toch vooral veel miserie afgespeeld. Zeker tijdens en na de oorlog was er vaak ongekende hongersnood. Die miserie probeert David Lean in contrast te stellen met iets warm: liefde.

In het openingsuur lijkt Doctor Zhivago een wat klein bijrolletje te vertolken. Het is vooral Lara (Julie Christie) dat hier aandacht krijgt. Ondanks dat er heel wat politieke en militaire acties op de achtergrond spelen, wordt er toch voornamelijk gefocust op Lara, Zhivago en Tonya.

De soundtrack is zeer aanwezig en probeert bij elke langdradiger stuk je aandacht weer terug te brengen naar de film. Zo is het soms doorbijten geblazen. Wat ook niet helpt, zijn de brakke overgangen. Van een korenveld in volle zomer rechtstreeks naar een ijspiste in volle winter. Qua tijd en locatie is het vaak erg warrig en hoewel dat misschien van ondergeschikt belang is, vond ik het op zijn minst storend.

Omar Sharif zelf maakt soms vreemde en wellicht ook verkeerde keuzes, maar ergens interesseerde het mij bijzonder weinig wat hij deed.

Erg mooi zijn ook de desolate landschappen en natuurlijk ook de knappe, enigmatische Julie Christie. Ik vond het wel behoorlijk opvallend dat ze er in Rusland zo gebruind uitzagen, maar aangezien het grotendeels in Spanje zou zijn opgenomen, is dat natuurlijk begrijpelijk.

Toevallig bij deze film uitgekomen. Dode Hoek is me totaal ontgaan en dat terwijl ik de afgelopen 3-4 jaar de filmwereld aardig goed opvolg. Er scheelde dus vooral iets met de marketing rond deze film. Nochtans is het zeker een goede film. Peter Van Den Begin speelt zijn rol als extreemrechtse politicus erg goed. De film heeft wat politieke verwijzingen maar bovenal is het toch een thriller. Een beetje een paranoïde politieke thriller. Nabil Ben Yadir kende ik niet als regisseur maar wat ik hier van hem gezien heb, daar verbleekt De Premier van Erik Van Looy wel bij.

Verrassend ook hoe de zoon van Van Den Begin in de film volgens mij maar 1 woord zegt en dat is "merci". Of hoe een mening over je vader (die nooit naar je heeft omgekeken) door gewoon actie te ondernemen en hem te beschermen, totaal veranderd. Decleir heeft maar een kleine rol maar speelt die weer grandioos. Wat een fenomenaal acteur!

Inderdaad toch eerder een tegenvallende film omdat ie wat te lang duurt voor wat het waard is. Daartegenover staat dan weer het feit dat het misschien wel de meest realistische bankoverval is die ik tot op heden heb gezien in een film/serie. Het zou zo allemaal echt kunnen gebeuren en ik kan me best voorstellen dat het spannend is als je er zelf aanwezig bent, maar voor een film biedt deze niet genoeg actie. Bovendien weten de dialogen de film niet echt te dragen en sleept de film toch een vrij lange tijd.

Over de acting valt natuurlijk weinig slechts te zeggen met Al Pacino in een glansrol en de veel te vroeg gestorven Cazale doet het ook goed, hoewel hij nogal op de achtergrond blijft. Dat mensen dit hilarisch noemen vind ik dan ook weer vergezocht, ik heb volgens mij nergens moeten lachen. De soundtrack stelt ook niet veel voor buiten de openingsintro.

Een rustige Spaanse film met een aftakelende Antonio Banderas. Het is een onderhoudende film over een filmmaker die sukkelt met zijn gezondheid. Verder is het een soort van nostalgische vertelling over hoe hij zijn leven evalueert. Het verhaal is beperkt, maar de rustieke sfeer en het ingetoge personage van Banderas zorgen ervoor dat de film nergens verveeld en zelfs intrigerend overkomt.

Ook Penélope Cruz is van de partij als moeder in de flashbacks. Zij speelt ook overtuigend dat het niet makkelijk is om de eindjes aan elkaar te knopen als je niet veel bezit. Aangename film, maar zeker geen wow-gevoel.

Don't Breathe is zeker een film die enkele keren weet te verrassen. In het begin van de film denk je, wauw ze gaan een blinde man aanvallen die voor hun land heeft gevochten in de oorlog en die zijn kind is verloren. Kun je nog lager vallen, zielige kinderen dacht ik. Maar die mening bleef echter niet standhouden. Toen ik zag hoe hij bijvoorbeeld de moordenares van zijn dochter in zijn kelder houdt totdat zij bevalt van een nieuw kind voor hem. Ranzig gewoon! Ook dat opgeslagen sperma op het einde, echt vies. Gelukkig kreeg hij een koekje van eigen deeg. Hetgeen wat ik een beetje miste aan de film is dat er geen likeable characters inzitten. Nja, Alex (Dylan Minnette), eigenlijk zowat de enigste met nog een beetje verstand terwijl hij de jongste is van de groep. Don't Breathe bestaat dus uit vier (of vijf, als je het meisje uit de kelder meerekend) criminelen en een rothond. De film is echter in no-time voorbij en dat komt niet alleen door de korte speelduur maar gewoon omdat het allemaal wel vermakelijk is. Bovendien zijn er ook een aantal originele momenten in de film verwerkt en dat beviel me wel.

Voor zij die deze film nog moeten zien: het is grotendeels donker gefilmd dus dit is wel een film waar je de kamer zo donker mogelijk wilt hebben.

Best een degelijk vervolg. Deze is wat meer gericht op actie dan het vorige deel. Redelijk bruut, dat kan ik altijd wel appreciëren. Zo gaat het uiteindelijk nog bijna een lichte slasher worden. Wat vooral knap is aan de film is de insteek ervan. Wie is hier de goodguy en wie de badguy of zijn ze eigenlijk allemaal slecht vanbinnen? Ik had eigenlijk nooit een tweede deel verwacht dus ik was aardig verrast dat er toch 1 kwam. Nu lijkt het eigenlijk wel weer min of meer een afgesloten verhaal de dood is meestal het einde, tenzij ze verder gaan met het kleine meisje Phoenix. Ik geef deze film dezelfde score als zijn voorganger. Je kan ze moeilijk vergelijken denk ik, vanwege de andere insteek en ook eigenlijk een andere hoofdgenre en tempo.

Ik zag een artikel dat Jennifer Lawrence moeite had om scènes te doen met Jonah Hill omdat die zo grappig zou zijn. Dat vind ik dus niet echt het geval maar goed, smaken verschillen. Ik vind als je een maatschappelijke kritiek uit in de vorm van humor dan ga je er ofwel helemaal voor ofwel hoeft het voor mij niet. Vandaar dat ik satires vaak niet grappig vind, het zit ergens tussenin en men probeert voorzichtig op de zere tenen te trappen. Dat is ook belachelijk, ofwel trap je door ofwel blijf je van elkaars tenen af. Je kan het ook moeilijk een rampenfilm noemen. Daarvoor is er te weinig actie en drama. De film slaat ook een aantal wegen in die weinig noodzakelijk waren. Verder is het wel goed gespeeld en maakte de speelduur niet echt uit. Het is boeiend genoeg en het tempo bleef erin. Juist Meryl Streep en Jonah Hill waren te parodisch vond ik en het leek mij onnodig.

Een beetje een typische thriller inderdaad die erg jaren '90 aanvoelt. Dat vind ik altijd wel fijn en dan spelen er ook nog eens geweldige acteurs in mee. Michael Douglas associeer ik al direct met een goede film, Famke Janssen heeft hier een wat ondankbare rol waar ze toch nog iets mee probeert te doen en Sean Bean blijft een prima slechterik.

Visueel weinig hoogstaand en het script bevat een aantal gaten, toch weet de film behoorlijk spannend te blijven en kijkt die goed weg.

Het concept is inderdaad leuk gevonden maar de uitwerking laat helaas te wensen over. Je ziet de film sterk beginnen en dan zwak eindigen. Altijd jammer om een film met potentieel in een neerwaartse spiraal te zien eindigen. Hier had meer ingezeten. Zeker met Cary Elwes die toch in 1 van de beste zoniet allerbeste horrorfilms ooit heeft meegespeeld. Verwacht er echter niet teveel van want zijn screentime is beperkt tot iets van een 10 minuten.

Het sound design is nog best oké, zeker in het begin wordt er een aardig sfeertje gecreëerd, maar ergens rond het midden begint het mis te lopen. Te veel uitleg en te veel plottwists doen de film geen goed. Het acteerwerk is redelijk en Charlbi Dean Kriek is een streling voor het oog. Eng is het allemaal niet. Ook wel een aantal cliché jumpscares die helemaal niemand zal doen verschieten.

Betrekkelijk matig. Deed me wat denken aan Mad Max, maar dan een andere setting. Zonder Rhona Mitra had ik de film misschien zelfs afgezet. Het is denk ik al 2 weken geleden dat ik de film keek en het blijft niet bijzonder goed hangen in het geheugen.

Raar die lage scores. Zeer vermakelijke film die geen moment mijn interesse wist kwijt te spelen. Volgens mij had ik deze ooit al eens gezien. Blijft een topfilm in dit genre sowieso. Ook prima filmmuziek en een paar heerlijke scènes. Zelfs het tikkeltje drama ontbreekt niet. Je kan zeggen cliché en blablabla maar dan stel ik me de vraag van had je het liever anders gezien dan? Wat dat betreft vind ik de film feelgood en heeft het dus een perfect einde.

Judd speelt fenomenaal en erg geloofwaardig. Tommy Lee Jones heeft een goede chemie met haar terwijl hij eerst tegen haar werkt en op het einde inziet dat ze wel eens gelijk zou kunnen hebben. De plotgaten waar er hier velen over mekkeren, die zijn wel aardig verklaarbaar. Haar man had namelijk geld genoeg om zijn eigen dood in scène te zetten. Het is misschien geen meesterwerk zijnde dat ik er emotioneel van werd maar ik leefde wel mee met de moeder. Ik kan niet zo goed tegen onrecht.

Een film over een delicaat onderwerp op een ludieke manier gebracht. Ik vond het zeker iets hebben. De humor voelt een beetje gedateerd aan, net zoals de visuele effecten. Verder is het wel een film die vlot vooruit gaat en ook origineel is. Ik kan Dr Strangelove met niets anders vergelijken. De acting is geregeld wat overdreven, maar dat maakt het wellicht grappiger. Ik zal niet meteen zeggen dat ik fan ben van deze film, laat staan van Kubrick, maar op vlak van comedy valt Kubrick me eigenlijk wel mee. Full Metal Jacket is een hilarisch eerste stuk. Hier lig je niet strijk van, maar de film weet wel geregeld een glimlach op je gezicht te toveren.