Opinions

Erg interessante serie met een aantal zeer sterke afleveringen. Juist aflevering 4 vond ik persoonlijk wat minder. De ontknoping is wetenschappelijk en dat vond ik erg tof. Je kan er natuurlijk ook niet omheen. De hoofdrolspelers doen het erg goed. Een must-see.

Nogal tegenvallend. Het begin vond ik wel ok, maar het sputtert eigenlijk heel de film wat. Zeker de aandacht voor het drugsgebeuren wordt wel heel herhalend na een tijd. Ergens logisch want zo gaat het natuurlijk ook in het echt maar het duurde me allemaal wat te lang. Tom Holland acteert wel prima daar niet van maar de film heeft eigenlijk te weinig te bieden. Teveel herhaling en dan is een film van 2u20 wel echt te lang. Zijn vriendin Ciara Bravo heb ik nog niet eerder zien spelen, zij was niet zo goed bij de moeilijkere acteermomenten. Ik heb de film uitgezeten en wat mij betreft zeker geen aanrader. Hopelijk hebben sommige mensen met deze problematiek er misschien iets aan. Ik weet het niet, ik heb zelf helemaal niks met drugs en dit soort films komen zelden boven de middenmoot uit bij mij. Het posttraumatische stresssyndroom en het legergedeelte boeiden het meest, maar het is zeker geen geweldige film als Man Down (2015)

Akkoord met BBarbie. Mooie film over kameraadschap, falen en succes en het leven zelf. De film brengt een uitstekende mix tussen humor en drama. Soms moet je je problemen weglachen, soms moet je falen om in te zien dat het leven niet alleen draait om succes. Zoals ik enkele dagen geleden bij Todo sobre Mi Madre als quote neerschreef is het helemaal waar dat eenmaal je succes kent, het je niets meer doet. Net zoals dat je eenmaal genoeg geld bezit, het je eigenlijk ook geen extra geluk geeft.

De acteerprestaties zijn niet altijd van een even hoogstaand niveau vond ik. Toch deed de film me wel iets in de zin van dat ik zelf nogal een zwart-witkijker ben. Deze film weet als geen anders een lach en een traan door elkaar te mixen. Het was lang geleden dat ik nog een Indische film heb gezien maar aangezien deze film van de regisseur van Dangal was en het onderwerp me aansprak, heb ik deze gezien en het was de moeite tussen het zootje films dat ik de laatste tijd heb bekeken.

Niet bepaald vermakelijk deze film. Dit is zo'n film die de tamelijk originele inkijk op heldenfilms niet echt waar kan maken. De acting is vrij zwak, de soundtrack niet zo mijn ding en heel interessant werd het script nergens. Volgens mij is de moraal van de film: dat er in elk van ons gewone mensen ook een held kan schuilen, zelfs al ben je een straatcrimineel. Nogal raar ook dat je plots supersterk wordt van een vervuilde rivier. De film legt eigenlijk niks uit op dit vlak. Er is ook niet direct een persoon met wie ik me kon inleven. Ze zijn allemaal een beetje vreemd/gek op hun eigen manier. Verder ook heel apart om constant die animeserie(?) erbij te betrekken. Achja, Italië heeft nu ook een superheldenfilm...

Niet echt bijzonder. Beetje cheesy en een erg standaard popverhaaltje. Het komt tot leven maar niemand gelooft het. Slecht is het allemaal niet maar eigenlijk gebeurt er niet zoveel onverwachts. Het kleurt ook steeds mooi binnen de lijntjes. Van de cast kende ik niemand, maar dat zie je vaker in horrorfilms. Nochtans is dit toch een klein klassiekertje in het genre. Te braaf.

Aparte dystopische film die ondanks dat het zich in 2027 afspeelt nergens futuristisch aanvoelt. Children of Men heeft de onvruchtbare mens als centrale thema en wat je hier heel goed kan zien is hoe fucked up de wereld eraan toe is. Zonder kinderen in onze wereld is er niks meer van onschuldigheid of onbezonnenheid over. De wereld is herleidt tot een grauwe, kille plek maar dan zie je bv. aan het einde van de film wat 1 baby teweeg kan brengen. Hoop namelijk. Soldaten die stoppen met schieten en niet kunnen geloven dat er een wonder geschiedt is. Mensen willen deel uitmaken van dat wonder, van dat mirakel. Mensen willen de 'hoop' zelf kunnen voelen (ze willen de baby aanraken of op zijn minst eens kunnen bekijken).

Hoe de maatschappij er juist werkt of uitziet, daar krijgen we maar een beperkt antwoord op want Children of Men is een film die je met een speciaal gevoel achterlaat. Een gevoel van waar heb ik nu eigenlijk naar gekeken? Het is een film die moet bezinken, een film die je meerdere keren moet zien en zelfs dan zullen er nog bepaalde kwesties onbeantwoord blijven. Ik werd opgezogen in de sfeer oa door de muziek, door vele sterke scènes zoals de brandende auto-scène, of de vroedvrouw die van de bus wordt gegooid, Michael Caine die neergeschoten wordt enzovoort. Dit is zo'n film met een eigen eigenheid. Een film met een vreemd concept maar wel intrigerend genoeg om te blijven kijken. Het was een boeiende zit, spannend zelfs zou ik durven zeggen want op elk moment heb je er het raden naar wat er vervolgens zal gebeuren. Moeilijk een cijfer op te plakken maar ondanks dat het een speciale film is, heb ik me goed vermaakt en geboeid gekeken dus 4* is deze zeker wel waard.

Chinatown, stond al lang eens op mijn watchlist maar het is er nu pas van gekomen. Meestal is (neo)-noir wel erg mijn ding, toch kon Chinatown mij niet voldoende boeien. Het verhaal wordt traag verteld en op bepaalde momenten is dit misschien gepast om het verhaal beter te begrijpen maar soms wordt het te langdradig en ging ik me vervelen. Om eerlijk te zijn vond ik het verhaal ook gewoon niet zo interessant. De sfeer was gelukkig vrij sterk, want anders was hier helemaal geen doorkomen aan. Ik begin steeds meer en meer te denken dat de jaren '70 mij op filmgebied niet liggen, ik blijf het echter proberen.

Na een matig eerste halfuur dat eigenlijk maar net voldoende interessant was om verder te kijken is het volgende uur toch nog redelijk vermakelijk met op het einde een aantal humoristische hoogtepunten met oa: I want my fucking pinky! . Het is enkel jammer dat de echte humor pas veel te laat ingezet wordt want daarvoor was de humor nogal flauw. Het is vaak seksueel getinte humor dus daar moet je al wat voor zijn. Ook eerder domme humor en niet altijd even subtiel.
Muziek was oké maar heb toch eerder het gevoel dat ik hier een B-film heb gezien terwijl er toch een aantal bekendere acteurs meespelen. Door het laatste halfuur krijgt deze van mij toch nog 2.5* want het begin was voor mij maar 1.5* waard hoor. Het is allemaal wat zwak voor een film waar zogezegd 7 jaar aan gewerkt is.

Ik ben geen snoeper maar chocolade ja dat gaat er altijd wel in. Toch had ik deze film nog nooit eerder gezien maar aangezien Hachi van dezelfde regisseur me erg ontroerd achterliet, wou ik meer zien. Dit was dan ook misschien de meest voor de hand liggende keuze en het bleek een goede keuze te zijn.

Chocolat is een sympathieke en ook vrij kleine film met een leuke sfeer, niet te veel melige romantiek, maar wel menselijkheid en misschien ook actueler dan je zou denken in deze migratietijden. Nu migratie is van alle tijden en net als in de echte wereld heb je in de film voor en tegenstanders van wat deze nieuwe dorpelingen in de stad teweegbrengen. Ze openen een chocolaterie dat voor de kerkgangers en vooral de burgemeester als zonde wordt aanzien doordat Juliette Binoche onbeschaamd een winkel opent tijdens de Vastenperiode.

Het is een film die dus handelt over vooroordelen en ook hoe het geloof een bepaalde mening opdringt aan de gelovige gemeenschap. Mensen moeten vrij zijn van meningsuiting en ze moeten gewoon hun leven leiden zoals ze dat willen. Ze moeten doen wat hun gelukkig maakt. De belangrijkste personen die dit in de film duidelijk maken zijn Armande (die ondanks haar diabetes toch chocolade blijft eten) en Josephine die de keuze maakt van haar man weg te gaan en het huishoudelijk geweld in te ruilen voor nieuwe vriendschappen en passie voor chocolade.

Verder een zeer goede soundtrack, visueel redelijk goed maar niet wauw. Aangename kennismaking met Juliette Binoche die ik volgens mij niet direct eerder heb zien spelen. Depp zijn rol is eerder klein.

Hmm, ik had hier iets meer van verwacht. Het grootste probleem van de film in mijn ogen is dat spanning grotendeels ontbreekt omdat je al weet dat er iets met de auto scheelt. Je gaat daardoor geen moment Arnie verdenken en dat haalt veel van het mysterie weg. Verder is het wel een vlotte film met een vrij typische opbouw. Muziek is ook niet al te uitblinkend voor een Carpenter.

Acteerwerk vond ik zeker goed met die garageverkoper en ook Harry Dean Stanton. Ook de hoofdpersoon speelt zeer geloofwaardig. De special effects zijn zeer goed (hoe die auto zichzelf weer oplapt is altijd zot goed gedaan) De kills zijn ook wel aardig maar gore komt er niet aan te pas.

Ik moest er even inkomen maar na een 20-25 minuten was ik vertrokken (daar was ik eerst gestopt). Misschien interesseerde het me op die moment niet ofwel kwam de film dan pas echt van de grond. Het camerawerk heb ik niet echt als hinderlijk ervaren, het is ook normaal dat er in een getto geen topregisseur rondloopt. Dat geeft de film net zijn authenticiteit. Het verhaal is op zich zeker niet ingewikkeld, maar het ademt gewoon die Braziliaanse sfeer en daarin schuilt denk ik de kracht van deze film. Dit lijkt gewoon de werkelijkheid. Dit is waarschijnlijk (ik ben nog niet in Brazilië geweest) de werkelijkheid. Ik vond de personages ook best sterk, je wist van de hoofdpersonages waar ze voor stonden, wat ze door de vingers zagen en waar ze echt niet tegen konden. De film is ook een goed voorbeeld van hoe latere generaties proberen te leren van de vorige generaties.

Mooie Disneyfilm met schitterende visuals en kostuums. Lily James speelt de knappe Assepoester en doet dat voortreffelijk. Ook de rest van de cast is heel goed. Richard Madden heeft een goede chemie met Lily. Toch is het vooral Cate Blanchett die opvalt door haar bitchige gedrag, je gaat haar echt wel haten en dan weet je gewoon dat ze haar rol erg goed speelt. Stellan Skarsgard heeft niet zoveel screentime.

Wederom een Disney die weet te bekoren ondanks dat het verhaal ondertussen zelfs bij mij al half bekend was. En mijn kennis van sprookjes is best abominabel. Het is dus enigszins voorspelbaar maar dat zijn zowat alle Disney's wel. Dit is gewoon een film waar je blij van wordt.

Hier kon ik helemaal niets mee eigenlijk. Jeunet is sowieso al niet mijn lievelingsregisseur maar zo'n zwakke film heb ik zelfs van hem nog niet gezien. Nu dus wel. Een zootje lelijk uitschot bij elkaar lijkt het wel. Nogal absurd allemaal voorgesteld en weer zo'n lelijke filter zoals gewoonlijk bij Jeunet. Hier zijn ongetwijfeld liefhebbers maar ondanks dat fantasy een erg geliefd genre is voor mij - deel ik Jeunet zijn fantasieën niet helaas. Slecht verteld en gewoon een vreemde film met zeer rare personages. Typisch gevalletje van love or hate film.

Voor mij is dit zeker niet de grootste film aller tijden. Ik wou hem een keer zien omdat Mank van David Fincher net uit is en dus dacht ik van het zal vast nuttig zijn om Citizen Kane eerst te zien vooraleer ik aan Mank begin. Citizen Kane is volgens mij ook de oudste film die ik tot nu toe gezien heb. Net een jaar ouder dan Casablanca waar ik eigenlijk ook weinig aan vond. Orson Welles debuut heeft misschien veel betekend voor de filmindustrie en de filmgeschiedenis die erna kwam maar ik vond het rise-and-fall verhaal niet bijster interessant. Op zich speelt Orson Welles wel een charismatische man, maar de film voelde bedroevend lang aan. Ik dacht dat het meer een mysterie ging worden naar dat woord Rosebud, maar uiteindelijk gaat de film constant over Kane, net zoals hij enkel aan zichzelf denkt, doet de film dat ook.

Goed geacteerd en geregisseerd door Orson Welles en daar is het dan ook mee gezegd. Niet mijn smaak qua verhaal.

City of Ember is vooral een film die het moet hebben van de worldbuilding. De wereld die gecreëerd is, geeft deze film de sfeer die het nodig heeft. Mensen bezitten altijd van nature een bepaalde vorm van nieuwsgierigheid, hoewel de ene persoon al wat nieuwsgierig is dan de andere. Maar nieuwsgierigheid is iets dat niet altijd geapprecieerd wordt, zoals ook deze film weergeeft. Nieuwsgierigheid zorgt er soms voor dat je geheimen ontrafeld die anderen (hier bijvoorbeeld de burgemeester van Ember) liever voor zich houden.

Ik ben zelf ook nieuwsgierig op een bepaalde manier. Niet zozeer in wat mensen bezig houdt, wel in hoe ik mezelf kan verrijken. Het leven is een continu proces van bijleren - maar ik heb niet de indruk dat de meeste mensen proberen bij te leren en dat is een gemiste kans. Hier in de film zelfs dé kans op een beter leven of vroeg of laat doodgaan.

Saoirse Ronan doet het goed samen met haar tegenspeler Harry Treadaway. Ietwat kleinere rollen zijn weggelegd voor Bill Muray, Toby Jones en Tim Robbins. Ik hou van worldbuilding en dat is hier een zeer sterk punt. Voornamelijk hierdoor vond ik de film aangenaam wegkijken.

Intense film waar je op bepaalde momenten bijna zelf erbij lijkt te zijn want zo wordt het in beeld gebracht. Uiteindelijk moet je voor oorlogsfotograaf toch wel serieus gestoord zijn om dat te willen doen. Ze hebben zelf niks om mee te schieten buiten hun fototoestel, maar zitten vaak evengoed midden in de actie (zoals bij die auto's van de Secret Service die naar buiten rijden). Het zijn niet de allerbekendste acteurs maar wel goede keuzes. Wagner Moura is een geweldige acteur, Kirsten Dunst haar stoïcijnse blik werkt ook erg goed. Cailee Spaeny is een frisse verschijning die een heel straffe evolutie maakt doorheen de film. Civil War draait toch vooral om haar.

De film erg vaag qua politiek, we hebben niet meteen een idee van welke partij de president is. Ik las een interview van Garland in Vertigo magazine net voor de film en daar zei hij dat "populistische leiders zware schade aanrichten overal ter wereld". Wel daar ben ik het totaal niet mee eens, maar feitelijk doet dat er niet toe want dat houdt hij allemaal vaag. Je krijgt totaal geen beweegredenen van hoe de burgeroorlog ontstond. Ik denk dat dat nog wel de beste keuze was. In ieder geval een originele, gedurfde film.

Nogal zwak. A Classic Horror Story heeft wat weg van films als Midsommar, Hereditary en Suspiria. Cultachtig dus. Niet mijn genre. Te arty farty en weird.

Goede film die me heel de speelduur wist te boeien. The Client zijn sterkte en misschien voor andere zijn zwakte is de hoofdrolspeler Brad Renfro. Persoonlijk vond ik dat hij het zeer goed deed. Hij kwam zeer eigenwijs over en dat was ook de bedoeling van zijn rol. Ook de advocate Reggie Love deed dat heel goed. Ik kan me niet direct voorstellen dat ik Susan Sarandon eerder zag acteren. Daaraan zie ik weer dat er nog heel wat te zien valt.

De soundtrack is van Howard Shore en hier legt hij precies de basis van een bekend nummer uit LOTR. En ook hier maakt hij de film beter. Het is misschien geen meesterwerk maar toch een fijn rechtbankdrama met behoorlijk wat spanning. Tijdens de film wordt wat teveel toegewerkt naar het sentimentele, maar lang verwachte einde.

Coole survivalfilm met Stallone in de hoofdrol. Ik kende de film niet en verwachtte er ook niet al te veel van maar het was wel leuk. Tegenwoordig vind ik Stallone maar opgeblazen maar hier is hij een echte tank en in zijn topjaren. Pure survival spreekt mij nu wel altijd aan. John Lithgow speelt een meer dan behoorlijke villain. Ik moest er wel mee lachen, de man heeft letterlijk 0 emotie. De openingscène is zeer goed wat meteen de aandacht trekt natuurlijk. Daarna kakt het even wat in maar herpakt de film zich met geweldige actiescènes in het gebergte.

De film begon al direct met interviews wat ik al meteen raar vond. Ik dacht van heb ik nu een documentaire opgezet? Nee, dit is toch echt de film Climax. Goed, even verder kijken wat dit gaat worden. Na de credits (?) begon er een interessante dansscène, dan weer dialogen (saai ook al gingen ze over seks, het was gewoon overkill), dan weer dansen maar na dat dansen veranderde het in een psychedelische LSD trip met allemaal manische personen. Zeker het laatste halfuur kon ik volledig niks mee. Ik doe sowieso geen drugs dus ik heb geen flauw idee of dit bij de realiteit zit, wellicht wel.

Het is in ieder geval totaal niet boeiend om naar te kijken. Enkel de dansscènes waren voor mij de moeite, met de rest kon ik helemaal niks. You love it, or you hate it gevalletje. 1*

Ik wist bij aanvang weeral helemaal niet wat te verwachten en werd daarom eigenlijk 'gebombardeerd' door een aantal zaken die bij andere films geregeld een gevoel van afkeer bij me wisten op te wekken. Eerst en vooral het kleurgebruik is nogal opvallend met al die speciale kledij die wordt gedragen. Speciale decors en kunstvoorwerpen zoals die enorme penis in het huis van die vrouw met al haar katten konden mij niet echt bekoren. Ik heb ook heel erg weinig met kunst en al dat artistiek gedoe. Het is ook lichtelijk politiek getint en laat ook politiek me geen moer interesseren. Ook dat Britse accent is toch altijd even wennen. Een ander, niet te ontkennen punt, is dat de film tergend traag durft te zijn. Misschien typisch jaren '70 maar sowieso ook typisch Kubrick. Als je mee kan gaan in de sfeer, geen probleem, maar bij deze film had ik voortdurend de neiging om te pauzeren en iets 'leukers' te gaan doen. Al bij al is het wel een lange zit, maar ik wou hem toch volledig bekijken. Tot nu toe de Kubrick die mij het meest tegenviel.

Close Encounters of the Third Kind kon mij niet zo erg bekoren. In tegenstelling tot vele andere vond ik juist het einde enorm saai. In het laatste halfuur wordt amper nog iets gezegd en zit je daar maar wat naar lichtjes te kijken en muziektonen te luisteren. Dat gezegd zijnde moet ik gewoon toegeven dat ik meer gefascineerd ben door ET. Meer drama ook en een leukere film. Fijnere personages, want de hoofdpersoon is hier een beetje een madman. Zijn gedrag wordt te weinig uitgewerkt en hijzelf als persoon is dat ook niet erg. Maar ja ik vond dat allemaal wel best ok, tot het einde kwam. Wat een saaie boel.
Moeilijk om te quoteren daardoor waardoor ik een gemiddelde zal afwegen via fracties van de speelduur.

De film bestaat uit 9x een kwartier dus 2 x 2.5* (begin) + 5 x 3.5* (middenstuk) + 2x 1.0* (einde) en dit delen door 9 kwartier geeft ons een mooie 2.72* of afgerond 2.5*.

Zonde deze derde film. Eerst dacht ik dat dit een zoveelste rip-off van Alien zou worden maar dit bleek dan niet waar te zijn. Tussen de acteurs zitten nog wel enkele bekende mensen met Daniel Brühl, Elizabeth Debicki en Gugu Mbatha-Raw. Ondanks deze vrij bekende namen wordt er hier matig geacteerd.
Al vanaf de eerste minuten werd het duidelijk waar deze film heen ging, geen pure sci-fi maar grotendeels een romantisch drama. Het subplot op Aarde is echter zwaar overbodig.

Qua concept doet het denken aan Another Earth (2011) . Er wordt een iets andere draai gegeven aan het hebben van een doppelganger en waarom ze op de andere Aarde wilt landen. De reden waarom ze dit wil doen, begrijp ik niet. Het zal wel vrouwenlogica zijn.
Wat al helemaal niet past in deze film zijn de belachelijke mopjes tussendoor. Het wilt dus een beetje de komedie toer opgaan en ik vond dit vooral slecht uitgevoerd.
Waar ik me al helemaal niet ik kan vinden is het onderlinge gebekvecht tussen de "astronauten". Een beetje professionaliteit mag wel als je verantwoordelijk bent voor 8 miljard mensen. Dit vond ik volstrekt ongeloofwaardig, geen enkele wetenschapper gedraagt zich zo.

Het einde is op sommige vlakken wat voorspelbaar en soms ook verrassend maar eerder in de negatieve zin. De twist met de omschakeling van antagonist van Schmidt (Brühl) naar Jensen (Debicki) kwam wel als een verrassing. Maar goed er kwamen wel meerdere dingen als een verrassing. De film probeert ook horrorelementen toe te voegen maar de reden is ook daar onduidelijk. Voegt allemaal weinig toe naar mijn mening. Dat oog dat alle kanten op gaat van Volkov, arm die voortkruipt alsof die uit The Walking Dead komt, Volkov die wormen spuwt als een vulkaan. Verder ook nog totaal random gebeurtenissen zoals magnetisme dat plots optreed, kamer die zich plots vult met water, enzovoort Random redenen om de personages te kunnen afslachten als je het mij vraagt.

Wat ik ook jammer vind is dat dit nu, net zoals 10 Cloverfield Lane, ook deze film tot de inmiddels uitgegroeide Cloverfield-franchise wordt gerekend. Deze films hebben sowieso al weinig met elkaar te maken, maar de weinig connectie die deze film heeft met de originele film lijken er op het laatste moment wat aan toegevoegd te zijn. Pure geldklopperij maar het is waarschijnlijk de reden waarom ik ook de volgende film wel zal zien.

Leuke wegkijker. Deze horrorfilm kruipt zeker onder de huid en probeert het psychologische te combineren met bruut geweld. Het verhaal is simpel maar origineel. Wel raar dat die zuster gewoon zolang in de muur zou gezeten hebben. Zeker gezien hoe makkelijk die te vernielen was? Vond dat wel een minpunt net zoals die moeder die nog even tot leven komt om te zeggen: doe het niet! Anthony Starr, beter bekend als de sheriff uit Banshee en Homelander van The Boys, kan zeer goed uit de voeten als een psychopaat. Al is het wellicht wat ongeloofwaardig dat dit zijn zoon is. Dat zal normaal wel een wat ruiger type zijn dan Petertje. Lizzy Caplan ken ik niet zo goed om eerlijk te zijn. Speelde dat ook wel goed, misschien beter dan Anthony Starr, die misschien een beetje uit zijn comfort zone was hier.

Cocaine Bear is natuurlijk geen film die zich erg serieus neemt. Dat merk je dan ook wel, al had het wat mij betreft meer over the top nog gemogen. Ik vond het precies wat braaf allemaal. Grappig werd het zelden vond ik. Het verhaal is compleet belachelijk en een zootje van speciale types aaneengeregen. Al is het hier ook eerder nog braaf. Ofwel ga je hard ofwel ga je niet, zeg ik altijd en deze film lijkt niet goed te weten waar het naartoe wilt. Net voldoende.

Het duurde even voordat het verhaal vorm kreeg, maar wat is dit een geweldige animatiefilm. Hoe cool zou het wel niet zijn om je betovergrootouders te ontmoeten. Moest dat nu eens kunnen, wat een ervaring zou dat zijn? Wie ze waren en wat ze tijdens hun leven gedaan hebben. Verhalen over de oorlog en hun alledaagse leven etc. Ja, daar zou ik zeker geld voor geven en direct voor tekenen.

De film zit ook vol met wijsheden maar is bovenal gewoon enorm menselijk. De personages leven en dit terwijl ze eigenlijk al dood zijn. Schitterend toch, wie bedenkt zoiets. Een film voor alle leeftijden, al kan ik me voorstellen dat de skeletten wat eng kunnen zijn voor de allerjongsten.

Toen ik Remember Me hoorde via YouTube dacht ik waarom heeft dit de Oscar van Beste Originele Nummer gewonnen tegen This is Me uit The Greatest Showman. Nu ik de film gezien heb begrijp ik het wel, al vind ik This is Me beter tot zijn recht komen zonder de film (dus gewoon als je luistert). Ontzettend mooi hoe Coco weer helemaal opleeft door het horen van de muziek die haar vader vroeger voor haar zong.

De film maakt ook duidelijk dat sommige mensen over lijken gaan om succes te behalen, maar misschien ook dat familie uiteindelijk belangrijker is dan je eigen dromen na te streven. Er zitten dus ook diepere betekenissen in en vast nog meer dan wat ik hier schrijf. Ook de animatie is zeer sterk (een gewone kaars is precies levensecht), de hond vond ik wat kinderachtig maar de andere personages gedroegen zich gelukkig wel normaal. Weer 4*, keep them coming!

Ik ben het volmondig eens met Woland. Het concept van Schrödinger's kat wordt uit zijn voegen getrokken om vervolgens heel de film op te gaan baseren. Maar buiten het verkeerdelijk gebruik van, volgens mij, basisconcepten van de quantumfysica is dit gewoon een verschrikkelijke film.

Slecht acteerwerk en ronduit irritante dialogen maken het er allesbehalve beter op. Dit neigt al naar de found footage maar is voornamelijk een low-budget film die probeert geniaal te zijn. Probeert, want om dit te kunnen verklaren moet je al gaan nadenken over parallelle tijd en ruimte. In deze film is daar nergens sprake van. Naarmate de film vordert, begint de film serieus te slepen door gebrek aan spanning. Ook dat vreemde middel waar ze mee af komen in deze film: Echinacea met kurkuma, valeriaan en ketamine. Ik weet niet of het eerst de bedoeling was om het te doen lijken dat het één grote hallucinatie is maar deze combinatie is nogal raar (homeopathische middelen gemixt met een synthetisch narcosemiddel). Nu ja goed, alles kan

Het einde leek dan even nog wat beter te worden, maar dan gaat ze zichzelf nog even 'vermoorden'. Vervolgens neemt het effect van de komeet af en lijkt alles weer normaal. Of toch niet... Oh nee, mijn andere-ik leeft nog en nu belt ze mijn "nieuwe" man. Waarop dan de blik volgt van: I'm so screwed...

Volgens mij is de film ook gewoon een beetje te druk voor mij. Het had misschien meer effect gehad als ze het met 3 of 4 personen hadden gedaan. Dat had het zeker ook iets spannender gemaakt. Op deze manier leer je bijna niemand kennen en gooien ze er wel hier of daar een buitenechtelijke relaties/misstappen in of voegen ze wat feng shui toe maar voor de rest zegt dat allemaal weinig over wie deze mensen zijn. Als je dan steeds op één locatie blijft, moet er een sterke sfeer hangen. Die sfeer is echter al weg vanaf het moment dat ze zich beginnen te gedragen als Maxwell, Einstein, Planck, Heisenberg, Pauli, Faraday, Dirac en Feynman. 1.5* dus voor het begin want na een halfuur verloor ik heel snel mijn interesse.

Eens met Onderhond. Adhv de trailer die eigenlijk best goed is, had ik hier mee van verwacht. Nu ik was zeker wel op mijn hoede aangezien de regisseur voornamelijk bekend staat om troep te maken. Deze zit er wat tussenin. Het verhaal interesseerde me wel en Josh Stewart is ook wel een reden om hier naar te kijken. Hij weet de boel nog min of meer recht te houden maar volgens mij is dit het zoveelste voorbeeld van een boek (Cold Moon over Babylon van Michael McDowell) dat niet al te sterk verfilmd is.

De film kent ook wat inkakmomentjes, zeker net voor het einde vond ik. Het acteerwerk is heel afwisselend: van uitermate slecht Belinda en de grootmoeder tot het goede spel van Josh Stewart. De soundtrack is te random om een goede sfeer op te wekken.

Niet echt speciaal deze wraakfilm. Wel ok om eens te zien maar aanraden zou ik de film wel niet. Inhoudelijk heeft deze film ook gewoon weinig te bieden. Neeson is ook wel echt te oud voor dit soort films geworden.

Dit leek me wel wat daar ik graag survival films zie. Heel bijzonder wordt het echter niet. Ray Stevenson ook wel voornamelijk bekend als Titus Pullo uit de serie Rome is niet meer wat hij geweest is. Ik vind ook dat hij wat oud wordt voor dit soort films. Geef hem een geweer en hij kan nog wel even verder als FBI agent of iets dergelijks, maar die brute kracht is ondertussen wel verdwenen.

Het verhaal is nogal eenvoudig, er ontstaat een driehoeksverhouding tussen een sirene (zoals joolstein goed heeft opgemerkt) en de twee mannen. Ook ben ik het met Onderhond eens dat er teveel gefocust wordt op CG en dit terwijl Lanzarote een prachtig eiland is. Ze zijn ook op Ijsland gaan filmen want op Lanzarote sneeuwt het namelijk niet.

Het is niet cinematografisch dat de film foutloopt, maar het verhaal bevat weinig achtergrond en het acteerwerk is vrij matig. Eigenlijk zijn er voor mij veel zaken onduidelijk zoals: Waarom vallen ze precies aan? Omdat ze de twee mensen als eten zien want voor de rest is er weinig te behalen met deze aanval. Volgens mij zijn ze weinig met een vuurtoren. En waarom vallen ze 's nachts aan? Ze kunnen toch perfect tegen daglicht? Waarom blijft die vrouwelijke sirene bij Gruner, ze kan makkelijk weglopen, maar doet het niet. En ga zo maar door...
De film doet me ook een beetje denken aan The Shape of Water, maar de uitvoering is daar veel beter. Deze is niet direct een must-see, maar wel aardig tijdverdrijf.