Opinions

Heel wat informatiever en uitgebalanceerder overzicht van het leven van de omstreden cineaste Leni Riefenstahl, dan de dit jaar uitgebrachte film 'Riefenstahl', die eigenlijk meer een, nogal overbodige, aanklacht is tegen haar werk en haar politieke opvattingen gedurende de Nazi-tijd. Ook deze film schuwt de kritische vragen niet, maar laat Riefenstahl wel in haar waarde en besteedt veel aandacht aan het tot stand komen van met name Olympia (1938) en haar latere onderwaterfotografie en -films. Maar met dik drie uur is het ook wel een lange zit. Ik heb hem in episoden gekeken en vond hem boeiend genoeg om te bekijken. Een beeld van een opmerkelijke vrouw, die op haar negentigste nog eens aan een duikopleiding begon en onder water al net zo'n gedecideerde regisseur was als ze haar hele leven geweest is.

Ik was diep onder de indruk van deze film. Ik vond het verhaal niet ongeloofwaardig. Liefde die liefde blijft maar ook met een component van wraak, en toch ook weer niet. Geen bordkartonnen personages, maar mensen met (vele) zwakheden, op zoek naar wat goed is. Deze film gaat dus wel ergens over. Ook het einde laat je niet onberoerd. Weer een Koreaanse film die er bovenuit steekt. Moet nog even vermelden de prachtige klassieke score, met het prachtige celloconcert en niet te vergeten de zorg die aan het camerawerk is besteed, er wordt ook fantastisch geacteerd. Alleen daarom al een punt extra.

Interessante discussie tussen De filosoof en mrklm. Ik stuitte erop na het bekijken van Les Choses Qu'on Dit, les Choses Qu'on Fait (2020) , van dezelde regisseur, die er kennelijk een voorliefde voor heeft om z'n personages met bergen tekst op te zadelen. Ook ik ben (ondanks m'n pseudoniem) afhankelijk van ondertitels omdat ik de Franse taal onvoldoende beheers. Dan ben je dus alleen maar aan het lezen en kom je aan het bekijken van de film nauwelijks toe. Overigens is in dit soort films meestal toch niet veel te zien, behalve 'talking heads' om het eens in goed Frans te zeggen. Ik ben daar allergisch voor. Voor mij is film beweging. Het woord 'movie' zegt het ook: beweging. Als een filmer wil dat ik naar zijn film kijk (en dat is een voorrecht voor hem, niet omgekeerd) dan mag ik daar ook eisen aan stellen: in de eerste plaats een verhaal (ontbreekt het vaak aan), beeld, actie, muziek, drama en waar nodig ook tekst. Maar het is opvallend hoe goed je zonder kunt.

Nogal zwaar aangezet drama over een zangleraar op leeftijd en zijn twee veelbelovende pupillen, ergens in het begin van de vorige eeuw. Zeer zorgvuldig gemaakt, met prachtige kostuums, interieurs, landschappen, etc. Maar het eerste uur vond ik nogal moeizaam met al die repetities en die ingehouden emoties die niet altijd te duiden zijn. Wat meer is, we komen eigenlijk niets te weten over de belangrijkste personages. Het blijft allemaal aan de oppervlakte. Ook de reden waarom de zangleraar zijn eigen zangcarrière heeft beëindigd wordt niet onthuld.

De muziek is prachtig, al vroeg ik me af of de muziek nu bij de film hoort of de film bij de muziek, de samenhang was me niet altijd duidelijk. Die zangwedstrijd was dan wel weer fenomenaal en die aria was kippenvel (Verdi?). En dat slot met die boottocht op het meer? Nogal theatraal, zoals de hele film..

Prachtige en ontroerende film, zoals alleen de Fransen die kunnen maken. Toch kostte het me geruime tijd eer ik er in kwam. Marion Cotillard (wat een fantastische actrice!) sleept je er doorheen, maar ik moest wel doorzetten eer ik enige sympathie voor haar personage kon opbrengen. Prima natuurlijk. Een goede film moet schuren. Voor gemakkelijke hapklare brokken gaan we de oceaan wel over. De rest van de cast doet het naar behoren.

Was ook zeer onder de indruk hoe in de film het Frankrijk van de jaren vijftig herleeft (al die prachtige auto's, voor een autofreak als ik kom je ogen tekort), met die verloren oorlog in Indo-China op de achtergrond. En dan dat huis aan het strand. Ik was een paar jaar geleden ook in Ciotat. Ook dat minder bekende stuk van de Côte d'Azur is prachtig. Ja, die twist en dat slot, daar moet ik nog even over nadenken.

Sfeervolle spionagethriller van de gelauwerde Carol Reed, de regisseur van de iconische film 'The Third Man' (1949) met Orson Welles in de hoofdrol. Maar het niveau van die film haalt deze 'The Man Between' bij lange na niet. Komt vooral omdat de intrige nauwelijks te volgen is. Als ik het goed begrepen heb (maar graag correctie als ik het fout heb) gaat het over het smokkelen van mensen van de Russische zone in Berlijn naar het westen, waarmee veel geld gemoeid is. Maar misschien doet die intrige er ook niet zo veel toe en gaat het vooral om de sfeer in dat verscheurde Berlijn van kort na de oorlog.

Gemaakt volgens het bekende procedé dat de personages meer weten dan de kijker, behalve de hoofdpersoon natuurlijk, totdat die uiteindelijk ook meer weet dan de kijker. Ik hou daar niet zo van. Maar geen punt, de beelden van het verwoeste Berlijn met z'n ruïnes zijn indrukwekkend. En het is een feest om naar de nog jonge James Mason te kijken (wat een acteur!) en de opbloeiende liefde tussen hem en de lieftallige Claire Bloem. De Koude Oorlog grijnst je tegemoet in deze prachtig gefilmde zwartwit film.

Ooit in een vorig leven gezien en me op de een of andere wijze bijgebleven, zonder nog te weten welke film het precies was geweest. In m'n herinnering was het een spannende thriller over een terroristische aanslag ergens in de jaren dertig. Stuitte nu bij toeval op deze film en hoe onbetrouwbaar is je geheugen blijkbaar, het is helemaal geen spannende film, maar een soort erotische komedie, een vorm die ik helemaal niet bij dit verhaal vind passen.

Maar ja, de film is van de hand van Dusan Makavejev, van oorsprong Joegoslaaf, van wie ik alleen Sweet Movie heb gezien en hij maakt nou eenmaal zeg maar nogal weerbarstige films die vaak alle kanten uitvliegen en je zelf maar moet zien wat je er uit haalt. Nou, halverwege ben ik slaap gevallen. De film zit vol met type'tjes en gadgets zoals die voortdurend opdoemende rode brandweerwagen. En verder is de Deense Camilla Søeberg als de wulpse Svetlana Vargas alleszins het aankijken waard.

Dusan Makavejev is dit jaar overleden. Manifesto, volgens mij totaal vergeten, was zijn eerste film die hij na zijn lange verblijf elders in de wereld, weer in zijn vaderland maakte. Een van zijn meest traditionele en toegankelijke films, volgens de kenners. Waar ik eigenlijk wel moeite mee heb is de mystificatie van het verhaal. 'Ergens in Centraal Europa in de jaren twintig en een aanslag op een despotische koning'. Onzin natuurlijk, hij bedoelde gewoon het Joegoslavië van voor de oorlog, een koninkrijk met koning Alexander, die wanhopig probeerde al die verschillende volkeren bijeen te houden. Ten bewijze: de postzegels die op een brief geplakt worden met de beeltenis van Alexander. Waarom Makavejev er zo'n maskerade van maakte is me een raadsel. De film die jarenlang in m'n hoofd zat, was leuker.

Een van de minder bekende films van Walerian Borowczyk, nota bene met 'onze' Sylvia Kristel in de hoofdrol. Wellicht is het dit soort films dat haar een slechte naam heeft bezorgd, want veel te acteren valt er niet. Ze moet zich voortdurend uitkleden en de liefde bedrijven met Joe Dallesandro. Maar je kunt niet zeggen dat de passie van het doek spat.

Borowczyk is hier ook niet op z'n best met deze verfilming van een somber boek, dat zich voornamelijk afspeelt in morsige hotelkamers. Daar krijg je geen mooie film mee. Het verhaal heeft de diepgang van een centimeter en sleept zich voort in het tempo dat in 1976 gebruikelijk was: tergend traag. Een liefhebbende huisvader laat vrouw en kind achter voor een zakenreis naar Parijs. Daar gaat hij onmiddellijk naar de hoerenbuurt en loopt La Kristel tegen het lijf en raakt in haar ban. Oké ze heeft een mooi slank lichaam, fraaie borsten en een bescheiden bosje voor de deur. Maar dan nog is het allemaal niet erg geloofwaardig. Zeker niet als hij ook nog eens het bericht krijgt dat vrouwlief en zoontje zijn omgekomen, en dan gewoon doorgaat met Kristel. Om te vergeten, om de tijd stil te zetten, weet ik veel.

In de jaren zeventig geloofden we dit soort boeken nog. Was een soort existentialisme, of zoiets. Borowczyk zoomt regelmatig in op een behaard kruis, maar dat kan de film niet redden. Jammer is dat Joe niet ook naar bed gaat met het fraaie kamermeisje, dat hier duidelijk van gediend is. Eigenlijk is het enige echt leuke van deze film dat de compagnon van Joe in het bezit is van een steenrode Simca 1307 GLS. Die had ik toen ook!

Interessante, voor televisie gemaakte biografische film over aspecten van het leven van Jan Masaryk, zoon van de eerste president van Tsjechoslowakije, zoals het land tot 1993 zou heten. Ik zeg met opzet aspecten, want ik vond de film nogal fragmentarisch, met de nadruk op zijn psychische problemen, zijn cocaïne verslaving en zijn vele vrouwengeschiedenissen. Zie ook de alternatieve titel van deze film.

Het is natuurlijk een keuze van de makers, al vroeg ik me af wie daar 70 jaar na zijn dood nog op zit te wachten. De huidige generatie, met name de jongeren, zegt die vooroorlogse geschiedenis van het land, inclusief de persoon van Masaryk weinig. Hun ouders hebben hun herinneringen vooral aan de Communistische tijd. De oorlog, en wat daaraan vooraf ging is een grijs gebied. Waar die labiliteit van Masaryk, die in de meeste biografieën niet terug te vinden is, nou precies door veroorzaakt werd maakt de film eigenlijk niet duidelijk. Ook de diverse personages worden niet duidelijk geïntroduceerd. Je moet maar raden wie wie is. Ook de ronduit beroerde ondertitels voor de Tsjechische dialogen helpt niet mee. Terwijl de gesproken taal in het Engels soms nauwelijks is te verstaan.

Maar sfeervol en hier en daar meeslepend is de film wel. Opvallend is een aantal verwijzingen naar zelfmoordpogingen, of iets wat daar op leek. Want de dood van Masaryk in 1948 is nog altijd in nevelen gehuld. De film doet daar ook niet veel mee, en dat had zeker gekund, want er zijn diverse naoorlogse onderzoeken naar gedaan. De officiële versie, zeker in het westen, is dat hij is vermoord door de communisten door hem uit het raam van het ministerie van Buitenlandse zaken te gooien. Maar als je ziet hoe labiel hij was en hoe wanhopig, nadat de communisten in februari de macht gegrepen hadden, dan lijkt zelfmoord ineens een stuk waarschijnlijker. Ook zijn familie hield het daarop.

Ik heb vorig jaar zijn graf bezocht. Niet uit bewondering, meer bij toeval, omdat ik het zomerpaleis van de Tsjechische presidenten in Lany wel eens wilde zien en leerde dat hij daar met zijn vader en moeder was begraven op de plaatselijke begraafplaats, in een eenvoudig graf. Dat vond ik eigenlijk indrukwekkender dan deze film.

Nee, ik denk niet dat het verhaal daar om draait. Hitler had zichzelf wijs gemaakt dat hij een kunstenaar was. Dat hij geen enkel talent had, was al in Wenen gebleken, waar hij was afgewezen voor de kunstacademie. Hitler was een loser, die in alles mislukt was. Hij zegt dat ook wel met zoveel worden. Ik denk dat Menno Meyjes met deze film op zoek was naar iets anders. Ik denk dat hij zichtbaar wilde maken hoe 'Het Kwaad' kon ontkiemen en tot wasdom kwam. In zoverre is het een gedurfde film. Maar ik denk niet dat hij gedacht heeft hier volle zalen mee te trekken.

Ik heb geboeid zitten kijken. Ook om dat ik geïnteresseerd ben in dat deel van de geschiedenis. Misschien wel in de zelfde vragen als waar Menno Meyjes mee rondliep. De film heeft ook zeker kwaliteiten. Het acteerwerk van John Cusack en vooral Noah Taylor als de jonge Hitler (toen nog zonder snorretje, dat kwam later pas) is indrukwekkend. De sfeer is mooi en de interieurs zijn prachtig. Maar de film is niet 'Duits' en dat is gek.

Het kwaad ontkiemde in Duitsland dat zich in 1919/1920 pas realiseerde wat het betekende de oorlog te hebben verloren. Met miljoenen werklozen en een middenklasse die van zijn spaargeld werd beroofd. Als je daar een film over wilt maken zorg je dat je een 'Duitse' film maakt. Een film waarin Duits gesproken wordt, met Duitse acteurs, met een Duitse 'ziel'. Hitler uitbeelden zonder dat nasale van het Oostenrijkse Duits is onbestaanbaar. Want hij bracht de massa niet in vervoering door wat hij precies zei (daar was vaak geen touw aan vast te knopen), maar door zijn toon, dat raspende geluid en zijn bijna hypnotische uitstraling.

Ik moest denken aan Ingmar Berman's film 'The Serpent's Egg', het Slangeëi, waarin Bergman hetzelfde probeert en het slangeëi een metafoor is voor Het Kwaad, dat onopvallend aan het groeien is. Overigens ook een mislukte film, met David Carradine als miscast. Maar wel prachtig als tijdsbeeld. Wie het echt wil begrijpen, hij kijke naar Franz Biberkopf in 'Berlin Aexanderplatz'.

Indrukwekkende verfilming van een als onverfilmbaar geachte klassieker uit de Nederlandse literatuur. Rademakers en Soeteman zijn er in geslaagd een film te maken van bijna drie uur zonder dat het ook maar een minuut verveeld. Dat gold althans voor mij. Glansrol ook voor Peter Faber, wellicht de beste rol in z'n carrière, die al het bravour, idealisme en rechtvaardigheidsgevoel van Max Havelaar tot leven brengt. Mooie bijrollen ook, vooral van Sacha Bulthuis, met dat rare hoedje. Frans Vorstman was de gedroomde gouverneur-generaal, de landvoogd en hoogste ambtenaar in het toenmalige Nederlands-Indië. Prachtige opnamen uit Indonesië, waar de Nederlandse vlag weer even wapperde. Hoogste lof.

Een hoop hocus pocus, waar geen touw aan vast te knopen valt, en dat hier zelfs nog op waardering kan rekenen. Zelfs de synopsis is duister, en klopt m.i. ook voor geen meter. Een chaotische vertelstructuur maakt het er niet beter op. De rode draad is een moordonderzoek door een politieman en diens assistent. In de 19e eeuw heeft er een geruchtmakende moord plaatsgevonden en die lijkt zich onder invloed van kosmische gebeurtenissen te herhalen. En dat willen ze geloof ik voorkomen. Hallo, bent u er nog? Aardig detail is dat de nazi's ook in Danzig aan de macht gekomen zijn. Sopot is een voorstad van Danzig, maar aan de colour locale wordt vrijwel geen aandacht besteed. Wie dit uit wil zitten, mijn zegen heeft u. Maar achteraf niet gaan klagen.

Een niet direct innemende veertiger trekt met een meisje van twintig in een camper van camping naar camping. Hoe hun relatie er precies uitziet is aanvankelijk niet duidelijk. Een campingbeheerder vertrouwt het stel niet en houdt ze in de gaten. De man schijnt niet helemaal in orde te zijn en dwaalt regelmatig door het bos. Het meisje steekt ook niet goed in haar vel en wil voortdurend douchen. Het ene moment is er sprake van intimiteit, het volgende moment weer van verwijdering. Je krijgt geen hoogte van die twee.

Dat is ook meteen het intrigerende van deze film van Detlef Bothe, gerenommeerd acteur, die de film produceerde, het draaiboek schreef, regisseerde en de rol van Klaus voor z'n rekening nam. Hoe hem te karakteriseren? Een griezel met zachte kanten. Het meisje wordt gespeeld door Leni Wesselman, een plaatje waarmee je wel een uurtje wilt doorbrengen.

De dreiging en onzekerheid houdt je op het puntje van je stoel. Maar misschien gebeurt er toch net iets te weinig. Al is het slot wel weer heftig. Maar verwacht geen antwoord op alle vragen die de film oproept. Het min of meer open einde zou als onbevredigend kunnen worden beschouwd. Al had ik daar niet zo'n last van.

Een absoluut juweel van vooroorlogse filmkunst, waar ik met plezier en bewondering naar heb zitten kijken. Geen moment gestoord dat dit een 'zwijgende' film was, de schaarse teksten doen het wel. Al snapte ik eigenlijk niet veel van de onderlinge verhoudingen tussen die twee jongens/mannen en die twee meisjes. Wie kende nu wie? Maar dat doet er ook niet zoveel toe. Ze zijn gezellig naar het strand, waar de onderhuidse spanningen regelmatig boven komen drijven.

Maar wat maakt deze film zo bijzonder? Dat deze na bijna honderd jaar nog zo fris en herkenbaar is. Want ook nu gaan gezinnen, vrienden, stelletjes op een mooie zondag naar het strand, naar een meertje of naar de bossen. Recreëren. Maar dat was toen nog niet zo gewoon. Het is het beeld van de grote stad, de drukte van het verkeer, de bedrijvigheid in de winkels, mensen op weg naar hun bestemming. Maar niet deprimerend, eerder opgewekt. En zondags was het tijd voor een verzetje.

Wat de film ook fascinerend maakt, we zien het vooroorlogse Berlijn in volle glorie: de winkelstraten, de U-Bahn, de stations, de kleding van de mensen, Unter den Linden, de Brandenburger Tor, en zelfs een glimp van de Rijksdag. Alles ademt optimisme, vrolijkheid, vooruitgang. De economische crisis van de jaren dertig had nog niet toegeslagen en Duitsland was nog een democratie. Zo moet het geweest zijn en daar zijn niet veel beelden meer van. Prachtig hoe deze sfeervolle beelden zijn verweven met het leven van gewone mensen.

Indrukwekkende film. Laat je niet onberoerd. Maar hoe wreed de Duitsers waren en hoe slaafs de Vichy-politie naar hun pijpen dansten, dat wisten we al. Toch ook hier de nuances. Niet alle Duitsers waren beesten en niet alle Vichy-beambten waren zonder geweten. Zelfs een Duitse soldaat die weigert te schieten. Vond die executiescène wel erg uitgesponnen. Ook als kijker wordt je niet ontzien.

Er wordt veel geschoten in deze film. Is natuurlijk ook oorlog. Maar heeft wellicht ook te maken met Volker Schlöndorff en zijn fascinatie voor oorlogsgeweld en voor mensen die mensen doodschieten: 'Der Fangschuss' (1976), 'Die Stille nach dem Schuß (2000). Ook die oorlog laat hem niet los. Zijn film 'Diplomatie' uit 2014 speelt wederom in Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog. Heb nu aardig wat films van Schlöndorff gezien, maar kan zijn motieven niet altijd plaatsen. Dat gevoel had ik ook bij het zien van 'La Mer à l'Aube'. De worsteling van de Duitser met het verleden, waarin hij geen keuze kan maken tussen goed en fout. Wellicht ook de reden waarom hij de Duitse dichter/schrijver/officier Ernst Jünger als personage een rol laat spelen, die de officieren een spiegel voorhoudt, maar eveneens weigert een keuze te maken tussen goed en kwaad.

Geen meesterwerk van Claude Chabrol, maar wel leuk om een keer gezien te hebben. Vooral voor de mooie rol van Isabelle Huppert, die altijd kiest voor gelaagde rollen, en voor de mooie Anna Mouglalis. Van het trage tempo had ik geen last, maar het is wel een praterige film; Chabrol was het nog niet afgeleerd. Het mooie huis behoorde naar verluidt aan David Bowie, die er vanaf wilde. Nou, had mij maar gebeld... De film is wel erg gestileerd en je hebt geen moment het gevoel met echte mensen van doen te hebben. Het slot past wel bij deze film.

Mooie, nostalgische terugblik op 'het Frankrijk van mijn jeugd'. De film begint niet voor niets met Charles Trenet's 'Douce France'. De film kabbelt rustig voort met gebeurtenisjes, zoals we dat gewend waren in de jaren zeventig. Het verveelt nergens, maar je komt er ook niet voor uit je stoel. Had voor mij wel iets dynamischer, of misschien dramatischer gemogen. Wat je bijblijft is het prachtige Franse landschap, de lethargie van de hoofdpersoon, de uitzichtloze armoede en doelloosheid van het leven van de moeder en haar Spaanse gastarbeider. De jongen doodt zijn dagen in de reparatiewinkel van een 'oom', waar hij niets leert en ook niets te doen heeft. En de meisjes? De amoureuses? Gaan niet verder dan een zoentje en willen allemaal wachten tot ze getrouwd zijn. Niet om vrolijk van te worden. Heb de jongen dan ook geen enkele keer zien lachen.

Ik ken de Metamorphosen van Ovidius niet, dus moest ik het doen met dit plaatjesboek met vaak prachtige en intrigerende beelden. Het is zeker geen vervelende film en ik heb er bij tijd en wijle geboeid naar zitten kijken. Met als bonus de mooie borsten van Europa (Amira Akili), dat is letterlijk de goden verzoeken... Maar anderzijds, na een uur had ik nog geen idee waar ik eigenlijk naar zat te kijken en daar kwam ook geen verandering in. Christophe Honoré had zich misschien moeten bedenken dat zijn film ook zonder de context te kennen een verhaal moet vertellen. Voor mij deed deze film dat te weinig.

Fraaie erotica, concludeert BBarbie en dat klopt wel. Maar wat mij betreft ook slaapverwekkend. Veel verhaal zit er niet in en veel ontwikkeling van de karakters ook niet. Het suddert maar een beetje voort. De dame is duidelijk een callgirl, want na ieder mysterieus telefoontje neemt ze de benen, de schrijver met veel vraagtekens achterlatend. Wel zorgvuldig gemaakt.

Was tegen de verwachting in onder de indruk van deze film. Geen stoffig geschiedenislesje, maar de film laat zien voor welke onmogelijke keuzes men kan komen te staan als de rede het verliest en alles zwart en wit wordt. Het gaat over het begin van de Spaanse Burgeroorlog. De republiek verkeert in chaos en Franco doet een greep naar de macht. Miguel de Unamuno, de deken van de universiteit van Salamanca, humanist en 'het geweten van de natie' kiest tot grote verbijstering van 'links' voor de nationalisten. Hij wil dat er een eind komt aan de chaos in zijn land, maar ziet te laat dat hij de kant van de moordenaars heeft gekozen.

Mooie en goed gecaste rollen van Karra Elejalde als Unamuno, Eduard Fernández als de fascistische generaal Astray en Santi Prego als Franco. Hoogtepunt van de film is de beroemde toespraak van Unamuno voor een zaal vol Falangisten waarin hij ze voorhoudt dat ze misschien wel kunnen overwinnen, maar niet zullen overtuigen. Een mooi stukje geschiedenis dat ook nu nog van betekenis is.

Ik sluit me aan bij het rustige commentaar van BBarbie te midden van al die verhitte discussies hier over de slechte kwaliteit van deze film. Ik vond het een indrukwekkende en moedig gemaakte film over een minder bekend aspect uit het leven van Anne Frank. Maar niet Anne Frank maar Hannah Goslar staat hier centraal, zoals BBarbie al terecht opmerkte. Ik vond het een mooie en geloofwaardige rol van Josephine Arendsen als Hannah Goslar. Ook het tegenspel van Aiko Beemsterboer als de nogal springerige en wispelturige Anne vond ik prima. Waar ik meer moeite mee had waren de flashbacks van Bergen-Belsen, die ook veel te vroeg in de film verschijnen, terwijl het verhaal van de twee vriendinnen zich nog moet ontwikkelen. Eén scène aan het eind van de film bij de afscheiding van de twee kampen was genoeg geweest.

Vond ik dus ook. Of zoals hugohei opmerkte: staaltje van onbekommerd filmmaken van Pim & Wim. Heb me wel vermaakt met deze film, die filmvriend lakte99 ter beschikking heeft gesteld omdat ik geen idee had hoe deze te bemachtigen.

Het gaat hier natuurlijk gewoon om een commune, al wordt het zo nergens genoemd. Er waren er heel veel van in die jaren, ieder met z'n vaak absurde leefregels. Ze hebben zichzelf overleefd. Het verhaaltje stelt natuurlijk weinig voor, maar ik zat toch geboeid te kijken, want wat lijkt op een komedie is het in feite helemaal niet. Heeft m.i. ook wel degelijk wat absurdistische trekjes en dat mag ik wel. Met plezier gekeken, zeker naar Nelly Frijda, die hier al een voorproefje geeft van Ma Flodder.

Heb met 't koude zweet in m'n handen zitten kijken. BBarbie en joolstein hadden me al op het spoor gezet. Weer een Koreaanse film van de bovenste plank. Spannend van begin tot het einde. Met name die treinreis en die door Ravel's Bolero omlijste 'eindafrekening'. Kippenvel. Met de Koreaanse namen had ik niet zo veel moeite, al is het opletten. Ja, nogal veel geweld en martelingen, die Japanners waren niet zachtzinnig, zoals we al wisten. Wat ik vooral fantastisch vond waren de beelden van dat vooroorlogse Seoel en Shanghai, onbegrijpelijk goed gedaan. Heb ook uitgezocht hoe je toen nog over land van Shanghai naar Seoel kon reizen. Zou nu niet meer kunnen. Bleef voor mij de vraag, dat verzet tegen de Japanse overheersing in de jaren twintig/dertig, heeft dat daadwerkelijk bestaan? Nou en of, lees ik op Wikipedia, al vanaf 1907 streden diverse strijdgroepen tegen de Japanse overheersing en voor de Koreaanse onafhankelijkheid. Met wisselend succes. Een strijd die tot 1945 zou duren. Zie in dat verband ook de film Amsal (2015). Al even gewelddadig en bloedstollend.

Vervelende film, zonder veel verhaal, met oninteressante personages die ook nauwelijks worden ingevuld. Het laatste gedeelte waarin de jonge vrouw iets lijkt te voelen voor een oudere man is niet geloofwaardig. Maar het ergste is: ook daar wordt niets mee gedaan. Gauw vergeten.

Nogal associatieve verbeelding van.... Ja, van wat eigenlijk. De Russische samenleving anno 2020? Nou, die ziet er anno nu wel wat anders uit met een oorlog en duizenden dode Russen op het slagveld. Maar dat ter zijde. Het zal allemaal heel diepzinnig bedoeld zijn wat Aleksandr Zeldovich ons voorschoteld maar ik kon er niks mee. En vond het uiteindelijk een strontvervelende film, die ook nog eens veel te lang duurt. Maar de muziek, de fotografie en de locaties zijn bij vlagen prachtig.

Interessante film, die natuurlijk door een Nederlandse regisseur had moeten worden gemaakt. Maar dat is niet gebeurd. Een Duitse televisiefilm, die met veel zorg is gemaakt, vooral wat betreft de authenticiteit van het straatbeeld, de interieurs, de kleding van de personages en met uitstekend spel van Annemarie Steen als het meisje dat verliefd wordt op een Duitse soldaat, en met een leidende rol van Bernard Droog als de vader.

Wat je opbreekt is dat er uitsluitend Duits gesproken wordt, ook door de Nederlandse acteurs en als het verhaal zich in Nederland afspeelt, wat voor het overgrote gedeelte het geval is. Is natuurlijk begrijpelijk voor een Duitse film, voor een Duits publiek, dat niet gewend is aan ondertitels. Voor een Nederlands publiek dat het Duits wellicht niet machtig is, is dat lastig. Bovendien laat de verstaanbaarheid vaak te wensen over.

Het verhaal is op zich niet zo bijzonder en natuurlijk wel bekend. Na de oorlog werden de meisjes die met de Duitsers 'geheuld' hadden niet zachtzinnig behandeld. Dat valt in deze film nog wel mee. Maar de sfeer van de film weet dat gevoel van bezetting met z'n onzekerheid en gebrek goed te treffen. Hoe mensen ondanks alles doorgaan met hun leven en er nog iets van proberen te maken. Daarvoor toch een ruime voldoende.

Ja hoor, daar is er weer één, een Nederlandse film met mompeldemompeldemompel, de 'Dutch Desease'. Begint al in de eerste minuten. Pratende mensen op hun rug filmen. Pratende mensen met volle mond filmen. Gelukkig zitten er nogal wat Engelse dialogen in met Nederlandse ondertitels, anders valt er helemaal geen touw aan vast te knopen. Volledig Nederlandse ondertitels heb ik niet kunnen vinden.

Maar eigenlijk mis je ook niet zo veel, want het verhaal is sowieso niet te volgen. Ook binnen een eenmaal gekozen werkelijkheid hoort enige logica en consistentie te heersen in de opeenvolgende gebeurtenissen. Heb ik niet kunnen ontdekken. Een hoop hocus pocus en zogenaamd enge geluiden. Voor mij werkte het niet. Eigenlijk gewoon een saaie film. Alleen Sallie Harmsen is leuk om naar te kijken. Een onderschatte actrice, die je in veel meer films zou willen zien.

Voor wie zweert bij de 'convents' van Jess Franco en Joe D'Amato is dit een tamme boel, maar toch is dit helemaal geen onaardige film, met een indrukwekkende rol van Anne Heywood als de moeder-overste die slachtoffer wordt van haar eigen intriges en die van anderen, in en buiten het klooster. Maar inderdaad, in het midden zakt de film wat in. Het slot daarentegen met de folteringen en het proces is wel weer meeslepend. Met als kers op de taart die potsierlijke rode theemuts in de persoon van de kardinaal (wat hebben ze daar een lelijkert voor gevonden, zeg, ongelooflijk). Maat aan de bevrediging van de vleselijke lusten wordt weinig aandacht besteed.

Wat een zuur gedoe hier. Behalve van Theunissen dan. Een film waar je blij van wordt. Vanwege de muziek, maar vooral natuurlijk van Anna Ammirati, die we in volle glorie mogen bewonderen. Kijkt lekker weg. Tinto Brass weet wel hoe je mannen (en vrouwen) kunt amuseren. Bovendien, Italiaans tot op het bot, deze film. Met alle opgewonden herrie van dien. Heb er eigenlijk wel van genoten. Al had ik 'm lang geleden al wel eens gezien. Maar een film hoort natuurlijk ook een verhaal te hebben. Jammer genoeg ontbreekt dat hier. Het leuks was nog Tinto Brass zelf met sigaar als dirigent van de plaatselijke muziekband. Maar er zijn (heel veel) beroerdere films dan deze.

Vond dit toch wel wat meer dan een 'middenmoter'. Op papier een idioot verhaal, maar op het witte doek volslagen normaal en je verlustigt je in de 'overwinningen' van Jean-Louis Trintignant, die van sullige bankbediende transformeert tot rokkenjager en captain of industry, de ene transactie na de andere afsluit, oude dames nieuw geluk brengt en ook nog hoofdredacteur van een krant wordt. En je kijkt er naar alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Allemaal onder leiding van een schrijver, die zelf het café niet meer uitkomt maar Jean-Louis transformeert tot een soort superheld en de touwtjes strak in handen houdt.

Een film met Jean-Louis Trintignant, Romy Schneider en Jane Birkin. Kan het mooier? Trintignant is een acteergod en hier op z'n best. Romy is mooier dan ooit. We krijgen zelfs even haar borsten te zien. Daar deed ze nooit moeilijk over als het binnen het script paste. Alleen de manier waarop ze uit deze film werd 'verwijderd' stond me tegen. Birkin kijkt weer ondeugender dan ooit en ook bij haar mogen we even zien dat ze geen borsten heeft, maar 'daar' toch leuk en sexy uitziet. Fransen zijn meesters om een film een komedie te laten lijken, terwijl het dat helemaal niet is. Het slot weet daar dan ook wel raad mee. Je ziet het niet aankomen, ik althans niet. Een feest om naar te kijken, deze Love at the Top en nog geen dag verouderd.