Opinions

Cool!

Ho-Cheung Pang heeft een groot hart voor slasherliefhebbers!

Ik heb nog maar weinig goede slasher - horrorfilms uit Azië gezien maar deze film kan zich gemakkelijk spiegelen aan de hoge Europese horrorstandaards. In het slashergenre is het steeds moeilijker om met nog een beetje een originele moordscene voor de dag te komen. Echter niet voor Ho-Cheung Pang! Hij levert hier bijna stuk voor stuk originele moorden af. Daarnaast heeft hij ook veel aandacht voor het visuele plaatje ( o.a. prachtige openingstitels! ).

De escalatie van perversiteit, geweld en andere ranzigheid in de hotelkamer is het beste wat een horrorfilm mij in tijden heeft geboden, de tijd in deze lange scenes wordt lekker uitgebuit en toch constant benut! De film is niet zenuwslopend spannend maar dat neem ik gemakkelijk voor lief dankzij een wat andere setting: op de huizenmarkt waardoor de film alsnog een duistere en tevens lichtkomische ondertoon krijgt.

Verplichte kost voor slasherliefhebbers! Hopelijk een perfect pleidooi òf prikkel voor vele regisseurs om hun films wat meer op te leuken met originele moorden of er in ieder geval wat meer tijd in te steken. Een dikke 4*

Laatst herzien en waar dit in mijn ogen een ideale mogelijkheid moest zijn om mijn cijfer weer wat op te krikken, gebeurde het compleet tegenovergestelde. Wat een ongelofelijke, standaard biopic is dit toch zeg! Zeggen dat de muziek van Cash mij niet zozeer ligt is een, maar Mangold breekt zijn scenes veel te snel af waardoor je constant naar verschillende concerten kijkt maar je ook nooit de kans krijgt om uberhaubt van de muziek cq sfeer te genieten. Verder ging het drama, ondanks de goede acteerprestaties van met name Reese Witherspoon en Joaquin Phoenix, compleet langs mij heen en dat duurt dan bijna 140 minuten lang! De muziek viel niet echt te behappen, veel erger was het vreselijk ongeinspireerde camerawerk en de vreselijk voorspelbare keuzes die Mangold maakt om deze film op te vullen. Iets waar Mangold sowieso wel een handje van lijkt te hebben.

Enige moment wat echt de moeite waard is, is het concert in de gevangenis waar Cash Folsom Prison Blues vertolkt. Verder kijkt het allemaal nog wel redelijk weg, op de momenten na dat Mangold weer eens wisselde van concert of Cash in een dip zat, momenten waarop ik mijn hoofd wijselijk afwendde richting het prachtige landschap van Nieuw - Zeeland. 2*

Inderdaad prachtige contemplatieve, maar helaas onbekende film!

Mijn eerste film van Nicolas Roeg. Kan er dus nog niet veel uit afleiden, maar afgaande op deze film in ieder geval wel dat hij liever wat beelden schiet om zijn verhaal kracht bij te zetten i.p.v te verzandden in ellenlange dialogen.

Het begint allemaal wat onwennig. Vrij bruut eigenlijk, alhoewel het een en ander wel onverklaard blijft waar ik in het begin even wat moeite mee had. Immers waarom blijft dat jongetje zijn vader liefhebben, terwijl hij op hem schiet? Roeg laat dit voorval echter voor wat het is en een groot voordeel hiervan is uiteindelijk dat er geen ruimte voor treurnis is maar dat het avontuur snel kan beginnen.

En wat voor een avontuur. De hitte wordt goed voelbaar gemaakt en niet alleen maar door elkaar in redelijk snel tempo opvolgende shots van de zon en haar zonnestralen. De gemoedstoestand van de kinderen wordt uitvergroot door te spelen met geluid. Zo worden bepaalde geluiden gedempt, twijfel je of je met omgevingsgeluiden te maken hebt en worden eerder gebeurde gebeurtenissen erdoor heen verweven. Roeg is dus een meester in het uitvergroten van bepaalde gedachten. Het leek net alsof ik even kind was, in vertwijfeling over vele dingen in de ruige natuur. Maar tegelijkertijd ook proberend om een te worden met de natuur.

Verder veel mooie plaatjes van dieren, die op een geheel eigen manier zijn vastgelegd. Soms wordt er jacht op gemaakt, soms dienen ze als aaibaarheidsfactor en soms metaforisch, als een op handen zijnde verschrikkelijke gebeurtenis. Prachtig hoe beelden over elkaar heen gemonteerd worden, danwel even stilgezet worden.

Een film waarin constant onderhuidse spanning huist. Mooiste momenten ongetwijfeld de zwemscènes. Dat had zo `n bevrijdende functie, tevens ook hartverwarmend mooi ja. Gaf veel beter weer, dat het leven er een is van kansen en gemiste kansen. Duizenden keren beter dan een slotmonoloog waarin zoiets beweerd wordt!

Dacht nog eventjes dat Roeg de moralistische kant opging toen wij in slow motion zagen dat enkele dieren door Westerse jagers werden doodgeschoten. Weinig kwaads te melden over deze film. Gaat dit zien! Goddelijke cinematografie die de verbeeldingskracht op weg helpen en je in hypnotiserende toestanden doet belandden dankzij weinig verhalende dingen, op de eerste 10 minuten na dan. Veel memorabele scènes gezien. 4,5*

P.s. Laat je niet afschrikken door de lelijke dvd - cover ( niet deze poster hierboven ). Iets waar meerdere films van Roeg een handje van hebben.

Wall-E is de eerste Pixar productie die het voor elkaar heeft gekregen om het zo ver te schoppen tot een plaats in mijn dvd collectie!

De 1ste 45 minuten baadt de film zich in alle rust, die tevens een absorberende werking op de kijker heeft, omdat er nauwelijks tijd besteedt wordt aan het minimaal aantal perikelen die Wall-E meemaakt en iedereen zich zodoende maximaal kan verwonderen bij de te aanschouwen beeldenpracht op de (gedoemde) aarde.

De kennismaking en latere affaire tussen Wall-E en Eve zou roet in het eten kunnen gooien, maar doet dat niet omdat de 2 samen gewoon een schattig stelletje vormen.

Wall-E slaat wellicht wat ver door in het hele: bescherm de aarde tegen de dikke, alleen maar consumerende mens - boodschap. Toch kon ik mij er nooit zo aan storen, aangezien het luxe ruimteschip waar men op vertoefde veel leuke creatieve details en visuele flair met zich meebracht. De verwondering op de gezichten van de crew, nadat ze voor het eerst met het fenomeen aarde en diens schatten kennismaakten woog zwaarder op tegen de vaak, nogal storende Pixar - moraal.

Een verrassing, Pixar weet te imponeren. Een 4*

Eerst wil ik Koreeda even complimenteren voor het briljante uitgangspunt van deze film. Prachtig gewoon en nog nooit heb ik zoiets in een film teruggezien. Natuurlijk wordt er weleens in films teruggekeken op het leven, alleen gaat het dan vooral om verloren gegane kansen en wordt de naderende dood vaak als een schrikbeeld gepresenteerd die hoe dan ook onafwendbaar is. De dood is vaak abrupt, maar hier blijft alles magisch tot het laatste moment, als het licht uitgaat.....

Hier gelukkig niet. Hier vooral veel aandacht voor alle personages. De regisseur is erg begaan met zijn personages en brengt feilloos vele karakteristieke eigenschappen van hen naar voren. Dat wist mij te ontroeren. Prachtig om te zien hoe iedereen op een menswaardige manier afscheid van de aarde nam. Fraai, hoe de film erin slaagt om alle mensen nog een keer te laten genieten van een hoogtepunt uit hun leven. Het onderwerp wordt ook luchtig gepresenteerd. Dat komt denk ik vooral omdat de film erin slaagt om de vaak onvermijdelijke confrontatie tussen stervende en zijn nabestaanden te vermijden. Deze film draait niet om het verdriet van de nabestaanden, maar om het geluk van de stervenden in zijn voorbije leven in beeld te brengen. De momenten die de stervenden uitkozen mochten er wezen. Ik vond met name de 2 oude vrouwtjes prachtig gedetailleerd hun favoriete herinnering neerzetten. Kippenvel toen de vrouw met de `rode`jurk ` het jonge meisje voordeed hoe ze moest dansen . Maar ook de scène op dat bankje tussen 2 zwijgende mensen mocht er wezen.

Gevoelsmatig deed deze film mij erg veel. Nog meer dan Dolls. Dat kwam doordat de hoofdrolspelers allen prachtige mimieken op hun gezichten toverden. Zo puur, nuchter en vol van intens geluk. Geen moment angstig voor hun naderende dood, maar uiteindelijk tevreden terugkijkend naar hun leven op de aarde. Toen die vrouw over schommelen en koekjes begon verzeilde ik zelf al snel in een nonstalgische bui. De ontwikkelingen in de film wisten mij zelfs te activeren om terug te dwalen naar schoolkampen en andere tentvakanties in de natuur. Erg mooi toch, dat een film zoiets kan bewerkstelligen. Een film dus met een hart en een ziel. Gewoon op een mooie manier filosofisch, zonder interessantdoenerij.

Mijn 3de 4,5* deze week. Het moet niet gekker worden.

Overigens kan de film later nog naar een 4* herleidt worden. Cinematografish en muzikaal vond ik de film namelijk niet echt bijzonder. Maar dat weegt bij een 1ste kijkbeurt niet zo zwaar als bij een 2de kijkbeurt.

In het jaar dat Shindo, Truffaut, Antonioni, Visconti, Fellini, Godard, Wilder, Kubrick, Hitchcock en Bergman allemaal een film uitbrachten. Kwam Kurosawa met The Bad Sleep Well voor de dag.

In zijn oeuvre past deze film tot nu toe inderdaad het meeste naast High and Low. Maar waar die film te lang opbouwt naar een ontvoering, val je hier gelijk met de deur in huis. De film registreert een bruiloft, je hoort de intimici klagen over de oprechtheid ervan en over schandelijke praktijken van speechende mensen. De muziek schalt allesbehalve subtiel door de luidsprekers en het aanwezige publiek vergaart zich aan enkele, zo zou later blijken, belangrijke kopstukken voor deze film die peentjes zweten.

Het leuke is dat ik het plot hierboven nog niet gelezen had. En dat zelfs de gegevens hier als een verrassing kwamen. Ingenieus plot, die ook aardig wordt uitgewerkt. Op sommige momenten een echte thriller, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van de zwart - witte look van de film. Het zorgde voor wat creepy momenten. Naast de geneugten gaf de film, de keerzijden van wraak ook goed weer. Er worden hier mensen gekwetst. De personages staan daar echter niet ongevoelig tegenover, wat voor mooie momenten zorgt. Toshirô Mifune kende ik ook niet terug, ging goed op in zijn rol dus.

Deze Kurosawa wijkt echter wel af van andere films die ik tot nu toe van hem zag, met dikwijls een happy end. Tenminste altijd wel voor een personage of een bepaalde doelstelling. Waar Kurosawa in Ikiru de strijd aanging met bureaucratie doet hij het hier met de corruptie. Alleen jammer, dat sommige personages met een te hoog ` slappe knietjes ` euvel kampen. Die nederigheid werkt soms storend. Soms is het gewoon tegen het belachelijke aan. Een man die een vrouw en een dochter heeft en gewillig gedood wil worden in het begin.

Kortom een film om je in te verliezen. Verder waag ik mij, net als Freud graag door de waslijst van Kurosawa heen. Red Beard, Drunken Angel, Derzu Urzala, Dodesukaden en Stray Dog hebben mijn aandacht alweer getrokken. Zijn latere films mijd ik nog maar even. 4*

Fijn popcornvermaak!

De eerste 10 minuten zijn gelijk zeer fraai: een prachtige, korte uiteenzetting van enkele belangrijke gebeurtenissen uit de geschiedenis, in combinatie met wat speels gefriemel met namen tijdens de optiteling. Zo, val ik het liefst een film binnen!

De eerste moordscene was ook een juweel, tesamen met Zack Snyder `s geinige focus voor die smiley button. De eerste moordscene zadelde mij alleen wel met een verkeerd verwachtingspatroon op. Ik dacht namelijk dat ik naar een film zou gaan kijken waarbij de voormalige superhelden hun leven veilig moesten stellen en de dader zouden proberen te ontmaskeren.

In zekere zin gaan alle superhelden ook niet geheel veilig door het leven en ook de dader wordt uiteindelijk wel ontmaskerd. Maar Snyder `s focus gaat in eerste instantie uit naar geheel andere zaken. Het deert eigenlijk niet veel dat Snyder constant uit de bocht vliegt en zich niet focust op èèn verhaal, het geeft de film een prettige, bepaalde sfeer mee, waardoor je nooit precies weet wat de volgende scene gaat brengen.

De muziekkeuze is wat gemakkelijk en gerecycled te noemen, 99 Luftballons, The Ride of Valkyries, muziek uit de film Koyaanisqatsi......maar welk nummer past er nou beter bij een begraafplaats dan The Sound of Silence?! Daarbij kon ik mij niet storen aan de muziek, omdat Snyder een kwispelende filmfan blijkt te zijn en er lustig op los refereert naar andere films, wat ik vaak wel kan waarderen. De knipoog, door dat Hallelujah nummer tijdens een sexscene te gebruiken, kon ik ook waarderen. Er valt genoeg humor in de film te bespeuren.

Helaas weet Snyder zich wel enkele pretenties op de hals te halen, bv. in de vorm van Dr. Manhattan. Qua uitstraling mocht hij er zeker wezen, echter: had hij zijn mond maar dicht gehouden! Dat blauwe figuur kon alleen maar doemdenken en serieus kijken, ik had graag wat meer van zijn bijzondere krachten gezien, zonder de nu geldende bijbehorende voorwaarden, waar je jezelf eerst doorheen moest wurmen.

De film was nog veel beter uit de verf gekomen, mocht hij nog wat luchtiger zijn geweest en zich niet met van allerlei wereldproblemen had bemoeid. Na afloop ben ik in ieder geval geen sikkepit wijzer geworden qua inzicht van alle wereldproblemen, ik ben de hele riedel al compleet vergeten. Het hield de boel teveel op, daarbij vind ik dat je doemdenkscenario `s best als kapstok voor je verhaal kunt gebruiken, maar laat het dan daarbij, zeker bij zo `n soort film!

Voor 150 minuten film(!) zit er ook maar bar weinig actie in de film. Ik had graag meer actiescenes gezien, aangezien de actiescenes die er in deze film zaten prima voor de dag kwamen en wel bleven hangen! Een film met 2 gezichten, waarbij ik mij wel goed vermaakt heb dankzij Snyder `s uitzinnige decors ( niet altijd even mooi! ) en dankzij zijn vertelstructuur, die een ritmiek van de hak op de tak heeft. 300 blijft echter de te kloppen film van Snyder! Een 3,5*

Een film die zich afspeelt in een gebied in The Northern Territory. De film is We of the Never Never genoemd omdat dit impliceert dat mensen die zich eenmaal in dit gebied gevestigd hadden dit gebied nooit meer wilden verlaten.

Met zijn tropische klimaat, zijn billabongs, watervallen en zijn geschiedenis ( de Australiers hielden de Aborginales lang tevreden met honden, eten, bloemen en hun vrouwen, in ruil voor het aanleggen van de Stuart Highway tussen Adelaide en Darwin, totdat ze besloten om minder te delen met de Aborginales, die op hun beurt niet in staat waren om te communiceren dat ze hier ontevreden over waren, waarna er uiteindelijk 2 wegwerkers ergens tussen Alice Springs en Tennant Creek gedood werden met speren. Waarna vanuit Adelaide een sherrif gestuurd werd die de moordenaar moest zoeken en terloops 16 Aborginales afslachtten met zijn pistool wat leidde tot het uisterven van communities die afhankelijk waren van de mannen. Men vond het wel fijn dat de Aborginales nu uit de weg geruimd werden, met name de boeren omwille van hun vee ) is dit gebied in werkelijkheid absoluut een bezoek waard!

Helaas is de film zelf nauwelijks het aanzien waard. Woorden als truttig en achterhaald maken zich al gauw meester van mij. Fraaie cinematografie heb ik nergens kunnen ontdekken, alhoewel de film een knieval doet voor vrouwen die dravende paarden in het water kunnen apprecieren. Cinematografisch had er veel meer gedaan kunnen worden met de lichtsinval, ik had nu echt het gevoel naar een stoffige, donkere, brave film te kijken die zojuist van de zolder was getoverd. Vooral het 1ste uur van de film was nauwelijks door te komen. Nee, het was vooral een vecht tegen de slaap ervaring. 1,5*

Tegenvallende film, waarin ik mij vooral stoorde aan het grote aantal nep scènes waarin er natuurlijk ook plaats is voor een held. Ik begrijp ook niet waarom deze film over de Vietnam oorlog nog is uitgebracht, na al 4 prachtige oorlogsfilms over het hetzelfde onderwerp die al 4 hete hangijzers behandelden: verandering thuissituatie van militairen, de controle over jezelf verliezen, extreme geweldsituaties en de groepsdruk bij het leger.

Natuurlijk werd er in deze films ook al veel kritiek geleverd op oorlog voeren en zag je hoe Amerika als een psycho tekeer ging in Vietnam. Geweldige plaatjes van Vietnam waren er ook al genoeg geschoten maar ze blijven leuk. Toch niks nieuws onder de zon dit, 1,5*

Redelijk geslaagde film, waarin Nicolas Cage helemaal tot zijn recht komt. Humoristisch, bij vlagen: Nicolas als fastfood verzamelpunt, sneeuwbal als afscheidsgroet enz. De boodschap van deze film heb ik wel vaker gezien dus dat vond ik niet echt bijzonder, het einde is wel gewoon lekker realistisch. 3*

Ik wist van tevoren dat ik geen originaliteit kon verwachten, ik ging voor de humor en dan vooral voor de grappige scènes waarbij een vrouw haar ex d.m.v. een nieuwe vriend zou laten wanhopen. Dit kon weleens een leuke humorfilm zijn. Helaas pakte het iets anders uit: niet optimaal gebruik gemaakt van scènes om de ex een hak te zetten, de samenwerking tussen Kat en de mannelijke escort vertoonde scheurtjes en dan weer niet, dat wilde ik dus niet zien! Dat lijkt mij meer wat voor een soap. Een paar grappige scènes waarbij Kat `s familieleden de escort proberen in te palmen zijn nog wel leuk, maar de rol van de ex is eigenlijk overbodig en dat is toch niet de bedoeling van de regisseur geweest schat ik zo.

Normaal hecht ik geen waarde aan slechte acteerprestaties, ik let vooral op heel goed neergezette personages. Maar die Debra Messing acteerde echt als een blok brandhout, ze had geen charisma, niks vrolijks over zich, helemaal niks...Dat wat extra `s toevoegde aan deze film. Oh ja, ik heb me toch nog wel vermaakt. Maar de minpuntjes zijn er te legio om tot een voldoende te komen. 2,5*

Werckmeister Harmóniák valt te omschrijven als een trage, bloedmooie en onheilspellende trip binnen een gemeenschap die leidt aan destructiedrang. Temidden van een toneel van opkomende anarchie, probeert de hoofdrolspeler ''de ziedende bevolking'' te laten opteren voor de wonderen van deze wereld. Hij lijkt echter een roepende in de woestijn te zijn, aangezien mensenmassa `s blijven samenklonteren op het centrale plein en het slechts een kwestie van tijd lijkt te zijn voordat de vlam in de pan slaat.

Tarr weet feilloos een majesteuze sfeer op te roepen. De opening van de film was een prachtig rollenspel over een zonsverduistering die al het leven even teniet deed, om daarna weer op te bloeien. De opbouw van deze scene was immens machtig, omdat hij je langzaam aan de hand nam door een utopisch landschap, waar de mensen die hun rollen speelden heilig leken te geloven in hun rol en hoopten op het in vervulling komen van hun rol. Vooral de man die de zon speelde ging helemaal op in zijn rol.

Aan de hand van oogverblindende cinematografie weet Tarr zijn kijkers onder te dompelen in zowel dromerige als in grimmige sferen. De buitenscenes ogen geweldig, dankzij Tarr `s oog voor mooie plaatjes: een wandelaar wiens schaduw of gezicht oplicht als hij langs straatlantaarns of huisverlichting manoeuvreert, een wandelaar die recht op een net ontwakende zon afloopt of een vrachtwagen met mysterieuze lading die `s nachts een plaats aandoet, gadegeslagen door het hoofd van een persoon. De scenes met de walvis, op het dampende plein, de kinderen met vogelsinstinct, in de straten en in het ziekenhuis zullen mij meer dan bijblijven.

Kortom: een meeslepende, betoverende film waarbij ik langzaam in een soort van prettige trance verzeild raakte. De muziek was al even subliem als de adembenemende cinematografie. 4,5*

Een valse walvis in aantocht!

Op zich een leuke film om te kijken, al moet mij echt even van het hart dat ik mij soms stoorde aan de enorme dosis vals sentiment die over de kijker wordt uitgestort. Het gehandicapte broertje van Gilbert Grape heeft natuurlijk een verstandelijke handicap van de ergste gradaties, om de boel nog wat uitzichtlozer te maken en vlak voordat ma de pijp aan Maarten geeft vermeld ze net op tijd dat ze zielsveel van haar oudste zoon houdt. Op zich heb ik er geen moeite mee dat deze dingen gezegd worden, maar het gaat om de timing die een muilkorf verdient. Er wordt ook geen poging onbenut gelaten om maar drama door de film heen te pompen.

Een voorbeeld:

Gilbert Grape werkt in een kleine dorpswinkel, die bedreigt wordt door een XXL - supermarkt in de nabijgelegen grote stad, die steeds meer klandizie ontrekt aan de dorpswinkel, de eigenaar weet wel waarom: De grootschutter heeft een aquarium mèt kreeften! Tot zover niets aan de hand, maar als Gilbert Grape op een dag onverwachts een taart haalt bij de concurrent, komt hij toevallig....toevallig.....zijn baas tegen, die hem bedenkelijk aankijkt. Even een taart halen is er niet bij voor deze regisseur, ook alle (kleine) gebeurtenissen moeten een dramatische link met zich meedragen. Vreselijk!

Gelukkig is daar in de verte, nog een fantastische rol van Juliette Lewis die de boel niet alleen voor Gilbert Grape opfleurt, maar ook voor de kijker die maar wat graag wegbeent uit het troosteloze dorp, dat op een paar scenes na bijzonder lelijk in beeld gebracht werd. Al was daar dus niet zo veel voor nodig. Maar het geeft de intenties van de regisseur goed weer, een inspiratieloze bedoeling creëeren.

Ondanks alle negatieve aspecten liet de film mij toch niet helemaal onberoerd. Toen ik de film pas voor ons mam opzette en na 2 uur weer uit de dvd speler haalde, bleek de muziek tijdens de aftiteling toch best wel geniaal te zijn. Daardoor een half punt meer dan aanvankelijk in gedachten. Een 3*

Een speelse en ontroerende film. De monsters zijn allemaal geweldig vormgegeven en beschikken 'hoe groot ze ook mogen zijn' nog over dezelfde nukken als kleine kinderen die prat kunnen gaan op het voeren van welles - nietes discussies en gevoelige aandachtsensoren hebben als er iemand anders voorgetrokken dreigt te worden.

De speelscenes zijn lekker wild en uitbundig, de landschappen zijn afwisselend van aard waardoor het eiland soms een continent lijkt te zijn en de eindscene waarin moeder haar zoon omarmt voelt warm en oprecht lief aan.

De scene waarin Carol zijn droomwereld schetst in de grot is ook prachtig. Spike Jonze kiest gelukkig ook niet voor een zwart - wit benadering ten opzichte van ruzie maken. De ruzies tussen de monsters worden niet zomaar even opgelost door 'de koning'.

Een fantasierijk gebeuren dat op visueel vlak altijd weet te verwonderen! 4,5*

Dit is pas film!

Na het wat slappe debuut 25 Watts herstellen beide regisseurs zich en hoe. Mensen die niet houden van de Aziatische zwijgcinema kunnen zich maar beter bergen. Want met gevoelens lopen de hoofdrolspelers niet te koop. Verder ook geen absurde humor zoals we in Van Warmerdam `s oeuvre bespeuren. Toch deed de film mij denken aan films van Van Warmerdam.

Er wordt namelijk een geheel eigen sfeer geschapen. Alsof je afgesloten bent van de buitenwereld en niet beter weet dan zo te leven. De decors zijn hier alleen nog wat minimalistischer. Net zo als de opbouw van de film. Tergend langzaam komt zij op gang. Bepaalde processen worden herhaald, zij het met enkele kleine, nauwelijks waarneembare toevoegingen. Geen grootse karakter ontwikkelingen hier en dat maakt de film misschien wat troosteloos maar wel zeer oprecht en echt tot een levendig en vooral integer en grappig kunstwerkje dat zich langzamerhand steeds meer begint te ontvouwen. Alhoewel de aangedane locaties uiteindelijk beperkt bleven. Daar waar de zwart - wit look van 25 Watts mij tegenviel, wordt het gebruik van kleur mooi uitgebuit. Geen felle kleuren, maar lekker zacht. Fijne muziek ook verder, alhoewel niet echt aanwezig.

Van Warmerdam haalt zijn humor vaak uit het absurde of juist uit burgerlijke nieuwsgierigheid. De humor hier zit hem in hoe de hoofdpersonages gevangen zitten in een soort van steeds terugkerende cyclus die zich blijft voortzetten. De film heeft genoeg contrast voorhanden om dit nog eens uit te buiten. En dat zonder geschreeuw en met een portie droge menselijke omgangsvormen. Met recht een tragikomedie! Tevens een film die je maar zelden ziet. Verdient veel meer aandacht! Dikke 4*

De titel van de film gaf mij een beetje het idee, dat ik te maken had met de voorloper van AHX. Dat was dus absoluut niet zo. Het is meer een voorloper van de gangsterfilms.

Het plot sprak mij hoe dan ook erg aan, een moederskindje zijn en tegelijk een harde crimineel! Ook namens mij lovende woorden voor de acteerprestaties van James Cagney. Hij zet echt een karakterrol neer van een harde crimineel. Ondanks een twijfelachtig begin waarin hij migraine aanvallen krijgt.

De film verloopt vlot en blijft boeiend om te kijken. Ik heb mij ook bijna niet geërgerd aan iets. Een uitzondering hierop vond ik de plotselinge dood van Cody `s moeder . Zij speelde een fantastische rol. En dan ineens horen we dat ze doodgaat, ik had graag gezien hoe ze aan haar einde was gekomen, ik vind dat je haar personage toch wat te kort doet door zomaar even te zeggen tussen neus en lippen door dat ze in haar rug is geschoten . Het zou leuk zijn geweest als ze het even hadden gevisualiseerd, dan blijft het ook veel meer hangen.

Wel interessant om te zien hoe Cody met de situatie omging. Hij werd alleen maar meedogenlozer . Verder vond ik de film ook erg grappig, met name Cody. Niet voor niets is James Cagney later gecast voor de komedie One, Two, Three. De schop onder de kont en het neerhalen van zijn vrouw zijn hilarisch, maar ook de reactie van zijn vrouw vlak daarvoor: Mama is aarbeien halen voor haar lievelingetje . En het einde van de film is ook zeer geslaagd en maakt van deze film een onvergetelijke catfight maar dan tussen de politie en de criminelen. 4*

Geweldige karakterstudie van 4 personen die elkaar steeds verder in het nauw drijven. Elizabeth Taylor en Richard Burton spannen de kroon, met hun onderlinge geruzie. Dit mondt vaak uit in vele sarcastische reacties en venijnige acties.

Eigenlijk ontzettend veel gelachen om met name Taylor en Burton. Taylor in een wat destructieve rol en Burton met zijn pantservest aan in een sarcastische rol. Geweldig als Burton zegt tegen Taylor dat niet iedereen zo uitbundig lacht als een hyena. Waarop laatstgenoemde direct de bal weer terugkaatst.

Daar waar normale mensen hun gasten het naar het hof maken en alles netjes opruimen voordat men komt, gebeurt hier eigenlijk alles tegenovergesteld. En daar waar normaal veel harmonie heerst tussen echtparen als iemand op bezoek komt, krijgt het bezoek hier alles mee van de vete tussen 2 kibbelende kippen. Geen schaamte, geen grenzen.....Iedereen mag meegenieten, glazen aan de muren zijn overbodig. Wat leidt tot hilarische dialogen en taferelen, al helemaal als het bezoek, ook wat losser wordt. Zonder dat de film veel van locatie wisselt en de 1ste 40 minuten vrijwel zonder muziek.

Verder reuze interessant om te zien hoe de grenzen steeds verder vervaagden. Had Burton Martha al na luttele minuten voor zuipschuit uitgemaakt , dan was George met zijn gevolg vast snel vertrokken. Terwijl hij later gehoorzaam opvolgde wat hem werd beveeld. Hij liet nu zijn vrouw beledigen en volgde een order op.

Geweldige film, die heel even wat inzakt als de mannen buiten een onderonsje hebben. Verder absoluut zijn klassiekerstatus waardig! En hulde voor de prima acteerprestaties, die voortvloeien uit apart taalgebruik vol van accenten en het wat voorspelbare maar prachtige einde Who `s Afraid of Virginia Woolf? I Am! 4*

Horror? Horror? Wat nou horror? Dat was eigenlijk mijn 1ste reactie na het aanschouwen van het 1ste uur van deze film.

In 1ste instantie was de film er vooral eentje die je in staat stelt om aparte mensen te observeren. Boeiend genoeg hoor, het deed mij allemaal wat denken aan Calvaire. De politieagent mengt zich onder de bewoners en al snel verzeilt hij in grappige situaties waarin hij wat onzeker oogt:

I am a police officer. As you can see.....Lekker droge humor dus. Het voelt voor de man allemaal wat onwennig aan.

De cultuur van de bevolking op het eiland wordt extreem apart weergegeven. Absurditeiten te over, het heeft wel wat weg van een soort vrolijke hippiecommune. Hier gelden geen regels. Niet erg, ware het niet dat de eilandbewoners langzamerhand veranderen van grappig en leuk in ontoerekeningsvatbaar. Wat moet je doen als je als een rat in de val zit en collectief geofferd dreigt te worden? Zo `n sekte is gevaarlijker dan een seriemoordenaar. En hier ook geloofwaardig, gelukkig zonder veel motivaties aan te voeren, voor hetgene dat hier gebeurt. Dat maakt de situatie ook penibeler als iedereen iets aanneemt en blind is voor andere argumenten.

Na dit gezien te hebben besef je dat de film uiteindelijk wel degelijk tot een van de sterkere horrorfilms in de historie behoort. Alle leuke, voorbije gebeurtenissen kun je ineens in een ander perspectief plaatsen. Onheilspellend is daarbij het juiste woord. De regisseur slaagt in zijn opzet door aanvankelijk aardige mensen als onheilspellend neer te zetten . Tijdens de ceremonie met de zwaarden sloeg de schrik mij pas echt om het hart. Ik dacht echt dat er gewoon een willekeurig iemand uit de commune geofferd werd . De film is dus erg onvoorspelbaar.

Maar ook de cameravoering vond ik de moeite waard. Vooral de scènes die zich afspeelden bij de kust waren oogstrelend. Prachtige zonsinval!

De scènes blijven een dag nadat ik de film gezien heb door mijn hoofd spoken. Vooral de muzikale, erotisch getinte bijdrage van Willow `s dochter was magistraal. Maar ook de optochten, de spelletjes, de naakte vrouwen etc. blijven maar dolen in mijn hoofd. Een echte klassieker inderdaad, die anno 2007 nog steeds niet geëvenaard is in zijn gekkigheid en apartheid. Ik wilde eigenlijk gaan voor 4 sterren maar ik concludeer nu dat ik steeds positiever wordt over deze film en hem gauw weer eens wil zien. 4,5* dus voor een fascinerend schouwspel. Eerst lekker observeren en daarna beetgepakt worden.

Ik ben het wel eens met de mensen die zeggen dat het deze film aan een overkoepelende sfeer ontbreekt. Nu ogen veel van Lynch ` films op een bepaalde manier fragmentarisch maar sluit het allemaal toch naadloos op elkaar aan. Hier was dat allemaal een stuk minder het geval.

Wat niet betekent dat dit geen vermakelijke film is. Soms weer lekker vreemd bij momenten. Ik heb mij samen met mijn vriendin kapot gelachen toen Cage uit de auto sprong en zich voegde bij Dern. En dan die scene dat wij 3 dikke dames op een schijnbaar erotische manier in beeld zagen dansen. En hoewel het Bobby Peru personage kut was, was zijn ondergang grappig in beeld gebracht. Net zoals die andere huurmoordenares een vervaarlijk maar hilarisch spel speelde op leven en dood met die andere man de achter Cage en Dern aanging.

Veel minder waren die constante herhalingen van een brandend huis en de rompslomp rondom de moeder, die in het begin nog wel grappig was in haar rol als bemoeizuchtig kreng. Qua muziek soms wel sfeervol, maar soms nikszeggend. 3,5*

Een prima western,

Al maakt de film zijn reputatie als een van de meest gewelddadige, nietsontziende western der westerns niet helemaal waar. Het geweld zou schering en inslag moeten zijn, maar vaak komt de film ook met genoeg rustmomenten voor de dag, waar meer dan genoeg tijd is om naar hartelust te recreëren.

Ondanks het feit dat westerns niet mijn ding zijn en dat waarschijnlijk ook nooit zullen worden, heb ik de tijd vlot uitgezeten. De beginscene, de spectaculaire treinroof en de eindscene zijn absoluut, mooie actiescenes van formaat! Een dikke 3*

Vermakelijk filmpje om te kijken en die de de kijker soms aardig op het verkeerde been weet te zetten. Nadat Sam Lambardo al vrij snel een rechtszaak aan zijn broek krijgt dacht ik dat er de gehele film wel getwist zou worden over de schuld/onschuld van Sam. De vele plotwendingen vind ik juist erg geslaagd omdat de meeste films zich vaak richten op slechts 1 wending en dat vaak op het einde van een film prijsgeven. Ik zie er ook wel een uithaal in, naar de vele Hollywood producties die zich slechts op dè wending van een film richten en vergeten om de kijker de rest van de film ook te vermaken.

De film ziet er trouwens ook lekker zonnig uit, met al die schaarsgeklede vrouwen en de af en toe mooie natuurflora. Verder speelt Matt Dillon weer geweldig droog, zoals alleen hij dat kan. 4*

Mijn post apocalyptische periode waarin ik lijk te beseffen dat Nederland nog wel het een en ander te bieden heeft op het gebied van cinema continueert zich met een fraaie film over de provincie Zeeland.

De serene, voor Leen gekmakende rust steekt mooi af tegen de wilde uitspattingen van de 3 hoofdrolspelers. Qua beeldcompositie heb ik mijn vingers soms af zitten likken, Zeeland is mooi en dat lijkt de regisseur begrepen te hebben. Windmolens, zandplaten, bruggen, dijken, havens....Mooi om zoveel infrastructuur zo waarachtig mooi gefilmd terug te zien in een film, geeft de film samen met dat unieke Zeeuwse taaltje gelijk ook zijn eigen identiteit en sfeer mee. Verder veel prachtige blauwe kleuren ( die scene op de dijk! Oeffff....) en ook veel schuine cameraposities tijdens conversaties tussen de 3 vrienden, waardoor je dicht maar gelukkig niet zowat op de neuzen van de hoofdpersonages kijkt, al maakt het wel dat ze wat groter lijken wat voor een mooi contrast zorgt.

Het verhaal over de avonturen van de jongens was ook gaaf in beeld gebracht. Sterk acteerwerk waarbij ik vooral een pluim moet uitdelen aan Fedja van Huêt, die een prachtige rol neerzet als een jongen die onbevreesd, dromend, ongrijpbaar, maar tegelijk wat reddeloos verloren door het leven gaat. Absolute hoogtepunten waren de droomscenes in the Irish Bar en onder water een biertje drinken.

Uiteindelijk voelde de film richting het einde net wat te zwaar en gedramatiseerd aan, daar waar ik een wat luchtigere kijk waaschijnlijk meer geapprecieerd had. De muziek wist mij ook niet gelijk te vatten, alhoewel zeker niet irritant.

Dat elke privincie in Nederland eens zo mooi in beeld gebracht mag worden als de provincie Zeeland! Hoe ik meer ik terugdenk aan deze film, hoe meer belachelijk ik het ga vinden dat ik nu niet gelijk een 4* laat noteren eigenlijk. Dikke 3,5*

Machtig!

Heerlijk lollig vermaak van de bovenste plank. Het heeft totaal geen pretenties en dat de makers dwepen met het maken van een cult klassieker herken ik ook niet zo. Gewoon een klein dorpje als setting met wat plaatselijke folklore, die volledig draait om zijn mythe en behoorlijk foute muppets gone bad poppen. Ieder personage is een sieraad op het scherm, zelfs de jongeren die werkelijk waar iedere horrorwet met voeten weten te treden. Visueel immer kleurrijk en oogstrelend!

Droge humor gecombineerd met dik aangezette personages en foute hommages aan gekende kinderliedjes.

4,5*!

Geweldig rechtbankdrama!

Alhoewel drama? Billy Wilder geeft weer een onvervalste komische noot mee aan deze film.

Normaal sla ik films die zich afspelen in een rechtbank graag over maar deze film weet constant te boeien. Dat komt omdat de film luchtig van aard is en geweldige personages herbergt. De rol van excentrieke, mysterieuze Duitse dame is Marlene Dietrich op haar lijf geschreven. Het is nooit helemaal duidelijk aan welke kant het dubbeltje nou gaat vallen. Maar ook de zuster die het zwaar te verduren heeft door toezicht te moeten houden op Wilfred Robarts is in haar element. Heerlijke strenge rol die perfect klikt met het cynische karakter van Wilfred Robarts. De chemie spat van hun conversaties af.

De film komt snel op gang en herbergt al snel enkele mooie momenten doordat de hoofdpersonages meer doen dan alleen maar praten en praten. Niet dat deze film visueel veel voorsteld maar daar maak ik mij eigenlijk niet zo druk om. Net zo min als dat de muziek het nogal laat afweten. Mooiste moment waren de flashbacks in Duitsland, o.a. met het bed .

De film moet het dus vooral hebben van een sterk verhaal en goed neergezette rollen. Ik ga gewoon verder met het uitdiepen van Billy Wilder. 4*

De afgelopen periode heb ik flink wat martial arts films gezien, maar een van de bekendste films onder hen, daar was ik nog niet aan toegekomen, wel nu:

Wat een portie melodrama! Zelfs Almodovar zou zich nog uit de voeten maken, als hij met zo `n valse opstapeling van drama geconfronteerd zou worden.

Ang Lee had zich voorgenomen om een van de beste martial arts films te maken, maar veel verder dan vliegende personages die via een tokkelbaan naar beneden suizen komt hij niet!

Het gevecht in het restaurant en het gevecht in de boomtoppen torenen nipt uit boven de andere duffe gevechten, die ofwel onderbelicht zijn, danwel een gebrek aan personages bevatten met een soepele gevechtstechniek. Het ziet er bijna allemaal zó nep uit!

Dat is te danken aan Ang Lee, die voor ogen had om personages te casten die kunnen vechten èn kunnen acteren, zodat 2 uur droog Chinees melodrama wat gemakkelijker te behappen is, maar wij geen specialisten op martial arts vlak aan het werk zien, waarvan acte.

Ik heb mij echt stierloos lopen ergeren aan het saaiige maar pompeuze drama tussendoor. De hele film is in de ban van een ongelofelijke grafstemming die Ang Lee zorgvuldig creëert. Een van de vervelendste scenes is nog wel de uitgebreide(!) scene in de woestijn waar 2 krijgers langzaam naar elkaar toe groeien, hoezo langzaam?, zeg maar gerust: liefde op het 4de gezicht......En dat in een film die martial arts een warm hart toe zou moeten dragen.....Flauw, voorspelbaar, tijdrovend......Braak!

Ang Lee preekt voor zijn eigen parochie door er een goedkoop liefdesverhaal door te gooien en tè rekken. Ik heb sterk het gevoel na het zien van 2 films van deze man, dat hij totaal onbeholpen is op het gebied van: een integere relatie tussen 2 mensen schetsen.

Rest mij nog om te melden hoe belachelijk die Indianennamen waren die iedere strijder met zich meedroeg, het maakte de boel alleen maar serieuzer en de film was al zo `n opgeklopte saaie meuk. Maar goed, de zelfrelativerende noot in deze film was gelukkig wel aanwezig, aangezien de personages in het script soms ook raar opkeken van al die lange, belachelijke bijnamen van hun tegenspelers, daartegenover stond dat anderen sidderden bij de naam van die oude mevrouw Vos.

Deze film is een van de bekendere martial arts films, maar gelukkig weten de intimici, dat er op het vlak van martial arts tighonderd betere producties voorhanden zijn. Een 1*!

Vlotte horrorfilm,

Zal niet iedereen het mij eens zijn, aangezien de actie volgens velen hier ver te zoeken is in het 1ste uur. Desalniettemin vond ik de road - movie die zich afspeelde leuk om aan te zien. Wat sightseeing hier en daar, hier en daar intimideerden enkele ' locals ' alvast het reisgezelschap en verder gewoon een rustige opbouw naar een zinderend slot. Kan meespelen dat ik zelf ook snel zo `n reis ga maken, dus waarschijnlijk voelde ik gewoon alvast een beetje verbondenheid met de hoofdrolspelers die voor enkele ontberingen kwamen te staan, maar ook wat gave locaties mochten spotten ( mooi gefilmd! Het feestje, op/ondergaan van de zon ).

Overigens wel even gezegd zijnde, dat met name de vrouwen niet echt een levenslustige indruk maakte, ze leken nou niet echt te genieten van hun avontuur in Kangeroe - land. Wellicht wisten ze toch al dat ze voorbestemd waren om geslacht te worden. Eenmaal dat begonnen was, koerste de film snel richting de 3de plaats bij het skutsjeszeilen. Alhoewel het wel bijna onvergeeflijk was dat de vriendinnen de mogelijkheid hadden om te ontsnappen en evt. hulp te halen, waarna er toch eentje zonodig terug moest keren naar die schrootzooi. en toen die vrouw die man op zijn rug sloeg i.p.v. hem definitief uit te schakelen.

Toch stukken beter dan een Wrong Turn, waar ik laatst nog even wat van zag. Was echt hilarisch aangezien iemand echt bang was, terwijl de rest zich zat te ergeren aan het infantiele niveau van de monsters daarin en de vele cliches en dit ook constant luiduit lieten blijken. Dikke 3,5* voor Wolf Creek daarom.

A Woman Under the Influence blijft bij herziening een rauwe, visueel ondermaatse, ontroerende en meeslepende film. De lengte van de film kon ik echter wat minder behappen, waardoor met name Peter Falk `s geschrèk mij steeds meer ging tegenstaan. Gena Rowlands speelt nog steeds fenomenaal. Al mis ik in deze film de extreme close ups, die Cassavetes eerder succesvol gebruikte in Shadows en Faces, die daardoor wat intiemer op mij overkwamen en meer indruk op mij wisten te maken. Daardoor zie ik mij genoodzaakt om deze film met een halve ster af te waarderen. 4*

Wonderland is geen referentie naar de gemoedstoestand van menig personage in deze film, maar naar een bekende naam.

Een uiterst kille film die gelukkig niet verzandt in een en al ellende. Nadia `s relaas deed het meeste met mij. Op zoek naar die ene soulmate in die krioelende, levendige stad, waar je jezelf zo nu en dan nog wel eens aardig alleen zou kunnen voelen. Na talloze mislukte pogingen om iemand aan de haak te slaan krijg je toch wel te doen met Nadia die echter van geen opgeven weet: vallen, opstaan en weer doorgaan luidt haar motto.

De wat oppervlakkige contacten met de hoogzwangere en later door haar vriend verlaten zus Molly, waar Nadia smakelijk om kan lachen, verraden dat het geen film is waar de zussen sentimenteel bij elkaar lopen kleffen of waar de zussen elkaar na zo`n incident gelijk naar het leven staan. Gewoon wat leedvermaak that `s all! Iedereen leidt zijn eigen leven, zonder zich gelijk verstoten van zijn familie te voelen.

Daarnaast ook enkele vreemde momenten zo nu en dan tussendoor. Wanneer die, ik meen, Pakistani iets uitschreeuwt in de trant van: You can `t beat me, i `m stronger than a lion. Sloeg nergens op, maar grappig was het wel. Winterbottom wilde er getuige de daaropvolgende scene waar de oude man liefdevol wordt binnengehaald door een buitenlandse vrouw ook nooit mee zeggen: De buitenlanders in de arbeidsbuurten van Londen vormen een probleem. Zat totaal geen politiek motief achter.

Redelijke muziek, prachtige sfeervolle en kleurrijke beelden van Londen bij nacht en een verhaal dat je toch wel bij de keel grijpt, zo echt als de personages hier overkomen. Ze zijn gewoon getransformeerd naar ' mensen ' Na kleine teleurstellingen als ' 9 Songs ' en vooral ' The Road to Guantanamo ' mag deze film voorlopig naast ' In This World ' als beste Winterbottom prijken. 4*

Fijn!

Gewoon een hoop onzin verpakt als actiekomedie. Pegg vind ik altijd wel leuk en neemt ook hier het voortouw als melancholische veertiger die maar weinig doelen in het leven heeft, behalve dan het eindelijk voltooien van een gedoemde kroegentocht die in zijn jeugd is stukgelopen. Tijden veranderen en dat wordt in deze film op een grappige manier weergegeven. Het omslagpunt in deze film is gelijk het hoogtepunt, dat was gewoon even een waar WTF moment. Daarna wordt het allemaal wat minder. Echter zeker vermakelijk! Mijn favoriet van Wright blijft Hot Fuzz. 3,5*

Vooraf wist ik niet wat ik hier nou van moest verwachten. Een 2de Indiana Jones? Of een film waarin de hele tijd werd getracht om een snelheidsrecord per motor te verbreken?

Gelukkig, werd het gewoon een soort levensverhaal van een in zijn nadagen bivakerende Burt Munro. Gelukkig staat vooral de belangrijkste periode in Burt Munro `s leven centraal: de aanloop naar het motorevenement in Bonneville. We volgen Burt `s, een sympathiek ventje die nog niet achter de geraniums wil gaan zitten, omgangsvormen met de buurt en geven hem helemaal gelijk als hij weer eens begint over hoe slecht roken eigenlijk wel niet voor je is. Daarnaast heeft deze eenvoudige en wijze man nog meer levenslessen in petto. Toch kon ik me er niet aan ergeren. Waarschijnlijk omdat Hopkins zijn rol, van een oude man die geen vlieg kwaad doet en bij de vleet contacten maakt, zo overtuigend speelt dat het eigenlijk een feel good filmpje wordt waarin aangetoond wordt dat er nog wel degelijk veel goede mensen op deze planeet wonen. Burt Munro is een plattelander en zijn aankomst in Los Angeles is schitterend. Wat een cultuurschock! Voor onze sympathiekeling. Zijn ritje in een taxi is onheilspellender dan de gehele speelduur van Taxi Driver. Natuurlijk heeft de film ook wat humor de bekentenis van de travestiet dat ze geen vrouw was . Het deed mij een beetje denken aan Crocodile Dundee allemaal. Vitale Burt doet trouwens ook niet onder voor een partje romantiek en is bij lange na niet altijd een held. Toch weet hij zich met in achtergrond soms schitterende beelden van de zonsopgang en de zoutvlaktes staande te houden in deze film. Die gauw voorbij snelt. Maar of het nou echt allemaal precies zo is gegaan, daar heb ik, zoals misschien wel blijkt uit mijn recensie, mijn twijfels over. 4*

Wansmakelijk!

Ik ga zeker niet beweren dat ik ontgoocheld ben na het zien van deze film, het is immers niet voor niets dat deze film zich nu pas aan mij voorbij trok. Toch sta ik enigzins perplex, hoe Aranofsky het in zijn botte hoofd haalt om zijn talent te verkwanselen en zijn ziel te verkopen aan een hoop mainstreamfans, die graag standaardmeuk slikken.

Volgens veel mensen levert Mickey Rourke een goede acteerprestatie, omdat zijn levensloop gelijkenissen kent met de levensloop van het hoofdpersonage uit deze film: Randy the Ram. De castingmensen valt in dat opzicht niet gek veel te verwijten, Aranofsky des te meer. Mickey Rourke heeft het postuur van een worstelaar en dus zijn de worstelgevechten nog wel overtuigend om aan te zien. Mickey Rourke als zieltogende, sympathieke, domme goedzak schiet hopeloos tekort, opdat het lachwekkend wordt. De hele film wordt werkelijk alleen maar behelst door Mickey Rourke: voor, achter en na. De man kan zijn kont niet fatsoenlijk keren!

Een puur karaktergedreven film dus. Een goed script zou daarbij wel goed van pas komen, maar niets van dat alles! Aranofsky komt met een wel zeer bedenkelijk plot voor de dag. Nu, wil ik best ook even aantekenen dat Aranofsky `s The Fountain ook een grote, pretentieuze rommelboel was qua verhaal en dat films als Pi en Requiem for a Dream in grote lijnen ook een vrij simpel verhaal hebben over mensen die aan de rand van de afgrond belandden door obsessies. Echter, die films waren op audiovisueel gebied onderscheidend en Aranofsky slaagde er in om je zijn films te laten voelen. Daarnaast had je in Pi natuurlijk nog het wiskunde aspect wat een aparte rol in de film speelde.

Als pure verhaalverteller komt Aranofsky `s boodschap totaal niet over. De manier waarop Randy na een dik half uur weer in contact komt met zijn dochter (heh....oke ) voelt net zo als de romantiek in The Fountain onecht, geforceerd en buitengewoon willekeurig aan. Alsof de scriptschrijver was uitgeschoten met zijn penseel. Daarna blijft de film cliches op cliches stapelen, ik wist serieus niet meer waar ik moest kijken toen Randy de afspraak met zijn dochter vergat. Dat zag ik niet aankomen hoor! Om nog maar te zwijgen over 50% van de humor: zo, jongens dan gaan we nu even samen douchen........Achterhaald en niet zo `n klein beetje ook.

Deze hele film deed mij eigenlijk helemaal niets. Het leukste personage is notabene iemand die welgeteld 30 seconden in beeld is, namelijk die kapster/visagiste met haar Japans, Engels Amerikaanse tongval. De grappige supermarktscenes en de worstelgevechten ( alhoewel het laatste gevecht nogal duf was ) kapen nog wat punten mee.

Ik vind de film qua verhaalinvulling en hoofdpersonage veel weg hebben van Rocky en dat is zeker geen compliment. Ik heb trouwens nog nooit een worstelfilm gezien, maar ik ben er verder eigenlijk ook niet zo rouwig om ook.

Tergend vervelend en saai. Ik hoop dat Aranofsky `s volgende film niet weer zo `n domper wordt, anders hou ik het maar voor gezien met hem. Een kleine 1,5*

Lekker lomp!

De film begint gelijk ideaal met een heerlijke moordscene, waarna het spelshow idee vrij snel wordt uitgelegd om daarna iedereen het bos in te sturen, als voer voor een stel kannibalen. De moorden zijn amusant en smerig uitgewerkt, soms zelfs hooguit onverwacht. Zo had ik echt gedacht dat die ene vrouw haar vriendje die vreemdging eerst nog even een standje zou gaan geven, voordat ze de pijp uit zou gaan.

Vlot vermaak. Een dikke 3*

Aan het einde van de film sprak een oude man wijs, wat zijn leven wel niet voor zou stellen zonder de verrijking van het Go - spel gevoeld te hebben, ik draai zijn zin even om en vraag mij oprecht af hoe het hele Go - gebeuren je leven in godsnaam zou moeten verrijken! Ik ben zelf ook geen snars wijzer geworden wat het hele Go - gebeuren nou betekent, behalve dat je een goede conditie en gezonde geest moet hebben omdat partijen soms dagenlang voortslepen.

Het mag geen geheim zijn dat ik niet hou van denksporten zoals schaken, dammen etc. Het probleem dat ik met deze film heb is ook niet dat de film ellenlange Go - matches registreert ( ik zou zelfs zeggen te weinig ), maar dat hij onvoldoende de passie voor het spel bij zijn hoofdpersonages weet te vangen, op een algemene, bovenstaande monoloog na.

De film is eigenlijk een doodgewone biopic, alhoewel gewoon? Kwesties als de China - Japan oorlog en het Japanse fenomeen sekte komen even vrolijk voorbij wandelen. Toch weet de regisseur nauwelijks wat hij aanmoet met deze op zijn minst, op papier aantrekkelijke onderwerpen. Zo gaat hij nooit diep op een onderwerp in, vooral te danken aan de redelijk fragmentarische opzet van de film waarbij je vooral het gevoel hebt dat je veel gemist hebt. Een gemiste kans!

Op visueel vlak is het allemaal buitensporig saai. Zeker de binnenscenes bewijzen dat Zhuangzhuang Tian helemaal niets heeft geleerd van zijn vorige fiasco: Springtime in A Small Town.

De buitenscenes vertonen al net dat beetje meer flair en het gebrekkige verhaal is op zich nog wel om door te komen, maar overtuigen doet het uiteraard nooit. Een 2,5*