Opinions

Je kunt goed zien dat Xavier Dolan naar andere films heeft gekeken voor de totstandkoming van deze film. Allereerst, de muziek was prachtig, vooral de muziek die meerdere malen terugkwam gedurende de film. Het was net alsof ik in Wong Kar Wai `s film: Fa Yeung Nin Wa zat, tijdens het noedels halen ritueel. Hier volgden wij immers ook de hoofdpersoon vanaf zijn rug gezien, muziekknop aan, even geen dialogen.....Prachtig!

De thematiek in deze film is echter geheel eigen aan deze regisseur. Natuurlijk zijn er al meerdere films geweest die ruis in de relatie tussen moeder en zoon behandelden, maar op de een of andere manier voelt deze film gewoon heel eerlijk en oprecht aan, alsof de regisseur uit zijn eigen leven verhaalt. Het constante aantrekken en afstoten tussen moeder en zoon, kon mij echter nooit bij de kraag vatten, aangezien ik voor beiden personages te weinig sympathie koesterde en de film mij bij momenten niet intens wist te boeien. Een 3*

Jackass deel 1 nooit gezien. En laatst toevalligerwijze deze film bekeken. Iemand die ik vaak van veel filmtips voorzie, zei dat ik deze film niet kon missen. Nou had ik Aquamarine al eens afgeslagen dus leek het mij wel beleefd om een keer interesse te tonen.

En ik heb toch wel kunnen lachen hoor. De stukjes van oma en opa zijn geweldig! Alleen jammer dat de Jackassers soms teveel gore dingen poberen te doen die dan weer niet grappig zijn maar eerder smakeloos. Bv. paardenstront eten.

Toch een leuke film, waarbij het soms even duurt voordat je weer kunt lachen. Maar gelachen wordt er zeker! 3,5*

Gisteren maar eens de gelegenheid aangegrepen om deze film eens aan een herziening te onderwerpen. Blijft een film met zijn momenten, maar met een te lange aanloop en kutmuziek.

Het zijn vooral de dames Pam Grier en Bridget Fonda die indruk weten te maken in deze bovengemiddelde Tarantino film vol slap gelul. Genoeg wol, al begon het allemaal wat stroef met de ontwikkelingen rondom Samuel L. Jackson in het begin. Een hoop genikker en andere zogenaamde stoere taal, wat niet gelijk bijdraagt aan het verder redelijk geraffineerd in elkaar zittende Jackie Brown.

Oftewel het kan verkeren, in Pulp Fiction was Samuel L. Jackson by far de sterkste schakel van de film, terwijl hij hier laat zien dat hij zonder fijne dialogen spartelt als een vis op het droge. Het spervuur aan dialogen, met af en toe een kwinkslag rondom het telefoon aannemen, was er bij mij teveel aan.

Het wat stroeve begin wordt moeiteloos van tafel geveegd als Pam Grier haar opwachting maakt. Een imponerende, modieus geklede dame waar je naar blijft kijken, zoveel charisma als ze uitstraalt. Echt zo `n vrouw waarbij een vuilniszak nog goed zou staan. Getuige het dragen van een tuinbroek, tussen alle mantelpakjes door.

Meest in het oog springende moment is uiteraard het moment supreme waar de tassenruil plaatsvindt vanuit 3 verschillende perspectieven. De generale repetitie had al wat, maar wordt moeiteloos geëvenaard door de komische ontwikkelingen tussen Bridget Fonda en Robert DeNiro, die hier misschien wel de rol van zijn leven speelt. Komt misschien omdat hij hier als een van de weinigen de kaken lekker op elkaar weet te houden. Ik vond hun eerdere intieme moment, met een rustig aftastende DeNiro en een recht op haar doel afgaande Fonda ook al geslaagd.

Qua muziek is het wat droevig gesteld. Leuk bedacht hoe iedereen in zijn auto naar zijn eigen, totaal verschillende, voor een gangster veel te vredelievende muziek luistert, maar echt mooi om aan te horen is een ander verhaal. Al vond ik de muziek die Jackie Brown afspeelde en op het einde klonk nog wel lekker. Overigens ook een film die afsluit met het enige juiste einde. 3,5*

Intrigerende film,

Met name het 1ste uur kent veel sterke scènes waarbij ik mij telkens afvroeg wat er nou werkelijk met Jacob aan de hand was. De vele sprongen in de tijd zijn sfeervol gefilmd en met veel oog voor detail. Geweldige scène als Jacob in een verlaten metrostation loopt . Ook erg illustratief want je voelt gelijk dat deze man, labiel is en alleen nog maar dieper kan zinken .

De paranoïde gebeurtenissen stapelen zich op. de vele momenten waarop Jacob het gevoel heeft alsof hij wordt achtervolgd zijn lekker creepy.

De uiteindelijke ontknoping Jacob en zijn buddies hebben elkaar afgemaakt onder invloed van de experimentele drugs ladder vond ik gewoon aardig om te zien. Geen schokkende ontknoping, wel een spannende, sfeervolle film. 4*

Na het verschrikkelijke Ages of Lulu, waar je kapot wordt gegooid met travestieten, sm - seks, dark rooms en een labiel, irritant, charismaloos hoofdpersonage die alles maar ondergaat. Was dit eigenlijk wel een aangename verrassing.

Vreemde film dat wel. Maar wel eentje met veel sfeer. Bijna constant deint er muziek mee op de achtergrond, maar in overeenstemming met de zonnige landschappen is de swingende muziek wel op zijn plek. Verder ook nergens saai, ook niet qua kleuren en visuele pracht. Kralen die in slowmotion op de grond vallen, landweggetjes weerkaatst tegen de horizon, flitsende discoscènes en droombeelden die in de realiteit overlopen. Het wat simpele plot wordt gelukkig gecompenseerd door dit alles.

Het is eigenlijk nog een understatement om het plot simpel te noemen. Eigenlijk alle dingen in deze film draaien om hetzelfde onderwerp: sex. Maar telkens in een andere context gegoten: hoe verkrijg ik sex?, met wie heb ik sex?, waar heb ik sex?, vallen de stieren dan misschien voor mijn geslachtsdeel? etc.

Penelope Cruz ziet er wel onvoorstelbaar mooi uit. Ik had toch ook wel sympathie voor haar. Soms zelfs ontroerend om haar bezig te zien, en dan niet met haar tortilla `s, hammen en uien maar als ze zonder vervoermiddel over de weg liep in haar rode jurk. Verder ook leuk om Bardem eens bezig te zien in een van zijn jeugdfilms. Wat is hij verouderd in Mar Adentro zeg.

Aanrader voor mensen die eens wat anders willen en geen aanstoot nemen aan het ontbreken van een duidelijk plot en karakterontwikkeling. Grappig en soms zelfs ontroerend vermaak in al zijn eenvoud. 4*

Aziatische horrorfilms zijn inferieur aan soortgenoten uit Europa en Amerika, dat staat voor mij als een paal boven water. Als nuchtere Nederlander kan ik sowieso weinig aanvangen met films over geesten. Het zijn vaak films die te laat op gang komen, leunen op simpele schrikeffecten of de stormmuur van complete belachelijkheid niet over geraken. Het is niet zo, dat ik niet graag eens mijn ogen toe zou knijpen maar Aziatische horror staat mij niet aan.

A Tale of Two Sisters weet lang boven verwachting te presteren door zijn geheimzinnige sfeer zo lang mogelijk te waarborgen. Onduidelijk is wat er allemaal aan de hand is met het huis, de stiefmoeder en de 2 zussen. Insinuaties genoeg, maar het lijken wel koortsdromen te zijn, die steeds zwaarder lijken te wegen op iedereen. De muziek bromt steeds krachtiger en het grote huis midden in de natuur is een ideale locatie voor deze film.

Helaas, verdwijnt alle sfeer plots als sneeuw voor de zon als bekend wordt dat een zus al dood is. Ineens vallen meerdere plotwendingen over elkaar heen. Mocht de regisseur na zo `n openbaring over een perspectiefswijziging ervoor gekozen hebben om zijn film gelijk op slot te doen, prima....dan kun je nog even nahuiveren. Maar nu, was de impact van zo `n onthulling nihil omdat er hevig doorgekoerst werd. Terwijl ik allang gelost was en zoiets had van: het zal allemaal wel! 3,5*

Er zitten wel leuke scènes in waar ik nogal om moest lachen. Maar op een gegeven moment was het over met de humor en werd het allemaal erg standaard. Het uitgangspunt is erg origineel. Alleen het laatste gedeelte voegde niets toe. Toch nog een krappe *4.

Ik vind deze film een beetje overrated. De film speelt zich weliswaar af in het prachtige Zuid - Frankrijk, maar ik heb daar vele mooiere landschappen gezien tijdens mijn trektocht door de Pyreneëen. Het verhaal dat verteld wordt is ook niets nieuws en is daarom soms een beetje saaiig. Wellicht komt dat omdat ik nauwelijks enige affiniteit voelde met Jean en zijn gezin. Ik vond ze vooral erg suf en saai, alsof hun hele leven in het teken van werken bestond. Ik merkte bijv. nergens dat het hier om echte levensgenieters ging. De band tussen Jean en zijn vrouw vond ik verder erg statisch. Het personage Manon ging nog wel, dus dat biedt weer wat perspectief voor deel II. Degene die wel een interessante rol hadden, waren de schurken in deze film. De manier waarop hun verhaal uit de doeken werd gedaan was ook origineel. 3*

De 1ste keer dat ik hem zag vond ik hem wel leuk. Net zoals in deel 1 begon de film goed en sfeervol. Er zitten zelfs een paar goede scènes in: de vogelverschrikker die tot leven komt en de droomsequentie waarin het meisje de creeper naast de bus ziet opduiken . Maar ook hier verdwijnt alle spanning als de creeper voor het eerst in beeld komt. Het wordt dan echt lachwekkend slecht. Ik bedoel een vliegende creep! Dat kon mij geen angst aanjagen. Juist het gegeven van met z`n allen strandden in the middle of nowhere zorgde voor onderhuidse spanning, wat als sneeuw voor de zon verdwijnt als de creeper zich openbaart. Hoe nep! bijna identiek aan het uitgangspunt in deel 1, ook daar werd een leuk gegeven verpest en begon het steeds meer te lijken op een slechte b - film. Op een gegeven moment wordt je er heel erg immuun voor en denk je van: ah, daar hebben we hem weer. Verlaagt naar 1,5*

Aangename film,

Het begin viel me een beetje tegen. Dat kwam niet omdat de regisseur de stijl van Jeunet bijna exact kopieerde maar omdat ik de opdrachten die de 2 elkaar moesten geven maar matig uitgevoerd vond. Dat kwam vooral omdat Samuell er als een straaljager voorbijvloog en de kijker nauwelijks tijd gunde om te lachen om de soms grappige opdrachten, die de 2 elkaar moesten geven. Wel leuk, was dat Sophie allemaal vieze woorden met, ik meen de b, ging verzinnen voor een volle klas.

Nadat de moeder van Julien is overleden verandert de film wat van toon, alles wordt wat minder grappig en krijgt een serieuze ondertoon. Omdat beide personen geen relatie aangaan met elkaar, lijkt het alsof ze gedoemd zijn om elkaar voor de rest van hun leven moeilijk te gaan maken . Een grappig spelletje dat aanvankelijk dient om problemen te vergeten dient dan ineens als het middel om elkaar te kwetsen! bv. Toen Julien Sophie een huwelijksaanzoek deed .

Naast interessante ontwikkelingen en een razend tempo kent de film ook veel mooie, steeds terugkerende muziek en prachtige kleuren waarin geen plaats lijkt voor grauwe kleuren. Verder is de film vooral onvoorspelbaar, zeker naarmate het einde nadert. Ik dacht ineens met een thriller te maken te hebben, Ik trapte met open ogen in de val die Julien, voor Sophie had opgezet in dat ziekenhuis .

De uiteindelijke climax is ook erg leuk verzonnen. Wederom een einde die je op meerdere manieren kunt interpreteren, al ga ik 100% uit van de theorie dat ze zichzelf in het cement lieten begraven . Best wel gek eigenlijk, net zoals de hele film. Maar wel erg fijn hoor! 4*

Een teleurstelling. Het kijkt allemaal nog wel weg, maar zenuwslopend spannend of intensief wordt het allemaal nooit. Film krijgt vaak het predikaat controversieel mee, maar dat zie je er allemaal niet aan af. Mocht de film nou in het hol van de leeuw gemaakt zijn, in de jaren `60 ala. De suggestie dat de overheid van Amerika een staatsgreep pleegde is even schokkend maar niet om een film rond te borduren met familaire besognes, rechtzaken etc. die ervoor zorgen dat het geheel meer dan 3 uur duurt.

Meest positieve is dat Stone een gevoel weet op te roepen waarbij je jezelf soms afvraagt hoe het mogelijk is dat er in Amerika 'een land dat democratie hoog in het vaandel heeft staan' misstanden plaatsvinden die een bananenrepubliek niet zouden misstaan. Best wel confronterend om te zien hoe een complete ideologie 'gedragen door het volk' wordt drooggelegd door een golf van liquidaties door de elite.

De (korte) zwart - wit flashbacks waren mooi afgewerkt, maar zijn montagekunsten zou Stone later pas volledig blootgeven. Onderhoudend. 2,5*

Apart!

Absoluut een van de weinige films waarbij het verhaal een zeer gróte meerwaarde heeft. Je hebt wel een idee welke richting de film op wil gaan, maar dankzij zijn lugubere onderwerp dat zo luchtig overgebracht wordt, wil je er toch lange tijd niet aan toegeven. Het camerawerk is wat stug, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de beeldenpracht en enkele zeer interessante dames die zich met duistere praktijken bezighouden. Een 3,5*

Typische Sono!

Lekker vlot begin, met fatalistische vrouwen en een hoop andere personages die geïntroduceerd worden om daarna met zijn allen te vertrekken richting afgrond. Middengedeelte uiterst campy, duurde alleen wel wat lang. Ik zat op een gegeven moment echt te wachten totdat de filmstudenten en de yakuza elkaars wegen zouden kruisen.

Zeer vermakelijk, laatste half uur GENIAAL! 4*

De 1ste keer dat ik van het bestaan van deze film hoorde dacht ik dat ik met een automerk te maken had. Mocht ik die vergelijking nog eens maken, dan vergeet ik toch zeker die gewone opel die ik aanvankelijk in mijn hoofd had. Ik zal hem eerder met een zeldzaam leverbare auto vergelijken.

De film is grotendeels opgenomen in het zwart - wit, maar straalt een bruinachtige kleur uit. Witte tinten worden zoveel mogelijk gemeden waardoor deze film een authentiek film noir sfeertje over zich heeft. Alleen deze film is dus authentiek, rokerige cafès worden grotendeels vermeden. Behalve dan tijdens de biljartscène.

Van enige strijd tussen de burgers en de politie - eenheden is nauwelijks sprake. De film volgt dan ook vooral de gebeurtenissen van een speciale agent en daarmee is alles eigenlijk gezegd. Nou, ja. Hij is niet zo doorsnee. Dat blijkt eigenlijk uit alles wat de film uitstraalt. Genres worden door elkaar gemixed alsof het een lieve lust is. Met succes! Het leidt tot een bevreemdend, mysterieus en met slapstick gevulde film waar je nauwelijks vat op kunt krijgen. Logische handelingen worden overboord gegooid. Illustrerend hiervoor vond ik de keer dat die vrouwelijke agent snacks komt brengen . Hoe wil je je eten hebben? Erg grappig! Zeg maar een satirische uitwerking van serieuze spionagefilms waarin men altijd keurig met zijn vak bezig is.

De film deed mij qua tempo denken aan The Wayward Cloud. Rustige momenten worden afgewisseld met bombastische muziek momenten waarbij de hoofdrolspeler aan kunstzinnige vorming lijkt te doen. De beste Kawaii score die ik tot nu toe van hem heb gehoord!

Geweldige film dus die jammer genoeg een erg zwak begin kent. Ik hou van afwisselende kleuren in een film, maar hier werd de plank even misgeslagen. Maar na 15 minuten wordt deze film steeds beter en beter. 4,5*

Deze film leunt vooral op zijn geweldige gevechten!!!!! Het gemak waarmee de hoofdrolspelers door de lucht vliegen en vanuit allerlei mogelijke standen het gevecht met elkaar aangaan is ongekend mooi in beeld gebracht. Tel daarbij op, de dynamische cameravoering, die zich niet alleen liet gelden tijdens de gevechten, maar tevens bij het in beeld brengen van landschappen die men aandeed. Ik kon goed een patroon ontrafelen uit het camerawerk, dat het landschap in beeld bracht: bewegen, stilhouden, opnieuw versnellen en op weg richting de hoofdrolspelers. Fraai, met veel oog voor sfeer! Het verhaal deed mij niet zo gek veel, maar dat is een bijzaak in zo `n film als deze. Een 4*

De vermenging van het sprookje Roodkapje in deze film vond ik eigenlijk wel geslaagd. Het gaf simpelweg gewoon weer hoe een klein meisje vroeger bij thuiskomst is geconfronteerd met haar dode ouders, die waarschijnlijk door de contra - spionagetroepen zijn gedood . Uit het sprookje put ik dus haar motivatie. Maar daarnaast vind ik het ook erg origineel om het niet met een simpel verhaaltje af te doen, zoals meestal gebeurd. Maar door een herkenbare context aan te halen. Ik zat telkens op het puntje van mijn stoel als ze weer verder vertelde over haar meest traumatische sprookje ooit. Het had wel wat om het sprookje niet in een keer te vertellen, maar in delen.....

Verder vond ik de uitrusting van de contra - spionagetroepen super! Ze werkte in ieder geval beangstigend vooral door die rode ogen, leken ze wel buitenaards! . In ieder geval stukken gevaarlijker dan menig ME `er.

De grote kracht van deze film schuilt dan ook in de schitterende animatie. De personages komen zo echt over en ook de riolen waren erg duister. Met name op het begin toen de terroriste op de vlucht was, voor de ordetroepen, en het telkens leek alsof ze zich vlak achter haar waanden. Met de geluidseffecten zat het dus ook wel goed! En ook die kleine waterval in het riool leek op alles behalve op een glijbaan bij Center Parcs of Landal Greenparks. De decors werkten dus effectief! Er viel dus veel te genieten! En dan die prachtige muziek op het einde. Daaruit blijkt alleen maar dat deze film mij, ook qua emoties, zeker niet koud liet. 4,5*

Voor een dramafilm eigenlijk best spannend. Je bespeurt steeds meer onbegrip tussen de personages onderling, wat leidt tot een authentieke, onbehaaglijke sfeer. Erg knap hoe de regisseur er in slaagt om een beklemmend sfeertje te creëeren louter dankzij ijzersterke acteerprestaties en een aardig script. Inhoudelijk erg sterk, maar qua cinematografie heeft de film mij niets te bieden. Veel statisch camerawerk en grauwe kleuren voeren de boventoon. Een verhaal vertellen kunnen de Iraniërs wel, maar van mooifilmerij hebben ze daar nog geen kaas gegeten. 3,5*

De banale grappen met de hond die tegen iedereen aanrijdt of ala American Pie vast komt te zitten met zijn ballen zijn zowaar de enige leuke grappen in een film waarbij de avonturen van Joe Dirt inspiratieloos qua opmaak zijn en vreselijke kut muziek bevatten. Typisch tv werk van een half uur, 90 minuten was ruim 60 minuten te veel.

Daarbij kon het typische romantische verhaal mij ook geen ene donder schelen. Ging het verhaal gewoon van ramp naar ramp in Joe `s leven dan zou het nog te doen zijn, maar al die pogingen om Joe tot een sympathieke gozer te maken werkten averechts. Mensen met dubbellevens en Christopher Walken waren het ook duidelijk niet.

Nadat men de staat New - Mexico inreed ging er een lichtje branden. Schijnbaar niet bij de makers. De grap met dat projectiel, waarvan men niet wist dat het een atoombom was en het toch even op wilde blazen was echt te erg. Niet saai, maar voorspelbaar en slecht. 1,5*

Een vermakelijke bende!

De film mag dan enkele klassieke western elementen hebben opgepakt zoals bv. de treinkaping en een shoot - out scene, de uitwerking is totaal anders. De regie is vlot in het begin, sommige scenes zijn lekker maf, de cameravoering is soms adembenemend mooi en de scene waarin meerdere partijen elkaar bijna een half uur lang op de hielen zitten is zeer spectaculair!

Een lange tijd genegeerd. Onterecht, wat een geweldig avontuur! 4*

Een fikse tegenvaller na het meeslepende Seppuku. Al dat gedoe over wie er nou hoger stond in de samourai hiëarchie, de daarmee gepaarde serieusheid en de tamme, bijbehorende rebellie konden mij absoluut niet boeien. De film leek meer op een veredeld praatprogramma.......Gaap!

Ik mis pit, vaart, durf en kunde. De zwaardgevechten waren al op een hand te tellen, maar als ze al weer voorbij zijn, voordat je welgeteld 50 meter met je fiets af hebt kunnen leggen dan weet je wel hoe laat het is. Een extreem(!) saaie film die eigenlijk niets te bieden heeft, behalve enkele spaarzaam mooie zwart - wit plaatjes.

Seppuku kon mij meer dan prima bekoren dankzij een goede combinatie van ( interessante ) conversaties en beeldtaal, maar met deze film slaat Kobayashi gigantisch de plank mis. Wat een drama deze film! Een kleine 2*

Prachtige film! De ontluikende liefde tussen de 2 hoofdrolspelers wordt erg subtiel in beeld gebracht. Ondanks de lichte verwarring na de eerste kus, voelt de fietstocht naar huis daarna vooral wonderbaarlijk goed. Fijn om te zien dat dit soort kleine geluksmomenten, aanvoelen als een grote triomf. De scene op de kermis met treffende muziek van M83 is ook sfeervol in beeld gebracht. Er had wat mij betreft alleen wat minder gefocust moeten worden op de gezinssituatie van Sieger. Het einde vond ik dan weer mooi, graag meer van dat!

De film begon eigenlijk wel redelijk. Korte shots van 2 cassières wisselen zich af met de vaak gebruikelijke aankondiging van wie er allemaal aan de film hebben meegewerkt. Verder wat shots van rotsen en kaal ogende omgevingen, die vast een indicatie geven van wat je als kijker te wachten staat. Alleen dan trekt men hun mond open en blijkt maar weer eens dat Georgina Verbaan niet kan acteren. Hetzelfde geldt nog in grotere mate voor de andere actrices. Naast het acteerwerk, loopt ook het zogenaamd spannend bedoelde verhaaltje faliekant in de soep. Het is eerder allemaal nogal lachwekkend.

Veel heeft deze film dan ook niet om het lijf. Naast het redelijke begin, alleen wat mooie lichtgroene tinten in de vorm van bladeren die de zomerse sfeer van Frankrijk benadrukten ontdekt. Verder een redelijke poging om flashbacks in het verhaal te verweven. Echt vervelen deed het niet. Maar als elke vorm van spanning uitmondt in lachwekkende manoeuvres van de incompetente hoofdrolspelers dan geef ik niet meer dan 1,5*

Een film met ballen,

Er wordt gevochten, gekreund en bedrog gepleegd bij het leven. Het gegeven dat het grootste wapen van de verleidelijke Ninja Kagero haar meest intieme onderdeel is maakt dat de film weet te verrassen en dat de film niet gespaard blijft van een hoop knotsgekke situaties.

De manier waarop de krijgers zich razendsnel door de bomen bewogen en de massale slachtpartijen soms, gaven deze animatie - martial arts variant de nodige kleur. Tel daarbij op dat het enorme monster en het geinige, oude, wijze maar tevens mysterieuze mannetje die op de juiste momenten overal aanwezig was de film veel goeds deden.

Gewoon 90 minuten lang knallen, veel creativiteit, zonder diepgaande karakteruitdiepingen maar met alle benodigdheden voor een wervelende spektakelfilm, met passende muzikale begeleiding. 4*

In het begin worden we gelijk getrakteerd op een muzikaal intermezzo. Grootheidswaan van een regisseur die even uit wil pakken of een voorbode van een meesterwerk? Zonder twijfel optie 1!

Leuk om te volgen zolang het duurt, maar eenmaal je de film hebt uitgezeten zijn alle dialogen 'die nooit worden bijgestaan door visuele krachtpatserij' gelijk weer vervlogen. Een aardig steekspel tussen een bezeten advocaat 'die ver gaat om zijn cliënten te verdedigen' en de openbare aanklager, onder toeziend oog van een rechter die voor het eerst in het buitenland vertoeft, zorgt voor voldoende entertainment en dat zelfs 3 uur lang, maar als je mij vraagt om er een bijzondere scene uit te pikken kom je van een koude kermis thuis. Geen hoogtepunten geconstateerd. Een 3*

Na het veel ingetogenere Les Quatre Cents du Coup stonden er waarschijnlijk wat mensen perflex na het aanschouwen van deze redelijk bombastische film, anders kan ik het lage gemiddelde niet verklaren.

De bombastische muziek maakt zich meester van je, de voice over ( bijzonder sterk! ) verhaalt over een wirwar aan activiviteiten waarin de wat suffig aandoende Jules en Jim en later ook de ontwapende Catherine centraal staan. Voor wie een rustige opbouw verwacht, er is geen ontkomen aan hier hoor! Gaanderweg wordt duidelijk dat Catherine voor Jules en Jim als de zon zal fungeren, ze kunnen niet zonder haar maar als ze te lang onder haar invloed staan dan gaat het een en ander toch wat steken, wat weer de nodige overpeinzingen oplevert. Gelukkig blijft het allemaal speels aandoen, na die ene prachtig weergegeven zomer waarin alles mee leek te zitten.

De manier waarop Truffaut op een gegeven moment wat sjeu besluit te geven aan zijn door enkele trieste gebeurtenissen getarte personages, door met zijn camera de tafel te benaderen waaraan zijn personages gezeteld zijn, waarna de camera zich in vogelvlucht in de rondte begint te draaien, waardoor ze uit hun rol vallen en hun stemmige gezichten transformeren tot lachebekjes en gekke gezichten zijn echt goud waard! De stoomlocomotief en de renscene in het begin getuigden van eenzelfde, rebelse karakter.

Op Jeanne Moreau staat geen maat hier. Zij is het, die deze film tot een wondere ervaring weet te maken. Haar mannelijke tegenspeelsters steken daar toch wel wat schrilletjes bij af. Leuk en enthousiast verteld, mooi en speels gefilmd. Met een nauwelijks te beteugelen en bijna uit zijn voegen barstende 4* tot gevolg.

Vroeger een van de leukste disneyfilms. Hoe vaak ik deze film wel niet in de videorecorder heb gestopt.....

De avontuurlijke insteek en de vele magische ontmoetingen met dieren die ik nog nooit in het echt had gezien waren hier zeker debet aan.

Nu vind ik deze film nog steeds aardig, maar wel wat kinderachtig. Er wordt net wat teveel in gezongen. Iets dat de film een wat musical achtig tintje meegeeft. Daarnaast zijn er wat interessante personages: de mopperende Bagheera, de gevaarlijke Kaa de slang en Shere - Kahn maar ook genoeg personages die teveel irriteren, met name Luigi, Baloo en de gieren zorgen voor ongrappige interventies die het geheel teveel ophouden.

En op animatiegebied natuurlijk hopeloos achterhaald. Weinig aandacht besteedt aan details die het oerwoud zo duister kunnen maken. De beelden vloeken nogal met de realiteit. Daar waar Ghibli films vaak levensecht of extreem fantasierijk en gedetailleerd overkomen blijft dit bij aardig vermaak. 3,5*

Ik had er wel wat van verwacht, maar uiteindelijk blijkt de film niet meer te zijn dan een aardige film waarin een meisje een keer niet worstelt met haar ongewenste zwangerschap omdat haar omgeving haar steunt i.p.v. afbrandt. Grootste probleem schuilt zich in het portretteren van de personages. Op de hardlopers na die te pas en te onpas opduiken zijn alle personages includus Juno te gewoontjes. Nou kan ik best genieten van films die gewone mensen schetsen. Hier werd het alleen nooit grappig of waren de personages herkenbaar in de zin dat ze niet echt wisten te ontroeren. De zwarte humor ontbrak grotendeels en volgt Juno vrij nauwlettend op de voet. Ze huppelt wat rond, bezoekt het ziekenhuis en praat wat met haar vriendinnen over muziek, maar vooral over de op handen zijnde bevalling.

De film is serieus ondergeschikt aan Little Miss Sunshine. Een film waarin elk personage zijn eigen eigenaardigheden heeft en bij elkaar in een busje wordt gestopt, wat natuurlijk leidt tot wat minder bravige dialogen als hier. De film heeft wel een eigen sfeertje wat zich af en toe laat aanzien tijdens het editten van bepaalde beelden ondersteund door geinige liedjes. Trouwens ook wel gelachen toen die oordelende zuster gecorrigeerd werd door de pleegmoeder van Juno. 3,5*

Het moet ergens in november 1993 zijn geweest toen ik deze film zag in de bioscoop. Hij maakte toen een overweldigende indruk op mij. Ik was ook helemaal in de ban van de dinosaurussen. Ik ging naar school met een t - rex op mijn broodtrommeltje en had verder nog veel meer dino stuff. Ik weet nog goed dat ik die sinterklaas een stoere Jurassic Park jeep kreeg van de goedheiligman. De film zelf bleef lang nadreunen en stond zelfs nog een tijd op nr. 1 in mijn top 10.

Ik had de film al een paar jaar niet meer gezien en hoopte er maar het beste van. Anno 2006 zien de dino `s er nog altijd even magisch uit, werkelijk verbluffend hoe echt de dinosaurussen op het scherm overkomen. Ze vertederen, ze zijn grappig en ze zijn afschrikwekkend. Zo kan ik de film nu ook wel omschrijven.

Afschrikwekkend vind ik de vele dialogen die deze film kent. Vooral aan het begin van de film wordt er teveel gekletst en dat terwijl de film het daar niet van moet hebben. Maar als men eenmaal het Costa Ricaanse eiland nadert en de bijbehorende muziek weer door mijn oren klinkt voel ik mij weer thuis en laat ik mij als toeschouwer meevoeren door een pretpark, die unieke attracties kent. De combinatie actie - humor werkt bij deze film uitstekend. Zoals Film_Kaza hierboven al grappig omschreef zijn de acties van met name Tommy niet altijd even leuk, ik kan me voorstellen dat iemand zich er aan ergert. Toch, kwam hij er bij mij mee weg. Dit is absoluut geen meesterwerk meer in mijn ogen, maar die 4,5* die blijven nipt staan.

Het is inderdaad allemaal wat losser voor een Van Warmerdam film.

De levensloop van een jurk volgen die bij meerdere eigenaressen over de vloer komt blijkt voor hilarische situaties te zorgen. Want de jurk, transformeert de vrouwen die hem dragen tot ware fotomodellen, die de harten van menig man op hol doet laten slaan, met alle gevolgen van dien. Geweldige sketch overigens als een postbode een pakketje af wilt leveren bij een landhuis en hij getuige is van een we heel opmerkelijk tafereel.

Genoeg fijne dialogen zoals men in een film van Van Warmerdam kan verwachten. De onderstaande dialoog wil ik iedereen niet onthouden:

Oude man: Maar normaal krijgen bejaarden altijd korting?

Vrouw: Wat denk je man, ik ben toch zeker geen museum!

Helaas deed de laatste eigenaresse van de jurk het geheel allemaal wat in het slop laten belandden. De drama scenes misten elk effect en duurden veel te lang in een tot dan toe vrij komische film, waarin anti - reclame werd gemaakt voor het openbaar vervoer omdat het allemaal niet zo veilig is als het lijkt. 3*

50% Oke

Eindelijk verscheen Miike weer eens op mijn filmradar, nadat zijn laatste recente films mij nauwelijks aan wisten te spreken. In mijn handen wrijvend stopte ik de film in de dvd speler, immers: een aanstaande update van het Samurai genre lag voor de hand!

Helaas komt de film het eerste uur maar moeilijk op gang. Miike vergeet om zijn eigen stempel op het genre te drukken en komt met veel nietszeggende personages aanzetten, die in weinig aan de verbeelding overlatende binnenruimtes vooral veel praten. Bij deze gesprekken werd ook nog eens met veel verschillende namen gesmeten, terwijl ik nog amper een naam bij een gezicht kon plaatsen.

Eenmaal de rekrutering van de 13 moordenaars begint wint de film pas aan interesse, om eigenlijk pas echt te beginnen als de personages aan hun reis beginnen, maar de film is dan wel al bijna een uur onderweg. Het ( lange ) eindgevecht is gelukkig wel spectaculair in beeld gebracht, met enkele leuke boobytraps en fratsen uit de koker van Miike. Eindelijk heb je een beetje het idee dat je naar een film van na 2000 aan het kijken bent. Een 3*

Reese Witherspoon speelt weer eens in een geweldige film. De film is qua vorm zelfs wat anders dan de meeste andere komedies. Leuk, dat het hiernamaals ook meespeelt in deze film. Altijd interessant om nou eens te horen wat iedereen over je zegt als je niet lijfelijk aanwezig bent. Wel confronterend maar dat werkt dan weer niet zo contraproductief. Leuke film, die vooral lekker wegkijkt en er af en toe best mooi uitziet, dan doel ik vooral op de dromen van Reese Witherspoon over haar favoriete tuin. 3,5*