Opinions

Aparte film,

Erg leuk om telkens te zien hoe de rode lantaarns ontstoken worden. Mocht je het nog niet weten, dan zie je door de sfeerbeelden gelijk dat je te maken hebt met een Chinese film.

Het verhaal over de 4 vrouwen vond ik ook boeiend. Wat kunnen ze toch schijnheilig tegen elkaar doen zeg, maar ondertussen.....Langzaam maar zeker ontvouwt zich een goed verhaal Nooit gedacht, dat de 2de vrouw zo `n feeks zou zijn zonder dat de sfeerelementen worden verwaarloosd. Het was telkens weer genieten als `de meester `een hulpje vooruit stuurde die aangaf bij welke vrouw de meester zou gaan slapen . Er zat veel structuur in de film, wat van de ene kant goed werkte maar soms doet het wat voorspelbaar aaan. Een ruime 3,5*

Grootste manco is toch een gebrek aan sfeer,

Daar waar Any Way the Wind Blows een aaneenschakeling van talloze, langlopende situatieschetsen is, weet deze film zijn scenes onvoldoende op te bouwen. Zo `n zwembad scene is leuk, net zoals de ' vroegere ' malloten die zich ophielden bij die rotonde. Alleen zijn ze te snel weer vervlogen. Wat rest is dan een verhaal waar de focus teveel ligt op Kurt `s moeizame relatie met zwarte Kelly.

En hoewel de film als geen andere film weergeeft hoe onvoorwaardelijk veel kracht vriendschap kan geven had ik het toch wel snel gehad met de nogal centraal staande, zeurende verhaallijn rondom Kurt. Overigens wel realistisch in beeld gebracht hoe geheimen een vriendengroep kunnen ontwrichten. Een vriend van mij was eens verliefd op een een vriendin van ons die weer een relatie met een gezamenlijke vriend van ons had. Hij ging zich toch anders gedragen.

Maar goed, realistisch daar koop ik niets voor. Ik had meer een iets dromerige film verwacht. Ik vond de muziek trouwens ook flink tekortschieten. De pianobewerkingen van enkele dance nummers waren goed getroffen en dat Lasgo - Something moment in die discotheek mocht er ook wezen, verder was het nogal mager. Had veel meer uit de muziek gehaald kunnen worden en op visueel gebied stelde het allemaal ook niet veel voor. Te conventioneel.

Misschien klink ik wat negatief maar over het algemeen heb ik toch wel genoten van de film. Vond het Belgische taaltje wel charmant klinken, met name die liefkozende woordjes voor elkaar zoals: zoetje. De gebeurtenissen in Frankrijk behoren samen met die uitgaansroes tot het mooiste wat de film te bieden heeft. Eindelijk raakte de film mij dan toch, prachtig zoals Kurt met zijn vrienden op zoek ging naar een stukje van zijn roots en stilzwijgend, genietend samen met zijn vrienden op die omgevallen boom zaten.

Tenslotte vond ik het eindshot, waarin de focus verschoven werd op een fijne manier filosofisch aandoen. Ik houd wel van zulke eindes waar je alvast kijkt naar de generatie/ vriendengroep die ook nog veel te overwinnen hebben om later nog steeds hun vriendschap intact te houden. 3*

Muchas Dias!

Toepasselijke woordspelingen, een sfeervolle ogenschijnlijk verlaten spookstad en prachtige muzikale begeleiding zorgen voor genoeg horrorvertier. Het verhaal wordt ook best mysterieus uit de doeken gedaan en het einde is geweldig i.t.t. hetgeen wat er allemaal net aan vooraf gaat. Dàt decor oogde op visueel vlak net wat tè goedkoop.

Toch zeker een meer dan prima film. Een 3,5*

Ontmoet anti - held Dai Sato,

Ik kan best begrijpen dat het voor sommigen vechten was tegen de wat saaiere docu stukken. Het kan dan wel de trick zijn om het allemaal uiterst serieus over te brengen, die constante stroom aan vragen deden mij soms teveel denken aan een overhoring, maar dan wel een waarbij de interviewer geen research vantevoren heeft gedaan zoals bij die vraag, of het allemaal wel een beetje scoort op de televisie. Wat het zelfs nog een graadje ergerlijker maakt.

Soms mocht het van mij ook allemaal net even iets vlotter. Gelukkig kon ik de hoofdpersoon goed hebben. Een echte droogkloot, waar je niet aan afzag dat hij tot heldendaden in staat bleek te zijn. Expres zo neergezet dat hij precies het tegenovergestelde is van wat een held normaal gesproken is: zelfverzekerd, voorzien van een rappe tong, geliefd bij het volk, altijd omringt door vrienden.....

Maar niets van dit alles kenmerkt Dai Sato. De mensen die zijn acties op de televisie aanschouwen verkneukelen zich juist als Dai Sato een pak slaag krijgt en voorzien hem altijd ongezouten van commentaar, door op zijn schutting te kladden of stenen door zijn raam te gooien. Iets waarin Dai Sato zich inmiddels berust heeft. Zelfs zijn manager heeft alleen maar oog voor geld, getuige haar vrij geestige opmerking dat Dai Sato eens wat vaker weg moet rennen bij een gevecht omdat het sponsorlogo zo wat beter in beeld komt wat uiteraard weer meer inkomsten genereert maar Dai Sato `s trots onderwijl gekrenkt ziet worden tot een absoluut dieptepunt.

De keren dat Dai Sato transformeert in een superheld en gevechten aangaat met het guitige, schurriemurrie monstervolk van de stad zijn hilarisch in al hun onzinnigheid, maar ook zeker dankzij hun creatief weergegeven design. Er ging zoveel fun van uit, hoe al die creaturen zich met de wereld bezighielden. Denk aan de eenoog die zijn eigen oog lanceert, oprolt en wat al niet meer of die inktvis die er wat spontane dansbewegingen uitperst om indruk te maken op dat monster wat het verkeer in de war schopte.

Eenmaal de film op zijn einde afstevent, heeft hij nog een grote verrassing in petto en gaat hij echt helemaal los, geen terugkeer naar de docu stijl is meer mogelijk. Geweldig hoe die Power Rangers ( dan wel niet heel duidelijk van een eigen kleur voorzien ) opdoemen uit het niets, vergezeld met een lekker cheesy melodie op de achtergrond. Dacht je dat de baby uit The Incredibles ass kickte? Dan moet je duidelijk nog deze film zien!

Dat einde waar de creaturen even bij elkaar komen om de afgelopen dag eens van een evaluatie te voorzien, waarna ze Dai Sato een reprimande geven omdat hij zich niet aan de heldencode hield door niet stoer het strijdpodium te verlaten was een waardig sluitstuk van een film die ons een kijkje geeft in de wereld van een 'superheld'. 4*

Naar aanleiding van de vorige poster hierboven en de dvd hoes had ik een compleet andere film verwacht. Kerstmis is toch het feest van het licht, en alhoewel er genoeg waxinelichtjes en andere kaarsjes brandden vond ik deze niet geheel bevredigend omdat het kleurenarsenaal wat eentonig was. Had zeker in het straatbeeld nog wel wat fraaiere anders gekleurde kerstversieringen verwacht.

Het moment dat de lichtsinval zijn intrede deed was mooi net zoals het moment dat de vrouw met haar paraplu het cafe aandeed. De onderlinge verhoudingen tussen de hoofdrolspelers konden mij minder boeien dan vooraf gedacht waardoor het mij allemaal niet zo raakte en ik soms het gevoel had naar een wat kleffe en simplistische uitvoering van een liefdesverhaal bij Kerstmis te kijken. Vond de verhaallijnen soms ook te geforceerd in elkaar overlopen waardoor ik geen warmbloedig gevoel kreeg eer men met zijn allen in het cafe zat.

Gelukkig wel vermakelijk en zeker in het begin een film met de nodige potentie. Qua muziek wist de film het helaas ook al niet waar te maken, veel te zoetsappig en vooral nogal in de lijn der verwachting liggende. Kortom voor mij is er nog steeds maar een kerstfilm en dat is Capra `s It `s a Wonderful Life, echt zo `n film die wel alle sneeuwstormen doorstaat. 3,5*

Sfeervolle actiefilm,

De film doet geen consessies qua geweld aan Oldboy. Deze film is juist nog een stuk gewelddadiger, omdat er niet zozeer momenten in de film zitten die louter bedoeld zijn om te choqueren.

Een groot deel van de film zien we Sun-woo in zijn auto rondrijden. Zo zijn we getuige van een afranseling van enkele irritante weggebruikers door Sun-woo en krijgen wij een impressie van het wegenstelsel van een stad, dat soms wel wat weg lijkt te hebben van een stadcircuit. De stad bij nacht ziet er geweldig uit, net zo als het dynamische camerawerk die de onnavolgbare manoeuvres van Sun-woo `s auto moeiteloos vastleggen.

De film focust zich in het begin op de controlfreak Sun-woo die geleidelijk aan de controle verliest over zijn koelheid door inmenging van een vrouw. Vanaf dat moment is hij zijn leven niet meer zeker en volgt een amusant schouwspel waarin Sun-woo en zijn tegenstanders tot het uiterste gaan om elkaar te pijnigen en te vernederen.

De film slaat plots een andere weg in als Sun-woo ontsnapt. De stad is even verdrongen voor wat kale natuur en enkele malloten die blijkbaar een groot misdaadsyndicaat van wapens voorzien. De humor in dit stukje werkte niet echt, het onderstreepte niet echt de kilheid van de gangsters. Het leken ineens een stel debielen, wat natuurlijk afdoet aan angst voor de voorheen grovere personages. Verder redelijk weinig oponthoud. Uiteindelijk eindigt de film lekker met weer veel geweld in de vorm van een lange, stijlvolle shoot - out. Vooral dankzij prachtig afstandelijk, desolaat camerawerk. Muziek was verder wel aardig, misschien iets te nadrukkelijk aanwezig.

De film bevat naast geweld ook een tintje liefde. Helaas werkte de metafoor van die lamp: jij bent het licht in mijn leven, ik heb het licht gezien niet voor mij. Voelde verder ook niet echt mee met de personages i.t.t. Bangkok Dangerous. Het drama - gedeelte werkte dus niet echt. De film werkte echter wel volop op andere gebieden. Een feest voor de zintuigen dit. Gewelddadige, fijne adrenalinerush achtige film. 4*

De film begon tergend slecht met Costner die pijn aan zijn voeten had, prompt een held werd en door een of andere koekenbakker naar een missiepost gestuurd werd. Eenmaal aangekomen op die post assimileerde ik al snel op in de film.

Het langzame aftasten tussen Costner en het Indianenvolk is mooi om te volgen met Costner die zich steeds meer op hun pad lijkt te begeven, maar zich soms even lekker terugtrekt op zijn oude vertrouwde stekkie. Vooral de buffeljacht en het moment waaraan hij zijn Indianennaam te danken had waren van een verbluffende schoonheid. Maar verder ook genoeg mooie plaatjes van het landschap: de paarden weerkaatst in een waterplas maar dan zodanig dat je alleen hun spiegelbeeld kon waarnemen, wat gefleem met wat dieren en een bijna meditatieve rust, zo loom als de tijd zich hier voltrekt.

Ik had ook wel het gevoel dat de Indianen redelijk juist geportretteerd werden. Zo sprak men hier liever niet over overledenen, wat ik wel kon linken aan de Aborginales in Australië. Een ander oervolk dat gelooft in goden en dat als gewoonte heeft dat als iemand overlijdt, je de naam die deze persoon droeg zo `n 20 jaar niet mag uitspreken.

Wat deze film meer dan de moeite waard maakt is de harmonie die Costner en de Indianenstam naar elkaar uitstralen. Natuurlijk zijn er af en toe wat kleine akkefietjes of ongemakkelijkheden veroorzaakt door een taalbarrière of door het aftasten van een voor beiden vreemde cultuur. Maar de sfeer blijft gedurende de hele film harmonieus, daar waar er gemakkelijk de grootste drama `s uit voort hadden kunnen komen. Bv. Indianen die beledigd waren omdat Costner een relatie met een vrouw onderhield die nog aan het rouwen was, Costner die de Indianen had laten vechten met wapens, wat de puurheid van hen aan had kunnen tasten. Maar gelukkig niets van dit soort groots opgezette drama sentimenten.

Ik was ook blij dat we uiteindelijk geen getuige waren van het leger dat de Indianen even te kijk kwam zetten. Goede beslissing om dat gedeelte met wat tekst af te doen, aangezien zoiets totaal niet bij de toon van de film gepast zou hebben. Het was immers toch wel duidelijk dat de blanke mens vroeg of laat, zichzelf de nodige grond toe zou hebben geëigend.

Het enige minpunt vond ik dat de blanke mens soms echt als een stel randdebielen werd neergezet. Dat men nodeloos dieren afschoot was tot daar aan toe maar de mannen uit het leger waar Costner uiteindelijk bij in de armen viel waren allemaal wel heel karikaturaal in al hun barbaarsheid. Ik was sowieso al wat meer op de hand van de oorspronkelijke bewoners van het gebied, die gelukkig niet een al te hoge aaibaarheidsfactor vertoonden.

Verder heb ik mij ook best geamuseerd met al die namen die de Indianen kregen toebedeeld. Nogal recht voor hun raap soms. 4*

Wat een maffe boel!

Het is altijd maar afwachten of Chinese humor bevalt. Gelukkig is dit geen half werk en gaat deze film helemaal over the top, o.a. met knotsgekke hoofdpersonages die bij worden gestaan door geweldige sidekicks: zoals het slaafse hulpje van de slager, de lelijke hoerenmadam met d`r grote mond en die marijhuana rokende guru die op het eerste oog nog geen eens in beweging komt als er een atoombom naast hem ontploft.

Op visueel vlak zeer interessant door 3 verhalen allemaal anders te stileren. Van kleurrijke decors tot het overbelichte landschap, alles zag er fantastisch uit. De verhaalstructuur komt ook goed uit de voeten. Het gevaar van 3 verhalen is dat ze nogal eens gelijk na elkaar verteld worden van begin tot eind, waarmee een hoop spanning wegëbt. De spanningsboog blijft hier mooi intact door te starten met het ( geinige ) verhaal van de slager, maar het slot nog even weg te laten om te kijken wat er in de historie zoal met het zwaard is gebeurt. Het verhaal van de zwaardman was goed en het verhaal van de kok was zelfs nog veel beter!

Mijn favoriete scene is de herhaling van hoe het nou kon gebeuren dat de slager de bruut heeft weten te vellen. Zo droog, pure hilariteit! Je verwacht het ook gewoon niet! En zo speelt de film wel meer met de filmwetten van wat gebruikelijk is in filmland, door veel beeldtaal, gebaren, animatie en wat al niet meer te gebruiken. Enkel het gevecht dat uitgebeeld werd als een Tekken gevecht vond ik nogal afgezaagd.

Het in de mond nemen van de geuzennaam Crank door Onderhond zorgde ervoor dat ik deze film met absolute spoed moest gaan zien. Waarvoor dank! 90 minuten lang topamusement! Een 4,5*

Heerlijke film,

Prachtig hoe het relaas van de 4 kinderen in beeld wordt gebracht. Gevangen tussen hoop en vrees, proberen ze er het beste van te maken. De film weet goed weer te geven dat de kinderen langzamerhand aan zien komen dat hun moeder nauwelijks oog voor hun hen heeft. Wantrouwende blikken vallen moeder ten deel, met name van haar oudste kroost. Daar waar de hechting tussen moeder en haar 2 kleinere kinderen nog voelbaar is, is de afstand tussen moeder en de 2 oudste kinderen mijlenver. Zonder onnodig gejank en gejammer maakt Koreeda duidelijk op hoeveel manieren deze kinderen gestraft worden terwijl ze er helemaal niets aan kunnen doen. Het is natuurlijk des kinds eigens om jezelf af te vragen of je wat fout hebt gedaan. Ook die twijfel brengt Koreeda aan het licht. geen school , geen toekomstperspectief, nauwelijks contact met leeftijdsgenoten, te snel volwassen worden terwijl je eigenlijk het liefste buiten zou willen spelen en altijd maar die knagende onzekerheid. Toch laat Koreeda zien dat het leven wel degelijk de moeite waard is. De kinderen hebben een sterke overlevingsdrift en een hechte band onderling. met name de keer dat ze met z`n allen voor het eerst naar buiten gaan lijken ze een hecht gezin, waar in 1ste instantie niets mee aan de hand is. De 2 oudste kinderen lijken de vader en moederrol op zich te hebben genomen . Altijd schattig als bijna leeftijdsgenootjes zich zo om elkaar bekommeren. Het kleine jongetje had een schitterende mimiek. Lekker ondeugend en nog bijna nergens ontvankelijk voor. Het kleine meisje was zo schattig en ook de andere kinderen speelden hun rollen heel goed. je zou ze toch een veel beter gezin toewensen? Het einde was prachtig, de bijbehorende muziek en de veelzeggende laatste shots zeiden genoeg.

Op visueel gebied niet altijd even bijzonder, maar wel constant boeiend. Ik had geen seconde van de 140 minuten speelduur willen missen. De moeder was trouwens onbedoeld best grappig, wat praatte dat mens apart. Het leek wel of ze van die verfoeide Japanse verkleinwoordjes gebruikte en dat terwijl ze de kinderen qua verantwoordelijkheid voor vol aanzag. Sterk staaltje geestelijke verwaarlozing. 4,25*

Ze zijn waarschijnlijk niet meer te tellen op een hand ' de keren dat ik Nolan vervloekte dat hij succes had in de bioscopen met zijn Batmanprent. Nou riep hij deze reactie ook wel over zichzelf af na zijn vorige volkomen zouteloze, ongeïnspireerde en eenzijdige Batmanfilm.

Nu kent The Dark Knight ook genoeg manco `s maar kon ik mij daar relatief gemakkelijk over heenzetten. Wel vind ik ' iedereen die hier preekt ' over ' meer diepgang ' in deze Batman prent volslagen belachelijk. Diepgang in welke zin? Het psychologische steekspel tussen Batman en The Joker ' waarvan je toch al weet dat laatstgenoemde het af zal leggen tegen die vreselijk charismaloze en duffe Batman? Misschien leuk voor de fans, maar als fanatiek aanhanger van ' The Joker ' zit je er maar mooi mee.

Of bedoelt men misschien diepgang die gezocht moet worden in het bijbehorende verhaaltje waar we Harvey Dent naast de misdaad bestrijden er een relatie op na zien houden met het voormalige liefje van Batman, al blijkt dat voormalig wat te voorspelig te zijn. Waaruit blijkt dat Batman ook maar een mens van vlees en bloed is? Yeah right!

Verder ook een dikke vinger naar al wat vindt dat The Dark Knight een goede film is omdat hij realistisch zou zijn. Laat ik deze mensen even uit hun zeepbel helpen: mensen kunnen niet vliegen! Pats! Zeepbel kapot. Verder is het maar de vraag of een realistische formule de film goed zou doen aangezien het om een superheldenverhaal gaat, waar je nieuwe, spectaculaire gadjets van verwacht en geen afgestofte romcom perikelen die als motief dienen bij de transformatie van ' vriend van Gotham City ' Harvey Dent tot ' angstgegner ' van Gotham City. Tel daarbij op de onsubtiele timing waarmee deze gebeurtenis gepaard gaat ' net ten tijde dat The Joker de stad in zijn greep houdt door 2 cruiseschepen in gijzeling te houden ' en je hebt een sterke en een jammerlijke climax te pakken die vlak na elkaar worden opgediend.

Blijkbaar zijn niet alleen de Amerikaanse porties voer big size, maar kan men ook bij het maken van een film geen maat houden of mist men in dit geval het inzicht om 1 ultieme climax uit te werken. Zou de film ook gelijk een stuk realistischer hebben gemaakt want die vreemde kattensprong van Dent is allesbehalve geloofwaardig, had hem dan gelijk een bad boy imago aangemeten! Dit was hopeloos geforceerd en zonder gevoel voor ritme uitgewerkt.

Gelukkig is The Dark Knight bovenal een uitstekende actiefilm met een lekker anarchistisch tintje in de vorm van superschurk ' The Joker ' die de boel flink op stelten weet te zetten, aardige sfeerimpressies van Gotham City, fijne muziek en een bij vlagen druk in de weer zijnde camera waarvan ik moet zeggen dat ik genoten heb van de 360° cameramomenten. Leverde hele korte momenten tot overpeinzing bij de personages op, alsof ' The Joker ' soms sneller handelde dan als in een waas.

The Dark Knight is uiteindelijk een film waar ik mij prima mee vermaakt heb, ' vooral de momenten waarbij The Joker en zijn fijne zwartgallige humor het scherm opsierden, zo vond ik het moment dat hij zei dat iedereen Gotham City mocht verlaten om er gelijk aan toe te voegen dat het vervoer zowat plat lag geweldig ' maar hij wordt overroepen door mensen die er tal van dingen achter gaan zoeken, terwijl de film nogal conventioneel van aard is. Had zelfs meer ingezeten mocht de stompzinnige climax van 2 face zijn weggelaten en The Joker ' Batman ' gewoon van katoen had gegeven. 3,5*

De special effects zijn aardig. Het verhaal slaat helemaal nergens op. Typische Hollywood meuk waarin een zoon op zoek gaat naar zijn vader. Vervelendste is nog geen eens de oppervlakkige relatie tussen beide, maar vooral de manier waarop deze verhaallijn, tussen de rampen door nog wordt afgewerkt. Kortom, de film focust zich op de verkeerde dingen. Verdient dus geen hoger gemiddelde.

Het zusje van Ponyo!

Lekker frisse bewerking van een mythisch verhaal waar helemaal niets te gek is. De Chinezen laten hier even zien waartoe ze wel niet in staat zijn op animatievlak. Mooi om ruim 90 minuten te verdwalen in een creatief landschap waar je het bestaan niet van wist, visueel vaak erg raak geschoten! De laatste 30 minuten zijn werkelijk spectaculair. Dikke 4*

Een klein tegenvallertje,

Met hooggespannen verwachtingen begon ik aan deze film. Ik verwachtte een actiefilm annex een film die op een subtiele licht dramatische manier inzicht zou geven in het leven van Tom.

Romain Duris speelde uitstekend en er zaten ook zeker een aantal aardige scènes in. mooi om te zien hoe Tom zijn piano lerares wil kussen als bedankje en de Vietnamese niet weet hoe ze ermee om moet gaan Ik leefde alleen helemaal niet mee met de personages. Vooral niet tijdens het begin van de film. Het boeide wel maar de film confronteerde uiteindelijk bijna nergens. Het was vooral het verhaal van net niet. De razzia `s waren leuk om te aanschouwen maar niet echt schokkend, de eindscène waarin Romain de Rus toetakelt vond ik wederom aardig om te zien en verrassend en ik dacht wel degelijk: doe het nou niet! Maar het had verder weinig om het lijf, na die scène liet het geen enkele impact achter. Ik vond de film kort gezegd dus eigenlijk een beetje oppervlakkig aandoen.

Het zal wel nooit wat worden tussen mensen die piano spelen en mij. Maar dit was in elk geval een stap in de goede richting. Een krappe 3,5*

Moeders!

Een bekentenis: ik heb een zwak voor films waarbij een aantal hoofdrolspelers hopeloos verdwalen. En dan zit je bij Dead End al aardig geramd. Het is echter de dosis humor die de film naar een hoger niveau tilt. Zo heb ik mij kapot gelachen om de moeder van het stel, vooral als ze helemaal van het padje af geraakt. De film is ook best sfeervol met die mysterieuze auto die steeds wederkeert en ineens die wandelwagen langs de weg, fijne suspense scene! De film had wat beter afgewerkt mogen worden, maar ik heb mij nochtans meer dan prima vermaakt. Een 4*

Een fabelachtige reis die bol staat van beukend gitaargeweld, een hyperactieve saxofoon (?) en adrenalineverhogende camerabewegingen die de rennende personages steevast van allerlei kanten in no time belichten.

Dead End Run is als een toetje voor de zintuigen. Een film die je ondergaat. Tijdens de optiteling raast de camera als een dolle stier langs de bovenranden van een object dat wel wat wegheeft van een tunnel. Vaste grond blijkt spaarzaam telkens, want elke kortfilm start in het donker, met wat gerommel en vervolgens trammelant! Rennende personages die nauw gevolgd worden door de camera terwijl de laagstaande zon zijn laatste adem tussen de huizen doorblaast.

Last Night is de 1ste film die voor de dag komt. Het hoofdpersonage wordt op zijn hielen gezeten waarna hij zich verschuilt in een duistere steeg. De dreigende situatie nadert zijn climax en neemt daarna de vorm van een musical aan. Met veel gevoel voor ritme danst een meisje regelrecht het hart in van het voortvluchtige personage. 10 Minuten wordt er gedanst waarna het verhaal nog wat abrupte wendingen zal nemen.

Shadows heeft qua opzet ook weer veel weg van zijn voorganger. In een donkere steeg hangt iemand een mogelijke liquidatie boven het hoofd. Waarna een ijzingwekkend gestaar begint, met veel aandacht voor achtergrondgeluiden, zoals stroom ' die de slaap maar niet wilt vatten '. De camera zoomt in op zijn personages die recht tegenover elkaar staan. Net zoals in het 1ste filmpje zal er zich hier ook weer een absurde wending aandienen. Hilarisch, hoe beide personen met de dood in de ogen kijkend in lachen uitbarstten.

Het 3de filmpje: Fly wijkt wat af van de 1ste 2 filmpjes. De donkere steegjes maken plaats voor een knalheldere hemel met een hoogstaande zon. Prachtige overschakeling tussen een achtervolging met de nodige decibellen en de ogenschijnlijk serene rust die er op het dak heerst. De scene waarin Asano en het meisje naar beneden vallen krijgt weer een geheel eigen draai als Ishii besluit om weer een apart universum uit zijn losse pols te schudden.

Last Night en The Fly zijn mijn favorieten tot dusver. Inmiddels al 2 x bekeken en 2 x helemaal weggeblazen door deze brok sfeer. Duizelingwekkend waren die 360 graden moves van de camera die in snel tempo peilde wat de vluchtroute moest zijn tussen alle imposante gebouwen. 4,5*!

Ik had van tevoren nog wat meer een soort wraakfilm verwacht.

Meer nog dan het in beeld brengen van de wraakacties draait het hier om het drama, van het gemis van een broer. Alhoewel dat element best werkte voor mij en ik geen moment bevroedde dat de broer al langere tijd dood was, had ik het ook gaaf gevonden als Richard de kwelgeesten van zijn broer wat langer geintimideerd had en zomaar op had gedoken met zijn angst aanjagende gasmasker op en de wraakacties erna wat meer in beeld gebracht zouden worden.

Toch een boeiende filmervaring, met name in het begin waar het even aftasten is wat er gaat gebeuren. Eenmaal het slachten begonnen is hapert de machine wat en lijkt de film niet te kunnen kiezen tussen drama danwel nietsontziende wraakfilm.

Geweldige ambiance die er af en toe geschapen wordt met dat verderfelijke gasmasker, je zult het zien opduiken vanuit je ooghoeken. Daarnaast waren de tripscenes in het appartement ook hallucinerend in beeld gebracht. Het slot waarin Richard de enige overgebleven man opzocht, vond ik niet echt bijdragen aan de ambiance in de film Er had zeker wat meer in het vat kunnen zitten. Dikke 3,5*

Meestal houd ik wel van dit soort films.

Maar de Engelse humor in deze film is niet droog genoeg, teveel gericht op poep en pieshumor en bovenal wordt er te lang naar een humoristisch moment toegewerkt. De structuur van deze film is constant van personage naar weer een ander personage zappen. De enkele geslaagde grappen liggen vaak mijlenver uit elkaar. Telkens als een bepaalde context werkte werd hij weer jammerlijk onderbroken door een veel minder grappig moment. Elke grap werd ook voorafgegaan door een heel standaard intro zo leek het. Er werd duidelijk opgebouwd naar meerdere climaxen. Alleen zag je het allemaal al aankomen en mislukte de opbouw niet, dan kopte de climax lang niet altijd de bal in het doel.

Kortom het is allemaal veel te braaf en veel humor heb ik gewoon al eens eerder gezien en veel beter! Een misser die wel een originele, passende en daardoor leuke optiteling kent. Het eindshot was ook wel een fijne afsluiter. Het acteerwerk was redelijk, veel bekende gezichten voorbij zien komen. 2,5*

Tegen alle verwachtingen in, een van de leukste films van Tarantino!

Ik ben absoluut geen fervent Tarantino fan + de weinig enthousiaste recensies, deden mij lang geleden besluiten om deze film gewoon op de lange baan te schuiven.

Goed, de dialogen zijn niet van het niveau Reservoir Dogs of Pulp Fiction, maar de totale onzinnigheid waarmee ze gepaard gaan vergoed gelukkig een hoop, ik heb mij nooit verveeld bij al dat slappe geouwehoer. De lapdance werd aanvankelijk behoorlijk verpest bij de aanblik van Kurt Russel.....als ongeleid, gewetenloos, vervelend projectiel is hij echter beter op zijn plek!

Het hoogtepunt van de film is uiteraard het spectaculaire auto ongeluk. Al vind ik de 2de verhaallijn dicht in de buurt komen, met name vanaf het moment dat de Nieuw - Zeelandse chick een vreemde hobby van haar uit gaat oefenen en in zwaar weer terecht komt: mijn adrenalinepeil steeg in ieder geval met de minuut, al helemaal toen de meiden besloten om een wraakmissie op te starten. Een heerlijk terecht! - gevoel en zeer vermakelijk en grappig om te aanschouwen!

Een meer dan prima film! Een 4*

Een harde actiefilm, die soms teveel de oren laat hangen naar typisch, sentimenteel drama, waarbij het zoetsappige gezin er flink van langs krijgt en wij als kijker met hen mee moeten leven omdat het allemaal toch zóóóóó verschrikkelijk is wat hen overkomt. Het was nogal een cheesy drama bij tijd en wijlen. Neem nou de verstandshouding tussen vader en de jongste zoon!

De actie momenten in deze film zijn gelukkig meer dan de moeite waard, de film is best rauw en creëert vaak genoeg een nare sfeer. De scene in de parkeergarage steekt met kop en schouders boven de rest van de film uit en op visueel gebied is er genoeg te beleven dankzij een mooi gebruik van kleuren.

Het tuig speelt zijn rol met verve en Goodman zorgt voor een komische noot, die zeker niet weet te storen. De transformatie van Bacon op het einde is niet helemaal geslaagd, ik miste de èchte overtuigingskracht in hem als wraakmonster en stoorde mij nog geen eens aan de ongeloofwaardigheid van zo `n situatie. Een kleine 3,5*

He `s Not Going Out With His Pillpopping, Alcoholic, Beaver Banging Father!

Met de dialogen zit het doorgaans wel goed bij Woody Allen. Dat dit niet altijd een garantie voor succes is ondervond ik pas nog tijdens: Crimes and Misdemeanors. Gelukkig vindt Woody Allen hier wel een juiste balans tussen spitsvondige dialogen, visuele grappen en enkele uitstapjes/ hersenspinsels die voor maximale opleuking van het verhaal zorgen.

De scenes waar de vrouwelijke psychiatar van leer trekt tegen haar man zijn kostelijk. Ik heb toch wel veel afgelachen met deze film. Tegen het eind van de film gaat alleen de vaart eruit. Later wellicht nog meer, maar voor nu een dikke 3,5*

Vlug, vlugger, vlugst!

Dead Leaves verheft Pop Art tot kunst. Het beeldscherm loopt talloze keren over van de vele rookwolken, die het scherm ruïneren na weer een explosie. De maan krijgt het stevig te verduren! Het verzorgen van kreten en andere geluiden gebeurt niet alleen via je gehoor maar ook in de vorm van letters, die het beeldscherm sierlijk vullen en de chaos en het plezier wat ik aan Dead Leaves beleef, nog meer weten te onderstrepen.

In een genadeloos tempo waarbij de haren van je hoofd schroeien, wordt er een ontsnapping uit de gevangenis ondernomen waarbij er niet op wat ledematen meer of minder wordt gekeken. De animatie is extreem vlot, kleurrijk en weergaloos in al zijn facetten. De karakters die in deze film rondlopen, zijn perverselingen, televisiekoppen en ander schoon volk die plotseling kunnen beschikken over de artillerie van de Landmacht en er niet voor terugdeinsen om al het spul te gebruiken. De finale waarin de baby met zijn pistool, de wereld tegemoet treedt blijft grandioos. Ultiem vermaak! 4,5*

Beklemmend fout gelopen sprookje!

Ze blijken gewoon oude bekenden te zijn. Inside is natuurlijk een ware horrorklassieker, maar ook Leatherface vond ik een heerlijke slasher. En ook van deze film weten ze iets geheel eigens te maken. Nochtans niet veel vertrouwen in met zo`n 1 locatie concept, maar werkelijk prachtig gefilmd, een vlotte aanloop en een erg mysterieuze sfeer gedurende de hele film lang. Een avonturenfilm die steeds meer claustrofobische trekjes aan weet te nemen totdat er geen weg meer terug lijkt te zijn.

Einde past ook perfect! Schandalig laag gemiddelde 4*

Tony Scott

Wederom een heerlijke film van Tony Scott, niet zomaar een actiefilm. Nee, Tony Scott gaat innovatief te werk, hij gebruikt geavanceerde technieken om de daders van een aanslag te achterhalen. Geloofwaardig? Allerminst, maar dat is ook niet de opzet van de film. De scène waarin ingezoomd wordt op die vrouw terwijl ze een douche neemt is topvermaak en daarnaast bevat het ook een futuristische boodschap. Misschien ooit in de toekomst? Natuurlijk komen er dan ook ethische vraagstukken om de hoek kijken. Tot hoever mag je als politie gaan om de daders te acherhalen? En wat is nog legitiem en wat druist regelrecht tegen de privacywet in?

Ik ging ieder geval helemaal op in al de technische snufjes, absoluut hoogtepunt voor mij was de scène op de brug waarin Denzel Washington een speciale bril droeg en de achtervolging op de boef inzette. Ik kreeg spontaan een Escape From New York deja vu, de brug in die film lag tegen het einde immers ook bezaaid met auto(wrakken) . Wel ongeloofwaardig trouwens dat je een crash met een vrachtwagen zo gemakkelijk overleeft . Maar het paste prima bij het sfeertje in deze film, net zoals alle technische snufjes, lekker over de top. Eens een keer wat anders, dan allerlei statische weggetjes in te slaan, die vaak onbuigbaar blijken te zijn. Use your imagination!

Ik keek de film in een volle bioscoop en was telkens geboeid, dat kwam niet alleen door de interessante gadjets van de politie en het boeiende verhaal maar ook dankzij magistraal camerawerk. Weliswaar wat minder druk dan in Man On Fire, maar wel met veel close ups erin van o.a. rijdende auto `s, helikopters en de brug.

Een sfeervolle, mooi gekleurde film dus die soms wat actie brengt maar vooral op technisch vlak erg boeiend is, met name door het vele in en uitzoomen op de stad en haar bewoners. De muziek deed soms trouwens lekker carnavalesk aan en als er geen reden was tot een feestje dan bleef de muziek bonkend aanwezig op de achtergrond. Mijn 3de Tony Scott film die een 4,5* verdient.

Geniaal!

Jeunet laat er bij zijn gezamenlijke debuut met Caro geen twijfel over bestaan, hij toont zich als een circusartiest in optima forma, die zijn publiek keer op keer in vervoering wil brengen. Zoals alleen magiërs dat kunnen, weten Jeunet en Caro op een unieke manier uiting te geven aan een voedselcrisis onder de Franse bevolking. Ze schapen een geheel eigen universum waar kannibalisme aan de orde van de dag is.

Delicatessen is een duistere film vol grappen en grollen dankzij zijn uiterst merkwaardige personages. De beeldgrappen ( die Jeunet `s oeuvre later zouden kenmerken ) zijn niet van de lucht en in de film komen de nodige technische snufjes bovendrijven. Daarnaast zie je aan alles dat Jeunet en Caro zich in een circus wanen en Dominique Pinon opvoeren als een van hun circusacts. Zijn bellenblaasact en zijn uiterst vreemde wijze van een bed inspecteren zijn zeer komisch.

Nog meer heb ik genoten van oma Blik, de buddyrituelen van de ondergrondse mannen en van Aurore, die geplaagd werd door stemmen in haar hoofd. Ik kwam niet meer bij toen ik zag op hoeveel manieren ze zichzelf van het leven probeerde te beroven op het laatst en er vervolgens niet in slaagde, waarna die typische gelaatsuitdrukking op haar gezicht verscheen.

Ik zou bijna vergeten te melden dat de film op het visuele vlak een ware diamant is. De vele, bruine kleuren tesamen met korte oprispingen van groen en rood/oranje zorgen mede voor het succes van deze appetijtelijke film die een geheel eigen sfeer met zich meedraagt.

Ik heb pas nog mogen genieten van een herziening van The City of the Lost Children, al vond ik een dikke 4* daar wel genoeg. Voor Delicatessen volstaat een dikke 4* al lang niet meer. Een briljante, creatieve vorm van film maken, die je helaas zelden ziet. Hoe zou de filmwereld er toch uitgezien hebben zonder Jeunet?! 4* > 4,5*

Sfeervol macaber!

Een prima poëtische/licht erotische griezelfilm. Zelden vertoond, zo `n combinatie!

Tot voor kort had ik nog nooit van deze film gehoord, maar nadat hij zo goed scoorde bij de laatste Horror knock - out ben ik er gauw achteraan gegaan.

Een kerkhof is natuurlijk een fraai decor voor een horrorfilm. Daar wordt hier ook goed op ingespeeld, dankzij een leuk concept dat weliswaar niet nieuw is, maar vaak wel creatief is vormgegeven. Al het zombievolk zorgt voor genoeg vers slachtmateriaal en amusement. En de scene waar er na veel lawaai ineens een zombiemotorcrosser tevoorschijn komt en over de begraafplaats heen raast is briljant.

Het grootste pluspunt van deze film zijn echter de prachtige muziek, de mooie dames en het mysterie wat de hoofdpersoon nou eigenlijk behelst om een kerkhof te runnen. Geld en onderdak zullen toch zeker niet zijn enige drijfveren zijn?! Wat heeft hij met vrouwen?

Het camerawerk is trouwens ook best mooi bij momenten, net zoals de muziek dus. Ik meende zelfs even muziek uit A Clockwork Orange te horen, tijdens de indrukwekkende, surrealistische(?) nachtscene in de stad. Eigenlijk ben ik heel positief verrast en zou ik met gemak 4* uit moeten delen. Ware het niet dat één hinderlijk personage de poëtische, wat melancholieke sfeer soms komt verstieren: Gnaghi. Wat heb ik mij soms aan dat vieze mannetje lopen ergeren. De regisseur had er beter aan gedaan om niet van dit soort bedenkelijke humor in zijn film te stoppen.

Vandaar slechts een dikke 3,5*

Prima!

Fijne regisseur, die wel raad weet met deze op papier ''dramafilm''. Al is het naast de paar leuke trucjes, vooral Gyllenhaal die de show steelt als onaangedaan ijskonijn die het leven op probeert te pakken na een traumatische gebeurtenis en dat dus op een geheel eigen wijze doet wat zorgt voor hilarische situaties. Ik lag bijvoorbeeld echt dubbel toen hij pijn ervoer tijdens die bouwwerkzaamheden en het uitkraaide van plezier.

Verhaallijn met zoontje niet altijd even geslaagd. Alhoewel die piemel dialoog erg grappig is. 3,5*

Alweer een tijd geleden herzien, maar het beviel mij allemaal een stuk minder dan voorheen. Nog meer dan tijdens mijn 1ste kijkbeurt ervaarde ik onvrede over alles wat er zich afspeelde na de dood van die politiebaas die van dat gebouw naar beneden gegooid werd. Het duurde allemaal maar voort zonder enige vorm van een spanningsboog, wat positief kan werken, maar voor een film waar de gangster gevaarlijk en berucht moet zijn en er een dreigende sfeer moet hangen is het nogal dodelijk.

Zelfs Nicolson slaagde er niet in om dreigend over te komen, ik vond hem meer een misplaatste joker zoals hij er hier bij liep en dan nog durven er mensen te zeggen dat de karakters zo goed uitgewerkt zijn, terwijl er louter een warboel geschept wordt waar het spannende uitgangspunt: wie is nou de rat die infiltreert in de andere organisatie? behendig om zeep wordt geholpen door alle twists op het einde.

Verder is die Scorsese ook echt een Pietdriek die alles het liefst zo muf en donker mogelijk in beeld brengt, terwijl hij nog geen eens poogt om een film - noir te maken. Over de muziek kunnen we het beter niet hebben aangezien het allemaal al pijnlijk genoeg is zo. Uiteindelijk blijf ik The Departed een betere film dan Mou Gaan Dou vinden, vooral omdat het allemaal niet zo gedramatiseerd wordt hier.

De film heeft gelukkig een paar opmerkelijke, soms zelfs wat grimmige momenten onder de leden die mij deze film een nog enigzins redelijk cijfer doen geven de achtervolging na het bioscoopbezoek, de politiebaas die van een flat gegooid wordt, de spanning omtrent wie de mol is die aan de hand van mobiel telefoongebruik onderzocht wordt. De rest is standaard en braaf uitgewerkt. Maar dat is Scorsese eigen lijkt het wel. 2,5*

Naar aanleiding van Ozarklynch `s recensie was ik toch wel benieuwd geworden naar deze film.

En ik ben blij verrast, visueel gezien een erg geslaagd experiment.

Ik begrijp de commotie rondom Split Screen niet zo. Het zag er juist geweldig uit. Er viel daardoor veel te zien, vaak veel leuke close ups van de omgeving en veel uitvergrotingen van bepaalde scènes. De 2 beelden liepen ook nooit helemaal synchroon met elkaar, vaak was de ene kant van de Split Screen al wat verder gevorderd dan de andere kant. De 2 beelden op 1 scherm liepen niet constant in elkaar over, ik kon mij er niet aan storen. Het had wel wat. Het leek net alsof de hoofdpersonen tegen een spiegel aanliepen of er juist doorheen stapten.

Verder helemaal geen film ala Larry Clark. Okè de verhaaltjes draaien om sex. Maar het is allemaal lang niet zo expliciet in beeld gebracht als in bv. Ken Park. Daar waar ik Ken Park geen prettige kijkervaring vond maar wel boeiend, heerste hier een veel gemoedelijker sfeertje. Dat kwam vooral door de fijne muziek en het gevoel dat de hoofdpersonen geen uitzichtloos bestaan leidden. Gewoon een leuke wegkijkfilm die echt niet meer sex bevat dan Y Tu Mama Tambien.

Wat doet zo `n gemiddelde weer pijn aan mijn ogen. Typisch een film die in de vergetelheid geraakt, door z`n lage gemiddelde. Dat natuurlijk veel mensen ervan weerhoudt om dit te gaan zien.

De 5 verhaaltjes zijn wat onsamenhangend, ondanks dat ze door een mozaïekstructuur aan elkaar gekoppeld worden. Zeg maar een beetje op zijn Alejandro González Iñárritu `s. Maar daar kon ik mij niet echt aan storen, beetje overbodig dat wel. Overigens vond ik verhaaltje nr. 2 en 3 het boeiendste. Vooral door het fijne camerawerk. Het 1ste verhaaltje oogde nog wat te braaf en verhaal nr. 4 was eigenlijk gewoon niet meer dan een monoloog die wat drama op probeerde te wekken. Niet slecht, maar qua thema niks nieuws, qua vormgeving absoluut wel! Als een verhaaltje het even liet afweten, dan was er toch nog wat te beleven. 4*

Als er nog meer Split Screen films zijn, dan houd ik mij aanbevolen!

Hoe sommige films in de vergetelheid kunnen geraken.

Deze film illustreert dat, en dat terwijl de film toch erg aangenaam bleek te zijn. De acteerprestaties van met name de oma sprongen er op een positieve manier uit.

Het script vertoond inderdaad veel gelijkenissen met Good Bye Lenin! Echter, waar die film nog draait om thema `s als het vallen van de muur. Richt deze film zich op het behagen van een oude oma. De beginscène is erg grappig oma kan nauwelijks kiezen uit de vele taartjes en vervolgens is ze net zo gepikeerd als een klein kind, alleen omdat er iemand meesnoept. Verder ook een geweldige scène als ze minzaam de deur voor iemand dichtslaat.

De kracht van deze film zit niet in de dramatiek, een van de minste scènes vond ik het moment dat oma in het ziekenhuis werd opgenomen . Het deed een beetje afbreuk aan haar constant vitale en lekker eigenzinnige gestalte. Oma kwam sympathiek over en bovenal grappig, toch was ik niet ontroerd toen ze in Parijs haar dode zoon ging opzoeken . Waarschijnlijk ook doordat ik nooit met Otar kennis had gemaakt.

De sfeerschetsen van Georgïe vond ik stukken interessanter, altijd leuk om kennis te maken met een andere cultuur met zijn positieve en negatieve kanten. Ik kreeg gelijk het backbackersgevoel toen ze met zijn allen naar de boomgaard gingen.

Bovenal een leuke wegkijkfilm, die qua uitwerking zeker wat unieks over zich heeft.

Good Bye Georgïe 3,5*

Een film waarin de weinige overgebleven personages ronddwalen op zoek naar eten, drinken en sex.......Aan dat laatste is buitengewoon moeilijk te komen aangezien er niet veel vrouwen voorhanden lijken te zijn. Best wel minimalistisch gefilmd allemaal, voortkomend uit een laag budget, maar Besson roeit met de riemen die hij heeft waardoor er wat aardige creatieve vondsten in de film zitten. De scene waarin er vissen uit de lucht vallen en waarin de hoofdpersoon zijn flat verlaat, niet via de trap maar via een zelfgebouwd vliegtuigje en zo de vrijheid tegemoet vliegt zijn hier goede voorbeelden van.

Soms verslapte mijn aandacht tussendoor even omdat de film zich lang focust op een bepaalde handeling van een persoon die zich echter niet zo gemakkelijk laat uitvoeren door een samenspanning van wat andere personen. Wat soms komisch is maar soms net wat te repeterend. De zwart - wit beelden konden mijn aandacht ook niet altijd vast houden door een gebrek aan contrast af en toe.

De muziek van Eric Serra vond ik niet zo sterk als in Le Grand Bleu. Vanwege een apart en boeiend concept, wat leuke vondsten en geweldig acteerwerk van o.m. Jean Reno toch een 3,5*