Opinions

X-Men! Ik weet niet waarom, maar ik heb mij er altijd verre van gehouden. Eigenlijk weet ik het gewoon heel goed, het kan gewoon geen aantrekkingskracht op mij uitoefenen!

Buiten het gegeven dat de beestachtige naam Wolverine nooit ook maar enigzins in de buurt komt van het niveau van de film, waar ik de gevechten wel erg duf, 13 in een dozijn aan vond doen mede dankzij het onvermogen van de filmmakers om 'Jack Hugemen' eens echt zijn klauwen ergens in te laten zetten, vind ik Hugh Jackman ook gewoon geen fijne acteur, en dat is niet omdat ik jaloers ben omdat alle vrouwen 'A romance down under' zo goed waarderen omwille van hem. Vond dat klaarstomen van een 'uitzonderlijke mutant' ook gewoon echt elke vorm van charme missen. Verder mist de film een grimmige sfeer die je toch op zijn minst zou verwachten, bij het aanschouwen van de poster hierboven, niets van dat alles hier. Het blijft bij wat getouwtrek tijdens een kinderfeestje. 1*

Op visueel gebied valt er nagenoeg niets te beleven. De hoofdpersonen bivakkeren vaak binnenskamers en het gevoel van een naderende lente bereikte mij gewoon niet, waardoor de film vooral op het gebied van sfeerschepping nogal de mist in ging. De personages gedroegen zich redelijk star, er straalde een ijzige kilheid af van de relatie tussen Dai Liyan en zijn vrouw. Iets wat natuurlijk ook de bedoeling was volgens de regisseur. Echter de kilheid in alle andere mogelijke combinaties of het nou tussen Dai Liyan en zijn vriend of tussen zijn vriend en zijn vrouw was, zette zich helaas voort waardoor er geen hartstocht of mooie ontroerende momenten te bespeuren vielen.

De film begon nog redelijk puur maar verzandde na ruim een uur in simpele melodramatiek toen Dai Liyan zichzelf op wilde offeren om zijn vrouw geen strobreed in de weg te leggen. Waarna zijn vrouw uiteindelijk met veel gejank weer terugdreef in zijn armen. Kan best begrijpen dat sommigen zoiets als een ontroerende daad van medeliefde of de ultieme opoffering zien. Of vanuit het oogpunt van de vrouw als een opnieuw herintredende hartstocht na het overwinnen van moeilijke tijden. Maar bij een gebrek aan empathie voor de personages werkte zo `n moment mij eerder op de zenuwen i.p.v. een rustgevend effect te bewerkstelligen, niet in de laatste plaats door het ontbreken van een mythische omgeving. Ik vond het er allemaal veel te doorsnee uitzien. De film duurt ook veel te lang en qua muziek staat mij niks meer bij.

Vertoont bij mij wat paralellen met The Twilight Samurai. Alhoewel beiden verschillende thematieken behandelen draaien beiden films uiteindelijk om liefde en wisten zij mij niet te raken. Liefde die mij niet kon ontdooien in de hand gespeeld door het gegeven dat ik hier nauwelijks uit de beelden af kon leidden wat voor een seizoen het nou precies was. Slechts enkele bloeiende bomen vormden een positieve uitzondering. De laatste 5 minuten vond ik uiteindelijk vreemd genoeg toch nog mooi en gaven uiteindelijk nog wat warmte nadat ik die toch node gemist had gedurende de film. 2,5*

Sprankelend!

Een zeer eigentijdse film die op een frisse en vlotte manier weet te pendelen tussen verschillende verhaallijnen. De film is erg losjes van opzet: veel ideeën, veel gefilosofeer, veel uitstapjes.....Alles kan. De personages zijn nergens aan gebonden.

De enige houvast is dat de personages min of meer op zoek zijn naar een vermist persoon. Tussendoor volgen we o.a. de teloorgang van cd `s, zonder de moderne tijd te ondermijnen. Immers, nieuwe producten worden toch gemaakt om het de mens steeds gemakkelijker te maken?! En zorgt het internet er ook niet voor dat oude producten niet in de vergetelheid raken?

Een fascinerende film die ik nog niet helemaal kan doorgronden. Door de vreemde mix aan genres een moeilijk te plaatsen film. En dat bevalt mij eigenlijk heel goed. Ik weet wel dat als Vicky iets minder aanwezig was geweest in deze film er gemakkelijk 5 sterren hadden gestaan. Het relaas van het groepje jongeren wist mij veel meer te boeien.

Op visueel vlak een van de creatiefste films die ik ooit gezien heb. Een dikke 4,5*

Aardige film, al had ik er wat meer van verwacht.

Sfeerbeelden van het drukke voortrazende verkeer, de drukkende warmte en mensen die buiten gezamenlijk hun eten nuttigen maken van Ho Chi Minhstad een bruisende maar tegelijk beklemmende metropool.

Visueel gezien soms zoals een ansichtkaart. Eigenlijk dus het beste wat de film te bieden had. Met name de stroboscoopbeelden in de disco en tijdens het verven oogden prachtig. Daarnaast ook een fijn moment als de hoofdrolspeler door een zwart en grauw steegje loopt en de kleuren wit en lichtblauw in zijn vizier krijgt aan het einde van het steegje.

Sociaal - emotioneel oefende de film nauwelijks enige impact op mij uit. Dat kwam vooral doordat ik wat onderlinge affectie tussen de gezinsleden misten. Vooral de relatie tussen broer en zus was een ondergeschoven kindje.

Wat ik wel fijn vond aan de film waren kortstondige impressies van het leven in de stad. Even inzoomen op een schoolklas, op kinderen die in de straten spelen en even een watergevecht houden. De luchtige toon hiervan sprak mij wel aan en deed mij veel meer dan de vele zijweggetjes die bewandeld werden. Waarbij vaak bruut geweld werd gebruikt of wat minder alledaagse rare dingen werden getoond.

Persoonlijk had ik het wat fijner gevonden als we de hoofdrolspeler gewoon dag in dag uit zagen ploeteren in zijn fietstaxi. Het voelde nu allemaal wat geforceerd aan. Alsof het leven als taxikoerier al niet hard genoeg is, doet men er hier een schepje bovenop. Maar het verhaal deed mij maar weinig. Verder had ik ook maar weinig op met de muziek. Het is vooral te danken aan de fraaie beelden en impressie die ik van Ho Chi Minhstad heb gekregen dat ik de film nog wel weet te waarderen. Kleine 4*