Opinions

Theo de hond.

De Laatste Dagen van Emma Blank bestaat naast een hoop absurditeiten ''zoals we inmiddels wel van Van Warmerdam gewend zijn'' vooral uit dezelfde zwartkomische ondertoon waarover ook Kleine Teun beschikte.

De boerderij heeft plaatsgemaakt voor een landhuis, al het bedienend personeel moet de grieven van Emma Blank aanhoren of ondergaan. Het leuke uitgangspunt wordt volledig verzilverd omdat iedereen zich zo aan zijn rol vastklampt, zodat Theo de hond niet alleen in de buurt van Emma Blank de klos is, maar ook `s nachts van de bank gejaagd wordt en achter stokken aan moet rennen. Goed om te zien hoe iedereen zich laat onderwerpen aan een Stalinistisch regime, dat beetje bij beetje aan het afbrokkelen is.

Mooie beeldcomposities sieren het scherm op als men zich gezamenlijk begeeft naar de duinen en op de weg terug naar het landhuis. De film ziet er ook lekker fris en kleurrijk uit, ondersteunt door aardige muziek. Genoeg memorabele scenes, waar ik het hakenkruis en de zonaanbidder door dag en dauw even aan wil halen. Allemaal lekker creatief vormgegeven.

Goede acteerprestaties van de gehele cast met bitch Marlies Heuer en rebelse Eva van de Wijdeven voorop, slechts het einde was niet helemaal geslaagd te noemen. Het had allemaal nog wat meer mogen exploderen. Dikke 4*

Ik ben verliefd,

Op het 1ste oog niet op de film. In het begin had ik even tijd nodig om mezelf te verplaatsen in een wereld waarin grote insecten leefden. Valt ook niet mee, als je een film gaat bekijken waarvan je torenhoge verwachtingen hebt. De 1ste keer heb ik de film na 20 minuten uitgezet, omdat ik vond dat er weinig bijzonders aan was. Na een weekje opnieuw geprobeerd, alleen nu met getemperde verwachtingen.

De film begon een beetje standaard. Maar naarmate de film vorderde kroop de magie in de film. Vanaf het moment dat Ofelia haar eerste opdracht kreeg, zat ik er helemaal in. Op meerdere fronten werden mijn zintuigen bediend. Het kleurengebruik werd vooral een stuk mooier. De lichtgele, wat alledaagse gloed maakte wat meer plaats voor groen, blauw en zwarte kleurencombinaties. Het zonlicht scheen vaak door de ramen of op de planten in het donkere bos waardoor je nooit direct de zon zag, maar indirect wel wist dat hij aanwezig was. Fraai kleurenspel in ieder geval.

Het plot werd ook boeiender. De oorlogsscènes oogden zeer esthetisch en qua dynamiek van zo `n hoog niveau, dat ze de sprookjesachtige sfeer die de fantasiewereld waarin wij af en toe verzeild raakten niet verstoorden. Het vulde elkaar allemaal perfect aan. Behalve dat in de echte wereld geen fantasiedieren leefden, was er verder weinig verschil op te merken. Beide werelden oogden sprookjesachtig, wreed en daarnaast richting het einde zelfs ontroerend.

Goede keus ook om Ofelia de oorlog niet lijfelijk mee te laten maken. Het was nu allemaal al zo tastbaar en zo dichtbij, dat zoiets afbreuk aan de magie en de verbeeldingskracht van een kind had gedaan. Verder ben ik ook erg positief gestemd over de muziek. Vaak wat op de achtergrond aanwezig, maar zeer effectief gebruik van gemaakt. Overgangen tussen de sprookjes wereld en de echte wereld worden muzikaal nooit ineens ruwweg onderbroken. Zodat de film niets aan sfeer inboet.

Maribel Verdu straalt naast Ariadna Gil en Sergi Lopez. Nadat zij mij al aantrok in Y Tu Mama Tambien, schittert ze hier weer. Nu, maar hopen dat haar films wat meer verdwijnen uit de obsceniteit.

Pan `s Labyrinth leek een tegenvaller te worden, vooral omwille van het verwachtingspatroon. Uiteindelijk is deze film gewoon zwaar uniek en brengt zij een normaal drama op een verfrissende, bijna kunstzinnige manier waarbij je haast in hogere sferen geraakt. Mits de film je pakt dan. Prachtig ontroerend einde.....4 dikke *

Aardige film,

Het drama dat zich langzaam ontvouwd is verre van sentimenteel, in de zin van constant zitten janken en jammeren over het geleden verlies. De ex - ouders pakken de draad weer op door keihard aan het werk te gaan, waar ze zichzelf natuurlijk alsnog tegenkomen.

Verder niet echt indrukwekkende scenes, maar als geheel onderhoudend en constant boeiend. Soms zelfs meeslepend. 3,5*

Mooie Italiaanse film,

Hij begint wat langzaam, maar vanaf het moment dat de fiets gejat wordt, wordt de film interessant.

Leuk om te zien dat het verhaal af en toe wordt onderbroken door grappige elementen, zoals bv. de muziek. Daarnaast was de scène in het restaurant functioneel Een verwend rijk jochie eet en eet, terwijl het zoontje van de man hem probeert te overtreffen. . Kansloos natuurlijk. Die scène maakte de situatie van de man en van het jongetje wat schrijnender. Met als hoogtepunt het beteuterde gezicht van het zoontje toen pa een fiets jatte .

Maar deze film is lang niet zo schrijnend als een Nights of Cabiria. Vandaar een 4*

Nou, ik heb dan ook de slechtste Coen film gezien. Wat overigens een relatief begrip is als je je bedenkt mijn andere Coens films 4* of hoger genoteerd staan.

De ruzies tussen de bankrovers vond ik erg slecht uitgewerkt: niet grappig en erg clichè hoor: een stel domme boeven. Dat hoeft niet persè slecht te zijn maar nu kwam het de film in ieder geval niet ten goede.

De oude vrouw vond ik wel hilarisch, scenès waarin zij meespeelde leverde standaard een glimlach op. Ik lag helemaal dubbel toen zij een agent uit nodigde en Tom spoorloos was. Verder mooie muziek.

Grootste minpunt echter zijn toch dat ik de personages over het algemeen een stuk minder opmerkelijk vond dan bij andere Coen films. Het slot was ook niet echt waar ik op wachtte, stelletje moraalridders!

Maar ondanks alle minpunten heb ik me toch erg geamuseerd en geen seconde op mijn horloge gekeken. 3,5*

Een tijdje geleden gezien, in de klas. Met het oog op een schaakthemaweek. Ik was er niet echt ondersteboven van. Afgezien van de fantasie schaakstukken vond ik het verhaal erg saai. 1,5*

Chinese glorie!

China, een filmland dat mij nog niet heeft overtuigd van zijn kunnen, alsmede had ik Zhuangzhuang Tian al zowat afgezworen na al zijn mislukte pogingen tot dusver.

En alhoewel er ouderwets weer genoeg aan te merken valt op een prent van Zhuangzhuang Tian, zal ik mij eerst beperken tot de positieve punten.

De landschapsfotografie is natuurlijk om van te smullen! Zhuangzhuang Tian heeft niet het vermogen van bv. een Refn om mooie plaatjes langdurig op het scherm te laten vertoeven, maar dat is dit keer niet onoverkomenlijk omdat het ene plaatje vaak niet onder doet voor het andere plaatje. Prachtig camerawerk, korte, vluchtige gevechten, schitterende kleuren, een fraaie en barre sneeuwstorm, dreigende, donkere onheilsgeluiden, wolven.......Wauw!

Het zij de film vergeven dat het verhaal met name in het begin een onoverzichtelijke ( niet zozeer chaotische ) potpourri is en dat het liefdesverhaal plat is ( dat liefdesverhaal berustte toch zeker niet op meer, dan even je stokje erin te stampen )!

Zhuangzhuang Tian mist eigenlijk zelfs het vermogen om een simpel verhaal, geruisloos langs je heen te laten trekken en dat is jammer aangezien bij menigeen het slecht gebrachte verhaal een flinke drijfveer zal vormen om deze film af te serveren. Op visueel vlak is de film ongekend mooi, waarbij ik nog wel even wil opmerken dat Zhuangzhuang Tian een hardleers persoon is, aangezien het niet voor de eerste keer is dat zijn binnenscenes veel te donker ogen. Jammer!

Desondanks een prima film, mits je over de minpunten heen kunt stappen. Een 4*

Leuk concept wordt de nek omgedraaid door volledig te leunen op dat ene leuke uitgangspunt en er vervolgens niets mee te doen. Op zich kan het geweldige humor opleveren als iemand op een feestje verschijnt met een pop. Hier blijft het daarbij en komt iedereen Lars wel erg ver in zijn wensen tegemoet. In het begin is het nog wel even leuk als je een pop voor een levende probeert aan te zien. Maar wat er uit voortkomt is noch geen geslaagd of aandoenlijk portret van iemand die zijn kijk op de realiteit kwijt is, noch een komedie die bol staat van venijnige dialogen, zwarte humor of andere momenten waar je echt om kan lachen.

Voor een feel - good komedie komt deze film veel tekort. Geen interessant hoofdpersonage op wat voor een manier dan ook, geen boeiende muziek en op cinematografisch gebied wordt er al helemaal niets gepoogd. Wat rest is een loser die helaas niet weet te entertainen, zijn omgeving evenmin. Haast geen kritische noot gehoord over het gedrag van Lars. Vrijwel alleen maar mensen gezien met goede bedoelingen jegens Lars. En als het feel - good element dan niet werkt, dan gaat dit vreselijk storen al die zoetsappigheid. Krappe 2,5*

Ik vond dit ook een geweldige film. De beste blockbuster regisseur van Hollywood laat weer eens zien waarom hij zo ongenadig goed is in het maken van actiefilms.

Het is vooral Willis die deze film kleur geeft met zijn stressbestendige, grappige karakter waarmee hij in iedere situatie de ' coole held ' uithangt. Eigenlijk is de film gewoon een vermakelijke aaneenschakeling van geweldige camp. De oneliners slingeren je constant om de oren, vrouwen weigeren het onderdanige geslacht te spelen, Willis hangt allesbehalve de predikant uit; die opmerking waar hij tegen die danseres zei, dat ze wat kleren aan moest trekken, zo mooi! Het is allemaal zo heerlijk overdreven dik aangezet en het ging maar door, dat ik dit nog meer weg vond hebben van een komedie dan van een actiefilm.

Qua actie viel er in het 2de gedeelte ook genoeg te beleven. De hoofdrolspelers kwamen net zo snel in een ongemakkelijke situatie als ze zich er weer uitwerkten, vaak dankzij grappige en creatieve vondsten. Dat er weinig aandacht was voor ' echt drama ' maakt de film alleen nog maar beter. Geen armoedige, serieuze karakterontwikkeling of zo `n identiteitsloos mannetje als Batman waar mensen hier blijkbaar prat op gaan want oh het is serieus dus dan moet het wel goed zijn ' zo luidt hun motto ' , Nee dan Joe Hallenbeck, die was vanaf begin af aan een grote knipoog, die zich er niet van liet weerhouden om een pistool tegen zijn dochters hoofd te plaatsen omwille van het goede doel. Zonder er gelijk een hoop drama in de vorm van gejank of gespreksstof tegenaan te gooien.

Beledigend, grof, veelzijdige actie en weinig diepzinnige gesprekken gedipt in een zeldzaam heerlijke en hilarische actiefilm die knuffel. 4*

Ik vind Last Days nogal in het niet vallen bij de andere experimentele films van Van Sant uit dezelfde periode. Het terug laten komen van scenes, maar dan in een wat meer volledigere context is fraai gedaan, net zoals het einde waar de denkbeeldige ziel van Blake omhoog klimt. Helaas heeft de film verder niet zo veel om het lijf en werd ik nooit volledig gehypnotiseerd door het trage, registrerende verteltempo. 3*

Wat een formidabele acteerprestatie van Whitaker zeg. Hij weet je aan het scherm gekluisterd te krijgen en te houden. Hij oogt bijna de hele film erg relaxed. Nergens heb je het idee, dat je met een dictator te maken hebt, eerder met een dorpsgek. Zijn vrolijke gedrag maakt wel, dat je constant in spanning zit wanneer hij nou eens uit z`n bol gaat. Dat glimlachen enzo, is misschien wel gewetenlozer dan constante woedeaanvallen. Hij is voor geen gat te vangen. Goede dosering tussen humoristische scènes en wrede scènes. Verder bijzonder fijn in beeld gebracht. Het is allemaal niet zo statisch als in Hotel Rwanda. Hier wat snelle, aaneengeschakelde beelden en een camera die lekker meebeweegt.

Nou, had ik voordat ik deze film nog nooit een film gezien die alle gebeurtenissen in het continent Afrika zo luchtig in beeld bracht. Een hippieachtige Schot reist door Uganda en verovert wat Afrikaanse vrouwen terwijl hij vrolijk kraait: ik ben een man over de zee. Hij gebruikt zelfs geen condooms en dat in een land waar zo `n 20% van de bevolking HIV heeft. Mij is overigens niet duidelijk waarom hij niet voor Canada koos, toen hij eens aan z`n wereldbol draaide.

Voor drama liefhebbers die zich in willen leven in een persoon is de film waarschijnlijk te luchtig. Deze kunnen zich beter wagen aan Hotel Rwanda. In deze film echter geen schrijnende armoede en gelukkig geen oversentimentele scènes waarbij de muziek eventjes extra dik wordt aangezet.

Verder ook geen echte memorabele scènes, maar prima acteerwerk en soms grappig. Afrika zoals je het niet van tv kent. 3,5*

Prachtige, niet geromantiseerde kijk op een stadje, haar inwoners en hun voorzieningen. Het verhaal kabbelt lang rustig voort, iets wat zeker bijdraagt aan de enorme mokerslag aan het einde. Sonny die hevig gedesillusioneerd aanklopt bij Ruth, zijn laatste strohalm om wat plezier mee te beleven. Je voelt de pijn van beide kanten, daardoor machtig mooi als Ruth na een lang ingehouden woedeuitbarsting toch empathie voor Sonny `s situatie kan tonen en hem troost.

De weg naar het indrukwekkende einde mag er ook zeker zijn. Cybill Shepherd verschijning is een innemende, net zoals tal van later beroemd geworden acteurs en actrices die zich van hun beste kant laten zien. De strijd tussen de arbeiders en het elitevolk was leuk om te volgen, door de vele aparte rituelen die men er op nahield. Veel gepraat over sex en veel bloot voor een jaren `70 film. Verder veel sfeerschetsen van locaties waar men bepaalde herrineringen aan koesterde.

Mooie momenten ook in het plaatselijke cafetaria waar veel plaats is voor humor, maar ook voor ongemakkelijk aanvoelende confrontaties en absoluut niet geforceerde wijsheden die de jeugd wordt bijgebracht dankzij het moederlijke gevoel van de vrouw die de hamburgers bakt, prachtige rol! De soundtrack weet niet helemaal te overtuigen en blijft gewoon bij ' aardig ' hangen. Het rijmt wel met de sfeer in de film, maar toch net wat te voorspelbaar soms. 4*

Ontroerende film die constant weet te boeien.

Wat had die hoofdrolspeelser toch een aandoenlijk gezicht! Net zoals Artyom. Als kijker heb je genoeg aan haar gezichtuitdrukking om te weten dat er geen kwaad in hen schuilt. De film is gelukkig ook geen sentimenteel gebracht drama. Deze mensen laten zich niet in een slachtofferrol drukken maar willen bovenal zoveel mogelijk genieten. De film is luchtig van aard en bevat veel humoristische scènes. Leuk, die scène met die vloedgolf die over de railing spat . Verfrissend dat, er ondanks de bijtende onzekerheid toch wordt geleefd en genoten.

De film verliest zichzelf dus niet in clichès. Fijn voorbeeld hiervan was de scène dat Artyom zijn moeder er even fijntjes op wijst dat ze te maken heeft met een pooier . Geen onrealistisch droomscenario `s hier en onhaalbare luchtkastelen.

Ook geen film die wil laten zien hoe zielig immigranten toch wel niet zijn of een sociale aanklacht tegen het Britse vreemdelingenbeleid. Eigenlijk gewoon een prachtige sfeerschets die 2 mensen op de voet blijft volgen, zonder overbodige zijweggetjes in te slaan.

Minpunt vond ik de uiteindelijke ontsnapping met de boot . Dat was allemaal wel erg toevallig en zou niemand anders op hetzelfde idee zijn gekomen?

Geslaagde film dus, die qua onderwerp veel weg heeft van In This World, maar qua uitwerking net wat sfeervoller oogt. Met name door het blauwachtige kleurengebruik en het verlaten terrein. Het deed mij in de verte zelfs een beetje denken aan Vozvrasheniye. 4*

Laat dié vieze rat maar buiten staan!

Dat de titel van de film refereert naar een bepaalde scene binnen deze film is leuk bedacht. Helaas is deze film toch al gauw zo `n 30 jaar te laat, het daglicht onder ogen gekomen........

De film was pas net onderweg of ik had al schoon genoeg van het vreselijke flutjoch in de vorm van Oskar. In plaats van dat ik gegrepen en ontroerd werd door deze gemaskerde, Europese versie van Twilight, stootte de film mij zodanig af dat ik mij ging ergeren aan details rond het verhaal. Wat bezielde de moeder van Oskar wel niet om haar kind `s avonds laat nog buiten te laten spelen, terwijl hij al lang onder de wol had moeten liggen?

Het decor waar de film zich afspeelt, is qua aanzien nog deprimerender dan de flatgebouwen in menig oostblokland. De film ziet er oud en aftands uit, de moordscenes zijn saai en duf uitgevoerd en de film slaagt er vooral niet in om spannend te zijn of op dramatisch vlak te overtuigen.

Het is alsof ik een veredelde kinderfilm heb bekeken in een troosteloos decor, die slechts over een gaaf moment beschikt, namelijk de eindscene! Eindelijk een poëtisch geladen scene die tegelijk hard is maar gemakkelijk weet te overwelmen èn verbijsteren. Alsof de tijd even stilstaat......De eindscene trekt de beoordeling nog redelijk recht, aangezien dit moment mij wèl goed zal bijblijven.

Ik had mij deze film veel poëtischer voorgesteld! Een kleine 2,5*

Ik had hier toch wel wat meer van verwacht.

Te beginnen bij het in beeld brengen van de actie. Actiemomenten waarin iedereen elkaar naar het leven staat wisselen zich af met overdreven blije, rustige situaties. Het kwam nogal geforceerd over allemaal.

De actie was ook veel te eenzijdig. Ik vind dat trouwens nog een groot woord voor hetgeen er getoond werd. Het was vooral veel wapengekletter dat de toon sloeg. Nauwelijks spectaculaire achtervolgingen, alleen maar een stel idioten die op hun uzi `s aan het rammen waren.

Onnodig bloederig ook , te expliciet in beeld gebracht. Zonder dat het een meerwaarde had. Leuk, hoor. Iemand leest een boek in de bibliotheek en iemand komt tegenover hem zitten om hem vervolgens van dichtbij een kogel door de kop te malen . Vervolgens stromen de liters ketchup poëtisch over het boek . Verder veel meer irritante afrekeningen. Actiefilm zonder stijl en klasse.

Hij wist me niet te vervelen, alleen amusement was dus ver te zoeken. De cameramoves en de muziek waren aardig. 2,5*

Otto Preminger `s films trekken mij niet. En ik weet precies waarom. Hij gebruikt heel veel tekst in zijn films. Aan de lopende band wordt er geconverseerd. Nou, ben in dat opzicht wel wat gewend. Ik zag immers His Girl Friday en One, Two, Three. En die films bevatten ook een spervuur aan conversaties. Alleen zijn die dialogen en monologen functioneel. Ze zijn spitsvondig en wekken humor op. In een film als deze, verwacht ik dat de film zijn sfeer niet alleen maar haalt uit lappen tekst, die i.t.t. Billy wilder films ook nog eens nauwelijks grappige quotes bevat. De film pretendeert een mysterieuze film noir te zijn. Tot het moment dat Laura weer tevoorschijn komt blijft het allemaal redelijk open. Maar dan wordt je als kijker ineens bedolven onder van allerlei aanwijzingen. En is plots wel heel duidelijk hoe alles in elkaar steekt. Laura die nog leeft en flirt met verschillende mannen, onder toeziend oog van Lydecker, die erg bezitterig overkomt . Dat is nog geen eens een observatie want we kregen dit gegeven zo in de schoot geworpen, toen de detective opmerkte dat Lydecker het niet erg vond van Laura. De film is dus een lange woordenbrei, iets wat mij ook al tegenstond bij Preminger `s Anatomy of a Murder. Bij beide films kan ik geen moment noemen wat er nou uitspringt. Op visueel vlak is de film gewoon beroerd, maar ook qua creativiteit weinig leuke op zichzelf staande scènes.

Verder wel goede acteerprestaties. De mimieken van verschillende hoofdrolspelers zorgen ervoor dat deze film zich nog net niet leent voor een casetterecorder. Visueel een leuk moment, toen Laura volop belicht werd.

In plaats van zelf te speuren naar subtiele aanwijzingen, ligt alles er bij deze film dus veel te dik bovenop. Daarbij heb ik nauwelijks muziek opgemerkt, vaak toch wel een essentiële sfeermaker. Er wordt te weinig gevisualiseerd en een naargeestig sfeertje geschapen. Het blijft allemaal te oppervlakkig. De film lijkt niet te kunnen kiezen welke richting hij op wilt, waardoor je meer kwantiteit dan kwaliteit krijgt. Leuk, voor een keertje, maar deze film hoef ik niet nog eens te zien.

Pas aan het einde van de film werd het nog even spannend, maar helaas liep ook het einde met een sisser af. Laura, moest zonodig overleven . Hap slik weg. 3*

Het duurt even voordat deze film op gang komt, maar als Gerard Butler zich eenmaal gaat wreken op de criminelen die zijn gezin vermoorden en daarbij tegelijkertijd het in zijn ogen verrotte systeem op de korrel neemt, is het beest los. Een fijne geweldsextravaganza van een film, die nauwelijks lijdt onder zijn hoge ongeloofwaardigheidsfactor. De beste scene is de onverwachte moord op de rechter. De recente opleving van films, waarin mensen het recht in eigen hand nemen gaat bovendien ook hand in hand met het afnemende gezag van bestuurlijke apparaten zoals politie en justitie.

Gewoon een vermakelijke film, maar niet speciaal genoeg voor een hoger cijfer. Een 3,5*

Moment van aankomst in Aqaba was magisch. Vooral omdat Lean ruimte bood voor verwondering bij zijn personages, tussen de trektochten door. Schitterende shots aan de kust met een ondergaande zon en een kameel/dromedaris in de branding. Verder kijkt het allemaal wel lekker weg en zitten er een paar andere mooie shots in van kolossale landschappen, vaak van ver weg gefilmd waardoor de personages ook echt als mieren overkomen. Overigens wel flauw dat `O Toole in de woestijn iemand tegenkomt en men elkaar gelijk begrijpt. Nu, zullen er best wat Arabieren Engels kunnen spreken, maar dit was toch wel slordig hoor.

Kan mij wel vinden in Onderhond `s commentaar dat Peter O'Toole steeds slechter gaat acteren naar het einde toe. Vooral dat moment dat de stoppen bij hem doorsloegen en hij aan het moordden sloeg. Het kwam op mij over als een wereldvreemde golf & hockeyknakker die met zijn lang gekoesterde supersoccer zijn vijanden te lijf ging. De transformatie van een solidaire, avontuurlijke- naar een wrede, aan grootheidswaan lijdende man liep nogal spaak dus.

Lawrence of Arabia betreft dan ook niet veel meer als een simpel en doorsnee heldenverhaal, die van climax naar climax toewerkt. Bij de verovering van Aqaba vond ik het allemaal wel welletjes. De spanning hierna was ver te zoeken, laat staan dat het avontuurlijk was. Helaas ging de film nog ruim een uur zo door.

Overigens wel nog even een compliment dat er toch getracht werd om de eendimensionale held te omzeilen. Alhoewel een beetje naar geforceerd goed - slecht, zie je nou wel... smakend, was het toch wel wat dat Lawrence een van zijn mannen executeerde. Hij gaf leven en hij nam het leven, vond ik dan weer wat oninteressant doenerij eromheen. De theme van Lawrence of Arabia klonk bij vlagen best lekker, de kermismuziek tijdens de opkomst van de zon en wel vaker kon zeker gemist worden.

Ik had graag wat meer gegeven voor een aantal prachtige beelden ( vooral in het begin ), machtig mooi die kleine poppetje als in een luchtspiegeling opdoemend aan de horizon of de blauwe heldere lucht die contrasteert tegen de eindeloze gele zandvlaktes. Alleen het laatste uur had unaniem geschrapt mogen worden. 2,5*

Een ongelofelijk coole en snelle film, waarin ik genoten heb van alle sappige Britse dialogen die de revue passeerden. Het is leuk om te zien hoe Daniel Craig alles in eigen hand denkt te hebben en hem vervolgens steeds dieper in de problemen verzeild te zien raken. Het einde is zeer geinig in beeld gebracht, al is de nieuwigheid van zo `n samenloop van omstandigheden er nu toch wel vanaf hoor.

De gewelddadige ontmoeting in het cafe tussen 2 oud collega `s is zeer grappig gefilmd, dankzij een leuke vertelstructuur. Op visueel vlak ziet de film er perfect afgemeten uit, de muziek klinkt zeker niet onverdienstelijk en de vader van Charlotte grossiert in geniale one liners! Een geweldige actiefilm die moeiteloos weet te overtuigen! Een knotsgekke 4*

Lekker bruut!

Ben niet zo`n Texas Chainsaw Massacre fan, maar de totstandkoming van zo`n schurk wordt hier toch aardig amusant, zij het een beetje ongeloofwaardig uit de doeken gedaan. Alles wat je verwacht van zo`n film is in ieder geval voorhanden: totaal geflipte familieleden, een episode in een vaag ziekenhuis voor mentaal gestoorden, actie en een paar smerige moordpartijen. Je zou van deze regisseurs alleen hopen dat ze nog eens zo`n spannende nagelbijter als Inside maken. 3,5*

Prima film, al duurt het even voordat het wat spannender wordt.

Scheelt dat het met het acteerwerk in orde zit. Koch en Muhe houden je soms aan de buis gekluisterd. Vooral Muhe speelt fantastisch als een ondoorgrondelijke man. Verder gelukkig ook wat humor tussendoor. Humor die zich vooral kenmerkt door de Stasi op de hak te nemen.

Qua muziek sloot het allemaal wel goed aan op de film. Filmisch gezien, niet echt indrukwekkend. Maar een goed script maskeert het een en ander. Ik leefde helemaal mee met Koch en vond z`n vriendin vooral een vuile verrader.

De film kent ook een perfect einde. Was nog even bang dat het verpest zou worden, maar gelukkig zoekt Georg geen contact met Wiesler en bedankt hij hem in zijn boek. Dikke 3,5* Vindt de film immers wel wat gehyped.

Onlangs herzien en opgewaardeerd.

Leon is niet zomaar een misdaadfilm, maar een misdaadfilm met bijzonder sterk uitgewerkte karakters. Jean Reno past perfect in zijn rol van een uit Europa overgekomen huurmoordenaar die verder weinig betekenis of passie in zijn leven kent. Natalie Portman mag dan een schattig voorkomen hebben, deze madamoiselle is niet op haar mondje gevallen en weet Leon, die communicatief niet een van de sterkste is, dan ook gemakkelijk te bespelen en langzamerhand te ontdooien.

Een combinatie die goed uitpakt en voor veel hoogst vermakelijke, grappige en ontroerende momenten zorgt, met name als Leon en Mathilda een willekeurig slachtoffer uitkiezen om Mathilda te introduceren in de wereld van de sniper of als Mathilda wat amusement in het eenzame, uit werk bestaande leven van Leon weet te pompen met o.a. die Madonna en Chaplin imitaties, waar Jean Reno vervolgens een imitatie als een houten Klaas weggeeft. Op zijn beurt onderwerpt Leon zijn oogappel aan een streng regime waarbij Mathilda niet onder de heiligende werking van wat melk uitkomt.

Maar afgezien van beide interessante karakters met hun eigenaardigheden is ook de cop hier een memorabel personage. Gary Oldman is een van de meest smerige agenten die er ooit op het televisiescherm verschenen is. Een dikke vinger van Besson naar al die ploeterende, moelende maar tegelijkertijd zo onbespraakte gangsters en redelijk braaf geportretteerde corrupte cops. Een verademing dat de louche figuur, die Oldman hier speelt, zoveel charisma uit weet te stralen dankzij zijn tics, mono/dialogen en zelfverheerlijking die geen grenzen kent. Hij probeert niet cool te zijn, hij is gewoon cool dankzij zijn grappige voorkomen dat hem echter niet minder dreigend weet te maken. Iets waar slechts weinige gangsters in slagen.

Een van de weinige films waar ik graag eens een vervolg op zou zien. Niet Leon II, maar La Femme Mathilda of zoiets lijkt mij leuk. Leon beviel mij beter dan tijdens de 1ste viewing, omdat ik het toen allemaal nog wat karig en niet zo meeslepend vond. Mooi camerawerk en fijne muziek ook, die de sfeer binnen de film goed weergeven! Ik moet alleen echt nog eens de Director `s Cut op de kop weten te tikken en bekijken. 4,5*

Een simpel maar oh zo doeltreffend verhaal over een koppel dat ruw van elkaar wordt losgerukt door de oorlog tussen Rusland en Duitsland. Bij herziening blijft deze film goed overeind staan, dankzij het prachtige, dynamische camerawerk de dood van Boris en de renscene staan in mijn geheugen gegrift en het fijne acteerwerk van Tatyana Samojlova.

Veronika staat symbool voor al het leed dat oorlog heet. Zonder in een groot tranendal te vervallen, maar door te blijven hopen op goed nieuws 'al is het tegen beter weten in' en actief hulp te verlenen aan alle slachtoffers die de oorlog rijk is, zonder te vluchten in zelfmedelijden. 4,5*

Binnenkort wil ik ook nog eens Soy Cuba in de herziening gooien, momenteel staat Soy Cuba namelijk nipt op voorsprong, omdat het camerawerk daar in mijn gedachten van een nog hoger niveau was.

Fantasie!

Zo, dan hoeven we nu niet meer in te gaan op al het belachelijke commentaar waarin getornt wordt aan het uitgangspunt van deze film.

Mark de Cloe is een held! Het eerste half uur waarin een stel jongeren een aantal dingen voor het eerst ( en het laatst?! ) in hun leven beleven wordt uitgedragen dankzij veel beeldtaal. De verwondering op ieders gezicht tijdens het doorlopen van bepaalde stadia in een mensenleven is immens! Mark de Cloe is geen stilist ala Jeunet, maar weet op visueel gebied gemakkelijk te overtuigen.

Als de 2 hoofdpersonages in een splitscreenwereld belanden weet De Cloe feilloos het juiste ritme te vinden. De splitscreenbeelden zijn perfect op elkaar afgestemd qua compositie en qua kleur. Daarnaast versterken de splitscreenbeelden het gevoel van 2 mensen die zielsveel van elkaar houden, maar noodgedwongen niet bij elkaar kunnen zijn.

Het Leven uit een Dag is een oprecht mooie ode aan de liefde. De film predikt nergens uitleggerig te willen zijn en neemt de wereld zoals hij is door nimmer te tornen aan het uitgangspunt. Dat sommige personages inzicht geven in bepaalde werelden was in die zin dan ook niet storend.

Het taalgebruik in deze film is poëtisch bedoeld. Het was dan ook jammer dat hoofdrolspeler Matthijs van de Sande Bakhuyzen enkele keren opzichtig liep te vloeken.

Verder wil ik nog even vermelden dat ik na het aanschouwen van deze film snel op zoek ben gegaan naar Boy meets Girl Stories, een speelse voorbode van deze langspeelfilm. Een dikke 4*

Holly Hunter is hilarisch als bad - ass bitch die de achtervolging inzet op een duo, die eigenlijk aan elkaar gekoppeld dienden te worden. Ondanks de korte schermutselingen vooraf had ik gewoon lang niet door dat Hunter en Delroy Lindo het koppel bij elkaar moesten brengen en daarvoor de meest halsbrekende toeren uit haalden. Had echt het idee dat ze omgekocht werden door de vader van Diaz om hen af te maken. Meer plezier dus door de plotomschrijving niet onder ogen gekregen te hebben.

Bij iemand als Boyle kan dat ook prima. Iemand waarop ik bijna blindelings vertrouw dat hij wat boeiends weet te maken. Zo ook hier, zoals die scene waarin Diaz haar hobby uitoefent en ze midden in het beeld, in het middelpunt van een fel schijnende zon gaat staan waardoor haar compositie gelijk wat machtiger overkomt, zeker omdat ze ver boven de lege achtergrond uittorent.

Ewan mc Gregor in een film die hem op het lijf is geschreven. Zijn wat domme, goedaardige voorkomen contrasteert perfect met Diaz `s gehaaide tactieken om uit de klauwen van haar tegenstanders te blijven. Het leidt tot geinige woordenwisselingen, waarbij Mc Gregor zich in zijn eer voelt aangetast en lomp en robuust om zich heen gaat slaan, een wat kwalijke eigenschap waardoor beiden nu in zo `n penibele situatie verkeren.

A Life Less Ordinary wordt hier schandalig ondergewaardeerd. Meerdere subgenres passeren de revue onder aanvoering van frisse beelden, humor!, wat actie en een dansbare soundtrack die de intensiteit van bepaalde situaties perfect weet te vangen, het kost die Boyle ook echt geen moeite om genres zo mooi door elkaar te hutselen. Zelfs een enorm geslaagde romcom! Wederom ontroerend. Bijzonder aangename wervelwind die zich in een snoeihard tempo aan mij voorbijtrok. 4*

M: Beatrix is een hoer.
P: Ik vind dat je wel erg grof bent hoor.....
P: Het is Hare Majesteit.....
M: Oke, Hare Majesteit is een hoer!

Hoewel bovenstaand voorbeeld niet voorkomt in Life of Brian, zou het er prima in passen. De manier waarop Brian bijna omgebracht wordt omdat hij niet de correcte Romeinse spelling aanhoudt wat men erger vindt dan het gevaar van een tegenstander van hun bewind op waarde schatten, is hilarisch in beeld gebracht.

Blijft echt tijdloze humor dit. Net zo als die vastberadenheid waarmee men een aanval op de Romeinen in wil zetten omdat men zo lijdt onder hen, waarna er plots een hele opsomming voorbij komt wat de Romeinen allemaal goed hebben gedaan. Of het grote verschil tussen het Judea Volksfront of ' Het Volksfront van Judea '. ' Hoe Cleese minachtend zijn gal spuwt over een afscheidingsbeweging bestaande uit ' een zonderling! ' Of hoe de verschillende bewegingen elkaar bestrijden i.p.v. de tegenpartij.

Mijn herziening was gewoon weer een groot feest. Bij de verantwoorde pedagogische klap van moeder lag ik al dubbel, gevolgd door de geinige creatieve optiteling en het hield pas op nadat Brian `s vrienden hem massaal in de steek lieten, de verkeerde man gratie verkreeg en het ' Always Look on the Bright Side of Life ' werd aangeheven.

Uitschietende lachstuipen waren er te bespeuren als Brian vroeg aan zijn moeder of zijn neus nou echt zo groot was, waarna zij hem verwijtte dat hij alleen maar aan sex dacht. Of het hele gebeuren rondom Biggus Dickus, het afdingen, Brian ' die op de teen ging staan van een man die 18 jaar niet gepraat had waarna hem een vloek ontglipte en hij als een gek lawaai begon te maken ondanks de aansporingen van Brian om stil te zijn. Waarna Brian er als overtreffende trap nog even voor zorgde dat men zich tegoed deed aan het eten van de man in de kuil.

Bijna elk schot op goal is gewoon een voltreffer hier. Met name de wantrouwige moeder van Brian en Eric Idle zijn geweldig in hun element. De heren van Monty Python leveren hier een van de grappigste films af die ik ooit gezien heb. Houdbaarheidsdatum: onbeperkt! Dikke 4,5* blijven staan.

Redelijke film,

Dat iemand die een veto - recht op praten over sex heeft, niet gelijk daadwerkelijk een hoer is werd aan het einde toch wel keihard duidelijk. Een film die verandert van een ' er is niets aan de hand sfeertje ' in een toch wel aangrijpend drama. Verder een film vol met wat ronddartelende personages en wat relschoppertjes. De zomerse setting van de film maakt de niet altijd overtuigende affectie tussen de 2 hoofdrolspelers nog gemakkelijk draagbaar. Geen hoogvlieger maar wel vermakelijk, ondanks sommige dingen die er te dik bovenop gelegd werden zoals: een goede jongen die onder invloed van zijn slechte vrienden staat vindt uiteindelijk toch zijn weg. Dit had beter en vooral geloofwaardiger uitgewerkt kunnen worden. 3,5*

Fraai drama,

Moodysson `s wereld hier is bij vlagen kil en hard. Lilja is een ogenschijnlijk onuitstaanbaar kreng, maar is natuurlijk ook gevormd door haar omgeving. Daarbij fijn, dat het hoofdpersonage geen lieverd is die allemaal tegenslagen op haar afgevuurd krijgt, zodat je als kijker wel in de armen van Lilja gedreven wordt. Moodysson registreert vooral wat er allemaal gebeurd. Als kijker krijg je de kans om zelf een mening te vormen.

Ik vond het zeker geslaagd. De film wordt nooit te zwaar. Dankzij enkele luchtige accentjes in de film. O.a. de vele uitstapjes naar de discotheek, de tripscène waarin Lilja en haar kleine vriend in een euforische stemming verkeren etc. Daarnaast ook wrang dat uiteindelijk onduidelijk blijft welk lot Lilja `s moeder nu eigenlijk beschoren is.

En wie dit al een zwaar drama vindt, kan 21 Grams maar beter mijden. Hier gelukkig geen vals sentiment en zwaar aangezette beelden waarin we het lot plots zien kantelen. Geen gekunstelde tegenstellingen in het plot verwerkt. Goede opbouw dus. Verder aardige muziek. Visueel soms fijn. Maar het mag in de verste verte niet in de voetsporen treden van Container. Op emotioneel gebied aardig. Alhoewel ik de warme kant van Moodysson in diens Tillsammans prefereer boven dit afstandelijke maar sfeervolle portret van Rusland `s grauwe achterstandswijken, armoede, uitzichtloosheid en haar bewoners. 4*

Groezelige film die onderhuids veel los weet te maken,

De film neemt rustig de tijd om een onheilspellende sfeer neer te zetten en weet hem genadeloos te verzilveren in een slot waarbij er geen tijd meer is om even op adem te komen. Terwijl steeds meer tekenen van onheil zich aandienen in korte flashbacks, de baby, het feest.... blijft alles allemaal zijn gang gaan en is de sfeer ingetogen en koelbloedig te noemen. Juist die eenvoudige koelbloedigheid draagt veel bij aan de sfeer. Ik verschoot nogal toen Marie plotseling haar vriend ontwaarde in een bushokje, met zijn capuchon op. Geen goedkope schrikeffecten hier, maar ijzige koelbloedig- en naargeestigheid die het wint van simpele hysterie en daardoor een soort onontkoombaarheid van het naderende lot weet uit te stralen. Waardoor de vriend van Marie wel een opperwezen lijkt te zijn.

Alles is voorzien van krachtig en passend camerawerk, waarbij vooral de achtervolging met de camera die hortenstotend vibreert, energiek en akelig was. Ik keek ook wel even op, toen de politieagenten uitgeschakeld werden met pijl en boog. Opmerkelijke gebeurtenis, enfin het past allemaal wel in deze obscure film waar over een eeuwenoude mythe wordt verhaalt. Het einde vond ik ook prachtig in beeld gebracht en de muziek was vaak om van te smullen, mat name het radiogeweld en de duistere klanken op de soundtrack.

Slechts de uitzichten van telkens maar weer dezelfde flatgebouwen en de keuze om tot 3x toe in te zoomen op hoe Marie liep te nekken, waren wat minder florissant in beeld gebracht. Het gebruik van archiefbeelden vond ik trouwens ook niet echt getuigen van een meerwaarde, omdat het nogal random zwart - wit was met veel kuren onder de leden. Desondanks zeker een knappe film. 4*

Geweldige film!

De juiste balans tussen komedie en drama wordt gevonden. Letterlijk een film met een lach en een traan.

De film begint lekker energiek met fijne en aanwezige muziek. De onderlinge conversaties tussen de verschillende persoonlijkheden zijn leuk om te volgen. Veel verwijten naar elkaar en vooral veel intolerantie jegens elkaar. Vooral de dialogen tussen Dwight en de vader waren van hoog niveau.

Er worden ook een hoop goede beslissingen genomen in deze film. Samen met zijn allen de bus aanduwen heeft iets warms over zich. Geen overbodige woorden. Daden als deze, deden bij mij een grote glimlach verschijnen. Te vergelijken met door het bos banjeren met allemaal nieuwe mensen, het levert veel meer op dan geforceerde voorstelgesprekjes in een kring. Deze familie leek geen familie en moest elkaar ook weer opnieuw leren kennen. Door samen activiteiten te ondernemen werd er een oprechte band tussen iedereen gecreëerd.

Verder superb dat de komische elementen overheersen en dat de film niet onnodig lang stil blijft staan bij bijzaken die er niet toe doen. Ik denk hierbij vooral aan de agent . Gelukkig merkte hij het lijk niet op. En ontstond er een dolkomische situatie.

Naarmate het einde van de reis zich aandiende, was ik bang voor een wat cliché missverkiezing. Maar wat een einde zeg! Daar waar de film de hele tijd op een ruime 4* afstevent, maakt hij op het einde nog een sprongetje omhoog. gelukkig wint ze de miss verkiezing niet . Mooi hoor, als ze allemaal op het podium dansen en ze die snobistische madame figuurlijk de ogen uitsteken. Helemaal goed. zonder dat overigens andere personages gauw een happy end vervolg krijgen toebedeeld . Beelden zeggen genoeg. Ik heb het laatste uur bijna constant met een brede glimlach op mijn gelaat naar de film gekeken.

Prachtig acteerwerk trouwens van Olive. Vergelijkingen met Kikujiro doemen op. Al blijft laatstgenoemde net wat schattiger en beter. 4,5*