Opinions

Stijlvolle dans met illusies!

Het moet mij toch even van het hart dat ik sinds lange tijd niet meer zo`n originele film ben tegengekomen. Horror in optima forma dit; niet qua opzichtige slachtingen, schrikmomenten of het vele bloedvergieten. Echter wel degelijk een suggestieve horror die onder je huid kruipt, zeker nu wij als maatschappij ook te maken hebben met een vrij uitzichtloze situatie in de huidige pandemie.

Hoe mooi is het dan dat daar plots een weelderig theater blijkt te zijn als een belofte, in bange tijden. De film kent ook duidelijk zijn klassiekers, want als het hoofdpersonage verzucht dat het allemaal te mooi om waar te zijn is dan kun je er vergif op innemen dat dit ook zo gaat zijn. En het was geenszins een spoiler, juist een premisse om je verkneukelend bij in je handen te wrijven.

Uiterst origineel, leuk uitgedacht en ik werd echt in vervoering gebracht door het onverwachte plotverloop. Zeer macaber verhaal, met een prachtige stilering. Deed mij zelfs denken aan het geweldig perverse ''The Cook, The Thief.....Lover'' Alles ondersteunt door fraaie, stemmige muziek.

Slechts het einde en dan bedoel ik vooral het weerzien met de dochter deed wat afbreuk aan deze film. Verder echt genoten. Dikke 4*

Genieten!

Zonde dat er al een jaar geen berichten meer zijn geplaatst hier. Al snap ik wel waarom deze film wat minder buzz heeft gehad. De vertelstijl is soms redelijk van de hak op de tak en de karakters weten niet echt te beklijven. Maar daartegenover staat dan weer dat je het deze film moeilijk kan aanrekenen omdat hij er simpelweg zo gaaf uit ziet.

Wie zich gewoon achteloos in dit avontuur stort geniet vooral van een bevreemdend schouwspel tussen gewone mensen en watermensen. Maar bovenal van een indrukwekkende zee met zijn magische onderwaterwereld en mysterieuze goden. Zien is geloven. Het moment dat de meteoriet ontploft is een absoluut hoogtepunt van bijna een half uur(!) en doet qua visuals denken aan Genius Party Beyond en qua gekte aan het geflipte Mind Game. Tel daarbij duidelijke Ponyo referenties op en je weet dat je geramd zit tijdens het kijken.

De film zit vol prachtige details, weet al vanaf het eerste moment te verwonderen en toont werkelijk alles dat onze oceanen zo mooi maakt! 4,5*

Na de fantastische opening was ik gelijk een en al oog èn oor. De muziek in het begin was echt van een andere planeet! Uit het originele gegeven van 3 maanden lang met de metro reizen, had alleen nog wat meer gedaan mogen worden.

Ik vond de verhalen van enkele medepassagiers juist wel mooi, omdat ze een goede afwisseling boden tussen de impasse waarin Jian Bin en zijn vrouw belandt waren. Films die zich afspelen in de ondergrondse, kunnen op visueel vlak niet snel wat verkeerd doen, zeker niet als de ultramoderne ondergrondse van Beijing centraal staat. Naast alle beeldenpracht, bevat de film ook gewoon een heel interessant verhaal om te blijven volgen, dankzij personages die niet alleen maar in het zwart en wit denken.

En ik zag net pas dat deze regisseur ook het mooiste segment van About Love op zijn naam heeft staan. Kan geen toeval zijn, Lost Indulgence ook maar eens gaan kijken. Een dikke 4*

Vreselijk jammer, dat deze Kurosawa op het einde neigt naar het pretentieuze. Nou, werd de boodschap van het samen delen al eerder naar voren geschoven. Maar op het einde moest een vrouw nog even wat wijze woorden uitspreken. Het kwam op mij over alsof je de kijker niet helemaal serieus neemt. Het zal de kijker wel ontgaan zijn, dus hameren we er nog even op. Verder paste die boodschap ook totaal niet in het vermakelijke verhaal dat dit wel degelijk is. Maar pretendeer dan niet gelijk een hoop meer te zijn. Een Raiders of the Lost Ark wordt ook niet geprezen om zijn diepgang.

Verder wel een aardige avonturenfilm om naar te kijken. Mits je natuurlijk enige feeling met de boeren hebt. In het begin was de humor nog wat flauw maar al gauw werden de stunteligheid en lafheid waarmee zij zich voortbewogen interessant om te aanschouwen. De film kent nergens echt uitschieters maar is uiterst vermakelijk om te volgen. Deed mij ook denken aan the Treasure of the Sierra Madre. Thema `s als achterdocht, hebzucht en rijkdom zijn ook hier weer aanwezig.

Een paar mooie shots ook. Vooral als men over de bergpas op hun paarden rijden, niet vlak achter elkaar maar tussen elk een aantal meters aan ruimte. Verder waren de verrichtingen van met name de prinses interessant om te volgen. Lekker mysterieuze dame. De gevechten waren wat mat, het zorgde alleen voor wat oponthoud. 3,5*

Quirky!

Je hebt van die films waarin ieder personage zo zijn eigen tekortkomingen heeft. In deze film heeft ieder personage minstens 2 vreemde gedragingen! Het gekwèk van de hoofdrolspeelster als ze het naar haar zin had was hilarisch, net zoals de bijrol van Ugly Guy bekend van Survive Style 5+!

Het verhaal wordt héérlijk(!) luchtig gehouden. Als de man van de hoofdrolspeelster belt om te vragen hoe het met zijn schildpad gaat en geen woord voor zijn vrouw overheeft, krijgen we geen dramatische toestanden maar een leuke compilatie te zien waarin de vraag centraal staat of het hoofdpersonage nou echt zo onzichtbaar is. Als de hoofdrolspeelster bij toeval stuit op een advertentie voor spionagepraktijken en zich inlaat met wat nieuwe mensen is dat weer een nieuw begin van een hoop komische ontwikkelingen.

De humor in deze film is af en toe gortdroog. Sowieso zijn alle scenes waarin de hoofdrolspeelster met het spionnenpaar optrekt goud waard, met name als het paar hun nieuwe compagnon probeert in te wijden in de wereld van de spionnen en zelf af en toe compleet de fout in gaan.

Ik heb mij soms echt kromgelachen om die vrouw van het spionagepaar: staan ze bv. op een schietbaan, begint ze plotseling heel langzaam een wijsje te zingen, iets in de trant van Komodo......San......San......waarop iemand zegt: he je zingt nu een ander wijsje, waarop haar man zegt: hoe ging het ook alweer? Zegt ze ineens heel snel: Komodo San San!

De film heeft inderdaad wat weg van Amelie, al was het maar dankzij de soms aanwezige accordeonmuziek(?!) en de kleurrijke personages, waar je gedurende de film een beetje van gaat houden.

In een lange tijd niet meer zoveel gelachen om een film! Een dikke 4,5*

In het jaar dat Nederland overspoeld werd door stormen, dokters en minder prettige winters, was het vooral déze film die mij al tijden aantrok.

Een opmerkelijk gevoelige film, waarbij de briljante Rifka Lodeizen een mengelmoes speelt van een gekwelde èn een rancuneuze vrouw. De kracht van de film zit hem vooral in de kleine details: expres even op het ijs lopen om het te horen breken of het springen van vierkant naar vierkant, die via de ramen verlicht worden door de zon, zeer vergelijkbaar met het springen van mat naar mat bij gym vroeger. Het soort therapie waarbij je als kijker voelt dat het een helende werking heeft op het hoofdpersonage, beeldtaal boven vals sentiment.

De soundtrack en de vluchtige montage zijn minstens zo memorabel. De regisseuse geeft dankzij een apart gebruik van muziek en de losse verhaalstructuur perfect de warrige gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer. Dit lijkt echter niet haar enige beweegreden. Ze lijkt tegelijkertijd te willen zeggen dat er niet zoiets bestaat, als dè perfecte manier om een nare ervaring te verwerken.

De manier waarop Marieke haar trauma verwerkt voelt nooit aan als een soort educatieve voorlichtingscampagne, waar slachtoffers van een aanranding zich volledig mee kunnen identificeren. We zien slechts authentieke, hectische flarden uit een mensenleven, dat voor even aan puin is geschoten.

De regisseuse gelooft ook niet in fabels en wekt nooit de indruk dat je een trauma op het platteland veel beter zou kunnen verwerken dan in de stad. Op een genuanceerde manier toont Esther Rots dat het verwerken van een trauma met vallen en opstaan gepaard gaat, zonder haar hoofdpersonage als een manisch depressief stuk ellende neer te zetten, maar vooral als een warme, tijdelijk teruggetrokken vrouw die wanhopig zoekt en vecht tegen affectiviteit. De slotscene met een nummer dat perfect de toon weet te zetten sloeg werkelijk alles, in positieve zin. Voor mij zou er geen betere titel denkbaar zijn dan: Kan Door Huid Heen, een indringende en pakkende film! 4,5*

Sorry Knisper, maar ik denk dat je nu definitief naar deze dvd kunt fluiten.

Een stel judoka `s die een dag getraind worden door een gast instructeur genaamd: Kitano. Kitano wijst een bereidwillig iemand uit de zaal uit, echter miscommunicatie! Uiteindelijk komt er een stevig gebouwde judoka op hem afgelopen. Wat Kitano ook probeert hij krijgt de man niet omver. Echter zijn ego lijdt er niet onder. Niemand in de zaal die een kik geeft en de oorspronkelijke trainer verontschuldigt zich nederig bij Kitano. Als je van dit soort humor houdt dan zit je geramd. Anders kun je jezelf een teleurstelling besparen.

Kantoku Banzai is een rasechte komedie waarbij de genres met een vette knipoog worden uitgewerkt. Verwacht geen subgedeelte waarin we echte horror aanschouwen of waarin er een serieuze gooi wordt gedaan naar het maken van een Ozu - familiedrama. In plaats daarvan maakt Kitano de ' er is niets aan de hand sfeer, we vormen een gelukkig gezin sfeer ' belachelijk. Net zoals hij zijn horrorpersonage juist tegenwerkt door hem publiekelijk uit te laten lachen en hem letterlijk tegen een wand aan te laten lopen.

We worden betrokken bij de overpeinzingen van een filmmaker die experimenteert met het maken van een nieuwe film. Hij deelt zijn inspiratie met de kijker en geeft commentaar op zijn projecten, zijn boxoffice successen of hij geeft de visie van zijn filmmaatschappij weer. Vaak blijkt dat zij geen heil zagen in sommige projecten, zoals gekscherend wordt gesuggereerd: Zatoichi II. Kitano `s standpunt hierin is maar al te duidelijk, hij houdt niet van het uitbuiten van een bepaald product maar bedenkt liever weer iets nieuws.

Helemaal nieuw valt Kantoku Banzai niet te noemen. Daarvoor is de film teveel een film over het maken van een film. Een thema dat Kitano in Takeshis ook al behandelde. Daarnaast passeren er ook enkele bekenden uit eerdere Kitano films de revue, zoals de Alien from Outer Space uit Kikujiro no Natsu. Toch is Kantoku Banzai verfrissend, omdat de film vele genres onder de loep neemt op een typische Kitano achtige manier. Vol humor die voortkomt uit beeldtrucjes en een hoop knotsgekke personages zoals 2 volwassen meisjes die stad en land steevast met een knuffelbeer in hun hand afreizen en hun omgeving steeds ongezouten van hun mening voorzien, het onhandige kind of de vliegende man die een man te hulp schiet als hij verlaten dreigt te worden door zijn vrouwen.

Een echte rode draad is er in de film lange tijd niet te ontdekken. De verschillende genres worden aanvankelijk nogal fragmentarisch na elkaar behandeld. In het begin moest ik echt even in de film komen. Na een half uur werd het allemaal steeds interessanter doordat de film zich wat meer concentreerde op de belevenissen van wat vaste personages, zoals de Yakuza - baas en de 2 meisjes.

Kantoku Banzai is uiteindelijk een zeer vermakelijke film die wellicht nog veel verborgen humor voor mij onder de leden heeft. Na het bekijken van Kitano `s vorige film Takeshis was ik aanvankelijk teleurgesteld. Er werden namelijk zoveel indrukken gegeven dat het allemaal wat moeilijk te plaatsen was. Het was nieuw, maar uiteindelijk smaakte het naar meer. Nu, kan ik mij nog steeds vele scenes uit Takeshis heugen en krijgt de film een steeds eervollere plaats in zijn oeuvre, iets wat bij Kantoku Banzai ook vast het geval zal zijn. Ondanks de duidelijk wat mindere muziek hier. 4*

Het zwart - wit contrast oogt niet zo mooi als in Werckmeister Harmoniak, maar de scene, die ook hierboven op de poster is uitgebeeld is geniaal!

Damnation is een prettige film, waar opgedreunde dialogen slechts enkele malen de overhand krijgen op de gruwelijke sfeer van depressie, misère, slecht weer en ontspannende afleiding, die er wordt neergezet. De hele conversatie die vooraf ging aan de afwijzing van Karrer was een kleine smet op het blazoen van deze film, die verder muzikaal aanstekelijk was en waar er weer op los werd gefeest in dorpscafes.

De eerste scene in het cafe voelde goed omdat de indringende stem van de zangeres zich als een magneet vastklampte aan mijn geheugen, zonder aanvankelijk ook maar even in beeld te zijn. De massale dansscene later in de film, gaf maar weer eens aan dat Tarr scenes op een geweldige manier uit weet te bouwen en voort weet te stuwen in de vaart der volkeren.

De eindscene tenslotte was desastreus mooi in beeld gebracht. Damnation is niet de film geworden waarbij ik louter chillend en onderuitgezakt van kon genieten zoals bij Werckmeister Harmoniak, maar heeft genoeg moois onder de leden. 4*

Tam!

Voor Iraanse begrippen zal de (underground) muziekscene in Teheran best hip en levendig zijn, maar ik vond het allemaal niet zo veel voorstellen op muziekgebied. Wel leuk om te zien hoe sommige jongeren wèl leven voor hun muziek en dwars tegen het autoritaire regime ingaan. En mijn respect daarvoor.

Helaas een film die blijft hangen bij een hoop sympathieke bedoelingen maar mij nooit helemaal wist te pakken, qua editing wel verzorgd al blijft het eigenlijk ook weer hangen bij een paar momenten. Vergeleken met een film van Boyle blijft er helemaal geen enkele schwung over. Het einde vond ik wel heel wrang. Het zet je toch aan het denken over hoe blij we hier wel niet mogen zijn dat wij vrijheid genieten. Een 3*

Mijn 2de Takeshi Miike uit het voor hem briljante jaar 2001.

Wat een film zeg! Nog nooit zoiets gezien. Een film waarin kleipoppetjes, musicalnummers en een simpel verhaal harmonieus in elkaar samenvloeien. Geweldig introfilmpje waarin je een levenscyclus op een grappige manier in beeld gebracht ziet worden.

Jammer dat de film wat te lang doorgaat. Zoals al eerder werd aangegeven, 90 minuten hadden volstaan. Op een gegeven moment wordt je een beetje flauw van al die liedjes. Dan wordt het echt te overdadig.

Qua humor soms briljant, vooral het einde waarin de hoofdpersonen zich al dansend over de heuvel begeven deed mij wat denken aan de optocht in Det Sjunde Insgelet. Maar hier dan natuurlijk volstrekt uit zijn context gerukt. Wat een vrolijkheid. De film haalt zijn humor vooral uit slap - stick momenten en door de draak te steken met genrefilms, het is allemaal verre van politiek correct. Erg lachen waren inderdaad de Power Rangers moves of als de hele familie zich weer eens uitleefde op een nummertje. Soms zelfs ontroerend, met name vertederend om te zien hoe zoonlief steeds weer overgehaald werd om deel te nemen aan de familaire beslommeringen. Het gaf toch wel een warm gevoel.

De vele musicalnummers waren vaak gewoon leuk, doordat je ze niet verwachtte. Soms was het net wat over de top. Net zoals het acteerniveau van de hoofdpersonen in deze film: Oooohhh Ricard. Dat stemmetje! Richard vond ik trouwens een van de mindere personages in deze film.

Een film die vooral uniek is. Vooral doordat vele genres zo onconventioneel met elkaar vermengd worden. 4*

De aanblik van keurige huismoeders, die plotseling veranderen in sadistische, bloeddorstige, lachende mormels die een hand van een meisje met plezier in de olie dopen alsof het een pannenkoek betreft, bereiken mij altijd met een snelheid van 140 km p/u.

Het cheesy drama ( zo `n gewoon meisje was Ami vroeger uiteraard niet ) draagt er vooral aan bij dat we inzicht krijgen in de wraakmotieven van het hoofdpersonage, waardoor zinloos geweld plots aanvoelt als zinvol geweld. Machine Girl bestaat uit een hoop bloedvergieten en een hoop onzinnige personages, waarbij de vrouwen absoluut niet onderdoen voor de mannen qua geweld.

De film straalt ongelofelijk veel plezier uit dankzij zijn kundigheid om alles maar zo belachelijk mogelijk te maken, ik kon telkens niet wachten totdat Ami en haar handlanger Mimi op oorlogspad gingen. Geweldig over-the-top entertainment! 4*

Gewoon weer een mooie Miyazaki film. Een beetje moraliserend, maar niet van zo `n aard dat het drammerig wordt. In de boodschap die gebracht wordt, schuilt tenminste een waarheid.

De muziek van Joe Hisaishi is magisch mooi. Na Kikujiro No Natsu en Sonatine een van zijn mooiste scores. Een nummertje dat goed blijft hangen, zeker tijdens carnaval: La la la la la la.....

Ik zie naast overeenkomsten met Princess Mononoke, ook veel overeenkomsten met Porco Rosso. Vooral op het gebied van decors. Ook hier veel vlieggevechten en een verlaten eiland , die nu niet schuilgaat achter rotsen maar achter drijfzand .

Het verhaal is boeiend omdat meerdere landen het tegen elkaar opnemen en een soort oorlogje voeren met elkaar. Niemand ontkomt aan het web van intriges en verdachtmakingen. De toekomst van iedereen is onzeker.

Een van de mooiste momenten vond ik de scène dat de ohmu Nausica onderzoekt en kijkt of ze een goed mens is, hij krijgt dan schitterende beelden te zien van Nausica `s jeugd in een granenveld. Natuurlijk ondersteund met prachtige muziek. Het minst waren de gevechten tussen de vliegtuigen. 4*

Het keek allemaal wel lekker weg. Al had de film gemakkelijk beter gekund mocht het allemaal wat sappiger Engels gebekt hebben en de op zich grappige rol van de huishoudster wat beter uitgewerkt was. Toch heb ik een aantal keren moeten lachen om de vastberadenheid van de huishoudster, om alles wat op het ongewenste pad van de familie komt maar gelijk uit de weg te ruimen. Muziek staat mij bij als dik in orde, waardoor er toch zeker een voldoende van af kan. 3*

Wat een schoften lopen er rond in deze film zeg. Vooral erg hard om te zien hoe 2 vitale grootouders zich ontfermen over hun kleinkind en deze ze constant kleineert en uiteindelijk vermoord Zo `n ondankbaar iemand had ik al lang het huis uit gesmeten. De film raakte mij, niks geen ellenlange intro `s hier. Je wordt gelijk geconfronteerd met de schijnbaar harde werkelijkheid van de jongeren in de film. Erg triest om te zien hoe jongeren waarin veel potentieel schuilt verloren gaan voor de maatschappij. En dat dankzij hun ouders die zich alleen maar om henzelf bekommeren. De scène waarin ze uiteindelijk toch nog een toekomst voor zichzelf zien is erg mooi en illustratief voor de surviversmentaliteit van deze jongeren. Het meeste had ik te doen met de wat gevoeligere jongen. Boeiende cinema, die ondanks de zware onderwerpen af en toe bijna slapstick achtige taferelen kent. Bv. De zoektocht van 2 lelijke oude mannen, die een pussy willen scoren . 4* Dikverdiend!

Nadat de tv serie een succes bleek heeft men er maar een film van gemaakt. Vooral voorbehouden voor mensen die zich onomstotelijk ergeren aan mensen die afgeven op toiletreinigers. Een paar keer goed gelachen om het volk waar Kenny mee te maken kreeg en zijn nederige houding hierop, met zijn Australische accent. De poging om het verhaal wat meer te dramatiseren, door de vader van Kenny in het geheel te betrekken maakt het geheel net wat teveel tot huishoudelijke rondslomp. Had beter gewerkt als het vele malen korter was geweest. Nu is het allemaal veel te dunnetjes.

Kicken!

Lang naar uitgekeken en de film maakt het gewoon helemaal waar. Daar waar Zombieland op een zeer komische manier het zombiegenre onder de loep nam, brengt Kick - Ass een komische, gewelddadige ode aan het superheldendom. Waar kun je dan beter starten dan bij een middelbare school, waar we kennismaken met 3 nerds, waarvan één de ultieme droom heeft om als superheld door het leven te gaan?! De beginscene was al geinig, waarna zich een vlot spektakelstuk ontvouwt als nooit tevoren.

In tegenstelling tot veel superheldenfilms die hun missie serieus nemen, valt er hier genoeg te lachen om alle hachelijke situaties waarin de al even belachelijk gekostumeerde superhelden belandden. De muziek is alom aanwezig en zorgt voor een optimale betrokkenheid en leuke introducties van personages. De film sluit in stijl af met een gewelddadig sluitstuk. Op visueel vlak ziet de film er altijd prima verzorgd uit!

Topentertainment! Een 4,5*

Wederom een redelijk filmpje van Will Ferell, die een leuke rol speelt als voetbalcoach. Nergens hoogstaand of echt dubbel gelegen. Maar de film keek lekker weg en dat kleine `verlegen`Japannertje was wel leuk. Een erg nipte 3*

Toch een aardige animatiefilm,

Net zoals generatiegenoot Akira vertoont de film weliswaar wat ouderdomstrekjes. Vooral de emoties van de personages worden vaak wat eenvoudig uitgedrukt. Veel geschreeuw en een eenzijdige blik van verontwaardiging.

Maar de film weet te amuseren. Het verhaal mag dan wat simpel zijn, de animatie oogt gewoon aardig. De Patlabors deden mij soms wat denken aan de robots waarin de Power Rangers altijd stapten. Al zagen vooral de witte patlabors er wat gaver uit.

Het science fiction element wordt op een aantrekkelijke manier verwerkt. Science fiction is iets afstandelijks, iets waarop de mensen niet blindelings vertrouwen. Dat deze vermoedens soms ook blijken te kloppen voegt wat spanning toe aan het verhaal onder begeleiding van fijne muziek. Verder oogt de film lekker luchtig, er is veel ruimte voor wat grapjes onderling.

De science fiction wereld, maar ook Tokyo mochten wel wat fantasievoller geanimeerd worden. Ik ben nu wel erg benieuwd naar Patlabor II. Voor deze een 4*

Voor wie van details houdt,

Prachtig uitgewerkte animatiefilm. De film scoort vooral punten doordat hij ongelofelijk veel sfeer uit weet te stralen. De straatlantaarn die de personages in hun auto even belicht om ze weer voor even in het donker achter te laten tot aan de volgende lantaarnpaal, de sneeuwvlokjes die zich tussen 2 flatgebouwen naar beneden laten vallen en waarvan er enkele kans zien om zich in het gezicht te laten waaien van enkele personages die zich schuilhouden onder een viaduct. Verder een prachtige aanblik van een file, geschoten vanaf het hoogste punt waardoor de auto `s kop over kop omhoog lijken te schuiven. Het is allemaal niet zo rechtlijnig geanimeerd en daardoor ook nauwelijks verouderd.

Kon hier veel meer mee dan met Ghost in the Shell. Waarschijnlijk doordat deze film wat minder abstract is. De mensheid speelt een belangrijke rol in deze film en spectaculaire al dan niet Science Fiction elementen als Labors en vliegtuigen worden als middel ingezet i.p.v. als doel. Dit zorgt naast het nodige vermaak ook voor wat rake, filosofische eye openers. Zo wordt er bv. gesproken over het voeren van een oorlog en wat daarvan de consequenties kunnen zijn, zonder dat er veel militairen aan te pas komen.

Scènes zijn ook qua muziek zeer gevarieerd. Soms geven ze het gevoel dat er gevaar loert en soms krijg je een wat ambient achtige muziek voorgeschoteld. Altijd in evenwicht met de desbetreffende scènes. Kreeg nooit het gevoel dat de muziek een scène moest maken, het gaf vooral wat extra `s mee. Geweldig stukje ook bij dat aquarium, met bijbehorende muziek. Leek net alsof men onder water sprak, dankzij dat geblub.

Verder soms ook nog wat grappige verwijzingen naar de 1ste Patlabor. Het vissen en de tomaten....Alleen hier was er slechts sporadisch de tijd om hobby `s te beoefenen. Daardoor misschien ook allemaal net wat effectiever en mooier. Na Avalon en The Red Spectacles weer een geweldige Oshii! 4,5*

Larry Clark weet dankzij hulp aan de zijlijn van Harmony Korine en Gus van Sant, een boeiend portret te creëeren over jongeren die open over sex praten. De film heeft wat weg van een realistische documentaire over jongeren, terwijl je weet dat bepaalde scenes gewoon in scene zijn gezet en slechts sfeerimpressies na proberen te streven. Daarom verdient de regisseur een pluim omdat hij het allemaal zo goed aan de man weet te brengen, waardoor het allemaal verdomd echt lijkt te zijn, zo natuurlijk als de kinderen zich in deze film voortbewegen. De film kent veel vaart, is boeiend om te volgen en heeft genoeg visuele, zomerse flair om te imponeren.

Daarbij maakt Larry Clark zich niet schuldig aan moralistisch gezever, waarbij het lijkt alsof hij alles in elkaar heeft gedraaid om de nieuwe voorlichtingscampagne van de AIDS - stichting te dienen. Hij mag de AIDS problematiek dan niet al te rooskleurig belichten, hij laat genoeg ruimte over voor iedereen om zijn eigen opinie te vormen. 4*

Na het kijken van Kantoku Banzai kreeg ik onhoudbare zin om Kikujiro no Natsu na ruim een jaar weer eens te bekijken.

De film bevat zoveel unieke personages zoals de Alien from Outer Space en de inktvis. En dat allemaal bedacht om een jochie de vakantie van zijn leven te bezorgen.

De fratsen die Kitano hier onderweg uithaalt zorgen voor een grote, hilarische aaneenschakeling van gebeurtenissen. Grappig en vertederend zijn steekwoorden als ik deze film zou omschrijven. Volwassen mensen die kinderlijk eenvoudige spelletjes spelen en een kind dat ook echt een kind is en geniet van de aandacht van zijn omgeving en zich gewillig in een avontuur stort. Geen kind dat andere het liefst de ogen uit zou steken en gelukkig ook niet te zoetsappig aangezien Masao geen vader en moeder kent en daardoor wat minder vermakelijke dingen kan ondernemen als kinderen uit zijn nabije omgeving. Eerder een unieke belevenis dan iets frequents.

Zo schattig als Masao aan komt lopen met engelenvleugeltjes onder de hemelse muziek van Joe Hisaishi. De film zat altijd dicht tegen het hoogst haalbare cijfer aan bij mij en krijgt hem nu moeiteloos. Kitano `s beste. Mooie warme film met het hart op de juiste plek. Geeft op audiovisueel gebied ook perfect ' The Summer ' weer. 5*

Een film die boeit, zeker als je hem voor de 1ste keer bekijkt. Dankzij de prachtige muziekkeuze wordt je helemaal in het verhaal getrokken. Uma Thurman overtuigt en de spanning in deze film is goed te noemen ( in tegenstelling tot Pulp Fiction en Reservoir Dogs ) waar de personen mij niet boeien en waar je al snel weet wie er de infiltrant is. De scenè met de Californische mountain snake vind ik het mooiste omdat zij angst inboezemt. *4.

Michael Winterbottom is voor mij nou echt zo `n regisseur die zich langzaam uit de markt heeft geprezen. Niet dat zijn films slecht zijn ( op The Road to Guantanamo na dan ) maar zijn laatste 2 films oefenden bijzonder weinig aantrekkingskracht op mij uit, om ze ook daadwerkelijk te gaan zien.

The Killer Inside Me wist mijn aandacht echter volop te trekken. Het lage gemiddelde stootte mij zeker niet af, omdat sommige films gewoon onbegrepen worden door de massa. Toch kan ook ik uiteindelijk niet positief over deze film oordelen.

De gewelddadige scenes missen in ieder geval zeker niet hun doel, het geweld wordt niet toegepast om je zelf eens lekker bij te vermaken maar het geweld voelt aan als een harde stomp in de maag, waarbij geen ruimte is voor een knipoog, louter voor walging.

Helaas gaat de film compleet de mist in bij het scheppen van een goede ambiance. Ik had constant het gevoel dat niet alleen ik, maar ook de stedelingen allang op de hoogte waren van de nukken van de sheriff. Een formidabele acteerprestatie van Casey Affleck daargelaten, doet er verder niets aan af.

Ik had nooit kunnen bevroedden dat Winterbottom zo braaf voor de dag zou kunnen komen. De cinematografie in deze film lijdt een erbarmelijk leven, de sexscenes zijn op een korte oprisping na allesbehalve ruig danwel gedurfd in beeld gebracht. De muziek is extreem duf en getuigde van weinig inspiratie en kunde bij de regisseur.

Verder laat de ontknoping zien dat de film ook zeker niet hoeft te teren op een geloofwaardig script. Eerst stapt iedereen vrolijk het huis binnen, zeker allemaal verkouden en de penetrante benzinelucht niet geroken?! Daarna worden we getrakteerd op een plottwist om vervolgens te constateren dat mevrouw een tic heeft en er wel van houdt om bijna doodgeslagen te worden. Winterbottom zaagt lustig aan zijn eigen stoelpoten en weet het kleine beetje impact dat deze film had weer tot een minimum af te breken.

Kortom, het lage gemiddelde is prima op zijn plek hier! Een 3*

Killing of Chinese Brookie is van alles wat. Wat misdaad, drama, actie, humor en zelfs wat musical. De langzaam opgebouwde Paris scene, daar waar de presentator zijn publiek enthousiasmeerde, met ze speelde en enkele dames zich in verschillende standjes op muziek bloot gaven vond ik nog het leukste element aan deze film. Alleen maakt deze scene ook pijnlijk duidelijk waarom ik deze film niet kan waarderen. Alles wat je hier ziet is gewoon al zoveel beter gedaan, met open mond kijk ik bv. naar nachtclubfilm Moulin Rouge die zijn publiek nog veel meer in vervoering brengt en beeld en geluid naadloos tot een swingend geheel weet te verweven, waar je gewoon niet bij stil kunt zitten.

De film voelde na afloop nogal passief aan. Cassavettes mag dan meerdere genres in zijn film verwerken. Geen een komt er echt goed vanaf. Ik miste spanning, een drukkende atmosfeer waar iedereen stond te dansen alsof zijn leven er van afhing en ik miste bovenal ontroering, wat ik in A Woman under the Influence en Gloria onlangs wel terugvond. Het deed mij allemaal geen moer, op wat artistieke pogingen na om van een zwembadliquidatie nog wat te maken of dankzij het soms redelijk geslaagde gebruik van veel verschillende kleuren die wat moeizaam in de camera keken maar lekker heftig flikkerde af en toe. 2,5*

Spannende film!

De typetjes zijn allemaal perfect gecast. Met name de [ongewild] evil vrouwen in deze film waren top. Al had ik nog iets meer evilness verwacht van de vrouw van de kassamedewerker . Maar toch, opmerkelijk veel humoristische momenten in deze film.

De beelden van het paardenrennen ogen mooi en de manier waarop de voorbereidingen voor de overval getroffen worden ogen ook aardig. De vele vergelijkingen met Reservoir Dogs vind ik wat vreemd omdat die film zich vooral afspeelt in een ruimte. Naast het infiltreren van een agent in die bende dan. De voorbereidingen daar zijn miniem. Terwijl er hier veel aandacht aan wordt besteedt.

De schietpartij zelf oogt wat amateuristisch. Ik had zeker niet het idee dat er een shoot -out had plaatsgevonden. Maar verder vond ik de film absoluut nergens gedateerd aandoen.

De muziek is wel op een fijne manier aanwezig. Een goede vroege film van Kubrick! 4*

Love Exposure was zo `n goede reclame voor Sion Sono als filmmaker dat ik onmogelijk Strange Circus aan mij voorbij kon laten gaan. Even de reacties doorgelezen en het valt mij op dat iedereen deze film extreem heftig vindt, nou ga ik dat zeker niet tegenspreken, maar na 237 minuten aan rariteiten in Love Exposure heb je natuurlijk een beter referentiekader, waardoor het naar gewoon neigt voor een door Sion Sono gecreëerd universum.

Over deze film: wat een prachtig vormgegeven nachtmerrie! De openingsscene is betoverend angstaanjagend en de beelden van een nachtelijke kermis behoren tot een van de mooiste droombeelden ooit. De moeder - dochter relatie is intrigerend om te volgen en het einde is onovertroffen, wat een climax! Sowieso grappig ( vanwege zijn tegennatuurlijkheid ) dat Sion Sono de kijker eerst laat geloven dat het allemaal een droom is dat Teako en haar perverse man gegijzeld worden door Yuji en met een kettingzaag te lijf worden gegaan om daarna pas echt te ontwaken! Ja, best heftig. Een 4*

Sorry Wouters, maar ik kon hier vrij weinig mee.

Ik las net dat deze film zo veelgeprezen is om zijn zwarte humor. Nou, ik ben het allemaal niet tegengekomen in deze film. Killing voor deze film is dat de hoofdpersoon over geen enkel charisma beschikt. Hij weet geen aandacht vast te houden, hij is niet grappig en hij is ook niet eng. Daarvoor is hij veel te braafjes en te doorsnee. Hij leek teveel op een gewone burger, wat natuurlijk de bedoeling was. Overdag is hij een doodnormale vent en `s nachts ook. En daar wringt dan ook de schoen. Zijn gedrag had veel zwartgalliger gemogen. Ik kon zijn ingetogen gedrag niet rijmen met het dubbelleven dat hij leidde. Geef mij dan maar een Benoit Poelvoorde, veel explicieter in zijn dialogen en zijn mimiek. Daarbij ook veel groffer en nietsontziender in zijn gedragingen.

Tel daarbij op dat de film er visueel niet mooi uitziet en op muzikaal gebied een ramp is. Kermismuziek i.p.v. opbouwende, spanningopwekkende muziek. Nu kan kermismuziek wel passen bij een komedie, maar dat was het allerminst voor mij. Qua thriller wat geslaagder, al blijven de moorden allemaal veel te veel aan de oppervlakte hangen. Er gebeurt vrij weinig op het scherm, het gebeurt allemaal buiten beeld.

Het einde was wel goed gevonden. Maar eigenlijk had ik enorm veel moeite om deze film uit te kijken. Ik had mij ook veel meer voorgesteld van de dialogen. Maar ook die oogden mat. Nu, had ik wel een beetje het probleem dat Kappeuter ook ondervond. Normaal geen moeite met Engels zonder subtitels, maar hier zou het wel fijn geweest zijn. Al zou het denk ik weinig veranderen in mijn oordeel over deze film. 2*

Ik ben gelukkig nog niet vervuild geraakt met alle King Kong vervolgen. Het moet in 1933 een groot risico zijn geweest om met deze film aan te komen zetten zeg!

Ik vond King Kong tegen al mijn verwachtingen in een fijne avonturenfilm. Het eerste kwartier is weinig bijzonder, maar dient als een aardige brug naar het eilandgedeelte. De ontmoeting met de inheemse stam was interessant genoeg om te volgen. Tijdens de offering en toen King Kong voor het eerst op het toneel verscheen ( prachtige stop motion wat mij betreft ) schoot ik pas echt overeind. Ik kon ook optimaal genieten van: de andere beesten in het woud, de mooie gevechten, de nevellige mist die neerstreek op het oerwoud, de ravage in de stad en natuurlijk het klassieke einde!

Na La Passione Jeanne `d Arc (1928) en The Man with the Movie Camera (1929) toch wel mijn favoriete film van voor 1940. Een dikke 4*

Fijne film. Goed, de motieven van de hoofdpersoon worden niet uitgebreid belicht maar dat houdt het allemaal wel wat realistischer en zo mogelijk ook wat onheilspellender. Voor een karakterstudie ben je niet op de juiste plek bij deze film. ' The King ' schetst de vertwijfeling van een personage, die door schade en schande wijzer is geworden in een snelle, wat eenvoudige wereld zonder enige vorm van houvast.

Gelukkig, is het personage niet in hokjes in te delen van: ja, hij werd vroeger gepest en neemt daarom nu zo `n houding aan. De motieven kunnen mij dus aan mijn reet roesten. Wat overblijft is een uitstekende performance van een quasi - nonchalante Bernal die zich opdringt aan anderen zonder het tot ruzies te laten komen en een niet verwachtte mooi uiteengezette romance met de dochter van een dominee, wiens zoon ook meerdere malen in het plot voorkomt. Slechts de intriges tussen hem en zijn vader en de wat brave lesjes in de kerk konden gemist worden.

Best wel mooi in beeld gebracht allemaal, met veel scenes in de buitenlucht, redelijke muziek en een vlammend, ontluisterend slotakkoord. 4*

Redelijk!

Zo `n Geoffrey Rush ken ik alleen van Pirates of the Caribbean, dus ik was na afloop met stomheid geslagen dat hij het was die de geniale rol van Lionel Logue vertolkte. De acteerprestaties zijn sowieso wel in orde, met name ook Helena Bonham Carter kwam goed uit de verf. De film heeft alleen wel het oubollerige aanzien van een doorsnee Engelse detectiveserie, een scene buiten, tussen Lionel Logue en George VI daargelaten.

En echt hartverwarmend vond ik alle gebeurtenissen ook niet. De koning wordt weliswaar als een mens van vlees en bloed geportretteerd maar dat maakt hem niet gelijk sympathiek. De film is wel heel vermakelijk en op het laatst moest ik zelfs nog een klein traantje wegpinken na de speech van de koning. Al was ook dat meer te danken aan de geweldige beleving en tomeloze energie bij Geoffrey Rush vermoed ik, een beetje zo `n goedzak(rol) die je al het succes gunt!

Over de muziek ook zeker geen onvertogen woord, best mooi allemaal! Wel onbegrijpelijk dat Black Swan of The Social Network niet is gaan lopen met de Oscar voor beste film dit jaar. Een 3,5*