Opinions

Een vermakelijk verhaal, volgegoten met amusante moorden, redelijke acteerprestaties van met name Jan DeCleir en knap camerawerk, die je gelukkig het gevoel geven dat je niet naar de zoveelste CSI mislukking aan het kijken bent, al vond ik het laatste half uur een flinke streep door de rekening.

Niet dat de film daarvoor helemaal strak was, ik miste vooral een groot gebrek aan spanning, maar de film was dankzij zijn redelijk unieke moordenaar goed te doen. In tegenstelling tot het einde, dat maar voort bleef slepen en als een nachtkaars uitging, de film had resoluut afgekapt moeten worden met de arrestatie van de hoofdrolspeler. Helaas moest het verhaal nog gerekt en gerekt worden. Een 3*

Het begon allemaal tergend slecht met het lagerhuis achtige debat tussen de scholieren, waarna het zo mogelijk nog vervelender werd met al die grote billboards die pontificaal, maar nogal random in beeld gebracht werden. Ik vond het een nogal simplistische manier om op zo `n manier af te geven op de consumptiemaatschappij. Daarbij wist ik niet wat mij overkwam in het 1ste half uur, waarin iedereen er naar hartelust op los kakelde. Vreselijk veel woorden, die waartoe leiden? Tot nieuwe inzichten? Laat ik daar bij Antonioni nou net een broertje dood aan hebben.

Eenmaal de film een goed half uur onderweg is kwam ik langzaam in de film terecht. Antonioni vertelt niet geforceerd een verhaal meer, maar schetst een verhaal aan de hand van langerekte, trage scenes, die bij mij veel meer tot de verbeelding spraken, na dat eindeloze, overbodige gekwèk. De hoofdrolspelers vinden een 2de onderkomen tussen de zandbergen, waar niet alleen de temperatuur het kwik doet opdrijven. Behoorlijk intensief allemaal, met wat gave vondsten zoals die fata morgana achtige beelden van talloze vrijende stelletjes.

Vanaf Zabriskie Point bloeit de film helemaal op en weet hij moeiteloos te imponeren, met als kers op de taart een weergaloze spektakelshow die mijn mond wel even deed openvallen. De explosie vanuit meerdere perspectieven gefilmd was al fijn, maar de werkelijke afsluiter was verrukkelijk in al zijn onwerkelijkheid en kracht om te verrassen. Zonder ook maar een woord te gebruiken, zoals ik het graag zie bij Antonioni.

Een film met 2 gezichten waar een mij niet aanstond en de ander mij volop in vervoering wist te brengen. Dikke 3,5*

Tja, hoe moet ik deze film nou omschrijven. Hij speelt zich af in het najaar en heeft daardoor een fijn, dromerig, nazomers sfeertje over zich.

De film speelt zich vooral af in de tuin, waar veel magische momenten plaatsvinden. De film kent dus een rustig verloop en dat past uitstekend bij de op bezinning uitzijnde Jacob. De vertelstructuur deed mij denken aan die van Y Tu Mama Tambien, waar voorafgaand aan elk hoofdstuk kort werd verteld wat de hoofdrolspelers gingen beleven.

Ondanks alle eenvoud blinkt deze film uit door ogenschijnlijk gewone dingen in een dromerig/magisch perspectief te plaatsen. Er zitten veel droogkomische scènes in: denk aan het schaap dat plots naast het bed van Jacob staat , de ladder, de mierenhoop , de ruil en de telkens maar aanwaaiende mensen die de tuin zagen als een doorvoerhaven, die Jacob nooit alleen doen zijn in zijn tuin. De tuin ziet er prachtig uit, wie zou er nou niet kunnen aarden, lekker relaxt die badkuip in de tuin. Die scène waarin de bomen worden weerspiegeld op de voorruit van de auto, verraden net zoals de achtervolgingen waarbij vele kleuren de revue passeren en mooi met elkaar accentueren dat er ook aan de cinematografische kant is gedacht.

Een van de mooiste scènes vond ik het moment dat Jacob een emmer water naar zich kreeg toegeworpen, hij had een zomerse, rode gloed over zich. Dit accentueerde erg mooi met de melkflessenhuid die het meisje met zich meedroeg. Tegelijkertijd gaf het ook mooi weer dat Jacob was ontdooid en een andere kijk op het leven had gekregen , nu moest het meisje nog ontdooien.

De muziek varieert van een indringend tromgeroffel dat soms luid aanwezig is en soms ook op de achtergrond, tot veel speelse, zomerse deuntjes die we niet vaak horen in West - Europa. Verder kent de film gewoon veel leuke verwijzingen, waaronder naar mijn favoriete hobby: hoofdsteden raden.

Een fijne, grappige film dus waar je lekker voor kunt gaan zitten en jezelf kunt laten verrassen door de mogelijkheden van een, eerst doodgewaande tuin. De laatste 10 minuten vond ik een beetje overbodig. Daardoor blijf ik steken op een dikke 4*

Prachtige film weer van Kitano,

Het slotgevecht is fijn in beeld gebracht. Geen eeuwig durende gevechten. En dat voelt toch wel verfrissend aan, aangezien veel films hun climax zo lang mogelijk rekken. Wat daarna kwam, was een staaltje gallery play. Ongelofelijk, hoe Kitano zoveel frisheid aan een genre weet toe te voegen, gewoon door zijn eigen koers te varen.

Ik had er lang tegenaangehikt. Een samurai verhaal dat zich afspeelt in de 19de eeuw zou toch nooit werken in de 21ste eeuw? Ik rekende echter buiten Kitano om! Prachtig in beeld gebrachte gevechten, niet alleen maar historisch correcte manoeuvres in beeld brengen maar ook lekkere doldwaze Kitano humor ertussendoor. Qua editing zag het er ook bijzonder uit. Basishandelingen als het zagen van hout werden op een mooie manier weergegeven.

Verder gewoon ongelofelijk veel gelachen. Van die heerlijke typische droogheid waar hij weer mee voor de dag kwam. Een stel landbewerkers die in de regen staan te tapdansen... En natuurlijk het moment waarop het huis in brand staat en een toegesnelde buurtgenoot vreemder opkijkt van een bepaalde verschijning. Geniale muziek ook, een van de betere Kitano - soundtracks. 4 doeltreffende, stralende sterren die de gevechten in Kill Bill moeiteloos doen verbleken.

Zeer fascinerende en bij vlagen briljante film waarin Greenaway aantoont dat hij bij tijd en wijlen meesterlijke dingen op de plaat vast weet te leggen. Bizar, goor, cynisch, grappig, taboedoorbrekend voor zijn tijd.....

A Zed & Two Noughts is een vindingrijke film waarin het verhaal niet meer dan als kapstok dient om de meest vreemde personages speelruimte te geven op de meest wisselende, kleurrijk weergegeven locaties waarbij al het ' van de hak op de tak ' werk verbonden wordt door steeds terugkerende beeldenstromen van ontbindende dieren met steeds dezelfde begeleidende opzwepende en vervolgens weer afzwakkende muziek die de film een vloeiend ritme aanmeten.

De muziek is nadrukkelijk aanwezig in een wat sketchmatige film die bol staat van onvoorspelbaarheid over wat er dadelijk gaat komen. De 2 broers die steeds meer naar elkaar toegroeien onder de supervisie van een verlamd geraakte vrouw is eigenlijk de enige rode draad die je in de film kunt ontwaren. Het einde is ook gaaf en niet alleen vanwege de metaforische aard ervan ' het experiment gaat uiteindelijk immers ten onder aan een van de meest geliefkoosde dieren van een van de broers ', ook echt lachen met die slak die op die platenspeler zit. 4*

Dat het verhaal in deze film inhoudelijk nogal cliche is wil ik niet gelijk als bezwaarlijk bestempelen, wat mij wel tegenstond was de manier waarop het allemaal verpakt werd. Veel te veel serieus geneuzel waarin de fotograaf op een sessiestoel plaatsnam om gehoor te vinden bij een kruidenvrouwtje die dienst deed als psychologe. De godganse tijd draaide alles alleen maar om de ware toedracht van de verdwijning van de vrouw van de fotograaf te achterhalen.

Focus dan gewoon op de geest van de vrouw die verhaal komt halen bij de fotograaf, maar ga niet op een evenwichtsbalk balanceren door serieus aandacht te schenken aan een stupide verhaaltje wat zelfs kleuters al kunnen doorgronden en een impressie geven van verregaande mentale problemen bij de fotograaf die zich uitten in het zien van geestesverschijningen en een levendige fantasie.

Kies dan maar voor een kant, want het werkte totaal niet de combinatie van verregaande hysterie versus onevenwichtig drama waarbij ik doel op de misplaatste pogingen tot karakteruitdieping door te reconstructueren wat er allemaal nou gebeurt was en wat de fotograaf bewoog, voeg daarbij ook maar de belachelijkheid aan toe van het moment dat het ' irritante wijf ' chagrijnig is, als ze de snaren van de gitaar breekt, waarna de fotograaf zo mogelijk nog idioter reageert door haar en passant om te leggen. Het ene moment zit je te kijken naar enkele fraai achter elkaar gemonteerde shots, het volgende moment ben je weer teruggekeerd op aarde, net dat haalde mij uit een soms fijne roes die constant onderbroken werd.

Verhaalstructuur is dus uiterst belabberd, gelukkig wordt er op visueel vlak wel wat geprobeerd, maar kent de film daar hetzelfde euvel dat er te grote verschillen zitten tussen enkele knap geschoten scenes zoals in het begin, in de discotheek en in die tunnel waar het licht letterlijk uitging en saaiige, eentonige beelden van een soort van kruisverhoor. Qua muziek soms goed getroffen, maar veel te sporadisch gebruik gemaakt van die noisy sound op de achtergrond. Had veel meer door mogen dreunen.

Flinke tegenvaller, ik had gehoopt op een vervreemdende film waarbij je in een soort van hel terechtkwam, maar de film kan het tempo daarvan nooit bijbenen omdat er tijdens de rustige scenes geen enkele ruimte voor suggestie over is, waardoor je maar naar een plompverloren overhoring zit te kijken zonder enige vorm van dreiging wat niet goed is voor de continuïteit van de dreiging die er in de film af en toe wel is. Zeker geen flitsende film met af en toe wel uitblinkend camerawerk waardoor ik net aan 3* kom.

De bekende Kusturica elementen zijn weer allemaal aanwezig: veel muziek, chaos en dieren. And I `m lovin it!

Zeker de 1ste 3 kwartier is deze film van een hoog niveau. Dat kwam omdat ik de moeder en de zoon interessante personages vond. Met name de voetbalwedstrijd was ontzettend leuk in beeld gebracht. Moeder die zich niet kan beheersen en bij de coach in de dug out gaat zitten, om haar zoon te promoten of haar kennende voor een wipje?! Leuk ook, dat ze vervolgens in gezang uitbarst en eigenlijk zowel haar man als haar zoon tart . Verder ken ik ook niemand, die zo goed iemand zo nonchalant kan laten sterven. Lekker luchtig!

Na het 1ste 3 kwartier wordt het allemaal wat minder grappig. Een beetje tam zelfs. Datzelfde had ik ook al bij Underground, waar zich het verhaal teveel op Marko ging richten. Hier verdwenen Milos en Jadranka, hoe verzin je zo `n naam?! ineens en stond Luka in de schijnwerpers . Ik vond hem wel een aardig personage maar het gemis van de andere woog toch wel zwaar.

Natuurlijk bleven zich er leuke scènes aandienen. Vooral grappig toen Luka aan Sabaha vroeg of ze al sliep en dat met wel tig aantal bommen die ter aarde vielen . Wat mij in deze film positief opviel t.o.v. Black Cat, White Cat en Underground was de beeldige cinematografie. Vooral richting het einde zag de zonsval op de sneeuw en op de wit gekleurde bomen er erg mooi uit.

Heerlijke film dus, die soms ook erg subtiele momenten kent. Bv. bij de thuiskomst van Jadranka, die op de achtergrond op haar bakkes valt . Zonder dat het pontificaal in beeld komt en zonder geluidsversterking werkt zo `n scène dus ook! Het middendeel was dus duidelijk het minste, vandaar een mooie 4*

Volledig blanco ving ik aan voor deze film,

Het 1ste uur is radicaal anders dan het 2de gedeelte van de film. In het begin wisselen we vooral tussen 2 verschillende, uiteenlopende uitgangspunten. We zien enkele slachtoffers die door de Zodiac - killer afgemaakt worden. De cameravoering daarbij is schitterend te noemen. Neem nou de opening, waar we vanuit een auto uitkijken op een rij versierde huizen. Ik waande mij helemaal in Haddonfield, alleen dan op kerstmisavond.

De volgende scene deed mij alleen maar verlangen naar meer. ] Een jongen en zijn vriendin rijden naar een vrijwel verlaten parkeerplaats. Ai! Waarna de camera enkele gebeurtenissen registreert om vervolgens vanuit onverwachte positie toe te slaan. Verder een schitterende moord als het stel bij het meertje op klaarlichte dag oog in oog komt te staan met de Zodiac - killer. Rustiek beweegt het water zich op de achtergrond, de zon schijnt en toch voel je dat men zich in een benarde positie begeeft. Verder echt creepy hoe die vrouw tijdens een nachtelijke avondrit wordt geconfronteerd met een minder prettig persoon.

En dan heb ik nog geen eens die scene genoemd waarin we vanuit de lucht zicht hebben op een taxi die bij een flatgebouw rechts afslaat, waarna de camera dit voorbeeld volgt in lijn met de beweging van de taxi. Verder ook prachtige cameravoering als de camera vanuit de toppen van de Golden Gate brug neerkijkt op het verkeer of als Fincher de tijd neemt om met beelden duidelijk te maken dat de tijd verstrijkt i.p.v. met woorden.

Ander uitgangspunt in het 1ste uur is de zoektocht naar de seriemoordenaar. Het maniakale van een zoektocht naar de dader van diverse moorden wordt bij vlagen sterk in beeld gebracht en afgewisseld met de moordscenes zelf.

Het 2de uur gaat verder met de zoektocht naar de seriemoordenaar. Zelf lijkt hij wat van het podium te zijn verdwenen om toch steeds nadrukkelijker weer terug te keren. Niet in de vorm van het plegen van moorden, maar wel in de paranoiasfeer. De film wordt beklemmender en heeft alleen te kampen onder een wat matige rol van Gyllenhaal, die zoals wel vaker in Amerikaanse films zijn gezin kwijtraakt.

De uiteindelijke ontknoping vond ik wat teleurstellend en minder dan de voorbije 30 minuten daarvoor, toen je nog leefde met de illusie dat de moordenaar op de huid gezeten werd en dat hij wellicht opnieuw toe zou slaan. Natuurlijk valt er wat te zeggen voor het einde, absoluut realistisch. De oren waarschijnlijk teveel hangend naar andere films, maar ik vond het wat minder allemaal. Uiteindelijk wel een lekker mysterieuze en zelfs spannende film, i.t.t. Se7en, al was het maar omdat er in Zodiac veel meer gevisualiseerd wordt. Jammer van het iets te hoge dialogen niveau. Met name in het 2de uur. Ik vind hem zelfs nog beter dan Fight Club. Zodiac is je in het hol van de leeuw begeven. Dikke 4*

Een grappige film bovenal.....Mijn mond valt bijkans open van verbazing als ik lees dat veel mensen deze film niet zo spannend vonden.....

De optiteling is creatief èn geweldig. De manier waarop Columbus `s regels over de hele film worden uitgesponnen zorgen voor de nodige lachsalvo `s. Het gastoptreden van Bill Murray is werkelijk geniaal, het gegeven dat je gewoon weet dat hij een wisse dood tegemoet gaat als hij Columbus aan het schrikken maakt duidt op de nodige zelfspot. De scenes in de supermarkt waar Woody Harrelson even wat zombies afslacht, de ontmoetingen met de 2 vrouwen en het slotakkoord in het pretpark zijn leuk tot uitvoering gebracht.

De film weet soms ook leuk te schakelen tussen de belevingswereld van Columbus & co en hoe het de andere mensen in het land vergaat, in hun strijd tegen de zombies! 4*

Totaal anders dan Millenium Mambo. Vooral de 1ste twee filmpjes.

Rain & Tears, typisch zo `n nummer waarvan ik de genialiteit niet inzie. Zou geruisloos aan mij voorbijgaan als hij op de radio kwam, vrees ik. Maar niet hier. Het 1ste verhaaltje imponeert door prachtig samenspel van de 2 hoofdrolspelers. Wel typische gevoelscinema. Buiten de verrichtingen van de 2 hoofdrolspelers om gebeurt er immers praktisch niks. Of je moet van je stoel opveren als een biljartbal gaat rollen. Maar ik vond het mooi. Liefde is: elkaar achterna reizen, elkaar opspeuren, dingen voor elkaar ritselen, samen zwijgend maar voldaan je eten naast elkaar veroberen en je handen voor elkaar vrijmaken. Letterlijk. Prachtige afsluiter ook, met zoals eerder gezegd de juiste muziek op het juiste moment.

Vervolgens val je in het 2de filmpje. En niet echt met de neus in de boter. De samenhang tussen de 3 filmpjes was toch al ver te zoeken, maar het 2de filmpje verschilt niet alleen qua locaties en andere invullingen van de 2 hoofdrolspelers. Hij gaat ook nog eens voor compleet andere muziek en een andere vertelstijl. Hoeft niet problematisch te zijn, maar ik moest duidelijk even acclimatiseren. Wat eerst gejengel was, kon ik steeds meer waarderen als zijnde poëtisch. Ook de vertelstijl werd wel iets boeiender. Het had wel wat dat je eerst op het beeldscherm te zien kreeg wat de personages geluidloos tegen elkaar zouden zeggen. Al is het allesbehalve een fijn stijlmiddel. Ik zou er niet aan moeten denken om een film te aanschouwen die 2 uur op dezelfde voet doorgaat. Echt interessant werd het helaas ook nooit.

Het laatste filmpje maakte dan wel weer wat goed. Net zoals in Millenium Mambo, draait het vooral om een vrouw die het nachtleven van Taipee verkent. Vormt op zich wel een fijn contrast met de 2 eerdere filmpjes. Vooral omdat de film wat meer wisselt van locaties en er wat meer verbaal geweld te bespeuren is. Verder ook mooi ingekleurd en soms zelfs hypnotiserend, dan denk ik vooral aan die enorme massa scootertjes die zich maar bleven aandienen op de weg.

Het 1ste filmpje raakte mij het meeste. Het 2de verhaaltje had geen meerwaarde voor mij en het 3de verhaaltje was visueel vaak erg mooi. Haalt het niet bij Millenium Mambo deze film, maar toch wel een nipte 4* Erg jammer, van het 2de verhaaltje.

Een vlotte actieknaller!

Jackie Chan komt bij mij altijd bovendrijven als die éne bijzonder, flauwe Rush Hour acteur. Deze film weet dat beeld zeker te ontkrachtigen. Deze film is zeker niet briljant, maar gewoon zéér leuk. Alle fratsen die Chan hier opvoert zou je kunnen vergelijken met streken die een klein kind uithaalt, toch heb ik er vaak om moeten lachen! Die oom met zijn rode pimpelneus is zeker grappig, de scenes waarin hij Chan onder zijn hoede neemt om hem klaar te stomen voor kung - fu gevechten zijn hilarisch. Een 3,5*

Spijtig dat Martijn gewoon niet contant buiten beeld was gebleven, dan had de film in ieder geval wat meer spanning weten te behouden dan hij nu wist te doen.

In het begin vond ik het allemaal nog wel leuk om het leven van Daantje op de voet te volgen en de geinige op en aanmerkingen van Martijn te horen. Maar hoe meer de fietstochtjes door de stad uit beeld verdwenen, om plaats te maken voor een Daantje versus haar vriend, Daantje versus haar broer verhaal, hoe meer de film mij tegen begon te staan. Alle sfeer droop weg en de vele 'zusje....' opmerkingen waren bloedirritant. Slechts Kim van Kooten hield de aandacht nog wat vast en een enkele leuke scene, zoals met die lepels passeerde nog de revue.

Leuk idee om zo diep in iemands leven door te dringen en iemand zo op de voet te volgen, jammer dat het gewoon niet wat luchtiger gehouden kon worden en dat het bijbehorende drama overheerste als Julius Caesar in zijn hoogtijdagen ten tijden van de Romeinen. Het deed mij allemaal niets. 2,5*

Het moet ergens eind 2005 zijn geweest en ik via een bekend nieuwsprogramma vernam dat Paul Verhoeven een historische boerderij op wilde blazen en daarvoor niet zomaar de benodigde toestemming voor kreeg. Al die heisa om niks, dacht ik toen. En zo `n ontploffing zou toch zeker niet als hoogtepunt zijn bedoeld? Als betrekkelijke filmleek kon ik mij niet voorstellen dat deze film tot zo `n succesnummer uit zou groeien. Mijn verwachtingen waren echter niet zo groot voor deze film.

Soms neigt Verhoeven wat naar het banale. De man lijkt wel een obsessie te hebben om plassende vrouwen in beeld te brengen en als klap op de vuurpijl komt er dan ook nog een naakte Duitse man genaamd Gunther binnenlopen. Het werkte nu wel op mijn lachspieren, vooral ook omdat Verhoeven er gelukkig niet teveel tijd aan besteedt.

Naarmate de film vordert ontvouwt zich wel een aardige thriller waar iedereen elkaar niet kan vertrouwen en niets is wat het lijkt. Verder schuilt er ook een mooi gebrachte kern van waarheid in. Mensen die een wit voetje willen halen bij de vijand ten koste van andere mensen. Daardoor worden vele mensen slecht afgeschilderd maar wordt er gelijk een kentekening geplaatst. Is het overlevingsdrang of is het volksverlakkerij wat de mensen tot hun daden drijft? Niemand houdt het hoofd cool tijdens oorlogen en dat laat Verhoeven op een prettige manier zien. Je kunt wel gemakkelijk een onderverdeling maken tussen slecht - slechter - slechtst. Maar daar stoorde ik mij niet aan.

De casting van goede personen is toch wel iets waar het bij deze film aan schort. Carice van Houten acteert erg goed en maakt een gedreven indruk. Ze zou zo kunnen ronddartelen in een Europese film. Verder zijn de andere personages niet heel boeiend, vaak wel leuk om te zien maar soms qua acteerwerk hemeltergend slecht en onbedoeld grappig? Dolf de Vries deed mij steeds terugdenken aan zijn tijd als dokter Ed Couwenberg in ONM en ook Johnny de Mol Jr. is verschrikkelijk. Wat een non - acteur, typisch geval van als je de juiste mensen kent dan kom je er wel. Verder liepen er ook nog 2 actrices uit Baantjer rond die daar al slechts een bijrol hebben. Nee, dan zie ik liever wat onbekende acteurs en actrices rondlopen dan een vat vol b - acteurs en actrices. Zij zorgen alleen maar voor verkeerde associaties en konden mij er verre van overtuigen dat ze een serieuze rol konden uitdragen.

Cinematografisch niet echt bijzonder, al was de eindscène toch wel mooi hoor. Niet dat ik mij verveelt heb, want de film heeft wel perfect een oubollige tijd weten na te bootsen. Wat zeker een meerwaarde is voor het verhaal.

Een positief gevoel overheerst. Eenmaal je in het verhaal zit begeef je jezelf in een fijn tijdsperk die je in staat stelt om te genieten van een boeiend verhaal die hier treffend als rode draad dient. Een kleine verrassing dus. Samen met Simon de enige Nederlandse film die goed is voor 4*