Opinions

Geen zoete inval!

Ik heb deze film bewust uitgekozen omdat ik dacht dat hij in het straatje van A Women on the Verge of a Nervous Breakdown zou passen. In zekere zin is deze film ook wel een voorloper van die film, maar alles kon mij hier veel minder bekoren. Daar waar A Women on the Verge of a Nervous Breakdown alle verhaallijnen samen laat komen en laat uitmonden in totale hysterie waarbij ik constant moest gniffelen, vond ik deze film een behoorlijk matte bedoeling.

De personages konden mij nooit aan het lachen maken ( op oma en die strenge moeder na ) en sommige verhaallijnen met potentie worden geruisloos onder het tapijt weggemoffeld of krijgen te weinig aandacht. Eigenlijk een grote teleurstelling, want ik had net zo `n bedrijvige, zoete chaos als in reeds genoemde film verwacht. Die reclame voor koffie was trouwens ook nog wel geinig!

Op visueel vlak speelt Almodovar amper wat klaar, wat pijnlijk duidelijk wordt als de humor ver achterblijft. Een kleine 2,5*

Ronduit belachelijk!

Ik heb ooit eens een filmfragment van The Beyond gezien in de Moviemeter Contest: de scene waar een vrouw in haar auto rijdt en staande wordt gehouden door een blinde mevrouw met een herdershond. Naar aanleiding van deze scene was ik wel benieuwd geworden naar deze film.

Jammer genoeg bleek die scene geen indicatie voor de rest van het niveau van de film te zijn. Van spanningsopbouw is geen enkele sprake, de manier waarop een klusjesman al snel lukraak aan zijn einde komt is zonder passie of enige vorm van bevlogenheid gebracht. Over de rest van de moorden zullen we het ook maar niet hebben want veel verder dan uitpuilende ogen en verdwijnende mensen komt Fulci niet. Enkel de spinnenscene is van een degelijk kaliber.

Meest teleurstellend is nog wel de belabberde uitstraling van de hele film. Veel scenes spelen zich af in donkere huizen of kelders en worden nauwelijks bijgelicht. Zeker als je in acht neemt dat de film totaal niet spannend is, vind ik dit soort donkere scenes een fiks minpunt. Ik heb honderden malen liever de gestileerde horrorfilms van Argento dan dit soort prutswerk!

( Onbedoeld ) gelachen hebben we echter volop, vandaar mijn nog redelijk milde beoordeling. Ik ben gelijk weer genezen van mijn honger naar Lucio Fulci. Een kleine 2,5*

Een sympathieke, frisse film. De splitscreen scene waarin Levitt verkeerde verwachtingen heeft van een feest, is gaaf en grappig in beeld gebracht. Het constant heen en weer pendelen tussen dag 1 en 500 zorgt bovendien voor een dynamische vertelstructuur. De muziek is best aangenaam in de film verweven, een film die bol staat van de nodige uitspattingen, in de vorm van o.a. spontane dansjes op straat.

Hetgeen wat de film wat opbreekt is dat Zooey Deschanel helemaal niet zo sprankelend en wonderlijk is, als zij in deze film voor Joseph Gordon-Levitt hoort te zijn. Er ontbreekt een yes - gevoel als zij langs komt gelopen, ze is bij vlagen zelfs een onuitstaanbaar wicht.

Een leuke komedie over romantische misvattingen. Een dikke 3,5*

Intense ervaring en doodeng af en toe!

' Man of the match ' is vooral de nooit afwezige, charismatische claustrofobie die perfect wordt overgebracht op de kijker. Daar waar je bij een brand weet dat je niet naar boven moet vluchten. Begeven deze personages zich al in het hol van de leeuw, hun toestand wordt steeds penibeler. Ook hier blijkt dat je maar beter niet naar boven kan vluchten, maar als het je enige, schamele hoop is...

Gave soundeffects ook. Dat rare, vluchtige en wat gedempte geluid toen een brandweerman naar beneden werd gesmeten. Het gaf mij de rillingen. Gedurende de film zou dit aanhouden. Geweldig hoe de tv - journaliste er eerst vreselijk verveeld bij zit en later samen met vele kompanen de longen uit haar lijf schreeuwt en in een anarchistische chaos belandt. Er werd flink wat afgeschreeuwd, maar niet zoveel als ik uit sommige berichten hier af moest leiden. Ik vond het geweldig en enorm sfeerversterkend. Veel oog voor de hectiek, iets minder oog voor het visuele plaatje. Cloverfield ziet er wat dat betreft wat tandjes beter uit. Deze film daarentegen jaagde mij dan weer wat meer de stuipen op het lijf. Hoogtepunten, toch wel het kleine meisje dat ineens verschrikkelijk ' evil ' werd en die man die iedereen onderzocht en zelf een infectie opliep, en vervolgens onverwachts toesloeg. Ik zag het niet aankomen, hij had net uit eigen beweging zichzelf achter slot en grendel gezet. Dat het zo snel zou gaan...

De film deed mij denken aan de minstens zo geweldige zombiefilms: 28 Days Later & 28 Weeks Later en dat zonder alleen maar op spanning die voortkomt uit het feit dat er zombies in beeld aanwezig zijn, te mikken. Europese horror zit flink in de lift. Spanje zou wel eens aan kunnen haken bij Frankrijk. Naast enkele Franse horrorfilms verwacht ik immers ook veel van: King of the Hill. Manuela Velasco mag overigens vaker voorbij gaan komen. Innemende verschijning. Ovationele 4*

Slappe hap!

Zeker geen waardige afsluiter van een toffe reeks! Aan de locatiekeuze en op de opbouw van de film ligt het niet. Eenmaal de mutanten hun intrede doen krijg je weer zo`n redelijk standaardfilmpje van mensen die afgeslacht worden maar dan op een schip. Vond het trappenhuis of de bruiloft veel beter dan deze meuk die net aan vermakelijk blijft om te volgen. Alle interessante theorieën en mogelijke verklaringen ten spijt vond ik die maar weinig toevoegen aan de reeks. 3*

Een overbodig vervolg,

Maar daarom niet minder vermakelijk, aangezien er weer een hoop leuke moorden worden voorgeschoteld. Absoluut hoogtepunt in deze reeks was de op hol geslagen, rondtollende vuurpijl in de mond van iemand. Het was blijkbaar nog niet doorgedrongen tot de geïnfecteerden dat je een rund bent als je ( ongewild ) met vuurwerk stunt.

Helaas heeft de film wel flink ingeboet aan spanning ten opzichte van het het eerste deel. Op zich wel logisch, aangezien deze film weer hetzelfde concept als uitgangspunt neemt, maar daarom wel een klein euvel, dat enigzins wordt rechtgezet door de hoge amusementswaarde van de film. Vooral het hele gebeuren op de zolder was weer geweldig om te aanschouwen. Een 3,5*

Aanvankelijk leek mij dit helemaal niks. Hoe konden 12 mannen in een ruimte nou boeiend zijn?

Praatfilms ala: Smoke en Glengarry Glenn Ross had ik immers al eens afgeserveerd.

Toch bleek hij beter dan ik verwachtte. Het uiteindelijke uitgangspunt waar naartoe gewerkt werd mag dan totaal ongeloofwaardig zijn, de weg er naar toe was toch wel amusant. Dat kwam met name door het uitstekende acteerwerk van de heren. Wat begon als een onoverzichtelijk stelletje, werden later 12 individuele personages waar ik een duidelijk onderscheid in kon maken. De manier waarop men lief en leed deelde om vervolgens weer nonchalant uit elkaars leven te verdwijnen vond ik de grote kracht achter deze film. Lekkere Hollandse nuchterheid, maar dan met een sociaal - emotioneel sausje.

Jammer dat de juryleden zo buigzaam zijn als soepstengels.

Trouwens ook een behoorlijke kromme afspiegeling van de bevolking aldaar. Wellicht, zal deze film het bij feministes niet zo goed doen. Kleine 3,5*

Magistraal!

Zelfs in zo `n soort film weet Boyle nog vlot voor de dag te komen. Petje af!

De hoofdrolspeler is roekeloos en losbandig, een kolfje naar de hand van Boyle, die er gelijk energieke muziek tegenaan gooit in combinatie met wat snelle editing in de vorm van splitscreenbeelden, die al gauw leiden naar bergachtig terrein. James Franco overtuigt zonder meer als wildebras die in 7 sloten tegelijkertijd loopt en zich aanvankelijk niet bewust is van zijn egoïsme.

De scenes in dat blauwe meertje zijn geweldig, net zoals alle uitvindingen van Boyle om zijn film levendig te houden eenmaal zijn hoofdpersoon gevangen zit onder een rotsblok. De vele hallucinaties zijn prachtig weergegeven, of het nou Scooby Doo, paarden of een waterval betrof. Het camerawerk wijkt af en toe uit naar andere relevante locaties en sommige scenes werken doelbewust op de lachspieren, maar weten ook feilloos weer te geven wat voor een ellende/verveling de hoofdpersoon doormaakt, o.a. de frisdrankreclame en zijn eigen radioshow. Lang leve de consumptiemaatschappij zal de hoofdrolspeler gedacht hebben!

Het einde is geniaal, wat een ontlading eenmaal je zo `n gruwelijke daad tot een goed einde hebt weten te brengen en de vrijheid roept. Sigur Rós `s climax van Festival is perfect op zijn plek en zorgt voor maximale opluchting. 127 Hours is flitsend, gevoelig en tevens een ode aan het leven! En leuk dat Boyle de echte Aron Ralston ook nog even heeft opgetrommeld!

De film heeft zeker herzienwaarde dankzij een voortreffelijke combinatie van beeld en geluid. Voor nu een dikke 4* met de aantekening dat ik zit te balen dat Boyle pas over 2 jaar weer een nieuwe film gaat aanleveren.

De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend......Of toch wel?

Een apart gedoseerde film. Zeker als je net nog even op de hoes hebt gelezen dat deze film, Kids (1995) transformeert tot een speelschool en je vervolgens geconfronteerd wordt met jongeren die popnummers staan te vertolken ( in hun dromen? ). Op muzikaal vlak kunnen zij hun hevige emoties en slechte toekomstperspectieven uiten. Kortom stoere praat verpakt in poppy nummers met een vreemde, flitsende en kleurrijke choreografie.

De jongeren verhalen over hun idealen in de nummers, maar lijken eigenlijk geen voet aan de grond te krijgen in het echte leven. Dit alles is op zo `n manier verpakt, zodat je er om moet gaan lachen. Niet schaterlachen, maar verpakt in de vorm van pikzwarte humor. De uitgebreide handleiding die informatie verschaft over op welke manieren je wel niet zelfmoord kunt plegen en het uitzoeken van een pittoresk gebouw om vanaf te springen waren hier voorbeelden van. Wat te denken van de opblaaspop scenes Die overigens wat meer onder de banale humor vielen.

De film ziet er op visueel vlak fijn uit. De tripscene en de scenes in de discotheek waren slechts een kleine indicatie van het visuele machtsvertoon van de regisseur, die dankzij gestileerde scenes en een vlotte editing de aandacht er gemakkelijk bij weet te houden. Een film die zich moeilijk laat vergelijken qua filmstijl, de regisseur maakt gebruik van animatie, kort en lang uitgesponnen sketches en van meer apart gerei dat eigenlijk alles doet behalve het weergeven van een realistisch getint drama, men lijkt de kijk op de werkelijkheid kwijt te zijn. Toch voel je de uitzichtloosheid van de jongeren soms goed aan. Qua thema kent de film uiteraard genoeg collega films.

Een wat wrang portret over enkele Singaporese jongeren die zich aan de rand van de maatschappij bevinden. Door de unieke en vreemde uitwerking laat het zich alleen niet gemakkelijk doorgronden. Een komisch drama dat aan de oppervlakte blijft borrelen en waar ik het soms ontroerend vond om te zien hoe liefdevol er soms toch nog met elkaar werd omgegaan, ondanks alle tatoeages en uiterlijke stoerheid, waarmee men slechts ongelukkige gevoelens hoopte te verdringen. 4*

Na Before Sunrise had ik het even gehad met Julie Delpy.

Gelukkig zijn de herstelwerkzaamheden een tijdje geleden alweer ingezet, waardoor ik benieuwd werd naar deze film waarvoor Delpy uit eigen liefdesleven ervaringen putte.

En gelukkig maar dat Delpy haar eigen ervaringen beschrijft i.p.v. gebruik te maken van een kunstmatig script. Frivool dartelt Delpy met haar vriend door Parijs. Al snel wordt duidelijk dat beide eigenaardige eigenschappen bezitten. Wat daarna volgt zou je kunnen omschrijven als een soort van Meet the Parents. Alleen verbleekt die film in al zijn braafheid. Terwijl er hier losbandig over sex wordt gepraat, de schoonouders edele delen van hun aanstaande schoonzoon goedkeurend bewonderen en de moeder zich gedurende deze film steeds ondeugender opstelt net zoals Delpy die voor slet wordt uitgemaakt.

Adam Goldberg speelt zijn rol als Amerikaan ook goed. Hij stelt zich kleinzerig en beschaafd op wat een contradictie vormt met de opstelling van Delpy, die zich opwindt en iedereen op haar nummer zet en afwijkende discussies start in bed.

Qua montage ook een frissse film, vakantie uitspattingen worden ingeleid door vluchtig achter elkaar gekiekte foto `s waarin obsessies en irritaties worden uitgebeeld op een grappige manier. Verder wat filmverwijzingen en beelden die vooruitgespoeld worden. Naar het einde toe net wat minder allemaal, doordat de focus onvermijdelijk toch op het drama binnen het hele relatiegebeuren komt te liggen. Verder gewoon een vrij amusante film, met levensechte humor. Charmant. Kleine 4*

Als 14 jarig jochie was ik eens bij deze film blijven hangen. Ik interesseerde mij toendertijd geen bal voor het medium film. Maar mede door de hype rondom Jurassic Park: The Lost World had ik wel interesse in beestjes. Samen met wat vriendjes volgden we de verrichtingen van de apen. Tot ze ineens waren verdwenen en nooit meer terug kwamen. Wat volgde was een tergend langzame film waarvan wij de ballen niet snapten. Sowieso kon mij de ruimte als geheel gestolen worden, wij wilden gevoedt worden met simpele verhaaltjes en actie. De film hebben we ook nooit afgekeken, maar toch. Een klein trauma in de maak, zo `n dodelijk saaie film hoefde ik nooit meer te zien.

Zo `n 8 jaar later kon ik mij eigenlijk niks meer van deze film voor de geest halen. Het is zodoende amper een herziening te noemen, mede dankzij een andere kijk op cinema onderging ik een compleet nieuwe filmervaring.

Wat een film zeg! Kubrick weet moeiteloos ogenschijnlijk onsamenhangende beelden te mixen tot een overdonderend geheel. Een mythische reis van jewelste! Visueel onovertroffen zou ik haast zeggen. Het zwarte gat, de zon gezien vanaf verschillende tijdstippen op een dag, het aanschouwen van het bahaviourisme van de apen, draaiende camera `s die je het gevoel geven alsof je jezelf daadwerkelijk in de ruimte begeeft en geestverruimende beeldenstromen. Prachtig was ook die weerkaatsing van kleuren in de ogen. En zulke beeldenpracht wordt gecombineerd door prachtige, stemmige klassieke muziek. Ik vond de muziek als perfecte spanningsboog dienen voor hetgeen er ging gebeuren op het scherm. Het had subtieler gekund, door de muziek wist je immers goed dat er iets belangrijks aanstaande was, maar daar kon ik mij niet aan ergeren.

Verder viel mij op hoe strak alles eruit zag. Daar waar A Clockwork Orange soms duidelijk gedateerd overkomt zou ik niet raar hebben opgekeken als deze film in 2007 gemaakt zou zijn. Deze film treft The Fountain op alle fronten af. Niet alleen visueel gezien, maar ook qua verhaal. Waar in The Fountain veel te veel wordt gesproken over de dood en er zelfs een banaal liefdesverhaaltje in verwerkt wordt, is 2001 veel allesomvattender. De film put vooral uit zijn beeldenstroom, veel lange shots. Die de hersenen bijna gaan omzetten naar bewegende shots. Het fijne van 2001 is dat alles aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. Sterk staaltje beeldtaal, zonder al te veel te willen verhalen.

Qua thema zijn tijd ook ontzettend ver vooruit. Hier geen schurk van vlees en bloed maar eentje die onzichtbaar is en daardoor ook onvoorspelbaarder uit de hoek weet te komen . Het zorgt ook vooral voor veel claustrofobische, spannende momenten.

Ontzettend interessante materie. De geschiedenis, het oneindige en de toekomst worden verbeeld zoals we ze alleen maar in onze dromen kunnen voorstellen. Ik heb mij dan ook geen moment verveeld en mij lekker laten onderdompelen door dit absolute, allesbehalve gedateerde meesterwerk van Kubrick.

Absoluut hoogtepunt was overigens de omschakeling van de tijd van de apen, naar de ruimte. Onder begeleiding van Strauss. Maar de beeldenstromen waren ook van een ongekend hoog niveau, en het einde.....

Ik heb mijn 1* gauw verwijderd en dit meesterwerk 5* gegeven. Zelfs een plekje in mijn top 10. Het klinkt clichè, maar het zij gezegd. Voor dit soort intense, unieke en visueel overdonderende cinema kijk ik nou films.

Ik hoef verder ook niets te weten over mogelijke theoriën, voor mij werkte deze film gewoon gelijk tijdens het kijken. De film greep mij gewoon gelijk van begin tot eind.

Na het ietwat tegenvallende In the Mood for Love had ik deze film even in de wachtrij gezet. Gelukkig bleek ik hier dan wel open voor te staan.

De film opent briljant. Als kijker waan je jezelf gelijk in een futuristische omgeving.

Het uitgangspunt van de film is ook origineel te noemen. Het verhaal neemt na verloop van tijd ook een wending die zijn weerga niet kent. Daar waar de film eerst wat luchtig begint, met veel mooie vrouwen, veel vrijblijvendheid en ontluikende liefde. Wordt het vanaf het moment dat blijkt dat Chow Mo Wan ook in de trein der verloren herinneringen zit en niet meer terug zal keren ineens behoorlijk wreed . Prachtige shots tussendoor van een voortrazende trein.

Leuke metafoor ook, eenmaal ingestapt keer je niet meer terug, tenzij je natuurlijk een retourtje hebt gekocht . Hetzelfde geldt voor je eigen herinneringen, deze zullen altijd voort blijven leven in jezelf maar je kunt ze nooit meer terug halen. Een film die best diep graaft, iedereen heeft immers wel eens teruggedacht aan bepaalde momenten die je leven passeerden. En waarop je misschien net even wat anders had willen handelen. Wat dat betreft deed de film mij een beetje denken aan een wrang sprookje. Sprookjesachtig vanwege de prachtige cinematografie en de vloeiend mooie slow motion beelden waarin Christopher Doyle je laat baden.

Wel een gemis was dat de regisseur sommige shots te kort aanhield. Soms betrapte ik mijzelf erop dat ik eventjes in wilde grijpen in de film. Ik plaatste de in het rood geklede vrouw in gedachten al tegen de felgroene achtergrond aan. Richting het einde namen de slow motion beelden ook wat af. Maar verder heb ik eigenlijk weinig te klagen. Prachtige film, met fijne muziek ook. Ik wilde eerst voor een dikke 4* gaan. Maar daar zou ik de film tekort mee doen. 4,5*

Ik ben er niet echt ondersteboven van.

Mijn belangrijkste bezwaarpunt is dat het drama veel te geforceerd en daardoor onnatuurlijk overkomt. Net na het ongeluk komt Jack thuis, terwijl er net een feest aan de gang is. Het wordt allemaal erg zwaar aangezet. We gooien er ook nog wat beelden van de kinderen in, dat moet de kijker niet onberoerd laten.

Verder ook alles behalve aandoenlijk of romantisch die scènes tussen Penn en Watts. Typische Kenny - romantiek. Vreselijk misplaatst en nauwelijks serieus te nemen. Daarbij krijg je als kijker ook een enorme zooi aan clichès voorgeschoteld. Vrouw verliest haar man en dochters en neemt haar toevlucht tot de drugs .

Wel knap acteerwerk van Naomi Watts en vooral van Benicio del Toro. Zij gingen aardig op in hun rollen. Dat viel niet te zeggen van Sean Penn, wat een verschrikking was dat dan weer zeg. Kan alleen maar chagrijnig kijken en bij emotionele scènes gaat hij altijd standaard de boot in.

Gelukkig heeft Alejandro met Babel laten zien dat hij wel degelijk mooie beelden, mooie muziek aan een verhaal kan koppelen. Maar in 21 Grams, laten deze factoren het nogal afweten. Met name richting het einde ging het allemaal steeds meer slepen. Op het vlak van dramatiek, gewoonweg een 13 in een dozijnfilmpje. De verhaalstructuur van de film was wel aardig, maar niet meer dan een degelijke film in zijn totaliteit. 3*

Vooral het eerste uur erg aangrijpend om te zien hoe Breivik als een gestoorde gek huishoudt in Noorwegen. Vlot gefilmd, zonder veel opsmuk. Pas na de gebeurtenissen is er ruimte voor de nodige rouwverwerking en acceptatie bij de slachtoffers. Daar schiet de film wat teveel in door. Vreselijk drama natuurlijk, maar dat weet allemaal toch wat minder te boeien omdat het langdradig wordt. 3*

Teleurstellend!

Alhoewel best gedurfd en actueel, had ik gehoopt dat Mortier na Ex Drummer met wat meer voor de dag zou komen. De grootse boosdoener die succes in de weg staat is het nogal saaiige, conventionele script: Sam, die worstelt met zijn schuldvraag en alle directe betrokkenen van de explosie een voor een afloopt in de hoop zijn geweten te sussen. Het geeft de film een nogal voorspelbaar karakter.

En behoudens de explosie valt er op visueel gebied ook niet zo heel veel te genieten. Een grauwe buurt die door een camera wordt vastgelegd heet tegenwoordig ook al mooi? Ondanks alle minpunten wist de film wel degelijk wat in mij los te maken. De vele gereconstrueerde beelden van vlak voor de explosie in het winkelcentrum en het toeval waarmee deze gebeurtenis eigenlijk plaatsvond grepen mij wel aan. Je gaat toch een beetje denken als het hoofdpersonage, de explosie had door meerdere mensen voorkomen kunnen worden.

Moeilijk om deze vrij ingetogen film met het uitzinnige Ex Drummer te vergelijken. Toch kan ik mij niet aan de indruk ontworstelen dat Mortier hard achteruit geboerd is. Een 3*

Een gestructureerde chaos,

Autisten en mensen die niet van hak - op - de - tak werk houden zouden gillend wegrennen, terwijl Winterbottom zijn speeltje toch een fijn gevoel voor ritmiek mee weet te geven. Daaronder vallen de terugkerende (dieren)repo `s die Wilson maakt voor een televisiestation. Terwijl Wilson zelf ' halstarrig en Woody Allen achtig pratend tegen de camera ' beweert dat hijzelf niet zo prominent in beeld zou komen omdat het allemaal niet over hem ging.

Gewoon bijna 2 uur lachen met geleefde managers die tegengestelde aanwijzingen geven aan artiesten die hun 1ste cd aan het opnemen zijn, rebelse bandleden die de bloemetjes buiten zetten in hun toerbus en daarbuiten, capabele ganzenherders, ratten! en wat al niet meer.

In een vloeiend tempo waarbij de muziek mij niet echt kon bekoren, maar ook niet echt stoorde werd de bezem er eens even flink doorheen gejast. Alhoewel wel snel duidelijk wordt of de film je ligt of niet, waarbij ik vooral doel op hoe je de humor interpreteert en of je bereid bent om een kijkje te willen nemen in de chaotische muziekindustrie waarbij men zich niet blindstaart op slechts een artiest of onbeduidend groepje maar meer de omvangrijkere wereld eromheen presenteert, incl. de opkomst van nieuwe muziek en gebracht met veel humor. De intrede van de clubmuziek vond ik ook groots met Moby `s Go op de achtergrond. 4*

Mooie maar niet echt opzienbarende film, met het hart op de juiste plaats. De film gaat vooral wel ten onder aan een wat onuitstaanbare hoofdpersoon die nogal opgefokt is de hele tijd. Dat constante gevloek en getier had allemaal net wat minder gekund. De moeder van hem was daarentegen goud waard. Bij haar kon ik dat opvliegende, temperamentvolle karakter wel waarderen. Film houdt de vaart er lekker in en verveeld geen moment. 3*

Spike Lee levert met 25Th Hour een schitterende film af die voortdurend intigreert en blijft boeien.

Edward Norton en Philip Seymour Hoffman spelen met verve hun rol en ook Naturelle speelt erg krachtig en ziet er natuurlijk ook aardig uit.

De dialogen gaan ook echt ergens over, ze maken de gang naar het gevang toch wel een beetje tot een hel.
Bovendien zit er vaak erg veel humor in de dialogen waardoor de dialogen niet oversentimenteel of zeurderig worden. De oversexte reacties van de verrader van Edward op de meisjes die voorbij liepen kon ik ook wel waarderen.

Leuk ook, dat Edward door New York drentelt en diverse conversaties aanknoopt met willekeurige voorbijgangers.
De spiegelscène in het restaurant vond ik wel heftig, geweldig hoe hij zich afzet tegen buitenlanders ( zondebokken ) maar zich ook gaat ergeren aan zijn vrienden en ze onder de loep neemt

Maar ook de scènes in de nachtclub waren boeiend. Leuk ook dat Hoffman daar een bekende van hem tegenkomt en zich even laat gaan. En hoe de vrienden afscheid van elkaar namen dat was ook wel een aparte manier.

Het einde deed surrealistisch aan, je hoorde de vader praten Edward zag het wel voor zich maar had geen kracht meer om zijn visuele interpretaties kracht bij te zetten Een dikke 4* voor deze geslaagde film die toch ruim 2 uur wist te boeien en dat had ik op voorhand niet verwacht.

Danny Boyle was nou altijd zo `n regisseur die ik wel hoog had zitten. Al bleek toen ik zijn oeuvre er eens op nakeek, dat ik schandalig weinig gezien had van hem. Een tijdje geleden dus van Sunshine genoten en nu moest ik mij maar eens wagen aan deze film. Immers veel over gehoord.

In het begin werd ik verrast doordat deze film zich van veel andere films onderscheidt. We zien niet hoe het virus zich langzaam verspreidt en voor paniek en verwarring zorgt. Nee, we vangen aan als het grote leed al geschiedt is. Her en der blijken er wat mensen nog een menselijk bestaan te leiden. Zo ook, Cillian Murphy die verdwaasd door de verlaten straten van Londen loopt. Eerst is daar de vervreemding, die alleen nog versterkt wordt als Boyle gaandeweg zijn soundtrack inzet. Blijkt wel weer dat Boyle sfeer gelukkig boven verhaal prefereert.

In tijden niet zo `n spannende, vermakelijke en tevens visueel uitmuntende film gezien. Minder is meer lijkt de boodschap. Iedereen probeert er het beste van te maken, terwijl ze elk moment kunnen stuiten op toegesnelde zombies. Je weet alleen niet wanneer ze komen. Constant heb je het gevoel dat er iets kan gebeuren, iets wat wordt versterkt dankzij die scene bij Murphy thuis.

Als men bij de soldaten arriveert neemt het verhaal een andere wending. Er speelt zich nu nog een verhaal binnen een verhaal af. Iets wat Boyle in Sunshine ook al klaarspeelde. Niet alleen blijkt Boyle een meester in suspense. Zo laat hij de soldaten niet gelijk tevoorschijn komen, maar laat hij je nog even in spanning. Hij weet een genre ook verfrissend over te laten komen dankzij inmenging van andere genres. Naast het science fiction effect met het virus, toont hij wat horror en thrillerelementen. Maar werkte ook het drama aspect verrassend goed bij mij. Je hoeft niet altijd in lelijke stoffige ruimtes te wonen om drama op te kunnen wekken. Belangrijkste wapenfeit hier blijft echter de muziek. Zo `n blik in de ogen waaruit je razernij af kunt leiden, wat zich vervolgens projecteert op een slachtoffer onder hypnotiserende muziek waarbij je jezelf in zo `n toestand waant. Beeld en geluid worden een.

Ben zeker benieuwd geworden naar 28 Weeks Later en natuurlijk naar het overige Boyle werk. De beste zombiefilm die ik gezien heb. Werkt wellicht zo goed bij mij doordat het allemaal wat suggestiever oogt dan die herhalende, saai vormgegeven slachtpartijen in andere zombiefilms. Daar waar je de zombies al van een kilometer ver aan hoorde komen en de spanning dus ver te zoeken is. Dankzij een onnoemelijk sterke soundtrack en een geweldige uitwerking van een wat standaard concept. 4,5*

Bij momenten een wandelend cliché,

Ik doel hierbij op die jongen en zijn zus die ondanks dat ze goed weten dat de safety - zone niet verlaten mag worden, toch niet gehoorzamen. Hoofdschuddend zat ik ook toe te kijken hoe Carlyle zomaar tot zijn vrouw die in quarantaine zat door kon dringen en haar vervolgens gelijk vol op de bek pakte. Muziek was lekker, maar in het begin wel gelift uit 28 Days Later. Desondanks wel sfeervol gebruikt, omdat ik mij gelijk weer waande in de magistrale sfeer van 28 Days Later.

Over bovenstaande kritiekpunten kon ik mij snel heenzetten aangezien deze film doet wat hij moet doen. Geloofwaardigheid wordt toch al veel te veel overschat. Daarbij zijn mensen er ook om fouten te maken in dit soort films, anders zou het een saaie boel worden. Anders dan in 28 Days Later oogt hij hectisch! De camera acteert als een paranoide turner die alle kanten opzweeft. De film betrof gewoon een grote joyride, zoals ik ze graag zie. Als de bom eenmaal barst, krijg je een gegarandeerd actiespectakel boordevol hysterische mensen, spannende gebeurtenissen, het bijbehorende visuele machtsvertoon en opzwepende muziek. Een ware belevenis films zoals deze, zijn voorganger en andere recente horrorfilms. 4*

Een bovengemiddelde film met een vrijbode voor vermaak, een droom voor alle jongens die al zo vaak van horen, zeggen hebben vernomen dat 2 meiden bij elkaar op een kamer zetten oorlog kan betekenen. Een zeer vindingrijke film, waar alles finaal uit de hand loopt en je alleen maar harder gaat kraaien als beide dames zich kronkelen in de meest uiteenlopende Kamasutra achtige toestanden. De film weet moeiteloos te entertainen maar weet niet volledig te imponeren, aangezien het allemaal relatief kort duurt, de sluimerende spanningen net wat te lang worden opgebouwd en het bovenal aanvoelt als een leuke film voor tussendoor. 3,5*

Ik verwachtte een wat mindere film van Kitano,

Gelukkig bleek daar dus niets van te kloppen. De film voelde al op en top Kitano aan voor mij. De humor werkte gewoon.

De honkballer die in het veld niet snel genoeg liep en daarvoor op, zijn kop kreeg. Immers door hem werd een homerun door de neus geboord. Later op weg naar huis, wordt hij bijna omvergereden door zijn teamgenoten, waarop de bewuste honkballer aangeeft het zat te zijn constant ingehaald te worden en uit frustratie scheld hij hen uit. Wat een toevallig passerende motorrijder ( die al eerder werd geintroduceerd op een grappige manier ) weer ter oren komt, waarna er een knokpartij volgt. Misschien een wat flauwe en onsubtiele oorzaak - gevolg relatie, maar zeer vermakelijk!

Verder typisch Kitano, Kitano die zich ophoudt in het bloemenveld, compleet versierd met allemaal bloemenblaadjes om zijn typisch kijkende strenge gezicht. Zo `n fragment werd al eerder gebruikt om vervolgens snel wat beelden van wat komen gaat, prijs te geven.

Maar ook veel droge humor. De wat onhandige slungel die zijn stoutmoedige poging tot het maken van een afspraakje met een serveerster ziet eindigen in onverwachts commentaar van een kelner, die wel niet zal denken. Kwam ook niet meer bij, tijdens een eerderaangehaald moment, namelijk die auto met vervelende mensen die de slungel aan het jennen waren.

Volop plotselinge geweldsuitbarstingen ook. De film kent kent ondanks zijn rust van het honkballen, genoeg shoot outs. Verder een fijne scheve verhouding tussen Kitano en zijn vriendinnen. Ze kruipen voor hem door het stof. Heb echt genoten van deze film, die veel aardige momenten telt. De karaokebar was inderdaad ook lachen, en de afwikkeling natuurlijk Kitano ten voeten uit. Toch kenden veel scenes geen echte samenhang, maar waren het meer fragmentarische uitwerkingen. Voordeel was dat je totaal niet wist wat er ging komen. Mocht nog langer duren van mij.

De muziek ontbreekt vrijwel telkens. Wel veel omgevingsgeluiden die het gebrek aan Joe Hisaishi, wat doen camoufleren.

Na Kikujiro, Sonatine en Dolls mijn favoriete Kitano tot dusver. Moet zijn oeuvre toch eens wat grondiger ontleden. 4*

Juist! Westerns zijn er inderdaad alleen maar om suf te zijn......Mensen die van creatieve films houden kunnen hun heil beter elders zoeken.

Daar waar de evolutie op elk gebied hevig gaande is, zijn westerns gedurende de laatste 45 jaar nauwelijks veranderd, zo lijkt het. Nog steeds dezelfde ponypark Slagharen decors, vreselijk slecht geregisseerde actie vanuit grootmoederstijd, nog steeds veel stoerdoenerij onderling aan de plaatselijke bar waar men naar hartelust shots tot zich neemt, de plaatselijke slet 'weliswaar wat aantrekkelijker dan haar vrouwelijke collega `s uit de sixties' die haar benen, binnen een mum van tijd spreidt voor de stoute jongen etc. Ik kijk ernaar en het enige wat in mij opkomt is dat ik het allemaal ontzettend achterlijk vind. Moet dit een avontuur voorstellen? Is dit actie anno 2009?

Verder is het script ook serieus waardeloos. Als je met 6 of 7 kornuiten 1 man bewaakt mag je toch verwachten dat deze man er niet tot twee keer toe in slaagt om iemand te vermoorden? Maar 200 dollar telt natuurlijk veel meer dan een mensenleven want we leven in het ruige westen! Waar Crowe overigens dan wel meer mededogen heeft voor Dan Evans en zijn zoon braak.....of waar gesproken wordt over inhumaniteit als Crowe na zijn ontsnapping regelrecht in de armen loopt van mensen die hem brandmerken. Het arme jochie.....Zomaar wat storende tegenstrijdigheden. En dan ben ik nog vergeten om de enorme voorspelbaarheid waarmee het verhaal gepaard gaat te vermelden. Als men niet luistert naar `s mans oproep tot humaniteit, zien we brillemans in maar liefst 2 shots loeren naar een wapen, waarna surprise surprise, hij de aanval opent.

Verder zijn er ook teveel toevalligheden die de kijker maar voor lief moet nemen: de zoon van Dan Evans die natuurlijk op het juiste moment op de juiste plaats is en de bende van Crowe die gelijk bij het juiste gebouw aanvangt in hun zoektocht naar Crowe. Overigens het enige boeiende moment als de bende, de mensen in het stadje geld beloven als ze mensen die hun leider gevangenhouden liquideren. Verder ook slecht acteerwerk van met name Bale, die weggelopen leek uit de The Last Samurai, veel gelijkenissen met Cruise en niet in positieve zin.

Het verhaal over Dan Evans 'de stumper die zoveel naar eer snakte' was verders ook te sentimenteel voor woorden in een film die pretendeert hard te zijn, maar daar nooit consequent genoeg in is. Mag echt hopen dat de revival van de westerns, die de laatste tijd tijd de kop opsteekt, betere films dan deze erbarmelijke, achterlijke en bovenal ongeinspireerde, slecht regisseerde en slecht geacteerde film heeft voortgebracht.

Mangold is conservatief in alle opzichten, zowel qua camerawerk als muziek, wat allesbehalve amusant is en mij meerdere keren op mijn uurwerk deed kijken. Niet grimmig, niet meesleepend, niet poetisch, niet humoristisch......Enige rechtvaardiging voor dit prulwerk is een dikke, vette 0,5*

Ondanks dat het allemaal verre van nieuw is, blijven films waarin enkele personen geïsoleerd raken van de buitenwereld mij bekoren.

Ik vond dit een duistere, stemmige film hand in hand lopend met het etiket: entertainment. Het loopt volgens de vaste patronen, maar het blijft voor mij een fijne opbouw, zoniet dè opbouw ! Eerst is daar ruimte voor suspense; voorbereidingen voor de 30 donkere dagen worden genomen, waarna zich vreemde gebeurtenissen voor beginnen te doen en het onheil hier zelfs letterlijk wordt uitgesproken. Eenmaal men allemaal goed en wel doorheeft wat er aan de hand is, is er een ware adrenalinerush voor nodig om plots nog in leven te blijven. De dood lijkt onontkoombaar. Er ontstaat een ware Survival of the fittest. Echt het soort films waarbij je niet op het puntje van je stoel zit, maar er middenin!

Josh Hartnett is prominent aanwezig maar doet het goed, net zoals de creepy vampieren. Alhoewel ik wel even met mijn wenkbrauwen fronste toen mij duidelijk werd dat de vampieren hun eigen taaltje hadden. Ze waren nog wat afschrikwekkender geweest als ze gewoon hun mond gehouden hadden.

Verder niets te klagen, zijn echt sensationele belevenissen films als deze. De romances en andere clichés zijn zwaar ondergeschikt aan het verschroeiende tempo dat deze film in zijn macht heeft, zelfs al gebeurt er niets, het blijft suspensevol. David Slade toont vormbehoud na het eveneens machtige Hard Candy. 4*

Een geweldige, 100% hardcore actiefilm!

Zo adembenemend mooi gestileerd, waardoor de historie opnieuw beleefd lijkt te worden, maar dan in een modern jasje. Het verhaal doet er maar mondjesmaat toe en gelukkig maar! De decors en aankleding van de gehele film eisen met gemak alle aandacht op, met name de vijanden waartegen de Spartanen ten strijden trekken zijn verbluffend gave creaties. De pijlenregen die een plotselinge, onheilspellende duisternis veroorzaakte was net zoals de hierboven weergegeven scene op de poster, waarin men de vijand de afgrond in vecht weergaloos gefilmd!

Een spectaculair schouwspel, dat zijn weerga niet kent! Een dikke 4*

Gisteravond gezien en ik ben bekeerd. Wat moet het toch heerlijk zijn om alles zomaar erbij te laten hangen. Deze bijna 3 uur! durende reclamespot over 2 naar naturisme neigende hoofdpersonen is best lachwekkend.

Ik las dat iemand vond dat deze film de tand des tijds niet had doorstaan. Ik kan het alleen maar beamen. We hebben werkelijk over de grond gerold van het lachen toen labiele Betty haar poes aan ons openbaarde, wat een oerwoud zo 1986!

Maar afgezien van veel naaktloperij en de daarbij behorende weddenschappen ( binnen hoeveel minuten liggen ze weer met elkaar te vozen? ) is er natuurlijk ook een wat serieuzere ondertoon in de film. Achtergronden van beide hoofdpersonages ontbreken maar wel duidelijk is, dat Betty flink de weg kwijt is. De film kent zeker in het begin vele krachtige, komische momenten: Assertieve Betty die zich door niemand iets laat zeggen en impulsief een aantal mensen pijn doet . Die komische noot, blijft gelukkig de hele film aanhouden. Vele gebeurtenissen zijn boeiend maar het sloeg nergens om naar meelevendheid van onze kant toe naar de hoofdpersonen.

Waarschijnlijk, omdat de film zich er voor leent om lekker belachelijk gemaakt te worden. De vele gebeurtenissen o.a. groente uit de prullenbak op iemands bord doen, de matrassenscène, de stemmingswisselingen van Betty leken haast op slapstick taferelen. Ik moet er misschien wel even bij vermelden dat ik ook echt niets heb met mensen die het ene moment depressief zijn en het andere moment kei vrolijk. En hoe ongeloofwaardig was het dat die man Betty maar bleef steunen, en dat terwijl ze al zijn bezittingen kapot maakte en zijn huis in brand stak? Na 2 dagen!!!!!. We weten niets over zijn achtergronden dus ik neem maar aan dat hij behoefte had aan een avontuur.

Leuk filmpje dus met af en toe schitterend geschoten plaatjes vanuit een ideallistisch aandoend Frankrijk. Jammer dat de film veel te lang duurt. 3,5*

Mijn 1ste Roemeense film,

Was wel benieuwd of deze film de enorme hype de laatste tijd rondom de Roemeense cinema rechtvaardigt.

Opvallend dat de naam Lilja 4 - Ever nog niet is gevallen bij deze film. Vond Otilia wel wat weghebben van het hoofdpersonage uit die film. Verder houden de vergelijkingen wel op. Opvallend genuanceerd wordt er hier een beeld geschetst van de nadagen van het communisme. Men klaagt geen steen en been over het systeem. Mede dankzij een angst om vervolgd te worden, maar toch. Verder opvallend weinig gejank en realistisch ogende harde confrontaties tussen de 2 meiden en de man die de abortus uiteindelijk uitvoert. Deze drijft de meisjes bijna tot waanzin met zijn grenzeloze cynisme.

Egocentrisme is Otilia vreemd. Behulpzaam toont zij zich een strijdmakker die de kastanjes voor haar vriendin uit het vuur probeert te slepen. Tegelijkertijd betekent dit dat ze haar eigen leven wat verwaarloost en aan het denken wordt gezet over haar eigen toekomst. Dat moment dat ze zit te verpieteren bij haar schoonfamilie aan tafel is een sterk psychologisch staaltje film, vooral doordat de passage zowel komisch is als confronterend.

Het vrijwel ontbreken van muziek stoorde niet en versterkt alleen maar het gevoel dat we hier niet met zomaar een film te maken hebben. Het oogt allemaal rauw en realistisch. De vertelstructuur is rechttoe rechtaan. Geen flashbacks en vreemde tijdsprongen. Daardoor qua verhaalstructuur ook niet zo gekunsteld als 21 Grams en qua dramatiek niet zo gelikt als die film. Het camerawerk richting het einde versterkt de gevoelens van onbehagen bij de hoofdpersonen. Maar een vergelijking met Aronofsky gaat mank.

Europa heeft er weer een boeiend filmland bij, zo lijkt het. 4*

Een bezweet lichaam, klamme handjes, wat close ups en achtergrondgeluiden die brutaal de coulissen proberen te ontvluchten om de schijnwerpers te betreden tijdens een intens dansstuk waarin iemand in een rood - wit decor opgekropte spanningen lijkt te verdrijven door zijn lichaam te laten bewegen op de luidruchtig aanwezige muziek.

Takashi Miike is voor mij een redelijk onbekende regisseur. Iemand van wie ik mij lang niet genoodzaakt zag om eens een uitvoerige blik in zijn oeuvre te werpen. De 2 films die ik eerder van hem zag hadden vooral een komische insteek. Ik was dan ook erg verrast toen Miike het hier dus op een compleet andere boeg gooide. Wat een prachtige opening!

Net zoals de opening bleek de film ook zeer interessant. Miike speelt met de verhaalstructuur van de film. Verder balanceert hij vaak tussen een intiem liefdesdrama tussen 2 gevangenen en laat hij gelijk enkele schaduwzijden van verbondenheid in de gevangenis aan de kijker zien. Heftige geweldscenes wisselen het geheel af, ondersteund door krachtige geluiden die er geen twijfel over doen bestaan dat er flink geknokt wordt.

Naast al het geweld is er in deze film ook veel ruimte voor bepaalde herhalingen van zetten. Telkens krijgen deze gebeurtenissen een wat andere dimensie. Rustgevende soppende geluiden dienen niet alleen om de kijker weg te laten dromen. Op visueel gebied ziet de film er prachtig uit. Elke ruimte heeft zijn eigen unieke kleurencombinatie. De cameravoering ondersteunt verder het aparte sfeertje dat wordt opgebouwd. Soms is het camerawerk dromerig en abstract en dan weer zit de camera op de huid van zijn personages en brengt hij juist de onstuimige en onbeheersbare gevoelens van de jongens goed over. Jun Ariyoshi lijkt een kwetsbare Benjamin te zijn, zeker in vergelijking met zijn medegevangene die qua motoriek veel grover is gebouwd en qua lichaamstaal veel zelfverzekerder overkomt. Beide zijn trouwens in hun element in hun rollen.

Minpunt waren de vele vragen die in beeld gesteld werden. Soms werd er iets te geforceerd naar het zoeken van de dader van de moord toe gewerkt. Terwijl dit meer een bijzaak voor mij was. Verder wat jammer dat ik geen shot heb ontdekt zoals op bovenstaande poster. Al heeft dat meer te maken met een verkeerd verwachtingskleurenpatroon. Gevarieerde film, die perfect ondersteunt wordt door een indringende soundtrack, die verre van duf overkomt en de impact van geweld, verregaande emoties en de vele mooie beelden perfect onderstreept. Ben blij dat ik nog wat Miike `s voorhanden heb. Al zal ik enkel selectief uit zijn oeuvre gaan spitten. Kleine 4,5*

Grappige en ontroerende film met veel feel good momenten. Bij sommige scenés sprongen de tranen in mijn ogen van het lachen. Ik vond Drew Berrymore uitstekend spelen: lekker eigenwijs bij vlagen en ze stond haar mannetje!!!! Adam Sandler speelt altijd wel aardig! Óke genoeg superlatieven voor deze prachtige film. 4,5*

Ook bij mij een toenemende interesse te bespeuren naarmate het einde dichterbij kwam. Feestjes, strand, zee, het buitenleven in combinatie met een frisse, humoristische kijk op bepaalde zaken...Zo zie ik Ozon graag. Hier waren enkel een paar van deze elementen en dan slechts aan het einde present.

Het begon allemaal veel te standaard. Als je er bij de opening van een film voor kiest om te starten met ellenlange gesprekken die met een echtscheiding van doen hebben, dan moet het gewoon boeiende praat zijn of wat interessante beelden en een lekker muziekje bevatten. Qua emotionele impact was ik immers nog niet warmgedraaid en na afloop werd ik ook niet warm van het begin.

Misschien had ik ook wel teveel een romantische film verwacht, maar dan nog. Het drama bleef te ondermaats voor mij omdat het mij simpelweg gewoon geen moment raakte. Qua muziek en beeldenpracht vooral in het begin ook ver onder de maat. Ozon begon zo lekker met leuke concepten en sfeervolle films, maar zijn recente films zijn van erbarmelijke kwaliteit, omdat het de films ontbreekt aan lef en meestal aan een eigen smoel. Magere 2,5*