Opinions

Een titel die doet vermoeden als of het over 7 jongens gaat die nog ontmaagd moeten worden. De film heeft hier echter helemaal niets mee van doen. Die 7 slaat op de vrienden van Tano, die lang niet altijd even prominent aanwezig zijn in deze film.

Voor de liefhebber van coming of age films in ieder geval een must,

Ik kan het altijd wel waarderen omdat iedereen dan altijd op zoek is naar wat zingeving in zijn of haar leven. Zo ook hier, Tano hangt met zijn vrienden wat rond op straat, bij het zwembad en krijgt heisa met zijn vriendin. Het geheel wordt allemaal redelijk luchtig in beeld gebracht zoals het een goed coming of age drama betaamt. De ondertoon veranderd inderdaad wel van zorgeloos genieten van je jeugd naar het maken van beslissingen die misschien wel bepalend zijn voor de rest van je leven. Op visueel gebied is er ook zeker wat te beleven. Zo zit er een prachtige slow motion scene in waarin iemand een salto maakt in het zwembad en verder ook mooi ingekleurde lichte romantische scenes hier.

De muziek past perfect bij het relaxte sfeertje in deze film en deed mij wat denken aan de muziek in: Les Poupes Russes. Alhoewel het allemaal weinig nieuws biedt is de film lekker levendig, soms wat chaotisch en ademt hij een zomers sfeertje uit. Vermakelijke film die lekker wegkijkt maar nogal aan de massa voorbij is gegaan. 4*

Hilarische film waarin Isabelle Huppert en Emmanuelle Beart overacteren alsof het een lieve lust is, de emoties dik ( theatraal ) zijn aangezet, de motieven om ' papa ' uit de weg te ruimen legio zijn, de hoofdverdachte van de moord met de minuut wisselt, doordat niemand elkaar de hand boven het hoofd houdt. Precies zoals het vrouwen zonder tampon tijdens hun menstruatie betaamt.

De onverwachte muziekstukjes geven de film de ambiance van een musical. Ze zijn niet vervelend, maar niet elk intermezzo is even geslaagd. Verder een fijne film die zijn geheim lang verborgen weet te houden. Tot die tijd is het lekker gissen naar motieven, daders en genieten geblazen van Huppert `s spel en tijd om Beart tussentijds te aanbidden. Wat een prachtige vrouw. Wat ik helaas niet kan zeggen van Ludivine Sagnier. In The Swimming Pool was ze beter te behappen. Nou, ja ze speelde haar rol als schoolmeisje met verve dat wel, ik herkende haar niet terug. 4*

Ik heb deze film lang gemeden totdat ik een filmpje op youtube zag waarin de beginscène van deze film werd afgespeeld. Die scène vond ik zo mooi dat ik hem toch echt gauw moest gaan bekijken. De 3 eerdere Fellini `s die ik gezien had zouden duidelijker te volgen zijn en Otto e Mezzo zou saai zijn, zo maakte ik een beetje op uit de commentaren hier, na het youtube filmpje dus toch de visuele cirkel doorbroken en mijn stouten schoenen aangetrokken.

En na het zien van deze film kan ik alleen maar mijn pet afnemen voor Fellini en een diepe buiging maken. En, ja die contaminatie verdient hij wel. Hulde voor de schitterende muziek die bijna constant aanwezig is en dat in combinatie met heerlijk druk pratende Italianen. Maar niet alleen verbaal laat deze film zich gelden het zijn ook de non - verbale uitingen van de mensen die deze film ontzettend levendig maken en mij al ontzettend veel zin doen krijgen in carnaval. De vrouw in het begin die naar de camera glimlacht, het blije voorkomen van de vriendin van de producent waarbij je meerdere interpretaties op haar kunt loslaten, als ze aan haar ijsje likt.

Fellini is voor mij de koning van de mimiek. Gezichtsuitdrukkingen zijn hartstikke belangrijk en dat begrijpt hij als geen ander. Ze creëeren vaak veel sfeer, zij het droevig, onzeker, blij, carnavalesk of ontroerend.

Op de achterkant van de dvd staat dat het een van de stoutmoedigste films is die Fellini ooit gemaakt heeft. Zonder veel van hem gezien te hebben durf ik dat zeker te verdedigen. In de film ontbreekt het hem duidelijk aan een rechtlijnig verhaal, telkens weer zie je hoe Guido zich in allerlei bochten wringt om boven water te blijven. De film drijft op improvisatie. Zeg maar een soort van reformpedagogiek, maar dan binnen de wereld van de film. Anno 2007 is het in onderwijsland voor veel mensen nog moeilijk om het traditionele onderwijs los te laten en om de kinderen vrij te laten. Niet voor niets dat Fellini uit het land komt waar het Reggio Emillia concept vandaan komt. Hij is zeg maar de Peter Jena of Maria Montessori van de film. Moet je nagaan tegen hoeveel weerstand Fellini aanliep in de jaren `60. Ik vond de surrealistische beeldenstroom waarbij ik nooit wist wat er komen ging in ieder geval fantastisch. Vooral de terrasscène met een magistrale Cardinale was elegant en tegelijk erg speels. Met name toen de vrouw van Guido zich afwendde zag je dat Guido een vele lossere houding aannam. Maar ook de creatieve verzinsels bleven mij verrassen: het 26 jarige meisje, dat tegen haar zin in een trap omhoog moest en op de valreep toch nog even straalde, het onder de tafel kruipen tijdens een persconferentie .

Originele film die als grote inspiratiebron voor films als Barton Fink en Adaptation dient en in al die jaren niets aan charme verloren lijkt te hebben. Bijna net zo goed als Nights of Cabiria. 4,5*

Ik ben nog lang niet klaar met Fellini en verheug mij als een kind dat aftelt over hoeveel dagen hij jarig is op onder meer: I Vitteloni, Il Bidone, La Dolce Vita en Roma.

Redelijk sfeervol portret dat af en toe wat saaiig wordt.

Het uitgangspunt vind ik origineel. De vermening tussen liedjes en sfeervol uitgewerkte sexscènes is niet storend, alleen telkens datzelfde ritme van liedjes - sex etc. deed het verrassingselement niet echt ten goede komen. Mochten de muziekscènes en de sexscènes nauw verbonden zijn geweest dan had ik hier wellicht wat minder moeite mee gehad. Nu vergde het toch wel wat van mijn concentratie om telkens ergens in te komen. Het idee om er af en toe wat beelden van Antartica in te gooien werkte dan ook goed. Prachtige omgeving aldaar en vanuit de hoogte in beeld gebracht.

De muziek is verder wel te doen. Een paar uitblinkers ( Dandy Warhols en nog het eindnummer ). De sexscènes zijn sfeervol in beeld gebracht. Geen preuts Amerikaans gedoe, maar gewoon naturel. Wel zo natuurlijk. 3,5*

Viel mij toch behoorlijk tegen. Zeker na het geweld aan beelden bij een Tetsuo en een Container.

Met name de 1ste 40 minuten heeft het allemaal weinig om het lijf. Op zich wel een aardige lichtgroene look, met heel soms een hyper geëdit rode waas erdoorheen of een stadoverzicht die dan weer wat langer aanhoudt. Alleen over 40 minuten gespreidt was het allemaal zeer pover. Ook de muziek. Eigenlijk haalt de film zijn bevreemdendheid dan vooral uit een hoofdrolspeelster die bijna 3 minuten lang loopt te kotsen en meer van dat soort ongein. Gewoon simpele ranzige trucjes, waar je mij niet mee weet te winnen. De scène in de supermarkt was ook al zo saai. Liever een film die gelijk weet te vlammen of je wat inpalmt.

Na de 1ste 40 minuten ging het niveau wat omhoog. Al was het maar omdat de film nergens naar toewerkt en je zo `n beetje alles kunt verwachten. De scène dat Pinocchio door de gang rent richting straat was dan weer gaaf, vanaf daar wist de film mij eigenlijk constant te boeien. De verwarring vertaalt zich nu ook in een onophoudelijke beeldenstroom. Je wordt meegevoerd over straat, door smalle en benauwende steegjes. Er lijkt geen houden meer aan. Juist hetgeen Tetsuo voor mij tot een meesterwerk maakt. Helaas weet deze film alleen richting het einde te boeien. Verder vond ik het allemaal wat povertjes, ook de uitwewerking van het verhaal had velen malen beter gekund. Bevreemdender vooral en niet door alleen maar ranzige beelden te tonen in de beginfase. 3*

Qua muziek en qua beeldenpracht niet zo overdonderend mooi als Le Mepris. Maar toch weer een boeiende Godard. Daar waar Le Mepris wat meer overkwam als een luchtig drama, is dit allemaal wat komischer bedoeld.

Het script is toch wel geweldig, hoe verzin je het? Michel speelt hier, net zoals Bogart vaak doet een anti - held. Met lak aan alles en iedereen en daardoor gewoon erg grappig. Films die tegen bestaande waarden en normen trappen en dit op een ondeugende manier brengen kunnen blijkbaar geen verkeerd bij mij doen. Het is allemaal zo losjes in beeld gebracht. Godard lijkt zich nergens aan te hoeven houden en doet wat hij wil. Geen serieus verhaal en eigenlijk geen echte rode draad die prioriteit behoeft.

Geweldig moment als Michel uit de auto stapt en een kijk onder het rokje van een vrouw neemt. De film wordt wat minder naarmate Michel en Patricia zich op hun kamer begeven. Aardige dialogen soms, maar het duurt net wat te lang. Wat afwisseling was goed op zijn plaats geweest. Het plot deed mij ook wat denken aan een typische axhtervolgingsfilm. Wat dus eigenlijk wat tegenviel.

Maar ik ga zeker eens wat meer van Godard bekijken. Ondanks zijn wat lange dialogen, weet hij de aandacht vast te houden. Vooral doordat de gezichtsuitdrukkingen van zijn hoofdrolspelers zo sprekend en oprecht lijken. Maar dat kan weer voortkomen uit het feit dat hij er met zijn camera bovenop zit. 4*

Bruut machtsvertoon!

De Fransen hebben zoveel meer gevoel voor timing dan de meeste van hun collega horror - regisseurs. Zo `n moment dat er iemand buiten staat in nevelen gehuld en met zichtbaar kwade bedoelingen doet mij veel meer dan gelijk met de deur in huis vallen. Verwondering is het sleutelwoord. De makers hebben goed begrepen dat het neerzetten van een onbehaaglijke sfeer, trouwens weer een Franse film die zich afspeelt in en rondom een huis, een is. Een tweede punt is om van de verwondering te profiteren. De regisseurs lopen niet voorop, maar lopen hand in hand naast de kijkers. Ze probeert niet gelijk naar binnen te komen, waardoor je als kijker langer bij de keel gegrepen wordt. Je krijgt de kans om je af te vragen wie die schaduw voor het raam nou is. Als het eenmaal zover is dat je dit weet slagen de makers er in om alle remmen los te gooien en niet te kiezen voor behoudzucht.

Zo ongeloofwaardig als wat trouwens, een vrouw die meer dan een handjevol mensen om weet te leggen en vervolgens ( te lang ) haar meerdere moet erkennen in een deur. Toch, kunnen dit soort punten de gruwel en de pret niet bederven. Een rustige, sfeervolle opbouw, veel nervositeit vaak uitgedrukt aan de hand van visueel hoogstaand materiaal, veel oog voor prachtige beeldcomposities en een bevreemdende en later steeds meer dreunende soundtrack. Beatrice Dalle is geweldig als een oppermachtige, godsgruwelijke en meedogenloze killer. Zoveel onmenselijke situaties zorgden er zelfs voor dat het drama zijn doel niet miste. Gaafste moment viel mij pas bij mijn 2de kijkbeurt op, Dalle die in de deuropening in het donker haar prooi rustig observeert. Brrrr. Zoiets kruipt onder mijn huid door. Merci beaucoup Frankrijk! 4,5*

Leuke film met een aardig uitgangspunt. Namelijk het verhaal van 2 kanten belichten. Met name toen het dagelijkse leven van de chirurg de revue passeerde was de film erg boeiend, met name de toenemende argwaan van de doc. werd goed in beeld gebracht. Natuurlijk bleek dat Angelique niet alles even goed op een rijtje had zitten Audrey Tatou zet een goede rol neer! 3,5*

De film maakt nogal een gelaten indruk op mij,

Ik mag op zijn tijd best genieten van wat Almodovar hysterie maar deze film deed mij niet zo veel. De plot klinkt gaaf, de uitwerking is nogal saaiig waar ik de film liever wat levendiger had gehad. De zus van Marina is vrij gewoontjes en dat geldt voor meerdere bijpersonages ( al is alles relatief natuurlijk ) waardoor het allemaal niet zo leuk is dat iedereen door Ricky aan het lijntje wordt gehouden. Verder voelde ik ook geen chemie tussen Ricky & Marina, waardoor het hele liefdesverhaal, dat toch een groot deel van de film beslaat, niet werkt. Op visueel vlak vond ik het allemaal ook niet zo interessant. Toch kijkt de film over het algemeen wel aardig weg en betert de film naarmate hij verstrijkt. Een 2,5*

Woorden scheppen leugens, pijn kun je vertrouwen.

Geweldig 2de uur waarin alle remmen losgaan. Het verhaal maakt plots vele sprongen in de tijd en Yamazaki Asami ontpopt zich tot een verleidelijke femme fatale. Sterk vond ik ook dat de film tegen het einde zelfs wist te ontroeren. Traumatische gebeurtenissen verwerkt iedereen op zijn eigen manier, dit was in ieder geval een van de betere manieren.

De film begint alleen wat standaard. En nu weet ik dat het doel de middelen heiligt maar een wat fraaiere vormgeving had op zijn minst gemogen. Desondanks een fijne film om eens een keer te zien, vooral dankzij de geslaagde sfeer die niet onder de huid kruipt maar die wel voor een boeiend schouwspel zorgt. Vooral het camerawerk draagt perfect bij aan de sfeer in het 2de gedeelte. Dikke 3,5*

Sterke documentaire ja.

Als geheel vooral enorm afwisselend. De cameravoering voert je mee over de sloppenwijken van Rio, over de rijke buurten van Rio zonder hier rechtstreeks een oorzaak - gevolg relatie aan te koppelen. Wel krijg je veel flashbacks te zien waarin het verleden van de kaper wordt getoond. Echter, naar duidelijke motieven van de dader blijft het gissen....De film toont wel hoe men in Rio de Janeiro meegesleept kan worden in het criminele circuit. Een lot dat iedereen kan overkomen, het leven is hard aldaar.

Het politieoptreden is boeiend om te volgen. Vele dingen gaan fout en worden benoemd en verklaard door zogenaamde deskundigen. Maar minstens zo boeiend en tegelijk bevreemdend was het om de kaper te volgen. Eigenlijk enorm surrëel, bijna constant heb je zo `n gevoel van: dit kan niet, waarom doet die man dat niet en waarom doet de politie nou niet zus of zo! Alles oogt eigenlijk behoorlijk amateuristisch. Neem nou het moment dat de dader zijn hoofd ver uit het raam steekt, waar bleef het gerichte schot van de sluipschutter? Maar ook onderhandelen met 3 mensen, de omgeving niet afzetten en niet gericht kunnen schieten zijn zo amateuristisch van aard dat je je bijna afvraagt of dit wel echt gebeurd is.

Muziek was verder ook wel aardig. Nadeel is dat het switchen tussen verschillende locaties soms wat kwaliteitsverschil creëert. Soms zit je net in een bepaald moment en wordt die weer ruwweg onderbroken. Sommige theoriën en verklaringen zijn wat boeiender dan de anderen. 4*

Schitterend geanimeerde film die ook nog eens perfect de tegenstrijdigheid van de lancering van de raket weer weet te geven. Prachtig hoe de raket opstijgt, met al die deeltjes die naar beneden dwarrelen. Tegelijkertijd werkt het drama element in de film goed omdat Shiro `s overpeinzingen luchtig gevisualiseerd worden in de vorm van scenes waarin hij in aanwezigheid van mensen die hem aan het hart gaan twijfelt aan de zingeving van zijn missie. Shiro en de vrouw waar hij wel eens bij op bezoek komt zitten duidelijk op een andere golflengte qua gedachten en gevoelens, echter het blijft mooi om hun perikelen te volgen. Ondanks alles, genieten ze wel van de aandacht die ze beiden van elkaar krijgen. Mooi moment ook als het kleine meisje eindelijk ontdooit.

De muzikale ondersteuning deint mee met het drukke stadsleven en voelt soms ritmisch aan, bv. als er wat experimenten uitgevoerd moeten worden. En er gebeurt genoeg, al zijn sommige zijlijnen wat ver gezocht. Zo begreep ik niet waarom Shiro en een vriend van hem plots achterna gezeten werden. Alhoewel het waarschijnlijk een inkoppertje is om de vijand hiervan te betichtten. Ik vond het wel een vermakelijke scene, al vond ik het zweverige in deze film aansprekender. De loomheid van Shiro werd bij vlagen uitstekend gevisualiseerd. Qua animatie bevat de film ook genoeg moois en is het de film echt niet aan te zien dat hij al volwassen is. Jong van geest. Dikke 4*