Opinions

Heerlijke film,

Blij verrast dat de film een nogal Frans accentje met zich meedroeg. Niet zo gek als je je bedenkt dat in de Canadese provincie Quebec de Franse voertaal geldt. Het geheel wordt vaak door een voice over aaneengepraat. Centraal staat Zac, een jongen die worstelt met zijn identiteit. Niet echt origineel, ook zijn broers zijn weliswaar niet meer dan karikaturen die je ook in de gemiddelde tienerfilm tegenkomt. Je kent het wel: de sportman, de nerd, de losbandige en de Benjamin.

De film weet echter een bepaalde warmte te creëren. Niet toevallig wordt er gestart met het vieren van kerstmis en krijgt iedereen volop de kans om zich te ontplooien gedurende deze film. Thuis geldt hier als een veilige omgeving waar je altijd terecht kunt en waar de godganse dag activiteiten worden bedreven. Op veel vlakken een film die vooral zeer herkenbaar zal blijken voor velen. Veel onderling geruzie tussen de broers, jaloezie maar ook veel intense momenten. Al dan niet gecreëerd uit eigenbelang.

Daarnaast deed deze film mij wat denken aan Almost Famous. Daar waar die film een jongensdroom beschrijft door het hoofdpersonage kennis te laten maken met de wereld van de rock and roll, is deze film bijna constant van wat jaren `70 en jaren `80 muziek voorzien. En ook hier een jongen wiens leven nog volledig open ligt. De muziek helpt goed mee aan het versterken van de sfeer die de film uit wil stralen. Sommige scènes zijn letterlijk voorzien van bepaalde nummers die niet altijd even neutraal zijn maar vooral gekentekend worden doordat zij onlosmakelijk met homoseksualiteit zijn verbonden. Wel goede muziek over het algemeen. Vooral de reeds genoemde scène in de kerk onder begeleiding van Rolling Stones muziek was gaaf.

Gelukkig leunt de film niet teveel op drama elementen. Alleen als de film na een uur wat inzoomt op Zac en de andere prersonages wat vergeten worden, wordt het een en ander er wat te dik bovenop gelegd. Maar verder nergens sentimenteel drama, eerder een opgewekte komedie opgefleurd door aardige visuele vondsten waarin gespeeld wordt met elementen als inzoomen en uitzoomen. De vele uiteenlopende onderwerpen des levens die behandeld worden missen soms wel wat diepgang. Bovendien wordt het onderwerp drugs net vanuit een te moralistische hoek bekeken.

Een warme feel good film dus. Vooral die moeder was een schatje. Niet altijd zoetsappig, want vader zorgt met zijn norse gedrag voor veel ongemakkelijke maar humorvolle situaties. Eigenlijk ook meer een komedie voor mij. Typisch zo `n film waar je nog uren naar kan blijven kijken. Ik leefde in ieder geval helemaal mee. Dikke 4*

Geweldige film, die op het begin nog lacherig begint maar al snel de amusentskijker van forse repliek dient. Er zitten zelfs scènes in waar ik om moest lachen, maar als ik ze in perspectief plaatste, er weer over na ging denken.

Poelvoorde speelt inderdaad een geweldige rol en het zwart/witte beeld deert mij geenszins. Na een nachtje slapen geef ik hem toch maar 4*

The Ring of Fire.....

Wat een heerlijk relaxed begin! Zo relaxed als de film begint wordt het allemaal niet meer in deze redelijk onconventionele film. Immers, net als de hoofdrolspeler een puzzel probeert op te lossen over zijn bevindingen in een moordzaak, waarbij je als kijker goed probeert op te letten of de redenering van de hoofdrolspeler logisch is, wordt hij plots gestoord en komt er even een koelkast naar beneden vallen. Verder een best wel spannende film met leuke ontwikkelingen in het verhaal en met enkele geweldige scenes, o.a.: de klokscene en de chaos in de straten van Bangkok.

Wat komt Oxide Pang weer goed voor de dag hier. Wellicht ga ik mij binnenkort dan toch maar eens aan zijn Hollywood werk wagen. Een dikke 4*

Pas de eerste film die ik zie van Michael Haneke.

Zijn kale stijl valt gelijk op, ik ben er niet zo blij mee dat hij amper muziek gebruikt en zijn camera nauwelijks beweegt. Neem nou alleen al de optiteling, wat een saaie bedoeling! Haneke is gewoon geen mooifilmer, dus moet hij ook niet de illusie hebben dat trage shots wat voor hem zijn, omdat er gewoon niets te zien valt. Haneke weet het een en ander gelukkig wel te compenseren met een paar akelig abrupte scenes die ik niet voorzien had.

Deze 2 scenes, te weten: de nachtmerrie van Georges als hij bij zijn moeder overnacht en de plotselinge zelfmoordscene torenen gelijk ver boven de rest van de film uit, die verder lijdt aan een chronisch gebrek aan onderhuidse spanning. Gelukkig blijft de film wel interessant om te volgen, al was het maar omdat je jezelf afvraagt wat er zich nou precies heeft afgespeeld in het verleden en wie verantwoordelijk is voor de stille terreur.

De scenes waarin Georges het steeds benauwder krijgt, omdat zijn vrouw en zijn werkgever ook videobanden ontvangen zijn interessant omdat ze het vervelende gelieg van Georges gelijk aan banden leggen. Helaas is de uiteindelijke afwikkeling hiervan, geheel in de lijn van de rest van de film het allemaal net niet. Er wordt gedreigd en gedreigd, maar uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Een zwak eindshot kon daar ook helemaal niets meer aan veranderen. Nogal flauw!

De acteerprestaties vond ik trouwens meer dan oké, al fronste ik wel even goed met mijn wenkbrauwen ten tijden van het subplot rondom dat apathische kind van Georges en Anne.

Eigenlijk nogal dubbele gevoelens, de potentie voor een goede film was zeker aanwezig, de uitwerking qua script en op visueel gebied was soms nogal matig. Een dikke 3*

De openingsscene.

Op zich een leuke film met een grappig uitgangspunt. Ik vond het alleen nogal jammer dat de film gaanderweg steeds meer het achterste stukje van zijn tong liet zien. Daarmee doel ik op het drama gedeelte dat in het laatste half uur stevig op kwam zetten: HIV, voogdij perikelen, chantage..... Het was allemaal niet niks. Op zich werd het drama nog wel redelijk luchtig gebracht, maar ik had liever dat de film gewoon op dezelfde voet, als in het 1ste uur was blijven doorkoersen. Gewoon lekker luchtig, grappig en een tikkeltje bizar.

Het einde was wel mooi down to earth: moeder kwam niet nèt terug. Een dikke 3*

Helaas vind ik de film vanaf het moment dat Marc zich omringd weet door extroverte krankzinnige personages en ook de camera niet meer over een rechte lijn lijkt te kunnen lopen door over te gaan op een 360 graden - shot superieur. Jammer voor het net wat te lange eerste gedeelte wat vlot wegkijkt maar waar mijn zintuigen ook weer niet al te veel geprikkeld werden. Daarbij doet het mij ook gewoon pijn dat ik de mop van Bartel ' ook na deze 2de kijkbeurt ' niet snap. Wat dan weer leidt tot 2 minuten onnodig oponthoud. Laatste half uur is 4,5/5,0* materiaal, maar het 1ste uur trekt het allemaal wat naar beneden. Cameratechnisch had het best wat beter gekund. Zo bleef de kracht van de lichtsinval wat beperkt en zag ik zelden echt mooie scenes ( eigenlijk alleen tijdens de 1ste ontsnappingspoging van Marc ).

De humor in de film viel mij dan wel weer meer op. Prachtig hoe Marc betast werd door zo `n hitsig oudje of hoe Bartel de bus inspecteerde en het geld achteloos weggooide om naar ander materiaal op zoek te gaan, wat weer tot leuke ontboezemingen leidden over Marc en de mensen die hij ontmoet had. Stabiele 4*

Jeunet adept ' Dominique Pinon ' is in zijn element als een zeurende xenofoob die willens en wetens het een en ander probeert te verstieren voor ' Parijse jongeren '.

De clash tussen stad en platteland wordt op een grappige manier in beeld gebracht. Veel onderlinge ongein tussen de jongeren zelf, waarbij ik vooral moest lachen toen iedereen gniffelde omdat een moslim ' in het gezelschap ' de verkeerde kant op bad en dit niet doorhad.

De burgemeester is ook lekker overdreven neergezet als een vrouw, die er met het opzetten van een project waarbij stadsjongeren de plaatselijke bevolking meehelpen, andere doelen dan louter nobel op nahoudt.

Geen hoogvlieger, maar de vele cultuurverschillen en de toon die de begeleider tegen de jongeren aanslaat staan garant voor een vermakelijke film, die qua muziek en beeldenpracht danweer opvallend weinig te bieden had. 3,5*

Nanni Moretti vond ik een vreselijk belabberde acteerprestatie leveren in La Stanza del Figlio. Met lichte vrees ving ik dan ook aan voor deze film. Gelukkig blijkt Caos Calmo een lichtvoetig, Mediterraans drama te zijn dat gespaard is gebleven van valse noten. De hoofdlocatie, in het park is een sfeervol decor dat ons leidt door Pietro `s rouwproces. Het moment waarop hij alle vliegtuigmaatschappijen opsomt waarmee hij ooit gevlogen heeft, is prachtig. 3,5*

Nogmaals gezien en wat vooral opvalt is dat Medem een heel persoonlijke film heeft willen maken, waar hij niet alleen een ode brengt aan zijn overleden zus, door schilderijen van haar te tonen, maar tevens refereert aan zijn eerdere werk waar elementen als: het aardse bestaan, poëzie èn toeval een grote rol in speelden.

Toen ik de film voor de eerste keer zag had ik aanvankelijk wat problemen met pak hem beet het laatste half uur, maar nu was het mij helemaal duidelijk wat Ana in New ( Nueve Vivir! ) York te zoeken had!

De scene bij de hoge pief, richting het einde beviel mij nu ook stukken beter, nogal gemakkelijk om Medem te betichten van een simpel anti - oorlogsstatement. Natuurlijk draagt de scene een bepaalde boodschap uit van de regisseur uit, maar als je kijkt naar de aanloop en de thematiek van de film, kan ik alleen maar concluderen dat hèt toeval ons deze scene bracht en dat de film een krachtig einde kent, die perfect strookt met de rest van de film.

De muziek is nog steeds even mooi als voorheen en de beelden zien er vaak adembenemend gaaf uit. Dan rest nog een mystiek verhaal over een kwetsbare en tevens prachtige hoofdrolspeelster waar je niet omheen kan. Ik heb een prima herziening gehad, maar blijf nog even bij een dikke 4* steken. De film is soms op zijn minst net wat tè onevenwichtig om helemaal ingepakt te worden.

Toevallig gekeken deze film. Een vriendin had zin in een actiefilm, iets wat ook op de dvd hoes prijkte. Qua actie viel het allemaal wat tegen de 1ste anderhalf uur. Behoudens 1 actiemoment wordt er vooral toegewerkt naar een spannende ontknoping. Gelukkig wel veel sfeer terug te vinden in de film. Telkens hangt er een onheilspellend sfeertje in de lucht. De film start ook vlot en kent weinig personages die voorgesteld worden. Ik viel van verbazing van mijn stoel toen het beeld op zijn kop stond de 1ste paar minuten. Zag er mooi uit.

Gelukkig ook niet zozeer een typische De Palma film. Vooral niet qua verhaal. Geen typische rise and fall themathiek. Pacino heeft al een lange carrière achter de rug maar verzeild ongewild vaak in het misdaadwereldje. Ook niet origineel, net zoals zijn beweegredenen om te stoppen. Maar de opbloeiende romance tussen Pacino en zijn vriendin is mooi om te aanschouwen. Gewoon eens een keer een gezonde relatie tussen een man en een vrouw en niet over the top geschreeuw en constant geruzie tussen elkaar zoals in Scarface wel het geval was.

Veel locatiewisselingen. Veel scènes die zich afspelen in clubs, toiletten en de gevangenis. Maar de afgewerkte trappen met blitse muren waarop veel licht weerkaatst en de overtuigende acteerprestaties van Pacino en jawel zelfs van Sean Penn zorgen voor genoeg boeiende gebeurtenissen. Beiden geven de film toch wat onderhuidse spanning mee. De bijna constant aanwezige muziek had ook wel wat, al moet je wel van wat oude disco nummers houden. Shake That, Rock the Boat en Moulin Rouge zorgden er in ieder geval voor dat ik mij in een chique club waande.

Het creëren van een romantische sfeer ligt er in deze film soms wat te dik bovenop. Hilarisch moment als You Are So Beautiful door de speakers knalt als Pacino een toenaderingspoging doet. Zo fout, dat je er weer om kan lachen. De film bevat sowieso genoeg humor. Bv. Penn die telkens in het openbaar zijn neus poedert maar wel een gast sommeert om niet in het openbaar te neuken.

Verder is meneer de Palma allesbehalve subtiel met het in beeld brengen van het vele cokegebruik bij de jetset in deze film. De doosjes coke vliegen je soms om de oren, maar of dat nou allemaal zo interessant is? Gelukkig niet zo over de top, als in Scarface. Gelukkig wel een aardige climax waarin de film bij momenten niet schuwt om gruwelijkheden in beeld te brengen en uitmondt in een onverwachte, op het echte einde na dan, rat race.

Mijn 6de De Palma en eindelijk eens een keertje meer dan 3* En ook eindelijk een keer een overtuigende Penn! Ik herkende hem niet meer terug. Kleine 4*

Amusante Almodovar,

De huisjes zijn weer kleurrijk ingericht. Zij het soms iets te gemaakt. En dat staat mij vaak wat tegen. Die gekunsteldheid. Het is zo `n ongelofelijke ver van mijn bed show die niet echt authentiek aandoet. Het ziet er mooi uit, het is amusant. Maar blijft aanvoelen alsof de personages na het stopzetten van een scène gelijk in een andere omgeving stappen. De muziekkeuze is ook veel te gemaakt en te eentonig. Het sluit niet aan bij de spanning die er soms heerst. Net zo min de muziek bij de komische momenten in de film aansluit. Almodovar moet niet elke scène van dezelfde soort muziek voorzien. Minder over een kam scheren dus. En wat meer sfeer creëren door elke scène van de juiste muziek voorzien. Eentonigheid hielp hier niet, doordat er een veelvoud aan emoties en genres voorbij kwamen.

Verder eigenlijk geen redenen tot kritiek. Luchtig drama. Sfeervol is de film zeker bij momenten. Verhaal loopt lekker omdat het leuk is om te volgen dankzij de vaak wat humoristische opzet. De tijdsprongen konden mij niet boeien nog irriteren. En de film ziet er best wel kleurrijk en vrolijk uit. Daarnaast is het acteerwerk oké. Vooral van Victor als onbezonnen jongen die de kneepjes van het vak nog moet worden bijgebracht. 3,5*

Wat een gematigde reacties en weinig tam tam hier, al 3 jaar lang geen berichten?! Ik heb nochtans flink gelachen met en om deze film.

Nanni Moretti is een excentriek figuur, enigzins vergelijkbaar met Woody Allen, die net zoals Moretti ook altijd wat nerveus is, oog heeft voor dingen die een gewoon mens niet opvalt en tijdens een scene rustig de camera inkijkt om wat te zeggen.

Op de Vespa:

De scene waar Moretti uitzoekt wie hem een tegenvallende film heeft aangeraden, middels een recensie in een krant is hilarisch, zeker als hij de desbetreffende recensente opzoekt die inmiddels bedlegerig is en haar confronteert met haar superlatieven over de film en stug blijft volharden in het voorlezen ervan.

Verder gewoon een mooi hoofdstuk dat vooral uitloopt op een registratie van het dagelijkse leven in Rome, flink gevuld met muziek, cultuur en grappige gesprekjes, die niet altijd vanuit een wederzijdse interesse in elkaar worden aangeknopen. Ik ben helaas nog nooit in Rome geweest, maar ik moet toch echt eens voort maken!

Het Eiland:

De ontwikkelingen op het eiland waar de mensen maar 1 kind kregen, straalden ook een zekere charme uit en het hele telefoongebeuren daar was briljant. Op zoek zijn naar een eiland waar rust heerst, in de veronderstelling zijn dat je de juiste plek gevonden hebt en dan wordt je om 3 uur `s nachts wakker gemaakt.....de reden waarom? Ga het zelf maar lekker zien, geweldig! De scene op de vulkaan omtrent soapseries is ook zo `n scene waar je met een brede lach naar zit te kijken en dan volgt nog de leuke afwikkeling van het 2de hoofdstuk!

Dokters:

De verhaaltechnische samenhang mag dan ontbreken tussen de 3 hoofdstukken, toch beelden ze allemaal de manier van leven in Italië uit. Van alle hoofdstukken vind ik dit het minste hoofdstuk, omdat het onderdeel ziekte gewoon wat rouw op je dak valt na alle voorgaande onzinnigheden, al is hij nog steeds erg vermakelijk hoor!

Ik had Moretti lange tijd niet hoog zitten na het vervelend, zwaarmoedige La Stanza del Figlio, deze film is gelukkig uit steviger hout gesneden. Luchtige, frisse weerspiegelingen van het dagelijkse leven in Italië, door de ogen gezien van een op zijn minst aparte man die zich volop roert in het dagelijkse leven. Een dikke 3,5*

Aardig filmpje.

De scènes op het spoor waren wel spannend. De vele herhalingen van nieuwe slachtoffers die zich aandienden op een computer, waren wat minder. Ook omdat er geen spanning hing, ja men probeerde de daders te traceren maar dat gebeurde zoals in een willekeurige standaard politieserie. Wel een leuk gegeven overigens.

Niets bijzonders of zo, maar wel vermakelijk. 3*

Toch maar eens naar 1,5* verlaagd. De meest overroepen klassieker ooit. Typisch zo `n film die iedereen goed vindt omdat het nou eenmaal tot een van de bekendste klassiekers ooit behoort. Op basis waarvan is mij verre van duidelijk.

Verhaaltechnisch zit het allemaal wel redelijk in elkaar, maar toch de uitwerking voegt maar weinig toe aan het filmplezier. Het veel geroemde script doet denken aan Charles Chaplin die voor de zoveelste keer onderuit gaat. Zeer voorspelbaar dus.

De dialogen zijn geen klap waard. Er zit totaal geen pit in. Oubolligheid ten top, zelfs als er chaos heerst. Muzikaal is de film ook vooral oubollig en verre van memorabel. Tel daarbij op de aanwezigheid van Bogart die ook weinig charisma uit weet te stralen. En zijn tekortkomingen probeert te camoufleren door wat stoere taal uit te slaan. Dit levert echter veel meer idioterie op rondom zijn toch al niet geloofwaardig neergezet persoontje. Ingrid Bergman acteert redelijk maar slaagt er ook geenszins in om haar personage wat interessanter te maken.

De romance zelf is ook mat uitgewerkt. We zien een kort moment van de geschiedenis tussen Bogart en Bergman. Dat moment in het park in Parijs deed eerder denken aan 2 bejaarden die gezellig in het park zaten, totaal gespeend van enige chemie, laat staan sex - appeal. Maar het gaf de situatie van de film goed weer, ter ondersteuning nog maar even een van de tenenkrommenste zinnen ever: As Time Goes By....Casablanca Should be Forgotten.

Op papier een film voor mij. Veel reacties van mensen die struikelen over de flauwe humor. Maar wat betreft de visuele kant lijkt iedereen het eens te zijn.

Als student zijnde weet ik als geen ander wat voor een flauwe studentikoze humor er af en toe onderling wordt uitgehaald. Sleutels verstoppen, met zijn allen door het raam naar buiten staren als een van de laatste veroveringen van een van ons zich aandient....

Ik stoorde mij dan ook geenszins aan de lekkere flauwe humor in deze film. Veel sexgrappen, maar what `s new in het studenten leven? De regisseur tracht nergens om bepaalde personages wat meer diepgang te geven, maar zet ze vaak vrij expliciet neer als karikaturen. Tegelijkertijd slaagt hij erin om sommige personages vooral oprecht neer te zetten. Onder de categorie karikatuur valt: de baas van de supermarkt die we achter een bureautje uit zijn mok zien drinken, die van de volgende tekst is voorzien: The Boss. Onnoemelijk droog vond ik. Niet alleen omdat het daadwerkelijk de baas betrof, maar ook omdat er gelijk wat sarcastisch aan vastkleefde. Hoe serieus moet je zo iemand nemen? Desondanks, kan ik begrijpen dat sommige mensen zich eraan storen.

De humor is nog geen eens altijd clichèmatig. Wel valt hij soms in herhaling en handelt dus veel over sex. Dat moment met dat graaien in de chipszak in de bioscoop was trouwens echt lachen!

Visueel dus geweldig. De pijn van liefdesverdriet wordt ondersteund door flashbacks met hoe illustrerend `een achterom kijkend meisje die zich op een droomlocatie bevindt`. Een passende metafoor voor een mooi, maar nu vooral pijnlijk verleden.

Op romantisch vlak ook vreselijk oprecht. Ik viel als een blok voor de ontluikende liefde tussen Ben en het meisje in de supermarkt. Waarom? Omdat de voice over wat manipuleerde, door allerlei leuke wetenswaardigheden over haar tentoon te spreidden. Zo krijg je immers toch een band. Vaak ook nog vormgegeven aan de hand van visuele trucjes. Net zoals in Amelie, ook zo `n film waarin een nogal expliciete voice over en de begeleidende beelden hand in hand gaan. Het leverde in ieder geval veel stuntelende, maar daardoor niet minder magische en uiteindelijk romantische beelden op. De muziek was trouwens ook schitterend op zijn plek en gaf de beelden zo niet, nog meer impact.

Qua verhaal niet bijzonder, maar wel heel sfeervol uitgewerkt. De film staat soms net zoals de boodschap die de film uitdraagt letterlijk even stil bij sommige momenten. Trouwens wel clichè als Ben even met Suzy zoent en het supermarkt meisje net kijkt, maar daarentegen omzeilt de film ook veel clichés d.m.v. visuele ondersteuning. Zo zegt Ben niet als goedmakertje: ik hou van jou, maar zeggen de schilderijen meer dan genoeg.

100 minuten topamusement! Visueel boeiend en voorzien van personages met een gouden hartje. Komt allemaal heel sympathiek over. Ik moet Inland Empire binnenkort gauw eens herzien, maar wellicht de beste film van 2006. 5*

Daar waar Goodfellas aan kracht afneemt gedurende de film blijft Casino swingend overeind dankzij dynamisch camerawerk, bakken vol muziek, escalaties te over en een best intrigerende kijk in hoe je een monopoliepositie in de Casinowereld kunt krijgen en wat er voor nodig is om deze te behouden.

De rise and fall structuur is deze keer minder bezwaarlijk omdat Scorsese zich niet blindstaart op het eindeloos in beeld brengen van trieste, ' louter ' aan grootheidswaan lijdende, vervallen personen, maar toch zeker wat humor toevoegt aan het geheel zonder de realiteit ( vormgegeven door De Niro ) uit het oog te verliezen van het naderende onheil. De film heeft ook niet de intentie om echt spannend te worden, dus wat dat betreft deerde het mij geenszins.

' Lichtstad ' Las Vegas en zijn omringende woestijn zorgen voor enkele prachtige, sfeervolle scenes. Mooiste moment was die rijdende auto die zich in de woestijn op de muziek uit ' Le Mepris ' voortbewoog.

Joe Pesci blijft een eigenaardig persoontje met zijn driftkikker achtige imago, toch kon ik hem hier goed behappen omdat hij constant aan Jan en alleman `s stoelpoten aan het zagen was. Sharon Stone vind ik nou ook niet echt dat je denkt van wauw! Hier was ze echter perfect op d`r plek als loeder, secreet en wat al niet meer. Duurde misschien wat lang, maar was een uiterst vermakelijke zit. Scorsese lijkt na ' gepruts ' in zijn jeugdjaren toch geleerd te hebben hoe je een film sfeervol vorm kunt geven. 4*

Na het echec: Match Point, weet Woody Allen mij positief te verrassen.

De film is vooral vrij constant van niveau. Goede keus om een Engelse rasacteur als McGregor voor deze klus in te schakelen. In Engelse films is hij immers op zijn best, vanwege zijn heerlijke accent. De film bouwt langzaam op, totdat we inzage krijgen in het probleem van de oom. Het betrof voor mij een welkome verrassing aangezien ik het plot niet had gelezen, omdat ik deze film in mijn handen geduwd kreeg.

Wat volgt is een spannende film. Want als broekie in het plegen van moorden is zoiets niet alledaags natuurlijk. De spanning die dit met zich meebrengt wordt goed overgebracht door te focussen op het juiste moment om het doelwit om te leggen, de spanning wordt nog eens opgevoerd door de 2 moordenaars emotioneel betrokken te maken met hem. De muziek klinkt wel aardig, alleen had de film na het plegen van de moord wat minder lang voort hoeven slepen. Met name de steeds aan het jammerende Colin Farrell ging mij tegenstaan. Alhoewel het natuurlijk wel zo menselijk is overigens, maar ik kon er niet veel mee. 3,5*

Een gemiste kans!

Ik twijfel vooral aan de goede bedoelingen van de regisseur......De opbouw van de film duurt wat lang, waarna het hele gedeelte op het eiland wel goed mee viel, al waren het vooral de scenes waarin Hanks rustig wat rondbanjerde op het eiland, die indruk maakten. Tussendoor laat de regisseur steken vallen, waarin hij geen kans onbenut laat om zijn film emotioneel te laden, door te nadrukkelijk te verwijzen naar een dierbaar sierraad, door Hanks foto `s onder ogen te laten komen van de kinderen van een overleden collega en door typische problemen als kiespijn op te dienen om het plot maar vooral draaiende te houden.

Ondanks deze kleine stoorzenders en een gebrek aan visueel vernuft, weet de film toch lang te vermaken totdat de regisseur het nodig vindt om A. zijn hoofdpersoon richting de bewoonde wereld terug te laten keren en B. er prompt nog een half uur! aan vast gaat plakken om Hanks o.a. conversaties met zijn ''beoogde'' vrouw te laten voeren. De acteerprestaties vond ik toch al niet zo denderend, maar het niveau tijdens bovenomschreven situatie was erbarmelijk. De regisseur houdt zich liever bezig met het filmen van relatie nonsens i.p.v. volledig voor het avontuur te kiezen, hetgene waarvoor het uitgangspunt zich uiteraard wel leent. Kwalijke zaak. 2,5*

Aangename film waarin de paranoia waanvoorstellingen van de hoofdrolspeelster langzaamaan bewaarheid worden. Vooral gaaf als de hoofdrolspeelster achterna gezeten wordt door iets en stukloopt op een berg schedels, waarachter een grote houseparty gaande is, wat ze ook schreeuwt.....Niemand die haar hoort. Dit soort claustrofobische, nachtmerrieachtige gebeurtenissen maken de film samen met wat stompzinnige personages ala Sheitan tot een uiterst boeiende belevenis opgesierd met wat fraai camerawerk. 3*

Boeiend!

De korte scenes tussen Juan Oliver en zijn hoogzwangere vrouw/vriendin misstaan zeker niet in deze lekker chaotische film, aangezien deze vredige, lieflijke scenes een prima voedingsbodem zijn voor Juan Oliver `s uiteindelijke, begrijpelijke ommekeer.

De manier waarop zijn zwangere vrouw het loodje legt doet wel flink wat vraagtekens oproepen. Ik kon goed leven met het al wat ongeloofwaardige uitgangspunt van de film, immers anders heb je geen film. De manier waarop de vrouw van die gevangenisbewaarder informatie onthouden wordt is echter stuitend.

Om het nog erger te maken wordt ze notabene zelfs door een uiterst sadistische gevangenisdirecteur afgeranseld, tijdens een opstootje buiten de gevangenis????? Je moet wel lef hebben als gevangenisdirecteur om zoiets te doen zeg, nou, nou. Alsof een gevangenisdirecteur voorop in de strijd gaat, terwijl hij daarbij ook nog eens zoveel te verliezen heeft en dan zo `n uitermate laffe daad plegen omdat het zogenaamd zwart voor zijn ogen ziet. Kortom, ongeloofwaardigheden ten top af en toe, waaraan ik mij flink ergerde.

Toch ga ik de film zeker niet mega afrekenen op enkele mankementen, aangezien de gevangenisopstand best indrukwekkend was weergegeven. Daarbij leidde de hierboven door mij beschreven situatie tot extra sympathie voor de keuzens van de gevangenisbewaarder en wat voor een vuile rat was die gevangenisdirecteur toch zeg. De manier waarop hij tot het bittere einde zijn hachje probeerde te redden voelde desondanks wel geloofwaardig aan.

Al met al prima vermaak, al had er veel meer in het vat kunnen zitten. Een 3,5*

Een film die zeker buiten de gewone lijntjes weet te kleuren, dankzij een gaaf concept, dat wordt aangegrepen om soms prachtige plaatjes op het beeldscherm te toveren die je voorstellingsvermogen te boven gaat. De tijd die zich afspeelt tussen het vertrek vanuit de gewone wereld naar een droomwereld, is fabuleus mooi vormgegeven, net zoals het camerawerk ten tijden van het doopritueel! En alhoewel de kitcherige kleuren soms met elkaar botsten ( roze met blauw oke, maar roze met bruin/oranje? ), vond ik zelfs de kitcherige wereld er bij vlagen best mooi uitzien omdat de regisseur er duidelijk een wedstrijd van maakt om zijn scherm op te vullen met de meest uiteenlopende kleuren. Een bovengemiddeld cijfer. Een 3,5*

Vooral een lieve, sympathieke en humane film waarin Fernanda Montenegro de show steelt. Als je mij zou zeggen dat ze al 15 jaar dag in dag uit op dat station zou zitten, zou ik het geloven! Verder ook mooi hoe de regisseur haar in beeld brengt, niet louter als een vrouw die de wereld probeert te verbeteren, maar ook kijkt naar wat haar eigen gewin is in de hele zaak. Dit zorgt soms voor wat ongemakkelijke maar zeker ook voor genoeg komische situaties.

Het camerawerk oogt verzorgd en sfeervol door al die Braziliaanse levendigheid. Vooral dat moment bij nacht waar Dora Josue uit het oog verliest en volledig over haar toeren de controle over haarzelf verliest zag er adembenemend uit. De relatie die zich tussen de kleine jongen en Dora ontvouwt is er eentje om in te lijsten al kon ik wat minder met de momenten waarop de 2 een mogelijke vader aandeden en het jongetje telkens met gebogen hoofd wegliep als het uiteindelijk niet zijn vader bleek te zijn.

Verder niets te klagen en zeer tevreden met het down-to-earth einde! 3,5*

De film weet wel degelijk een bepaalde sfeer te creëren. De personages hullen zich veel in stilzwijgen en de kleuren zijn vooral grauw en grijs waardoor de film een kille sfeer weet uit te stralen. De decors ogen vaak fraai en zullen vast als grote inspiratiebron gediend hebben voor de makers van Miller `s Crossing. Het bos voegde veel toe aan de sfeer in de film. Doordat alle blaadjes van de bomen waren verdwenen, voelde ook het bos kil aan. Typisch een herfstfilm. Niet alleen qua settings maar ook qua temperatuur. De film ontdooide mij nergens en nam vooral herfstachtige temperaturen bij mij aan.

Waarschijnlijk kwam dat doordat er nauwelijks emoties in deze film te bespeuren zijn. Personages worden nauwelijks uitgediept en er ontbreekt een bepaalde spanning. Slechts de momenten dat die man zijn katten thuis verzorgd zorgden voor wat spanning. Ik begon gelijk te gissen, waarom ze zoiets nou lieten zien. En er zou toch niemand in de woning aanwezig zijn?

Wel stijlvol geschoten dus, met name de scène in de trein en de vele scènes in het bos. Verder niet echt memorabel. Omdat de herfst in ons land steeds beter aanvoelt nog een 3,5*

Ongelofelijk hoe zo `n mooie film in de vergetelheid kan geraken. Deze film won naast de European Film Awards ook nog eens de David Di Donatello Awards en het Karlovy Vary Festival. Niet dat zulke dingen altijd wat zeggen, maar in dit geval heel veel.

De film is vanaf begin af aan boeiend en geeft gelijk een goede impressie van het dagelijkse leven in Napels, een gevaarlijke stad waarin vele zondelijke verleidingen lonken en waarin de tijd gedood wordt met spelletjes die gevaarlijke vormen aannemen. Het begin deed mij denken aan het eveneens uit 2004 afkomstige Spaanse El Bola, daarin wagen kinderen hun leven door vlak voordat een trein passeert het spoor over te steken.

Deze film zit qua vertelstructuur prima in orde, het verhaal gaat niet van a naar z. Scènes uit de verleden tijd wisselen zich in rap tempo af met scènes uit de tegenwoordige tijd. Het camerawerk is ook zeer divers, soms lange shots en soms snelle editing, de beelden die aanvankelijk enige context missen vallen vanzelf als een puzzelstukje in elkaar. De roltrapscène deed mij een beetje denken aan Conseguenze Dell Amore.

Fijn ook dat de film nergens moraliserend is, het is vooral een registratie van, zonder daarover te oordelen of naar oorzaken te zoeken waarom het niet zo goed loopt met de jongeren aldaar. De film maakt alles gelukkig ook niet mooier dan het is en is lekker rauw. Vrij apart die rauwheid afgewisseld met mooie scènes, bijv. als de jongeren de pier oprennen, gezien vanuit verschillende camerastandpunten. De voice over van een crimineel die Rosario van advies voorziet was ook boeiend, net zoals de sfeervolle muziek.

Verder hoop ik alleen dat de filmmaker weet dat het niet erg is dat iemand die aan suikerziekte lijdt, suiker eet.

Grote positieve verrassing deze film. Dikke 4*

Prachtige film over Franse haantjes die elkaar naar de kop proberen te steken.

Binnen een kort tijdsbestek ook alweer de 3de film die ik zag over een driehoeksrelatie ( La Notte & Jules et Jim waren de anderen ). Dit is duidelijk de film waar men elkaar gedurende de film op de meest expliciete manier naar het leven staat ( vechtpartijen, egostrelende partijtjes: wie kan er het snelste autorijden? of wie kan het beste de ander schade berokkenen? ).

Niet zozeer een subtiele film die bolstaat van onuitgesproken emoties ( La Notte ), wel een eerlijke film waarin de personages niet zozeer alleen karikaturen zijn, maar in de 1ste plaats mensen die instinctief reageren op ( ongewenste ) veranderingen binnen hun omgeving. Sautet heeft zijn stijl in Un Coer un Hiver duidelijker nog wat meer verfijnd, wat niet wegneemt dat Cesar et Rosalie een levendige, amusante film is met een wonderschone Romy Schneider, een aimabele, opvliegende, maar altijd charismatische Yves Montand en fijne muziek! De scenes aan zee, waren daarbij ook het aanzien meer dan waard. De humor kon ik ook zeker smaken, geweldig hoe beide heren er alles aan deden om nader tot elkaar te komen op vakantie. 4*

Films hoeven wat mij betreft niet naar een climax toe te werken. Ook een verhaal is niet persé nodig. De film zal zich dan wel moeten onderscheiden in andere dingen, zoals hier bv. op het humoristische vlak. Dat lukte slechts sporadisch.

Erg jammerlijk vond ik dat de film weinig symbolische humor tentoonspreidt. maar die ene keer dat het gebeurt het vrouwtje in de winkel luistert met een bepaalde blik naar de sexpraatjes van de plaatselijke jeugd is meesterlijk!

Dan maar voor de bizarre humor gaan! maar afgezien van een paar leuke scènes je behoefte op een mooi plekje doen, de honkbalscène waarin hij niet wegduikt voor de steen, de vrouw die haar baas in elkaar slaat en het agressieve figuur die opgetuigde feestgangers aanvalt biedt de film veel te weinig voor 143 minuten speelduur. Het verhaal had wat mij betreft fors ingekort kunnen geworden. Soms kreeg de film mij wel te pakken maar de aandacht nam daarna telkens weer af. Het ging steeds op en neer.

Daarbij kan ik mij ook moeilijk voorstellen dat mensen in het land van de rijzende zon zo `n super relaxt leventje leiden. Krantenkoppen geven anders aan: toenemende werkdruk, weinig communicatie onder elkaar ( dit zag ik wel terug ) 32.000 zelfmoorden per jaar.

De meest aansprekende persoonlijkheid in de film vond ik het jongetje. Hij was niet passief en zijn fietstochtjes werden mooi in beeld gebracht.
Alleen ook bij deze verhaallijn weer een gemiste kans....2 redenen waarom hij bang is voor meisjes! Ja, leuk bedacht dacht ik toen ze dit uiteen wouden gaan zetten.
Alleen waren de 2 redenen totaal niet grappig. de warenhuis scène kwam een beetje clichè over, natuurlijk kijkt de man nog even de jongen aan met maar een oog. De subtiliteit, de satirische humor en een overdaad aan bizarre humor. Dat miste ik in deze film.

Ik vond de beelden in de film nog geen eens zo bijzonder, af en toe wat flitsen van de rivier daargelaten. Vond ik het landschap wel wat weg hebben van het Nederlandse landschap. En dat zie ik al vaak genoeg, waardoor ik een beetje teleurgesteld ben in de omgeving waar de film geschoten is.

De boekjes die ze op het laatst bekeken in het huis van opa, zagen er wel strak uit.

Misschien dat ik de film nog eens een 2de kans geef, maar voorlopig geef ik niet hoger dan een 2,5*

Ontroerend!

Eenmaal de zoektocht naar de kat wat meer plaats maakt voor een focus op Chloë en haar buurtgenoten, weet de hoofdrolspeelster zich van haar aanvankelijke kilte te ontdoen en zien wij pas de persoon achter haar. Het kabbelt allemaal lekker voort op zijn gemak. En welk nummer kan er nou beter de gemoedstoestand van Chloë beschrijven dan Glory Box ( ) van Portishead? Dankzij het schitterende einde krijgt de film van mij een 3,5*

Clint Eastwood probeert hier vooral de mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel aan te spreken. Mede daarom kon ik in het eerste uur nog wel genieten van de eenzame strijd tussen Angelina Jolie & de predikant versus de politie van L.A.

Naarmate de tijd verstreek legde de film zich ineens helemaal toe op het ontrafelen van de identiteit van de kindermoordenaar. Dat vond ik allemaal nogal overbodig en naast dè kwestie aandoen. Desondanks, een vermakelijke film. Een 3*

Een paar weken geleden weer eens gezien,

Ik blijf dit een erg leuke film vinden. Zelfs de beste film van een nogal teleurstellende regisseur voor mij, tot dusver. Op een aandoenlijke manier verteld, een mooie creatief vormgegeven chocoladefabriek met prachtig, gekleurde ruimtes en flexibel camerawerk.

Minpunt is een nogal statische stijlvorm. Waarin Burton zijn oempa woempa `s laat uitrukken om de mindere eigenschappen van de kinderen, na hun isolatie uit oempa, woempaland, te laten zingen. Dit kwam de dynamiek en levendigheid die de film over het algemeen wel uitstraalt niet ten goede. 4* blijven staan.

Deze film was zijn tijd gemakkelijk 30 jaar vooruit! De beelden lijden soms wat aan slijtage, maar het zwart - wit contrast is goed behapbaar. De vele uiteenlopende sfeerimpressies van Moskou gaven mij een fijn gevoel van een levendige stad, die baadde in bedrijvigheid.

De muziek sloot naadloos aan op de beelden in de zin dat ze voor een extra dimensie zorgden door spanning te genereren. Ik vond het een goede keuze om muziekstukken zo `n 4 minuten de ether in te slingeren om ze daarna weer te vervangen door tegengestelde muziek, zo was er een perfecte balans tussen opwindende en rustige muziek. Een film die voor mij zonder muziek stukken minder zou slagen.

Ik vond het ook best droog om te zien hoe de cameraman zijn statief steeds met zich meesjouwde. De finale was trouwens echt groots, het montagetempo in de laatste 5 minuten was ongekend hoog en niet zonder doel, het zorgde voor maximale betrokkenheid en een hypnotiserend effect. Ik kraaide het in ieder geval uit van genot! Een spannende, revolutionaire film! Dikke 4*