Opinions

Bij herziening, ' een paar weken ' geleden verhoogd naar de maximale score.

Het eindshot met een stoijcijnse, volhardende Servillo die zijn leven aan zich voorbij zag vliegen greep mij zowaar nog meer naar de keel dan tijdens de 1ste 2 kijkbeurten. Gedurende de hele film sierlijk en elegant, ook magistraal gebruik gemaakt van beeldcompositie waar de soundtrack naadloos op afgestemd wordt, wat o.a. zorgt voor vaste rituelen die herhaaldelijk in beeld worden gebracht en toch voelde het telkens aan als een warm en bruisend bad. Naast de openingsscene en de eindscene is ook de scene waarin Servillo zich met een naald laat injecteren oh zo verrukkelijk in beeld gebracht, alsof de camera koppeltje dook in slow motion. Nadert inmiddels de hogere regionen in mijn top 10.

De film begint met een prachtig shot in een schijnbaar verlaten Afrika, waar slechts flamengo `s zich ophouden. Daarna schakelt de film weer over naar de verleden tijd, en zie je als kijker vooral hoe de relatie tussen Justin en Tessa tot stand kwam en hoe ze hem onderhielden, in een web vol drukke agenda `s. In het begin is de film met uitzondering van het openingsshot wat vertellerig en daardoor werd ik niet 1,2,3 in het verhaal meegesleept. Het 1ste half uur moet de film echt op gang komen, dus verwacht geen actiescènes of spectaculaire gebeurtenissen. Ik vond het eigenlijk wel sfeervol, veel shots van Justin en Tessa die elkaar liefhebben. Zonder irritante overbezorgdheid over elkaar. De camerastandpunten zijn soms geniaal, met name als de onderkant van een kraan bestudeerd wordt? Toch bewoog de camera wat minder dan in Cidade de Deus. Maar dit wordt gecompenseerd door een boeiende thriller, die de situatie in Afrika niet mooier probeert te maken dan ze is.

Na een half uur komt er wat meer snelheid in de film. Gebeurtenissen in Afrika worden gecombineerd met flashbacks uit het verleden van de 2. Doordat beiden op afstand actief bezig zijn met hun eigen leven, sluipen er insinuaties in het verhaal. Vage personages dienen zich aan en de gemoedelijke sfeer slaat om naar een paranoia sfeertje, waarin niets is wat het lijkt. Vanaf dat moment zat ik op het puntje van mijn stoel. Mede dankzij het paranoia camerawerk. Niet door heftige editing, nee het verhaal ontvouwt zich met veel sfeervolle close - ups. Verder ook veel licht kleurengebruik, wat mij wel beviel. Van de muziek kan ik mij niets goeds of slechts herinneren. Niet apart, vrij normaal. Verder fijne rol van Rachel Weisz! Mooie vrouw.

De climax is geweldig. De regisseur van Blood Diamond heeft duidelijk naar deze film gekeken.

Fijn, dat Meirelles nog uit de klauwen van Hollywood is gebleven. 4*

De film ook bekeken zonder subtitles. Goede keuze zo bleek achteraf, want er wordt 70 minuten lang aaneen gesproken door Jena Malone. Een rauwe, monotone stem. Die steeds meer tot je door gaat dringen, zodat je in een trance raakt.

Tranceversterkend is ook de bijbehorende editing van de beelden. Deed mij denken aan Tetsuo. Veel beeldenstromen achter elkaar. Visueel zit het sowieso wel goed. Met name het vele spelen met de kleuren zwart en wit viel op. Niet alleen zwart, wit maar ook veel kleuren die zich er tussenin begeven. En vele donkere scènes worden afgewisseld met scènes waarin alles ineens felwit aandoet.

Over het algemeen genomen is de film vreemd, bizar en zwartgallig. Maar daardoor ook gewoon enorm grappig. Niet uitbbundig gelachen, maar meer om andermans eigenaardigheden. De hoofdpersoon slaapt zelfs niet in een gewoon bed, maar heeft een prima alternatief.

Nog een paar leuke quotes: These boobs are the most expensive I ever bought. Leuk, omdat het voor doet komen dat het om een routine klusje lijkt te gaan. De hoofdpersoon meent het echter heel serieus.

En: the subway is full of idiots who are going to die. Illustrerend voor de sfeer binnen de film deze quote. Veel van dit soort monologen die lekker naargeestig overkomen met een sarcastische ondertoon, die maatschappelijk gebruikelijke waarden en normen op de hak nemen. Het vreemde leven van de hoofdpersoon wordt telkens afgewogen tegen het normale leven. Maar het normale wordt alleen verwoord en niet gevisualiseerd.

Daardoor creëert de film een groot contrast tussen vervreemding en ogenschijnlijk normale dingen. De hoofdpersoon doet alsof hij zich af zet tegen gevestige waarden maar dat lijkt geen bewuste keus. Maar eerder een manier om zijn levenswijze te rechtvaardigen. Je voelt aan alles dat hij een verschoppeling is binnen de maatschappij. Tolerantie of feel good momenten zijn in deze film ver te zoeken. O.a. stevige uitspraken m.b.t. homoseksualiteit.

Boeiende film dus, een must voor mensen die ook wat konden met Eraserhead en Tetsuo. Geen verhaal, maar visueel en auditief geweldig. 4,5*

Een grote tegenvaller,

Een biopic vind ik normaliter nooit echt denderend, maar mijn verwachtingen lagen toch redelijk hoog aangezien fotograaf Anton Corbijn plaats had genomen op de regisseurstoel. En laat nou nèt hij, compleet falen! Het zwart - wit gebruik is niet om over naar huis te schrijven, op een mooi shot van een hoofd na met op de achtergrond een ruit en nog verder op de achtergrond de stralende zon.

Daarnaast heb ik gewoon helemaal niets met Joy Division wat voor mijn tijd was en vond ik de muziek en de problemen van Ian Curtis vooral vreselijk oninteressant. De acteerprestaties konden er wel mee door en uiteindelijk is het verhaal nog wel uit te zitten dankzij een redelijke combi van optredens, affaires, ruzies en andere persoonlijke strubbelingen ( alhoewel weinig origineel en overtuigend ).

Maar waarom dit in godsnaam bijzonder zou moeten zijn? Geen idee! Een 2,5*

Dat dit voor cinema door moet gaan zeg.....

Het begin waarin er meerdere muziekstijlen door elkaar klinken, daar waar de camera van een flinke afstand een dansritueel waarneemt en waar een koppel zich al zingend tussen de massa doorwringt waren qua sfeer nog wel goed getroffen.

Het zogenaamd intelligente busje waarin Hackman geposteerd was, het eindeloos herhalen van een dialoog, het constant vertonen van afluisterapparatuur dat tot vervelens toe in beeld werd gebracht en het feestje in dat cafe/kantoorpand dat maar geen feestje werd en waar tot op de koop toe ( hoe verrassend ) Hackman werd beroofd van zijn bandje. Het was allemaal zo weinig suggestief en zo gezocht dat ik het 1ste uur dacht naar de 2de amateurfilm van Coppola te kijken.

Dat moment waarin Hackman zich liet kennen n.a.v. een opmerking en die mensen naar huis verwees zorgde niet voor een wat paranoia gevoel, maar eerder voor een gigantische lachbui. Dat hij zowat moederziel alleen achterbleef deerde mij niet. Zijn verstotene geest spookte niet rond. Wat zat ik nou weer naar een ongeloofwaardige angsthaas cq autist te kijken? Zelden ook zoveel aaneengeschakelde lelijkheid achter elkaar gezien. Zowel op visueel niveau, als verhaaltechnisch. Veel grauwe en duffe kleuren die zeker geen duistere sfeer weten te versterken en dus een bij vlagen lachwekkend verhaaltje. Mysterieus, terwijl er zoveel werd voorgekauwd?!

Gene Hackman `s personage straalde verder ook te weinig uit. Dat hij geen flapuit was maakt hem natuurlijk niet gelijk tot een martelaar. Zijn wroegingen werden dan uiteindelijk nog wel aardig gevisualiseerd dankzij een voorspelbaar maar wel fraai slotakkoord ( waar ik eindelijk weer eens opveerde ), het kon niet verhelpen dat hij zichzelf nooit echt opvrat omwille van zijn aandeel in de zaak.

Tergend slechte film waarin de spanning maar niet onderhuids wil opkomen ondanks het tergend langzame tempo met af en toe nog wat aardige sfeermuziek die echter nooit meegaat in Hackman `s eigen wereldje die hij slechts alleen beleeft. Coppola blijft een van de meest weerzinwekkendste regisseurs van deze planeet. Wat een onkunde weer. Waar sommige klassiekers hun status soms toch aan te danken hebben, zucht. Voor het aardige begin, de redelijke muziek die weliswaar nooit meevoer in de gedachtengang van zijn hoofpersonage maar nog wel om aan te horen was en het slotakkoord nog een 2*

De sublieme manier waarop er hier talloze keren overgeschakeld werd tussen restaurant, toilet en keuken ' alledrie voorzien van hun eigen kleur ( rood, wit en geel/groen ) en muziek deden mij weer intens genieten van deze film bij herziening.

Hoe de camera zich achteloos door de muren wrong vanuit de keuken naar het restaurant ' met in de wetenschap dat de vertrouwde muziek weer even op kwam zetten ' terwijl de camera tussen de vele gasten op zoek ging naar zijn hoofdpersonen, de rode lichtjes van de gang die in de witte toiletruimte vielen zoals de zonneschijn zich door een kiertje openbaart in een donkere ruimte.....Het voelde allemaal zo goed aan.

Ik blijf het een prachtige, overgestyleerde film vinden met ' Mirren ' in een heerlijke rol als de tot op het bot getergde ' Georgie ' en de zeer lompe, charismatische ' Albert Spica ' blijft ook zo `n personage die je goed bijblijft. De manier waarop hij zichtbaar genoot in het kleineren en kwetsen van anderen en zijn eigen status toch hopeloos overschatte dragen hier zeker aan bij.

Slechts de 1ste 5 minuten moest ik er weer even inkomen. Maar daarna gewoon weer bevredigend van begin tot eind, met een spectaculaire ontknoping! Een amusant, oorstrelend en visueel hoogstaand diner. De film gaat er zelfs wat op vooruit zo na een herziening. Dikke 4,5*

Alweer enige tijd geleden dat ik deze film onverwachts zag, maar ik moet mijn bericht dat het geen wereldschokkende film zou zijn wat bijstellen, omdat Paul Newman hier toch wel een goede rol neerzet als simpele ziel met een hekel aan gezag. Dat hij wat sullig te werk gaat tijdens zijn ontsnappingen doet daar verder niets aan af. Vooral mooi in beeld gebracht hoe Newman langzaam kameraadschap sluit met de andere gevangenen, met alle bijbehorende kleine avonturen, zoals de eieren scene, waar fraai naartoe gewerkt wordt. De film stipt ook mooi aan dat ogenschijnlijk normale momenten voor een gevangene behoorlijk sleurdoorbrekend kunnen werken, zoals die vrouw die de jongens even verwend door vrij expliciet haar auto te gaan wassen. 3,5*

Een betoverende film waarin ik getrakteerd werd op een hoop, apart gedetailleerde personages, minstens zo mooie achtergronden en fijne muziek! Een van de leukste scenes is de scene als het achtergronddecor helemaal weggevaagd wordt en Coraline vlug naar binnen snelt. De film speelt in op zowat alle angsten die er leven onder kinderen, de scene in het spinnenweb was fenomenaal! Coraline is op creatief vlak van ongekend niveau! Selick creëert zijn eigen unieke wereld waar zonsverduisteringen worden weergegeven aan de hand van knopen en waar een bonte stoet aan personages rondloopt, iets dat het bij mij altijd goed doet! Een dikke 4*

Wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten van deze film. Vaag wel eens wat van gehoord toen ik hem voor mijn kiezen kreeg.

Gelukkig wist de film mij vrij gauw te pakken, al had de film nou niet gelijk het spreekwoordelijke stomp in de maag effect op mij. Dat kwam omdat de film op een te stompzinnige manier grappig probeert te zijn, want al die reconstructies van de moorden zagen er soms toch wel erg nep uit. Soms zorgde het voor oprecht droge situaties, zo simpel als Bruno D. zijn tegenstanders uit de weg ruimden.

Natuurlijk is Bruno D. een amateur maar dat hysterische wijf waarmee hij zowat in de struiken lag te rollebollen was scriptmatig toch niet geheel goed gevonden. Net zo als ik de film te gelaagd vond na verloop van tijd. Ik kreeg steeds meer een gruwelijke hekel aan de hoofdpersoon omdat hij zichtbaar geobsedeerd was door maar een ding en zijn dierbaren hem maar trouw bleven zonder ook maar iets te vermoedden. Een typisch geval van een eersteklaszielepoot om kapitalistische motieven boven familair geluk te prefereren.

Gelukkig keek de film goed weg, maar nadat hij een gesprek met een aimabele prooi had vond ik het tweede gesprek met een ander potentieel slachtoffer nogal herhalend. Net zo als ik het laatste gedeelte van de film te herhalend vond. Hij gooide zijn pistool bewust in het water en even later besluit hij weer om verder te gaan met moordden ?!

Kortom, aardige film met een interessant concept waar meer uit gehaald had kunnen worden en op visueel vlak blijft het toch wel ernstig in gebreke. Dat deerde mij eigenlijk nog geen eens zoveel, met name het laatste half uur was killing voor deze originele film. Dikke 3*

Redelijk

Het concept vond ik eigenlijk wel leuk. De uitwerking laat helaas wat te wensen over. De humor is niet bijster origineel in het eerste deel van de film. Ik had liever wat meer oefeningen gezien dan praatsessies. Eigenlijk zat ik al snel te wachten op het moment dat de koppels hun geluk zouden gaan beproeven op het feesteiland. Een beetje jammer dat zo `n moment dan ook nog onnodig lang gerekt moet worden door oponthoud in de vorm van vervelende ontmoetingen en onderlinge onenigheid i.p.v. samen de stoute schoenen aan te trekken zonder een hoop ( gebruikelijk ) gedoe.

Desondanks heb ik mij zeker niet verveeld. Een 2,5*

Dit soort films zie ik nou graag. Pretentieloos vermaak, waarin het verhaal als perfect excuses dient om de kijker bijna 80 minuten lang constant van actie te voorzien. De liefde wordt hier eens een keer niet als zijweggetje gebruikt, maar als pure noodzaak.

Het camerawerk is innovatief en vooruitstrevend. Het geeft de film dat extra `s mee, zodat niet alleen de hoofdrolspeler een adrenalinekick krijgt maar ook de kijker. Visueel dus ontzettend boeiend.

Gewoon heerlijk vermaak waarin je geen diepgang moet verwachten of veel dialogen. Een film die erin slaagt om een goede actiefilm te zijn! Geen irrelevante bijzaken of onnodige moralistische opsmuk. De boodschap aan het einde van de film, is er dan ook een met een korreltje zout. Bij herziening zou deze film, net zoals Domino wel eens tegen een 4,5* op kunnen lopen. Grootste minpunt is vooral de soundtrack, die de film qua tempo niet bij kan benen, laat staan als versterking van...weet te dienen. De muziek mocht best wel wat aanweziger zijn! 4*

Helemaal mee eens!

Mijn mooie broodtrommel.....Ling Bai is een geweldige, aanhankelijke bitch in deze film! Een vernuftig dansje met die Tourette kerel vormt een van de vele hoogtepunten in dit over the top spektakelstuk.

Een psycholoog die de kluts volledig kwijt is, een journaallezer die zich schuldig maakt aan het gebruik van schuttingtaal, hernieuwde kennismakingen met wat volk dat in Crank al present was.....Kortom, Crank: High Voltage is gewoon uit hetzelfde hout gesneden als diens illustere voorganger.

Veel gevloek, getier, een hoop actie, veel visueel geklooi met letters en tekens maar bovenal een film die met de nodige fun is gemaakt. Alles kan en lijkt te mogen, wat zich vertaalt in een onstuimige maar prettige rit in de hoogste versnelling waarbij niets geschuwd wordt.

9 seconds later.....

Het is alweer even geleden dat ik zoveel gelachen heb als bij deze complete nonsens. De film heeft geen enkele pretenties en het verhaal is te verwaarlozen, maar wat geeft dat als je getrakteerd wordt op 90 minuten hoogstaand vermaak met louter verknipte en ongemanierde personages en contexten. Bij de situaties op de paardenrenbaan dacht ik dat ik erin zou blijven. Dat gewrijf van Chev Chelios tegen een mannenlichaam of een bejaarde vrouw aan, om vervolgens verschillende standjes te beoefenen met zijn vriendin op de renbaan.

Fijn camerawerk, aardige muziek en veel leuke details ( die gevangenisfoto `s, gezellig even een balletje trappen..... ) in een vlotte film die hier schromelijk ondergewaardeerd wordt. Van dit soort films gaat je hart toch gewoon sneller kloppen?!!!!! Deze film pikt veel van de humor uit Crank op, maar weet er een nog onzinnigere en geëvolueerde draai aan te geven. Puur genieten! 4,5*

Een film die goed de problemen in multicultureel Amerika ( L.A. ) neerzet met net zoals in Employee of the month weer een uitstekend acterende Matt Dillon. Taalproblemen, zeepbelvriendschappen, angst....Allemaal thema `s die goed verwerkt zijn. Zeker terecht genomineerd voor een oscar. En veel vlotter en korter ( dus voor mij beter ) neergezet dan Magnolia. Het einde had beter gekund naar mijn mening. 4*

Eer de ' creep ' in beeld komt is het gedaan met alle spanning die reeds was opgeboord dankzij het claustrofobische gevoel van een metrostelsel bij nacht, waar je niet uit kunt ontsnappen. Ik hou er wel van als mensen geïsoleerd van de buitenwereld zijn en op zichzelf zijn aangewezen en niet op ' instanties '. Franka Potente blijft een prachtige vrouw, zo gehesen in dat gele mantelpakje, meeleven met haar maakt het zo wat gemakkelijker.

Ik kan er niet bij dat de regisseur voor zo `n ten eerste verschrikkelijk slecht gemuteerd monster heeft gekozen en anderzijds, deze veel te vroeg frontaal in beeld brengt. Daarbij doken de cliches in het tweede deel van de film teveel over elkaar heen. Dieptepunt was weer eens dat men zijn achtervolger die even in een kansloze positie verkeerde niet gelijk doodde. Sfeervolle opbouw, aardig middenstuk, ergernisopwekkende laatste 20 minuten. Krappe 3*

Zwak!

Zodra Woody Allen louter een dramafilm af probeert te leveren haak ik blijkbaar gigantisch af.

De vele duffe overpeinzingen verbloemen enkele spaarzame leuke dialogen omdat het simpelweg moeilijk zoeken is naar enkele leuke dialogen tussen zoveel lappen serieus uitgestorte tekst die je als kijker eventjes voor je kiezen krijgt. Slechts de scenes waarin Woody Allen een aandeel in had waren van een aanvaardbaar ( lees: komisch ) niveau. Sterker nog dat filmpje dat hij maakte over ik meen die gladjanus van een Lester was hilarisch! Helaas delfde hij het onderspit tegen al het serieuze gedoe omtrent het maken van ( morele ) keuzes en al het andere simpele gebruikelijke gezeur dat hij eerder ook al tentoonspreidde in het tevens vervelende Hannah & Her Sisters.

Een mislukking! Een 1,5*

(Er speelt zich iets af wat het daglicht niet kan verdragen):

Dadan `s Sister: Our Parents Can See This!!!!!

Dadan himself: No, it `s Too Cloudy!

In een wereld waar: benzine beter smaakt dan water....., huwelijken worden afgesloten waarbij het ja - woord van het betrokken bruidspaar er niet zo toe doet......, 2 katten alles en iedereen gadeslaan en zelf ook even een nummertje maken......en een schijnbaar internationale zangdiva haar kont leent voor het goede doel zeg maar.......

Wie met de slapstickachtige situaties kan leven ziet een doldrieste, bevlogen en levendige fictionele schets van de Balkan, die uit zijn voegen barst van de sfeer. Er valt wat voor te zeggen dat deze film het genre slapstick komedie als een waar stijlmiddel inzet. Gelukkig heeft de film de intentie om het dagelijkse leven op de Balkan te bezien met een knipoog en wordt de slapstick vrij consequent en op zo `n aanstekelijke manier gebracht, waardoor het geheel gemakkelijk aan charme weet te winnen.

Een film die je kan blijven zien. 4,5* blijven dan ook absoluut staan!

Vooral een meeslepende en spannende film dankzij enerzijds de onmenselijke praktijken waaraan de gevangenen worden blootgesteld die af en toe vrij grof in beeld gebracht worden en anderzijds de spanningsboog die in de film wordt uitgesponnen. Niet dat het verhaal zo veelzijdig is of dat alles zo creatief is uitgewerkt. Wel omdat duidelijk is dat de film ergens naar toe werkt wat dat dan ook moge zijn. De film blijft vrijwel bespaard van allerlei zijlijnen en kan hierdoor wel wat herhalend voor menigeen overkomen.

Wie echter een sfeervolle registratie verwacht van mensen die in de gevangenis moeten boeten op zowel fysiek als mentaal gebied voor al dan niet begane daden zit geramd. Een film die geen oordeel velt over mensonterende gebeurtenissen en ook niet ingaat op de beweegredenen van de fascisten om sommige gevangenen zo hard aan te pakken. De film is vooral uitgewerkt tot een kille registratie van een waargebeurd verhaal, de film deed soms zelfs wat docu - achtig aan. Ben het wel met Mochizuki Rokuro eens dat de eindaftiteling waarin je leest hoe het nou met iedereen vergaan is wat doorsnee is. Effectief 4*

Maakte mijn verwachtingen nergens waar, op enkele zwartkomische ( we must spend more time with our kids ) momenten en geweldig getekende illustraties na.

De manier waarop vele striptekeningen in het verhaal verwerkt werden waren het meest interessant om te aanschouwen. Crumb is inderdaad een creatief persoon. De interviews met hem, zijn broers etc. deden mij echter weinig. Ik kon er nauwelijks om lachen en dat terwijl er zeker potentie was aangezien de familie Crumb zeker geen grijze muizen waren. 3*

Heerlijke film,

Typisch Frans inderdaad. Het gezinnetje zit buiten te dineren en wat is het gespreksonderwerp? Juist! Vader maakt zich openlijk druk over het wel en wee van zijn zoon. Moeder, die een Nederlandse achtergrond heeft, vindt dat hij niet zo preuts moet doen.

De zomer in deze film voelt nog wat prilletjes aan. Letterlijk en figuurlijk. De zon is altijd aanwezig, alleen niet letterlijk in beeld gevangen. De onderlinge relaties van de hoofdpersonages zijn ook ondergeschikt aan wat er komen gaat.

Niks nieuws onder de zon. Deed mij vlagen een beetje denken aan Ozon. Heerlijk zomers sfeertje hangt er, met wat vreemde muzikale intermezzo `s waarin schelpen worden toegezongen. Het drama in deze film is niet van zo `n aard dat het de feel - good sfeer in de weg zit. Alles blijft heerlijk luchtig en dat vind ik knap aan dit soort films. Lekker kijkvoer over ontluikende liefde in een wat stuntelend gezin die er vreemde manieren op nahouden. 4*

Knap uitgewerkte film met een intelligent concept die zijn mysterieuze en claustrofobische wederzijde een 50 jarig huwelijksfeest in het vooruitzicht heeft gesteld, waardoor het smullen is van de uitzichtloosheid en het gebrek aan verklaringen onder de bewoners van de kubus, die al gauw ten onder gaan aan een hoop interne conflicten. Ondanks het niet al te sterke acteerwerk vond ik de film bij vlagen zeer sinister overkomen, wat verdienstelijk is als je bedenkt dat het aantal boobytraps in deze film redelijk beperkt blijft.

Het moment dat die politieagent de handen van de dokter losliet kwam aan als een mokerslag, omdat men faalde om in een omgeving waar alles vreemd aanvoelde, tenminste nog steun uit elkaars gezelschap te putten. Gaaf in beeld gebracht ook met hallucinerende muziek en camerawerk, dat je constant het gevoel geeft alsof je niet op deze wereld bent en je zelf je laatste adem uitblaast. 4*

Bleh, bij vlagen veel te sentimenteel.....

Fincher weet enerzijds dan wel mooie plaatjes te schieten zoals inderdaad die oorlogsscene, maar ook die scene op zee die een Carpenter actiefilm al helemaal doet verbleken.

Hij bewandelt alleen teveel de voorspelbare paadjes en dat is uiterst jammer met zo `n interessant concept in het achterhoofd. Ik was helemaal niet gediend van die vader passages waarin A. papa zijn lelijke baby op komt zoeken na enkele jaren. B. Om het nog erger te maken: hij komt hem nogmaals opzoeken maar nu omdat hij zelf uiteraard ziek is, waarna zoonlief uiteraard vergiffenis toont ?????!

Verder nog meerdere pogingen om het verhaal te dramatiseren, wat bij mij niet werkte omdat ik gewoon liever had gezien dat Fincher gewoon eens een keer een wat compactere film maakt zonder typische Amerikaanse zijlijnen te ebruiken zoals hier wel degelijk het geval was. Ik vond die scenes in het ziekenhuis qua structuur nogal lijken op die van 'The Notebook' waarin 2 mensen terugkijken op hun romance die af en toe door ziekenhuisscenes onderbroken wordt. Had van mij absoluut niet gehoeven en al helemaal niet die reactie van de dochter van Blanchett wanneer zij te horen kreeg dat Benjamin Button haar vader was. Een typisch geval van verspild drama, ik had echt zoiets van doos, doe normaal en doe datgene waar je wel goed in bent: voorlezen uit het boek! Al dat gedoe richtte de magie, voor zover aanwezig, nog meer ten gronde.

Verder zijn er nog wel meer voorbeelden aan te halen van dramatische gebeurtenissen die het element fantasy, waar het unieke uitgangspunt zich uiteraard voor leent, niet versterken maar afbreken tot een realistisch verhaal compleet met begrafenissen en andere huiselijke rompslomp. Had juist gehoopt dat deze film dat nu juist wist te omzeilen.

Ik klink misschien wat negatief, maar ook ik heb bij vlagen best genoten van het acteerwerk van Pitt en Blanchett, die zeker chemie op het scherm uitstralen en de pogingen van Fincher om bliksem wat meer te doen laten lijken dan alleen maar een metafoor voor een onrustige toestand van het menselijk lichaam. Die terugkerende verhalen over mensen die op de meest onmogelijke plaatsen door de bliksem waren getroffen waren gewoon echt raak! Net zoals die toevalsequentie die uiteindelijk geen toeval bleek.

Muziek was helaas veel te saaiig, zoals je van een film als deze kan verwachten. Nogal identiteitsloos en muf. Kortom, een aardige film maar zeker niet meer dan dat. Een keer werd ik even echt gegrepen: de dame die zich altijd opdoste en mooi kleedde en uiteindelijk gewoon nergens naartoe ging of visite kreeg.

Die Amerikanen hypen alles tegenwoordig! 3*