Opinions

Het 1ste uur was deze film zeker goed te doen. We volgen een groep idealisten die al snel de naam: RAF beweging meekrijgen, als zij terroristische acties ondernemen tegen Duitse instellingen. Het was interessant om te zien hoe de lijn tussen normaal protesteren en terroristische acties op poten zetten vervaagde. De film was bij vlagen zeer grimmig neergezet, zodat je het wel uit je hoofd liet om terug over te lopen naar het andere kamp.

Helaas wordt het fraaie 1ste uur teniet gedaan door de welgekende Duitse degelijkheid. Er moet een kop, een middenstuk en een onverteerbaar slepend einde aan vast zitten. Eenmaal de rechtszitting begint weet je het zeker, dit moet gewoon een Duitse film zijn! Het lijkt soms wel of Duitse films de gang naar een rechtbank niet kunnen omzeilen. Ik vond het allemaal stukken oninteressanter worden om het hele berechtingsproces onder ogen te zien. Waarom niet gewoon een keer een bepaald deel van een tijdsfase belichtten?! Gelukkig vergoedden de stukken met de sympathisanten van de RAF het een en ander en heb ik mij uiteindelijk ook zeker niet verveeld.

Het valt mij op dat Duitse films vaak over historische gebeurtenissen gaan en dat die mij steeds minder gaan bevallen. Nou, is het verleden van Duitsland ook wel roemberucht maar ik zie liever films over Duitsland anno 2009. 3*

Bij herziening beviel de film wat minder,

Het verhaal rondom het Japanse meisje blijft het sterkst. Vooral omdat deze op audiovisueel en emotioneel gebied wat boven de rest uitsteekt. De wazige beelden zijn of enorm contrasterend ( in de disco ) of juist voorzien van eenzelfde, licht kleurenpallet ( op het pleintje ). Ziet er allemaal zeer mooi uit en past bij Tokyo, dat zich hier lijkt te presenteren als de hippe stad.

Het verhaal rondom Pitt en Blancett is het minst interessant. Blancett is een prima actrice, maar ik zie haar liever in een wat veelzijdigere, mysterieuzere rol zoals in Notes on Scandal. Haar enige gezichtsuitdrukking hier is die van een golden retiever die zojuist in zijn ballen is geschoten.

Muzikaal nog steeds erg aardig en sfeervol. Vooral de intocht in Mexico en het huwelijk aldaar. Het muziek bereikt op het einde zijn hoogtepunt en suggereert een al even denderde climax. Iets dat gewoon uitblijft. Muziek en beeldenimpact gaan op het laatst steeds minder hand in hand.

Verder wel een ontroerende film over miscommunicatie, zeker waar. Alleen komen sommige scènes wat eenvoudig over, bv. aan de grens. Absoluut een film die ik vaker wil zien maar komt toch wat te kort om met de grote mee te kunnen. Verlaagd naar een dikke 4*

Drive 2.0

Ben sowieso wel een fan van Wright de laatste 10 jaar. Hij komt altijd wel met wat cools. De film druipt van Wright`s liefde voor muziek, veel leuke details voorbij zien komen. De hoofdpersoon is fijn mysterieus; en de film wordt op een grootse manier geïntroduceerd waardoor je gelijk lekker de film binnenstapt. Popcornvermaak zoals er veel meer uit Amerika zou moeten komen; zelfbewust, met een scherp randje en mooi gefilmde achtervolgingen. Volgende keer graag ook wat meer muziek van nu; maar daar reken ik Tarantino ook niet op af. Dus een dikke 4*

Cool!

Echt het type film waarin het hoofdpersonage ''de babysitter'' plots een geniale transformatie doormaakt. Zag haar plotselinge gedaantewisseling niet aankomen; maakte veel indruk. Net als het heerlijke vervolg waarin Cole zijn best doet om uit handen van een stel creeps te blijven. Allemaal leuk vormgegeven karakters die zwaar over de top acteren, visueel interessant en nog wat boeiende actie. Zo voorbij deze rit. Dikke 3,5*

Back to the Future maakt nauwelijks gebruik van het medium tijdreizen op zich en geeft tot op de koop toe veel te veel uitleg over hoe een tijdmachine nu kan functioneren, terwijl het per definitie fantasie is en er eigenlijk geen enkele verklaring afdoende is om tijdreizen reëel te maken. Waarom zou je er dan uberhaubt zoveel tijd in steken?!

Doc. Emmett Brown is een vervelende, verstrooide professor die weggelopen lijkt te zijn uit een kinderprogramma voor de allerjongsten onder ons. Marty wordt goed vertolkt door Michael J. Fox, die een jonge avonturier speelt die stuit op een tijdmachine en terug in de tijd gaat en per ongeluk zijn toekomst in de weg gaat zitten en er vervolgens alles aan doet om zijn moeder alsnog aan zijn vader te koppelen. De hindernissen die hij op zijn weg tegenkomt, zijn vermakelijk om te volgen maar zijn voor een tijdreisfilm betrekkelijk gewoon.

Anno 2010 is Back to the Future een grappige film, waarin een fijne rol voor een skateboard is weggelegd. Verder is het helder dat deze film drijft op een hoop jeugdsentiment en niet op geniale, groteske vondsten. De film zag er soms nogal goedkoop en gedateerd uit. 3*

Geniale kolder!

Nicolas Cage `s briljante performance maakt deze film tot een groot genoegen. De rest van de cast staat trouwens ook lekker idioot te acteren. Noem het flauw, maar zo `n drugsdealer die het woord Afrika anders beklemtoond of Cage die denkt dat hij als politieagent werkelijk alles kan maken en weerloze stappers gratis drugs af weet te troggelen =

Daarnaast zitten er ook enkele aparte scenes in, die Herzog doen onderscheiden van vele andere regisseurs. Dan denk ik vooral aan de Leguanen, de krokodil en de geest van een dode die aan het dansen is. De leukste scene blijft toch wel, Nicolas Cage op bezoek bij de oude vrouw, die graag een van Nicolas Cage `s meerderen wil spreken als hij zich weer eens onstuimig gedraagt, waarop hij haar abrupt berooft van haar zuurstof.

Een zeer komische film. Herzog weet het tempo er lekker in te houden en portretteert een rechercheur die als een soort halfgod door het leven gaat en overal mee wegkomt. Totaal anders dan de andere films die ik van hem zag, maar bijna net zo leuk! De originele versie heb ik trouwens nog nooit gezien, binnenkort ook maar een keer kijken. Een 4*

Een stuk leuker dan het eerste deel die ik ondanks zijn briljante concept eigenlijk helemaal niet zo grappig vond. Het lijkt hier allemaal een stuk gemener en meer villein, lekkere harde humor. Daarbij vind ik Kathy Bates altijd wel goed; ze zet hier een ontzettend ranzige rol neer. Het is al meerdere keren benoemd, maar wat fijn dat er een film is die de zweem van zoetsappigheid rondom Kerst doorbreekt. Ja, hier heb ik mij goed mee vermaakt! 3,5*

Bad Taste mag zich dan als een over-the-top film aankondigen, maar tegelijkertijd blijkt dat gek genoeg zijn grootste manco voor mij te zijn. In tijden niet zo `n gore film gezien, waar zoveel bloed spettert, personen aan gort worden geschoten en ingewanden ingeburgerd lijken te zijn in het straatbeeld. Ik ben sowieso meer van de spannende/gestileerde horror, maar het komisch/gore Braindead wist mij al eens volledig te overtuigen van zijn gelijk, dus waarom Bad Taste niet eens proberen?

Gelukkig lopen er wat knotsgekke personages rond met Derek als absoluut hoogtepunt. Geweldig wat hij hier allemaal te verduren krijgt en hoe hij constant weer herrijst uit de dood of die andere gast die een aanval plant, maar niet vooruit komt en vervolgens ontdekt dat zijn jas nog ergens aan bevestigd zit.

Hiertegenover staan wel enkele serieuze minpunten zoals de soms wat te repetitieve humor. Als golven die zich maar op de rotsen blijven storten trapt men constant met de schoenen in organen. Haha....Kon mij allemaal niet echt boeien. Net zoals de vele schietpartijen met veel bloed niet het gewenste effect op mij uitoefenden. Bijna onvergefelijk vond ik die kotsdrinkscene. Gadver, zo goedkoop en ongrappig.....

Pas het laatste kleine half uur wordt het allemaal geniaal als de buitenaardse wezens daadwerkelijk transformeren tot iets wat op een buitenaards wezen lijkt Echt zo `n over the top, what the fuck? - moment waarbij alle remmen niet losgaan maar gewoon niet meer in functie zijn en er op volle kracht gekoerst wordt ''die mimiek van die buitenaardse wezens met hun bavianenkont'' , tegelijkertijd onderstreept dit pijnlijk dat we het voorheen maar met een stel suffe zombieachtige, haast menselijke wezens moesten doen.

Gelukkig smaakte het slot met onder meer die geweldige schaapscene, uitstekend! Dat compenseert echter niet het over de gehele linie genomen vrij matige eerste uur met een handjevol echt leuke scenes. 1ste uur = 2,5* + laatste half uur= 4* Dat maakt een 3*

Leuk!

Cameron Diaz is sowieso geknipt voor dit soort vlotte, ondeugende rollen. Fantastisch om te zien hoe onpedagogisch zij te werk gaat en zich alleen maar om zichzelf lijkt te bekommeren. Fijn ook, dat deze film niet het gebruikelijke stramien van Hollywood volgt, waarin een slecht hoofdpersonage spijt krijgt van zijn/haar daden en ineens helemaal veranderd. En Lynn is een noemenswaardig bijpersonage, een leuke variant op de nog immer gedenkwaardige Milton uit Office Space. Een 3,5*

Badlands is een film die uit dromerig hout gesneden is, we vangen aan met 2 zielen die allebei niet helemaal weten wat ze nou precies willen bereiken met hun leven. De een verdoet zijn tijd met het verslinden van werkinstanties en de ander is een wat naïef wicht dat alleszins gemakkelijk te verleiden valt als er wat aandacht aan haar ten deel valt. Samen trekken ze erop uit, maar niet met een schoon blazoen.

Het stel gaat steeds schaarser om met emoties naar elkaar toe, ook blijkt er bar weinig emotie tot stand te komen als ze andere mensen schade berokkenen. Malick presenteert zijn film niet als een open boek of een simpele roman waar 2 zielen nader tot elkaar komen. Hij gaat er prat op om enige vorm van mystiek in zijn film te gieten. De mooiste scene is voor mij, als het stel zich samen verschuilt in het bos en er onheil op komst is, onder begeleiding van prachtige, stemmige muziek. Op visueel vlak toont Badlands trouwens ook wat fraai geweld! 4*

De knipperlichtrelatie tussen Doinel en zijn vriendin geeft treffend aan dat Doinel niet weet wat hij nou eigenlijk wil. Mensen die geen duidelijk doel voor ogen hebben zijn besluiteloos, wat goed aan Doinel te merken was hier. Ik vond zijn stuntelige, onzekere gedrag wel grappig als hij als prive detective op pad werd gestuurd. Kan niet anders zijn dat Truffaut met een glimlach zo `n scene heeft ingepast waar Doinel zich achter een boom verschuilt en nauwelijks afstand houdt van zijn voorganger.

De insinuaties van het personeel over de schoenenwinkeleigenaar bleken wederom grappig. De manier waarop hij in allerijl naar huis vluchtte toen hij bij ' de vrouw van ' zat vond ik dan weer wat minder grappig. Veel leuke personages sieren de film op, waaronder ' de stiekeme bewonderaar van ' Doinel `s vriendin.

Het is ook pas bewezen overigens dat je beter wat sneller kunt beslissen dan 10 x te wikken en te wegen over iets. Al maakt dat laatste wel vaak dat het veel vermakelijker is om te aanschouwen. Nergens hoogstaand, maar wel een vermakelijke film. 3,5*

Geweldig!

Álex de la Iglesia neemt een loopje met de wrede Spaanse Franco dictatuur door er een maf, barbaars verhaal aan op te hangen over een stel geflipte circusartiesten, met in het bijzonder natuurlijk de clowns. Met het verwrongen wereldbeeld én de aanwezigheid van verschillende genres, laat de film zich niet gemakkelijk definiëren. Qua toonzetting eigenlijk alleen maar te vergelijken met enkele films uit de hoed van Shion Sono. Verder kwamen er nog wat vage associaties met de films van Almodovar en Jeunet bovendrijven.

Het is onmogelijk om niet te lachen als je een clown voorop in de strijd ziet gaan en het is ook niet te bevatten hoe snel een penibele situatie kan veranderen in een suikerzoete, romantische aangelegenheid en vice versa. Het camerawerk en de montage zijn geniaal, compleet in harmonie met het hoge tempo van de film. Het geheel is een grote chaos, zoals een stel krioelende mieren maar dan zonder duidelijke focus, met ruimte voor ingebouwde verwondering en een montage die ons op vreemde aspecten van personages attendeert, opdat de film vooral niet te gewoon wordt qua toonzetting. De finale is ook een groot hectisch, spannend en verbluffend mooi dessert!

Wat vind ik het toch fijn dat dit soort films bestaan. Je valt van de ene verrassing in de andere verrassing. Gisteravond hoopte ik mijn filmdip ( deels ) te overwinnen door Horrible Bosses te kijken en stoorde ik mij al gelijk aan de rechtlijnige structuur van die film. Gelukkig niets van dat alles hier, al waren de vele vragen van mijn medegezelschap een kleine doorn in het oog. Just sit back and relax en vergeet vooral niet te genieten van deze enerverende show! 4,5*

Mindere Godard,

Tussendoor zitten er dan wel een aantal mooie scenes in. Ik noem de dansscene en een tijdrecord verbreken in het Louvre. Verder deed het losbandige gedoe in de klas mij niet zoveel, net zoals ik te weinig op had met Karina. Wie ik vooral een dom wicht vond en verre van naïef omdat ze zich alles maar liet voorgevallen, ook toen al duidelijk was hoe de vork in de steel zat bij Madame Victoria.

Wel entertaining, maar voor een misdaadfilm te voorspelbaar en nergens spannend. Voor een komedie is allemaal nog veel te gewoontjes, alhoewel Godard af en toe wel leuk met bestaande filmconventies speelt, zoals die ene minuut stilte waarbij zelfs het achtergrondgeluid weggedraaid werd. Ik miste vooral een consistente sfeer, vele scenes stonden nu wat los van elkaar en van enige vorm van samenhang naast de 3 hoofdpersonen die we volgden was geen sprake. Het had kunnen werken als rode draad, het volgen van deze 3 personages maar ik bleef alleen de gebeurtenissen die zij beleefden leuk vinden. Zelf waren zij nogal oninteressant van aard. Zwaar onderhevig aan zijn betere films. Kleine 3,5*

De plaats waar deze film zich afspeelt is bijzonder sfeervol in beeld gebracht. De neon verlichting in de avonduren is zo weelderig als een reep noten die omhuld worden door chocolade. Helaas wordt er te weinig gedaan met het gegeven dat Ah Jie de hele dag wat rondslentert, marihuana rookt en hulpdiensten belt. Het leek alsof het allemaal in het teken stond om vooral het drama aspect te versterken, terwijl ik het veel meer een uitgangspunt vond voor een komische, droge film.

De film kent zeker enkele aardige scenes ( de sexscenes en de flitspaalscene! ). Al heb ik geen idee waarom men zo `n scene die geen clou voor het verhaal vormt en nergens de precieze context prijsgeeft massaal tussen spoilers gezet wordt. De muziek vond ik ook nogal gedateerd en ondermaats. Het voegde allemaal weinig toe aan het bijna futuristische, typische decor van deze film. 3*

Superfilm!

Op zowat alle vlakken wist deze film mij te bekoren.

Visueel gezien viel er veel te genieten, de kleuren die in deze film gebruikt worden ondersteunen de enerzijds kille wereld en anderzijds de mooie wereld die over liefde gaat. Verder veel close ups van onder meer rondrazend verkeer en pracht beelden van een boksgevecht.

Het camerawerk was ook dik in orde. De camera zwiepert alle kanten op en filmt de personages vanuit verschillende standpunten. Hoogtepunt was de scène dat iemand het toilet verliet en de camera, die ondersteboven hing, dit registreerde. Maar het absolute hoogtepunt was de achtervolging, de achtervolgingsscène in Blood Diamond verwatert er gewoon bij. De mooiste achtervolgingsscène die ik ooit gezien heb: deze achtervolging is een grote adrenalinestoot doordat de camera bovenop de vluchtende personages zit. Het is dynamisch en energiek, waardoor ik op het punttje van mijn stoel zat.

De muziek is ook groots. Bijna constant is hij aanwezig, niet op de voorgrond, dan wel op de achtergrond. De vele dansbeats en de lekkere groovy sounds dragen bij tot fijne prikkelingen op auditief gebied.

En tenslotte zat het ook goed met het verhaal, soms lekker grof en soms pakt hij je op sociaal emotioneel gebied. Hele fijne film, die meerdere zintuigen in werking zet. Ik ga hem snel aanschaffen op dvd. Een film met 5* perspectief, maar voor nu een dikke 4,5*

Top!

Als liefhebber van de originele Bangkok Dangerous stond ik niet gelijk te dringen om de Hollywoodversie te gaan bekijken. Gelukkig is de film door dezelfde regisseurs geregisseerd en is het vooral een film van de Pang Brothers geworden. Dat betekent zoveel als: Veel grafische actie, een prima editing en fijne muziek, de scene in die discotheek is lekker cheesy. Evenals de rol van Nicolas Cage, die uitermate geschikt blijkt voor dit soort rollen.

Het is geen remake geworden die het origineel stap voor stap kopieert. Zo ontbreekt er zelfs een belangrijke keyscene, namelijk: de verkrachtingsscene. Dat deert mij echter helemaal niets, de Pang Brothers gaan gewoon hun eigen weg en dat juich ik helemaal toe. Zeer vermakelijk! Een 4*

Een amusante, vlotte wegkijkfilm die constant weet te boeien maar nooit geniaal wordt. Blijft leuk om Jason Statham bezig te zien. Een typisch platform voor hem deze film, fijne Engelse onzin: veel gevloek, getier, de nodige achterdocht, wat onvervalste actie en een simpel verhaaltje waarin niet al te veel diepgang achter de persnages gezocht moet worden. Qua muziek en visuele stijl niet gelijk imponerend te noemen, iets waardoor een hogere score uitblijft. Toch viel er genoeg te beleven en was de film zelfs best spannend. Niet in de zin van: ik schrik mij kapot! overigens. 3,5*

Vlotte, overdreven actiefilm die boeit vanaf de geinige optiteling tot het inderdaad iets te brave einde. Het concept heeft natuurlijk het een en ander weg van Escape from New York, maar richt zich nog veel meer op lekker onzinnige actie i.p.v. het wel en wee om de desbetreffende wijk heen. Het verhaal stelt niet veel voor, de actie oogt daarentegen randje explosief. Veel gave jumps, intensieve actie waarbij de cameraman vast wat moeite gehad heeft om alles van zo dichtbij in beeld te brengen. Daarnaast veel stompzinnige, agressieve criminelen met de bijbehorende bergen coke. Alleen verdwijnt alles voor eens niet in de neus, maar wordt dit beeld wat je vaak in gangsterfilms aantreft eens echt belachelijk gemaakt op een grappige manier. Hierbij te denken aan de man die met zijn hoofd in de coke gedompeld wordt of het wegblazen ervan.

Ook nog wat kleine, maar grappige trucjes erin verwerkt. Op een gegeven moment staat er in beeld iets in de trant van: three hours later, waarna een auto komt aangereden en deze de tekst weer wegvaagt door precies daar te parkeren. De soundtrack strookt ook helemaal met de grauwe wijk die we te zien krijgen. Lekker ruig en onbevangen deint hij op de achtergrond mee. Zeer vermakelijk staaltje entertainment. 4*

Een leuk tussendoortje,

De intro brengt je gelijk in de juiste sferen: versneld camerawerk, zwaar relaxte muziek en al vrij snel een fijne undercoveroperatie die uitloopt op een actiefestijn inclusief bedrog en corruptie. Weliswaar niet zo vermakelijk als zijn voorganger omdat het stuntwerk daar beter was.

Alhoewel het natuurlijk vet aangezette stereotypes waren vond ik de 5 bendeleiders wel wat hebben: leuke, aparte personages in ieder geval! De film trekt zich echt in no time aan je voorbij. Zeer vermakelijk! Een 3,5*

Helemaal mee oneens.

Koyaanisquatsi brengt vooral de toenemende urbanisatie in beeld. Daarnaast geeft het ons een blik in een wereld waarin alles draait om massaproductie en een wereld waarin de natuur ondergeschikt is aan de economie. Het zogenoemde kapitalisme. De film waarschuwt de mensheid dus eigenlijk tegen de verwaarlozing van de natuur. Dit doet men door eerst prachtige natuurbeelden te laten zien, zodat we ons bewust gaan worden dat er belangrijkere dingen op aarde zijn dan een goede economie. We zien in Koyaanisquatsi vooral beelden van mensen die leven in de westerse maatschappij.

Baraka is diverser t.a.v. het in beeld brengen van de mensheid die op aarde leeft. Veel verschillende beschavingen worden uitgelicht. Uit de film kon ik de volgende moraal halen: laten we in vrede met elkaar op deze prachtige planeet samenleven. Alleen aan het begin van de film zie je rijdende auto `s, verder heb ik bijna geen westerling gezien.

Powaquatsi heb ik nog niet gezien, dus misschien dat je bedoelt dat vele bevolkingsgroepen in die film worden gefilmd. In Koyaanisquatsi heb ik behalve een grote straat vol wandelende mensen vrij weinig verschillende soorten bevolkingsgroepen gezien.

Baraka heeft inderdaad het een en ander overgenomen, bv. de wolken en de beelden van een waterval. In deze film vond ik het shot van de waterval echter veel overweldigender. Baraka en Koyaanisquatsi lijken veel op elkaar, maar toch zijn er wel degelijk veel verschillen om van een remake te spreken. Bovendien wil ook niet zeggen dat als er eenmaal een dramafilm gemaakt wordt over bv. een epileptische non dat geen enkele andere film zich meer aan dit onderwerp mag wagen. Het zou de eerste film wel eens kunnen overtreffen.

Baraka is trouwens een film die beschikt over geweldig mooie scènes. De mensen die met zijn allen gebruik maken van de rivier, ieder op een eigen manier, de vrouw die haar haar wast, de springende vrouw, de versnelde beelden van een opkomende zon. Heerlijk! Verder is de muziek erg prettig maar springt men net te snel over van een muziekstuk naar een ander muziekje waardoor ik niet gehypnotiseerd raakte door de beelden en ze dan ook niet allemaal even mooi vond. Deze film verliest het dus op meerdere fronten van Koyaanisquatsi maar is toch erg mooi. Op naar Powaquatsi. 3,5*

Een afschuwelijk, slechte film,

De vele piepjes en bliepjes, moesten zeker de suggestie wekken dat wij ons ergens ver weg van de aarde, in de ruimte begaven. Mijn god, wat steeg mijn irritatiegraad bij het aanhoren van deze armetierige en amateuristische oplossing, om ons in de ruimte te laten vertoeven.

Dat nep decors geen bezwaar hoeven te vormen voor een geslaagde film bewees Michel Gondry met diens creatieve en speelse The Science of Sliep. De decors hier zijn niet alleen nep, maar ook vaak lelijk en ze missen een bepaalde overrompelingskracht en zijn daarbovenop inspiratie en aspiratieloos bij elkaar gebracht.

Slechts het hele waterdecor richting het einde van de film getuigde enigzins van inspiratie, de rest van de kleuren leek toevallig voorbij te komen. De buurvrouw van de regisseur had toevallig net een paarse bank in haar vuilniszak gedaan, die meneer toevallig op de kop had kunnen tikken als decorstuk. Zo `n inspiratieloos niveau wordt er in zowat de hele film nagesteefd.

Het verhaal is uiteraard te belachelijk voor woorden, net zoals de personages pijnlijk ongrappig blijken te zijn, slechts onze: hello, pretty, pretty - mevrouw....had een korte geslaagde dialoog met Barbarella. De film weet nooit te amuseren omdat hij aan actie - bloedarmoede lijdt en een avontuur of science fiction gevoel weet de film ook nooit na te streven dankzij de inspiratieloze, duffe decors en decorstukken.

Slechts de intro van de film is nog wel leuk, maar daarna heb ik mij stierlijk zitten te ergeren en te vervelen. Een absoluut gedrocht van een film! 1*

Met uitspraken als: It would be our little secret, gebeurtenissen als de dood van de vader en personages die precies hetzelfde loopje als Sid in Ice Age nabootsen zou je Barnyard natuurlijk kunnen betichten van leentjebuur bij andere films. En natuurlijk kun je de film ook wat slordigheidjes aanrekenen, of zouden er in Amerika daadwerkelijk zulke stieren rondlopen?!

Daarnaast wordt de film vaak onderbroken door enkele levenslessen. Hoe verder de film vordert hoe meer het accent verschuift van beesten en feesten tot laat in de nacht naar verantwoordelijkheid durven te nemen.

Bovendien is het kiezen tussen 2 wat clichéoplossingen als Otis alleen een gevecht aan gaat met de hyena `s . Gelukkig werd er niet gekozen voor de meest ongeloofwaardige oplossing, want een koe die eerst door de hyena `s te kijk wordt gezet en ze vervolgens allemaal te grazen neemt was wat teveel van het goede geweest .

Mocht je nog niet afgeschrikt zijn, dan blijft er een wat standaard verhaal over maar wel erg grappige en meestal mooi gedetailleerde personages in de vorm van dieren maar ook van mensen. Als je door het verhaal heen kijkt en de humor je ligt, zoals bij mij dan zit deze film vol met hilarische gebeurtenissen die in een hoog tempo voorbij razen: de boer die meerdere malen bewusteloos wordt geslagen, de klagende vrouw, de joyride, koetje omver duwen en nog meer van zulke kinderlijke ongein. De makers lijken duidelijk voor een bepaalde doelgroep gekozen te hebben. Getuige de volgende scène: de muis gaat in het oor van een hyena zitten en zegt dit ook, vervolgens reageert de hyena met: help er zit een muis in mijn oor! . Simpel en flauw, maar wel grappig.

Tel daarbij op de heerlijke muziek, mooie kleuren en soms fijne snelle cameravoering en je hebt een film die ongelofelijk lekker wegkijkt, mits je je natuurlijk niet teveel stoort aan eerder genoemde punten. Kleine 4*

Ik zat al enige tijd aan te hikken tegen Barry Lyndon. Vooral de speelduur en het feit dat de film een kostuumdrama zou betreffen stemden mijn verwachtingen voor deze film niet geheel gunstig.

Gelukkig vond ik Barry Lyndon over de gehele linie een meeslepende film. De film ademt gedurende bijna de hele rit een fijn, onbevangen jongensboekavontuur - gevoel uit. Dàt gevoel brengt het nodige leven in de brouwerij. De muziek is zoals wel vaker toevertrouwd aan Stanley Kubrick geweldig, de muziek maakt zijn films op de een of andere manier net wat monumentaler. De film ziet er mooi verzorgd uit, al gaat de vaak statische manier van alles in beeld brengen, ten koste van de energieke belevenissen die Barry Lyndon op zijn pad tegenkomt. Het camerawerk had best wat meer wervelend en sprankelend mogen zijn.

Ik heb de recensies bij deze film er niet op na gelezen, maar dit lijkt mij nou echt zo `n film waarbij de massa kraait: wat een diepgang zit er in deze film. Terwijl de film nou juist géén diepgang bevat, waarom gaat Barry Lyndon bv. in godsnaam een gevecht aan tegen de vrijer van Nora Brady? Mocht zij tegen haar wil in gaan trouwen met Captain Quin ala, maar daar leek geen enkele sprake van te zijn, temeer omdat Captain Quin status had en de familie goed kon onderhouden. De film doorloopt snel verschillende stadiums in Barry Lyndon `s leven en dat is maar goed ook. Op een simpele, maar doeltreffende manier beleven we het ene avontuur na het andere avontuur, zonder dat emoties hartstochtelijk uitgediept worden.

De beroving op stand scene, is trouwens geniaal grappig! Een 3,5*

Gisteren herzien en waar de film mij eerst nauwelijks wist te amuseren is hij er nu een flink stuk op vooruit gegaan. Daarbij sowieso een van de meest intrigerende en minst recht toe recht aan films van de Coen brothers qua uitkomst van het verhaal.

De Coen brothers steken op hun gebruikelijke komische manier overduidelijk de draak met Hollywood dat vastgeroest zit in zijn vaste patronen en ambitieuze talenten wil hersenspoelen door ze een keurslijf aan te meten. Ik ga wel mee in de theorieën die stellen dat de hel het writersblock waar Fink mee kampt symboliseert maar met de benodigde vraagtekens. Het kan natuurlijk zijn dat Goodman, ''die geweldig speelt als man wiens uiterlijk en innerlijk voortdurend aangevallen wordt'' gewoon beiden vermoord heeft die ene nacht, aangezien onduidelijk blijft wat er nou precies in de doos zat die Fink meebracht op het einde naar het strand. De manier waarop Fink uiteindelijk ontdekt dat Audrey dood is was even luguber als grappig tegelijk.

Ondanks alle twijfels over het hoe en wat zou je bijna vergeten dat de film er gewoon puik uitziet. Veel kleurrijke personages, soms wat te simpel zoals die alcoholistische schrijver, al moest ik wel lachen hoe hij voortdurend op de achtergrond klonk tijdens het telefoongesprek of bij zijn appartement. Die producer is goud waard en het einde blijft een weergaloze ervaring met Fink die zich op een dansfeest plots vrij? en verheven voelt boven zijn zo geliefde normale volk, de inferno op de gang en het einde waar Fink overduidelijk weer vrede heeft in zijn kop.

Ik blijf het een fascinerende film vinden waar ik veel aan denk. Ik heb de puzzelstukken nog lang niet opgelost zoals Goodman die stukjes gemoedsrust verkoopt, wat moet ik daar dan weer achterzoeken? Zo zijn er veel meer moeilijk te plaatsen scenes. Het deert allemaal geenszins dat je niet weet hoe de vork in de steel zit, er valt namelijk altijd wat te genieten, waardoor het ontmantelen van de film geen prioriteit heeft. Een film met flink wat tegenstellingen maar dat maakt hem zo leuk en onpeilbaar! 4*

Ondanks het lage gemiddelde gewoon een goede film.

Met name de cameravoering in deze film was apart te noemen. Maar dan op een verfrissende, goede manier uitgevoerd. Veel scènes van mensen die praten, niet vol in beeld voor de camera. Want die heeft het te druk om de omgeving te verkennen. Geen egostrelerij in deze film van acteurs en actrices die de camera non stop op zich gericht willen hebben als zij converseren.

Doordat de camera wat speels is en telkens wegloopt van de context die zich qua woorden wel degelijk afspeelt, is het vaak gissen naar de plaats waar de hoofdpersonen zich bevinden. Ik werd in het begin al op het verkeerde been gezet. Ik dacht dat Marcos en zijn vrouw in de wachtkamer bij de dokter zaten, toen een voorbijganger plots vroeg naar een klok dacht weer wat anders, bleek het uiteindelijk de ondergrondse te zijn .

Sommige sexscènes worden wel wat onsmakelijk in beeld gebracht. Maar, ja. Ik heb dan ook nog nooit een sexscène tussen 2 zwaarlijvige mensen smakelijk in beeld gebracht zien worden. Met name de vrouw van Marcos vond ik geweldig. Wat een uitstraling zeg, ze hoefde eigenlijk niets te zeggen want aan haar mimiek zag je al wat ze bedoelde en wat ze voelde.

De film is soms ook geweldig droogkomisch. Met name toen een auto zomaar over een boompje reed, terwijl er geen aanleiding voor was. Verder muzikaal aardig en cinematografisch bijzonder. Veel lange scènes, die vaak prachtig wit ogen en dan weer lekker vaag. De beklimming van de berg en de scène waarin Marcos door wolken omhuld werd waren mooi.

Naarmate het einde werd de film oninteressanter. Het ging allemaal wat te lang door. 10 minuten naar een kruipende man kijken was mij iets teveel van het goede. Het voegde ook niets toe. Het schockerende, onverwachte voorval even daarvoor was genoeg geweest. Kleine 4*

Prachtige vrouw ook op het affiche. Sfeervolle scène toen zij op bed lag en de camera o.a. haar voeten waarnam.

Thank you, Batman!

Well, you don `t have to thank me.....( wat een goedzak...)

of

We `re in trouble.....

No! Because Batman `s gonna save us.

Werkelijk stuitend om zoiets nog eens te mogen horen in een film. Dat Nolan zijn ziel al had opgeofferd was mij al duidelijk, maar dit sloeg alles. Hij weet geen beleving aan de dag te leggen, al was het maar door zijn personages constant de meest stompzinnige opmerkingen, zoals hierboven beschreven, uit te laten kramen. Een superheldenverhaal op zijn Amerikaans. Dat wil dus zeggen vreselijk voorspelbaar, vreselijk brave muziek en aan de hand van een verhaaltje want oh oh we moeten toch wel meeleven en het allemaal bar schattig vinden. De soms aanwezige actie ziet er vooral niet mooi uit en oogt vreselijk rommelig. Daarbij is Batman een farce. Zo nep en tegelijkertijd fantasieloos. Ik had sowieso al meer op met Superman.

Chronisch zieke regisseur die prat gaat op een verhaaltje vertellen wat oh zo boeiend is voor peuters. Het niveau van een familiefilm voor kleuters wordt amper gehaald. En dit noemen ze dan fantasie.....Eendimensionaal Saharazand. 1* ( Voor de oplichtende ogen en een zeldzaam mooi camerastandpunt ).

Een tijdje geleden herzien en de hoge frequentie aan liefdesperikelen bleek toch wel een obstakel voor de amusementswaarde te zijn. Het concept is origineel, de moorden zijn vaak goed uitgewerkt alleen jammer dat het er nogal nep uitziet allemaal. Op een gegeven moment werd het gewoon irritant. Telkens weer, net voordat iemand overleed moest hij/zij nog even wat zeggen waarna men als een vliegtuig ter aarde stortte. Krappe 4* blijven wel staan.

De volksoproer in de straten van Algiers is beklemmend en levensecht in beeld gebracht. Ik vind de veelbesproken documentaireachtige stijl van filmen, juist van een ontegenzeggelijke meerwaarde getuigen, aangezien ik met geen woord kan reppen over slechte acteerprestaties omdat het zo groots opgezet is en net een item voor het journaal lijkt.

Echter, deze film zou flink tekort gedaan worden door hem in een woord te noemen met een journaal item. Daarvoor beoogt de regisseur genoeg filmische kwaliteiten in huis te hebben. De regisseur speelt met zijn camera door wisselend voor overzichtshots, close ups en wat al niet meer te kiezen. Wie tijd heeft om niet alleen stil te staan bij het verhaal, zal genieten van de prachtige straatjes, huizen en ligging van Algiers, dat ook gewoon op locatie gefilmd is.

Daarnaast grijpt de film zijn kans om zowat alle facetten in de strijd tussen het Franse leger en de Algierse verzetsstrijders te belichten, de prijs hiervan is dat de film fragmentarisch aandoet en dat je niet echt mee kunt leven met een hoofdpersonage, maar daar heb ik mij geen seconden aan gestoord. De scene waarin vrouwen worden ingezet als bommenpostbodes vond ik zeker voor die tijd, van intelligentie getuigen. Een enorm weerbarstige scene, een prachtige scene binnen de film maar schokkend om te vernemen, dat geen onschuldig mensenleven meer heilig is.

Tot slot is het ook te prijzen dat de regisseur gruwelpraktijken van beiden kampen niet onverbloemd laat en geen partij kiest. Een film die ik graag op dvd aan zou willen schaffen, al lijkt de Criterion versie de enige optie te zijn en die kost, zelfs voor Criterion begrippen schrikbarend duur: +- 50 euro!!!!! Een dikke 4*

Prachtige muziek van Moby, All Saints, Faithless en Mory Kante. Ze ondersteunen het prachtige, dromerige, idealistische sfeertje waarop The Beach drijft. Mooie beelden van stranden, watervallen en veel natuurschoon.

Maar helaas een onzinnig verhaal over Daffy erin gepropt. ik ergerde me de hele tijd aan die flashbacks, nergens voor nodig en misplaatst in deze film. Net zoals het moment dat hij uit de commune wordt gezet

Toch verhoogd naar 3,5*

Na Trouble Every Day wilde ik wel eens wat meer van Claire Denis zien.

Danuz had het al over muziek die tot kunst verheven wordt. Ik moet zeggen, het gebruik van de muziek was inderdaad apart. Een dansvloer vol mensen die zich voortbewogen zonder te praten. Die beelden, die soms ook heerlijk flitste op het ritme van de muziek, bleven telkens maar opdoemen gedurende deze film. Alsof je alles in een waas beleefde.

Verder druipt de symboliek van deze film af. Op het 1ste gezicht lijken alle beelden in deze film gewoon functioneel voor het verhaal, maar eigenlijk duiden ze op een metaforische manier aan wat de hoofdpersonen nalaten om uit te spreken. Prachtig gezicht als Galoup door een hek staart naar zijn vreemdelingenlegioen die in de zee baden. Indirect spreekt uit zulke beelden een sterk gevoel van vervreemding en afstandelijkheid met zijn manschappen uit. Iedereen lijkt bevrijd maar Galoup zit gevangen.

Ik zie deze film ook niet als een film waarin wat militairen op trainingskamp gaan maar als een film die vanuit 1 gezichtspunt, dat van Galoup, de psyche van een mens behandeld. Geen prater overigens, tenzij je de voice - over van Galoup meerekent. Gelukkig geeft die niet teveel prijs. Je ervaart het onbehagen en uiteindelijk de bevrijding van hem.

Verder is de film voorzien van een prachtige cinematografie. De beelden uit de woestijn leken soms verrekt veel op de witte woestijn uit Gerry. Alleen hier dan wat contrast rijker. Vooral dankzij de prachtig gelegen locatie vlak naast de zee. Overigens ook genoeg symboliek uit de zee te halen, prachtig als het ene gedeelte van de zee wat donkerblauwer kleurt dan het andere gedeelte. Een teken van op handen zijnde spanningen? Prachtig ook als men uit de groenachtig uitziende zee opduikt. Veel mooie kleuren dus.

In het begin was het camerawerk wat schokkerig. Echter, fijne manier om de legeroefeningen op zo `n manier te registreren. Was gelijk een stuk intenser zo. De beelden geven ook perfect de gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer, net zoals elke activiteit voorzien is van de juiste beelden.

Toch wel aardig onder de indruk! Prachtige onderhuidse film die er prachtig uitziet en lekker klinkt. Als `L Intruder ook zo is houd ik mij aanbevolen. 4,5*