Opinions

Na een overweldigende kennismaking met Sean Ellis ''wassenbeeldensupermarkt Cashback'' was ik uiteraard licht benieuwd wat een horrorfilm van zijn hand nou precies op zou kunnen leveren.

Het is onmogelijk om niet te denken aan The Invasion of the Body Snatchers bij het aanschouwen van deze film of om de film niet te linken aan Aziatische horrors waarin veel spiegelterreur voorkomt. Gelukkig heeft de regisseur dit goed door en besluit hij om maximaal te investeren in sfeer, waardoor The Broken uiteindelijk de beschikking krijgt over een geheel eigen gezicht, mits zijn personages de kans krijgen om zichzelf te bezichtigen in de spiegel.

Alles is prachtig gestileerd en aangekleedt met veel primaire kleuren waar vooral blauw vrij spel heeft, zelfs boven de underground lijkt Londen getransformeerd tot een duistere spookstad waar opvallend weinig bedrijvigheid te noteren valt. De film heeft vanaf het begin een continue dreiging over zich, die goed wordt uitgebuit door onheilspellende muziek op de geluidsband.

De film kent enkele grandioze visuele scenes, waarvan de eerste ontmoeting tussen Gina en haar spiegelbeeld, het auto ongeluk en de badscene er bovenuit steken. Tussen de bedrijven door leidt de regisseur ons rond in Londen, aan de hand van wat stadsoverzichten, lege gebouwen, donkere stegen en de voor Londen zo onmiskenbare metro, waar de spanning inmiddels om te snijden is.

Constant heb je het gevoel alsof je begluurd wordt. De regisseur weet dit gevoel goed aan te wakkeren, dankzij een suggestief script en daarbij behorend camerawerk. Enkele creepy scenes maken de boel af: iemand die vanachter een spiegel naar zijn slachtoffer loert danwel schaduwen die opdoemen en de gestalte van een mens aannemen als Gina een telefoononderhoud met haar vader heeft.

De film vloog in no time voorbij en de twist op het einde vind ik geen twist, maar een simpele perspectiefwijziging die zijn uitwerking op mij niet miste. Sean Ellis laat volledig in het midden van het hoe of waarom, mede daardoor voelt het uiteindelijke einde zo ongelofelijk machtig aan. Een pracht van een eindscene, met fijne visuals, stoempende muziek uit de speakers en een ongrijpbaar en wat desolaat einde. Dikke 4*

Een leuke film!

Zeker als je in een bui bent voor lekker flauw vertier en wel kunt lachen om enkele oerdomme, bekrompen Amerikanen die zich gemakkelijk laten opjutten of Amerikanen die in een hoek gedreven worden. Het nadeel van zo `n film als deze is wel dat je jezelf telkens afvraagt wat spontaan gefilmd en in actie gezet is. Toch kon dat mijn pret geenszins drukken, ik heb een aantal keren smakelijk moeten lachen, met name het introductiefilmpje èn vooral de reacties erop waren fantastisch! Voorlopig een dikke 3*

Na een aantal (licht) tegenvallende Tsai `s eindelijk weer eens een goede film van hem.

Het mooiste vond ik de magie die uit het bioscoopbezoek voortkwam. De bioscoop zelf is meer dan een decorstuk en komt echt tot leven in deze film. Voor de personages lijkt het soms hun thuis te zijn. Een geweldige mix van humor, tragiek en nostalgie is het gevolg. Prachtige minimalistische beelden die mij nu wel wat deden. Waarschijnlijk omdat deze film een ( bijna ) levendige, rode draad bezat waaraan de vele contexten, die de revue passeerden aaneen werden gerijgd. 4*

Rob Reiner zat alweer zo `n decennium lang in een dipje, dus dacht hij laat ik dan maar eens 2 bekende acteurs strikken voor mijn nieuwste film, dat trekt immers veel publiek. Hij zal vast even gelachen hebben toen hij het hoge IMDB gemiddelde aanschouwde, iedereen was er toch maar mooi ingetrapt......

Hoge gemiddeldes, scheppen nogal eens hoge verwachtingen. Ik was dan ook benieuwd naar deze film. Temeer omdat Jack Nicolson van de partij was.

Het is helaas allemaal nogal statisch qua verhaalstructuur. De 1ste 40 minuten begeeft men zich in het ziekenhuis waarin wij te zien krijgen hoe ziek beide heren wel niet zijn. Ze moeten toch immers een goede band opbouwen met mijn hoofdpersonen, zal Reiner slinks gedacht hebben. Met veel cliches en veel onnatuurlijk, geforceerd drama compleet met ruzies, de ' ik hoef mij niet te verantwoorden ten opzichte van jou fase ' en meer van dit soort ongein.

Daarna volgen er zo `n 35 minuten waarin de heren daadwerkelijk activiteiten ondernemen die zij altijd al hadden willen doen. Dit blijkt veel vermakelijker dan de 1ste 40 minuten, vooral de safari was even leuk. Maar het is allemaal verre van goed. Je zou op zijn minst verwachten dat men zich verwonderde over de fraaie locaties ( o.a. piramides, bergtoppen ) die zij in korte tijd aandoen. Maar, nee hoor. Constant zijn beide heren in gesprek met elkaar. Reiner was vast bang dat de kijker niet bestand was tegen een minuut stilte. En als Nicolson een keertje zijn mond houdt geeft Freeman ons cultuurles. Volledig verstoken van enige passie, als een opsomming tatert hij maar verder. Verschrikkelijk, die neiging van zijn personage om alwetend te zijn.

Daar waar Anthony Hopkins er bij The World `s Fastest Indian bij mij in slaagde sympathie op te wekken voor Burt Munro. Verkreeg ik hier geen sympathie voor de karakters in deze film. Beide acteurs spelen volledig op de automatische piloot en brengen hun personage niet tot leven. Het is allemaal niet geloofwaardig, het lijken eerder 2 op hol geslagen kippen. Tel daarbij de vele dik aangezette sentimenten aan het begin en aan het einde, waar Reiner werkelijk waar niets aan onze verbeelding overlaat en na de afhandeling van de reis nog zo `n 20 minuten spendeert aan hoe het nou toch afloopt met de personages.

Uitgangspunt was leuk, maar de verhoudingen liggen volledig scheef. De hoofdpersonen zijn maar zo `n 35% van de tijd daadwerkelijk op reis. Daarnaast ontbreekt het hem aan goede muziek en aan de nodige subtiliteit. Nicolson zorgt soms nog voor een komische noot maar verder laat het zich aanzien dat de scenario schrijvers in Hollywood in staking zijn. Met als meest trieste oneliner: I love the smell of chemo in the morning.

Uiteindelijk heb ik mij niet verveeld, daartegenover staat dat ik mij behoorlijk heb lopen ergeren aan vele plotelementen. Vreselijk overschatte brave, Hollywood troep. Avontuur, komedie? Nauwelijks gesignaleerd. Eigenlijk alleen maar een kunstmatig en voorgekauwd script. 2,5*

Het einde is voor mij toch wel een stevige misser,

Ik verkeerde in de aanloop ernaartoe in een soort van roes, waarin de wereld van Billy Brown mij fascineerde en slechts een enkele keer afstootte. Zo vond ik het bezoek aan zijn ouders geslaagd, met die vulgaire vader van hem en zijn sportgekke, communicatief niet zo vaardige moeder. Het spel dat tussen Ricci en Gallo gespeeld werd, boette echter wat aan kracht in toen ' vader ' zijn kans schoon zag om wat voor Ricci te mogen zingen. Naast dat de muziek misplaatst was, duurde het moment net wat te lang, het hele nummer had in dit geval heus niet helemaal afgespeeld hoeven worden.

Wat mij dan weer fascineerde was hoe de wat vreemde relatie tussen Ricci en Gallo tot stand kwam en hoe beiden elkaar bespeelden. Ricci die van Gallo een overdreven positief beeld schetste, waarna Gallo te kennen gaf dat zij weer graag vlees at. Dat Ricci zich voor moest doen als Gallo `s vriendin was niet gelijk een geval van succes verzekerd. Hier werkte dit wel, omdat het verschillende soorten humor in de hand wist te werken. Humor waarbij je hardop kon lachen, als papa hartstochtelijk afscheid nam van zijn toekomstige schoondochter of wrange, zwarte humor als men niet omkeek naar Gallo. Zelfs het drama gedeelte naar aanleiding van zulke ontmoetingen deed prima zijn werk, zeker met wat verbeeldingskracht ' wat er zelf van je zou worden als je ouders met zo `n plaat voor de kop zou hebben ' ?

Het roadmovie gebeuren in de film werkte ook wel, omdat de focus bij het aandoen van verschillende locaties toch vooral op Ricci en Gallo bleef liggen. De scene op de bowlingbaan waarin Ricci een nummer zong was al net zo vreemd als passend bij deze veelzijdige film. Overigens vind ik haar sterk lijken op Paris Texas ' Natassja Kinski ' met haar geblondeerde look.

Toch is Buffalo `66 het niet helemaal voor mij. Hoewel er ijzersterk geacteerd wordt, kon ik niets met het uiteindelijke einde. Gallo experimenteert er in zijn film op los, maar wat verbeeldingskracht had de film gesierd. Ik had al zoiets van, ze zal toch niet? hier bleek ik bevestigd in te worden. Vreselijk jammer, die scene ervoor had volstaan. Voor mij was dit al zo `n beetje een soort van roesachtige droomscene waarin niet de rancune, maar iets anders centraal stond. Het had volstaan, het was af... Zelden zo `n overbodig laatste shot gezien. - 0,75* = 3,5*

Een grote afknapper in deze film vond ik bepaalde, dramatische plotkeuzes:

Flik huurt enkele (circus) insecten in om te strijden tegen de sprinkhanen. Ze besluiten om de handen ineen te slaan en bouwen vervolgens een mooie vogel als een soort vogelverschrikker. So far, so good. Het 1ste uur was geinig om te volgen en stond mij nergens tegen.

Net voordat de sprinkhanen de hort op gaan om het mierendorp te bestoken, komt er in het mierendorp een circusbaas langs die alle circusartiesten opeist, waarmee ook voor iedereen de spreekwoordelijke aap net voor het moment suprème uit de mouw komt, waarna Flik verbannen wordt om daarna uiteindelijk toch de held te worden.

Afgezien van de vreselijk, rechtlijnige, verplichte, moralistische les die Pixar hier geeft vind ik zo `n dramatische insteek in het verhaal op zijn zachtst gezegd nogal cliche, tijdsrovend en eigenlijk haast onverkropbaar vervelend. Ik maak er een kleine 3* van, omdat de film vlot voorbij èn grappig was, ondanks de nodige ergernissen op het einde, waarbij Pixar zich weer eens manifesteert als een speler in ( kleine ) kinderen materiaal.

De vrouw van een man pleegt zelfmoord, waarna de man zich geconfronteerd ziet met een aanval van een bende jongeren. Als een van de jongeren zich vervolgens uitlaat over hun verblijfadres tegenover de voor hen toch zo ''onschuldige, burgerman'' lijkt niets een op handen zijnde wraakgolf van een man, die niets meer te verliezen heeft, te kunnen stuiten.

Warempel spitst de film zich vooral toe op de geestestoestand van de man ''die steeds verder van de maatschappij vervreemd raakt'' en op zijn nieuwe onderkomen: ''de duistere bendewereld'', waar een groep punkjongeren al net zo min in vrede leven. De afdaling in de punkwereld is magistraal uitgebeeld, als we samen met de man een gebouw binnengaan, zien wij een stel alternatieve jongeren die samenscholen in een discotheek, waar zij zich hevig voortbewegen op een gave, dreunende soundtrack die soms wat tempert om plaats te maken voor absurde walsmuziek(?) of indringende fluitttonen.

Onderwijl geeft Tsukamoto weer waar de punkjongeren hun dagen zoal mee vullen. Dankzij het leven aan de rand van de maatschappij onstaat er een vreemde band van herkenning tussen de eenzame man en enkele punkjongeren, voor wie het leven al even onbetekenisvol is. Tsukamoto kiest er niet voor om een wraakfilm af te leveren maar levert net zo min een uiterst vredelievende film af waar iedereen moeiteloos naar elkaar toe groeit. Getuige ook de eindscene waar de man en het punkmeisje alleen, het eeuwige licht tegemoet rennen en dit beiden als een verlossing lijken te ervaren.

De heftige filmstijl van Tsukamoto doet deze film veel goed. Als ik een zwart - wit film of straatrumoer wil zien, dan het liefst van de hand van Tsukamoto. De hevige intensiteit van filmen, waarmee hij bendejongeren ''die hun positie in de buurt trachtten te verdedigen'' het leven zuur maakt, is ongekend! Dito zwart - wit fotografie en een niet te versmaden soundtrack maken deze opmerkelijk gevoelige film af. 4,5*

Snel, leuk vermaak zorgt ervoor, dat de cliches waar het script werkelijk overheen kukelt, dat de film goed te doen is. Je haat hem of je kan goed met hem overweg, veel kruisingen zullen er niet zijn afgaande op Adam Sandler.

Het oogt allemaal vlot, zelfs een beetje sprookjesachtig met die scenes in het bos met het zuurstokroze huisje in de duisternis van het bos, kon het wel accepteren dat de nerd ineens veranderde in een 4WD chauffeur. Op de vele achtervolgingen en schietpartijen viel technisch gezien genoeg aan te merken, maar het zorgde er tevens voor dat de film zijn titel gewoon eer aan deed en niet verzandde in te cliche buddy movie geprevel. 3*

Fantastisch!

Het is altijd een fijn gevoel om een regisseursoeuvre af te struinen en dan compleet verrast te worden door een film, zodat je eindelijk een van zijn films onder je eigen persoonlijke favorieten mag scharen!

Woody Allen is een bevooroordeeld persoon en soms leidt dat tot hilarische taferelen zoals hier. Deze keer wordt zijn alter ego vertolkt door een andere acteur maar minstens zo succesvol. Als de repetities op het punt van beginnen staan, zijn wij getuigen van de kennismakingsperikelen tussen de regisseur en zijn cast. Prachtig hoe de regisseur zijn topacteurs ontvangt met alle egards en duur taalgebruik om vervolgens geconfronteerd te worden met een non talent, omdat hij een compromis op zijn artistieke vrijheid toe heeft moeten staan om zijn financiers tevreden te stellen.

Het compromis wordt geweldig vormgegeven door de onvrede over het compromis aan weerszijden te belichten. Eigenlijk is niemand tevreden met het compromis en begint zelfs een uitgebluste actrice met lichte tegenzin aan haar nieuwe project. De vele repetities zijn zeer komisch om te volgen, temeer omdat de regisseur gadegeslagen wordt door alles en iedereen met alle gevolgen van dien.

Sowieso, magnifiek als iedereen zich met de keuzes van de regisseur gaat bemoeien ( dank u bevooroordeelde regisseur, alles wordt nu pas echt dik aangezet en omgetoverd in goud! ). En de voice - over is ook voortreffelijk op dreef, met name als hij rept over een uiterst gedisciplineerde acteur, die terstond alles van de eettafel afsnaait.

Ondertussen liggen er nog meer intriges op de loer, kent het verhaal een bijzonder verloop en heb ik dubbel gelegen bij de stiekeme onderonsjes tussen de regisseur en Helen Sinclair. Hilarisch hoe gemakkelijk zij hem wist te bespelen met haar poëtische/cryptische taalgebruik.

De film heeft ook onmiskenbaar wat weg van enkele jaren `50 films maar beschikt over genoeg pit, eigengereidheid en zelfspot om niet alleen maar in de schaduw te staan van een paar samenraapsels uit de jaren `50. Woody Allen entertaint zijn publiek voor meer dan 100% en spaart niemand in deze film. Het zijn niet alleen de simpele mensen waarop hij afgeeft, de belachelijke denkwijzen en gebruiken van de zelfverklaarde elite worden ook op zeer komische wijze uitgebeeld.

Ga, beminnelijke schorpioen!........Woody Allen `s beste film! Geen twijfel mogelijk! Een dikke 4,5*

Toch wel een redelijk indrukwekkende film. De vergelijking met Mean Creek is natuurlijk snel gemaakt, alleen barst deze film van de sex, drugs en wat meer stupide figuren die ernstig meeloop gedrag vertonen. Ik vind dit dan ook niet helemaal overeenkomstig met de realiteit. Ik kan het natuurlijk verkeerd hebben maar als alle tieners in Florida zo `n opvoeding genieten dan wordt het een mooi zooitje. De film deed dus lekker chaotisch aan, mooie shots afgewisseld met geweldadige scènes en teenagers die maar niets met hun leven willen gaan doen. Wat was die vriendin van Marty toch labiel zeg, echt zo `n type dat ik echt breed uit de weg ga: ik ging me een beetje aan haar ergeren. Marty vond ik erg overtuigend spelen en het einde, was dus toch wel schokkend. Nooit gedacht dat het zo zou lopen....Met een aanvankelijk normale jongen uit een normaal gezin. 4*

Frances Mc Dormand steelt wederom de show als onzeker over haar uiterlijk zijnde, maar over lijken gaande vrouw als het gaat om mensen in te palmen of haar doelen te bereiken. Brad Pitt doet nauwelijks onder voor haar, met een compleet, maffe rol van een nieuwsgierige softie met aparte maniertjes.

Typische Coen humor is toch wel dat een groot gedeelte van de setting bestaat uit het fitnesscentrum waar de medewerkers zowat alles lijken te doen en zich overal mee bezig lijken te houden behalve met datgene waar ze daarvoor aangenomen zijn ( Al zie je Brad Pitt nog wel wat actie ondernemen, maar de manier waarop werpt natuurlijk ook een lach in je schoot ). Het mooiste is dat de baas van het fitnesscentrum zich laat ringeloren.

Ik heb mij zeker vermaakt met een film, waarin de humor er misschien niet altijd huizenhoog bovenop ligt maar onomwonden aanwezig is. Veel leuke Coen - typetjes, die de belachelijkheid van een serieus plot voor dit alles alleen maar belachelijk zouden maken. 4*

Vermakelijk!

Dat hele vader - dochter gezever was niet interessant, net zoals zombiefilms vaak teveel van hetzelfde brengen. Echter, dat er zich nu een ramp voordoet in een trein vond ik een vrij leuk en origineel gegeven. De film brengt verder de nodige actie, heeft een paar erg mooie shots en een paar onuitstaanbare personages in de goede zin van het woord. Allemaal net genoeg voor een kleine 4*

Boven verwachting!

Het eerste half uur moest ik echt even in de film komen. De bedoelingen van de regisseur zijn wel goed, met name het intermezzo met die fiets was best leuk. Ware het niet dat hij compleet belachelijke circusmuziek onder zo `scene monteert. Wel leuk dat er even geen dialogen in het intermezzo voorkomen, zoiets kan ik alleen maar toejuichen.

De film begint pas echt op te bloeien als de 2 vrienden op de vlucht slaan voor de grote baas van een bedrijf, die zij steeds overvallen. Vanaf daar wordt de film wat meer een avonturenfilm en begint een grote uitputtingsslag vol met list en bedrog. De film is bij vlagen ook best mooi in beeld gebracht op visueel vlak.

De scenes in Bolivia zijn ook zeker leuk en Newman & Redford hebben onderling voldoende chemie als duo. Vooral grappig hoe die: ik kan niet zwemmen opmerking gepareerd wordt. Een dikke 3*

Superieur kleurengebruik! Fris, vrolijk en contrastrijk.

Visueel overdonderende animatiefilm die mij in het begin gelijk vastpakte en pas losliet bij de aftiteling. De film opent met schitterend vormgegeven shots waarin veel lichte kleuren opdoemen. Gedurende de film blijven deze shots constant aanhouden in de vorm van zonneschijn die je er attent op maken dat het alweer morgen is, dat er een zorgenloze zomerdag te wachten staat waarin de overpeinzingen overwonnen kunnen worden. Het ene shot is nog kleurrijker en mooier dan de ander en de lichtsinval is vrij nadrukkelijk aanwezig zonder zich constant op een plaats op te houden. Zo zien wij een magistraal shot waarin een van de meisjes in het water staat en de zon zich horizontaal boven het water begeeft, maar onder de middel van het meisje. De zon laat zich niet overlappen!

De thema `s die in de verhaaltjes behandeld worden hebben te maken met de liefde in zijn vele vormen, maar vooral ook over waar het meeste over liefde wordt gepiekerd: in de vrije natuur liggend in het gras, op het landweggetje dat je richting het station voert, in de trein en tijdens een stil moment op een rustige plek, daar waar je zometeen je al dan niet tijdelijk verloren of nieuw opgedane liefde zult ontmoeten.

Knap is dat de film luchtig is en toch de dagelijkse vertwijfeling van zijn hoofdpersonages weet te vangen. Fijn is ook de muziek, die subtiel op de achtergrond aanwezig is. Om te eindigen met een popnummer waarin er nog een collage aan romantische locaties en intieme momenten in snel tempo aan je wordt opgediend.

Wonderlijke film waar ik mijn ogen uit mijn oogbollen heb gekeken. Zoveel visueel vernuft en gevoel voor detail. Moest ik een minpunt noemen, dan zou het zijn dat de personages wel wat meer mochten zwijgen.

Verder wil ik Chr. S bedanken voor het mede mogelijk maken van het kijken van deze film. In visueel opzicht de mooiste anime die ik tot dusver heb aanschouwd. Sprookjesachtig uitgewerkt en vertederend. 5* en voorlopig een plek in mijn top 10.