Opinions

Ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat The Blues Brothers anno 2010 nog even onweerstaanbaar zijn als ze in 1980 waren. Daarvoor heb ik deze film een behoorlijke tijd gehaat, omdat onze muziek lerares het leuk vond om ons deze film op 13 jarige leeftijd te voeren.

Ik heb inmiddels geen last meer van bijwerkingen uit de verleden tijd en ik heb genoten van een coole film die overloopt van enthousiasme, autocrashes, humor, muziek en dat alles wordt samengebracht in een vrij vlotte film. Het optreden achter het kippengaas vormt tesamen met het slotconcert ( everybody need somebody.... en de aanslagen van een mysterieuze dame ) een van de vele hoogtepunten uit deze film. 4*

Redelijk maar niet meer dan dat,

De beelden die de film maken vond ik veel interessanter dan de inhoud. Die Bob kon mijn aandacht niet vasthouden. Daarnaast waren alle overige personages bijzonder onstijlvol, simpel en zonder charisma. Het hele verhaal was net zoals Le Doulos gewoon saai, al viel het hier nog mee, dankzij de wat fijnere dialogen en samenhang in onderlinge scenes. Niet altijd een pre, maar als Melville nalaat om uit elk shot het optimale te halen heb ik liever wat rechttoe - rechtaan `ers.

De zwart - wit fotografie oogt soms echter prachtig. In het begin veel naar donkerbruine neigende tinten en daarna soms beelden van een reclamebord op een gebouw dat oplicht temidden van een pikzwarte omgeving. Niet frequent helaas, maar toch mooi af en toe. 3*

Tegen alle verwachtingen in zowaar de beste film van De Palma!

Oke, de film speelt leentjebuur bij Hitchcock qua onderwerpen als: claustrofobie, persoon moet onschuld bewijzen en een stand - in inzetten om de boel voor de gek te houden.

Maar hoe anders is de sfeer in deze film t.a.v. het duffe, gare Vertigo of Rear Window! Hitchcock mocht willen dat hij zo `n gruwelijke moordaanslag op zijn conto had staan. De schurk in deze film deed mij bijna doodsangsten uitstaan. De Palma heeft een geweldig oog voor focus. De scene waarin we voor de eerste keer kennis maken met een ogenschijnlijke onderhoudsmonteur laat weinig aan het toeval over, dat er iets niet pluis is.

De Palma heeft een prachtige film uitgedokterd met aparte details, zoals een luxeus huis dat van alle gemakken voorzien is en een erotische toonzetting, die deze film gemakkelijk doen onderscheiden van de doorsnee film. De momenten waarop de hoofdrolspeler er op los gluurt, voorzien van prachtige muziek, zijn een meer dan welkom opstapje naar het echte werk. Zeker in een film die wat stroef op gang komt, brachten de staaltjes voyeurisme alvast een wat ongemakkelijk gevoel teweeg.

De scene in de tunnel is trouwens bijzonder fraai gefilmd en de Relax - scene kwam redelijk onverwacht, maar absoluut een leuk verzetje in een soms wat tè foute film. De even op tilt staande: het is maar een droom - climax zorgde onnodig voor verwarring. En of vampieren geil zijn valt ook sterk te betwijfelen! Jammer, dat een paar scenes wat afbreuk doen aan een verder zeer sfeervolle, enge film!

De Palma revancheert zich prima na het matige Scarface. Een 4*

Inderdaad een vreselijke film. Vooral Qi Shu in de rol van Bu is onuitstaanbaar als kinderachtig wicht dat hoopt op een romantische liefdesrelatie met Chan. Het is alsof een meisje, die de dochter had kunnen zijn van Chan een liefdesrelatie met iemand aangaat die haar papa had kunnen zijn. Het straalt nergens ook maar enige chemie uit. Verder vreselijk zoetsappig gedoe met die dolfijn als huisdier, werk het uit als een soort van modern sprookje of laat dit gedoe gewoon achterwege!

Daarbij zag ik ook mijn held 'Tony Leung' nog voorbijkomen als homo. Meer dan een onnozel, nog geen eens gedenkwaardig typetje wist hij er echter ook niet van te maken. Het enige wat de film nog wat opleukte waren die kneuzige handlangers van de mensen die achter Chan aanzaten. 1,5*

Onderhoudend!

Beter dan verwacht ook. Ik ben geen grote fan van Queen, maar alleen al de prachtige vertolking van Freddie Mercury zal mij nog lang bij blijven. Natuurlijk had die rol nog wel wat meer mogen schuren, maar ik vond het bij momenten pijnlijk om te zien hoe eenzaam hij wel niet geweest moet zijn. Verder was het leuk om te zien, waar de heren zoal hun inspiratie vandaan haalden en dat ze ook een broertje dood aan ''mainstream cultuur'' hadden en maar wat graag tegen heilige huisjes aanschopten in hun tijd. Boeiend! 4*

Een prima film met uitstekende muziek, fijne camerastandpunten en een nogal apart gevoel voor humor bij de regisseur. Toch schoot de film bij momenten wat tekort, sommige vreemde personages waren soms niet geheel op hun plaats, verder kon het 2de uur mij wat minder boeien dan het 1ste uur, alhoewel dat de film uiteindelijk niet zo heel veel schade weet te berokkenen. Een dikke 3*

En vandaag alweer een goede film uit het land van de de flamengo gezien! Fantastisch hoe de regisseur erin slaagt om een standaardverhaal om te bouwen naar een sfeervolle repo/relaas van een jongen die mishandeld wordt.

Goede opbouw van de film ook! Daardoor werd het pijnlijk om te zien hoe Pablo het goed kon hebben maar het ook vaak slecht had, zeer representatieve film met kwajongensstreken en meer. 4*

Na een Disney (Pixars even niet meegerekend ) pauze van zo `n 3 jaar kwam een vriendin van mij plots met Bolt op de proppen zetten.

De 1ste 50 minuten waren ultiem kijkvoer. De actie en humor bijvoorbeeld, die voortkwamen uit het gegeven dat Bolt niet besefte dat hij geen superkrachten had, maar dat de televisiestudio garant stond voor zijn krachten. Een paar momenten waar ik mij bescheurd bij heb waren het moment dat Bolt en dè hamster in plastic bollen tenue van een brug af wilden springen en de kat inzag dat dit hem niet ging worden en de scene waar de hamster de kat tegenwerkt bij het redden van Bolt omdat hij de goede bedoelingen van de kat in twijfel trekt.

Helaas is het nogal uit met de pret als Disney besluit om alle kieren en gaten rondom het verhaal dicht te timmeren, waardoor we uiteindelijk ontroerd moeten raken als Bolt zijn oude baasje weer in de armen sluit. Het 'kleine' drama wat er zich vooraf aan voltrok was ook nogal triest. Waarom moet een komedie zich om dit soort momenten bekommeren?! Mochten het meisje en haar huisdier niet herenigd zijn dan zou dat heus niet betekenen dat de film per definitie geen happy einde toegespeeld zou kunnen krijgen!

Gelukkig zijn de hoofd en bijpersonages dik oké, de manager die alle wensen van het meisje op een denkbeeldig prikbord prikte was tè komisch, net zoals de duiven. Toch zijn het vooral de kat en de hamster die voor de jus op het bord zorgen. 3,5*

Iemand in een mijn omgeving die wel eens aan Reiki doet en waar ik hem dan af en toe wel eens mee plaag raadde mij deze film aan als alternatief t.a.v. blockbusters. En ik heb er zeker geen spijt van.

Schitterend genomen beelden van met name de zomer, de herfst en de winter. Maar ook de manier waarop talrijke dieren op de plaat worden gezet mag er wezen.

In het begin is de film erg lief en wordt er op een karakteristieke manier getoond hoe moniken hun kroost of die van anderen opvoeden. Wel een aparte manier, maar erg boeiend om te zien, deze opvoedingstijl. 100 minuten de film vullen met soortgelijke beelden was absoluut geen straf geweest.

Maar toen kwam er ineens visite. waar de ene vrouw ineens gebleven was, is me overigens niet helemaal duidelijk, ik denk dat ze haar kind afleverde om weer met haarzelf in het reine te komen

Naarmate ik de vrouw volgde begon ik mij steeds meer vragen te stellen. Moeten kinderen in Zuid - Korea niet naar school, waarom al het contact met de buitenwereld vermijden? En zouden Zuid - Koreaanse vrouwen uberhaubt tampons dragen of er wel eens over praten? In Nederland is dat namelijk niet van de lucht.

De seksscènes vlakbij het water en gezien vanaf een afstandje zagen er idyalistisch en erg kunstzinnig uit. Je voelde echt de begeerte tussen de personen.

Een mooie film dus, die ook op een waardige manier eindigt. Een dik verdiende 4*

Dat deze film een inspiratiebron voor velen is geweest moge duidelijk zijn, al is Pierrot le Fou overduidelijk weer een wat minder bekende inspiratiebron voor Bonnie & Clyde geweest. Al zo vaak van Bonnie & Clyde gehoord dat het mij op een gegeven moment stak dat ik nog niet kennis had gemaakt met dit eminente duo.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, Bonnie & Clyde begon tergend slecht. Vooraf had ik gedacht dat Bonnie & Clyde veel meedogenlozer en gewetenslozer zouden zijn, de verhalen waren blijkbaar wat vooruit gesneld. Niets bleek minder waar, in het begin stonden ze gezellig even met een gezin hun frustratie op de bank af te reageren, slechts de draaimolen ontbrak nog.

Om nog maar te zwijgen over de slapstick achtige momenten die moeiteloos in het verhaal worden opgenomen. Ik zat mij echt even te knijpen of ik niet droomde dat de door hun geadoreerde chauffeur als in een Chaplin film leek te fungeren door knulligheid ten toon te spreiden door in te parkeren tijdens een bankoverval? Of even later, nadat Hackman en Parsons op hun pad kwamen en het huis al snel belegerd werd door de politiewaarna Parsons als een gillende meid liep te bleren en in paniek wegrende en vervolgens weer in de auto getild werd. Het leek zowaar op een parodie van het criminele duo, waarin ze belachelijk gemaakt werden.

Ik kon ook relatief weinig met de verheerlijking van Bonnie & Clyde onder het gewone volk. Alsof het normaal en oke is dat criminelen het alleen maar op het gezag voorzien hebben? Neem nou die gast bij de bank die zijn geld mocht houden omdat het van hem zelf was. Hij bedankte hen daarop vrij hartelijk, terwijl hij toch ook niet zo onnozel geweest zal zijn om te beseffen dat als je een bank beroofd dat daar vrijwel alleen maar geld van burgers, zoals hem opstaan?!

Penn heeft zoals eerder gezegd goed gekeken naar Pierrot le Fou en de nouvelle vague in zijn algemeenheid. Bonnie & Clyde ontbeert geen enkele vaart en kent ondanks bovenstaande gebreken toch veel leuke scenes. Zo waren de ontwikkelingen rondom het clubje waar ze uiteindelijk mee op roverspad trokken langzamerhand steeds leuker om te volgen. Noemenswaardig is bv. die scene waarin Bonnie & Clyde met die cop op de foto gaan. Parsons blijft teveel hangen in haar rol van huisvrouw die toevallig mee is met wat bandieten, uiteindelijk vond ik dat wel mooi contrasteren met de rol van Dunaway, die haar rol met verve neerzet. Beatty vond ik wat impotent, al werd hij daarin zeker niet door de scenarioschrijver geholpen. Al met al had ik liever iemand als James Cagney op zijn plaats gezien.

Het einde is geweldig. Het kwam best wel aan dat het duo ijskoud geliquideerd werd. Natuurlijk geheel voor de hand liggend en voorspelbaar tot en met, maar gedurende de film had ik ondanks hun daden toch wel wat sympathie voor het criminele duo gekregen.

In zijn totaliteit wist de film mij absoluut te amuseren, vooral het feit dat de film op locatie werd opgenomen maakt dat het met de sfeerschepping wel goed zit, verder ook een fijne en knappe Dunaway aan het werk gezien! Anno 2009 is Bonnie & Clyde nog steeds het bekijken waard al heeft het misdaadduo ondertussen vele misdadigers zien passeren. Dikke 3*

Normaal draaien films om een verhaal en dient de muziek als spinnenweb om de positie van de spin ( het verhaal ) te versterken.

Paul Thomas Anderson gooit het over een andere boeg en werpt alvorens het verhaal begint de ankers uit om zijn prooi te vangen. De muziek lijkt er niet achteraf bijgeplaatst en heeft nooit als doel om emotionele betrokkenheid in de vorm van sympathie voor de karakters bij zijn kijkers op te roepen. Zoals de muziek tot de oren van de Boogienightenaren komt, krijgt de kijker ook zijn eigen portie voer en hoeft hij niet jaloers naar de inwoners van Discotown te kijken. Anderson betrekt het publiek bij zijn film en plaatst ze terug in de tijd, hij maakt zijn personages vaak bespottelijk, aan de hand van zijn muziekkeuze blijkt waarom. Als Philip Seymour Hoffman op het podium verschijnt in een veredelde tuinbroek op een feestje van de jetset zet Anderson prompt het nummer ' Miracles ' in. Hopeloos fout natuurlijk, maar in deze context werkte dit perfect en werd een personage op een meesterlijke manier voorgesteld aan de kijker, die gelijk door zou hebben dat Hoffman nou niet bepaald een ' licht ' betrof.

Tegelijkertijd weet de muziek te hypnotiseren. De 1ste keer dat ik mij ervan bewust was dat ik geïndoctrineerd de vorderingen op het scherm volgde ' verkerend in een muzikale roes ' was ten tijden van Driver `s Seat. Het nummer leek eindeloos door te blijven deinen en bij iedere snaar koude rillingen. Wat was dit mooi! Het lijkt alsof Anderson onomstotelijk heeft besloten om zijn personages constant in een discotheek te laten manoeuvreren. Boogie Nights weet een bepaalde tijdsperiode op het scherm te brengen door volledig in te spelen op de muziek van de jaren `70/80 en de vrijheid - blijheid cultuur die er toen heersten uit te buiten door interventies van overheidsdiensten achterwege te laten en zo nog meer in te spelen op de normen en waardenloosheid waarmee zijn personages door het leven gingen. Foute kleding, assertieve vrouwen die drugs als brandstof voor auto `s slikken en een vrije moraal waarin het enige dat telt is: the party must go on! Deze ingeslagen weg die wat minder de nadruk legt op het drama van de personages zorgt voor blijvende frisheid en veel humoristische situaties omdat Anderson `s personages anders handelen dan normalere mensen zouden doen.

Nou is het wat simpel om te stellen dat iedereen alleen maar de godganse dag kan feesten als hij dat zou willen. Er komen dan ook steeds meer problemen bij diverse personages naar de oppervlakte drijven. Voordeel is wel dat Anderson zijn personages niet constant in dezelfde neergaande lijn laat voortbewegen, het leven is er immers een van pieken en dalen. Hij speelt niet in op ' hoe erg het allemaal wel niet is voor iemand dat hij buiten de boot valt ' de showbusiness draait op volle toeren door. Anderson registreert vooral wat zijn personages doormaken en benoemt niet zozeer hoe zwaar zij het wel niet hebben. Zo registreert hij hoe zijn mannen bot vangen, hoe ze in valkuilen lopen en hoe zij trachten om er weer bovenop te komen. De voice - over waarin de hoofdpersoon verteld hoe zwaar hij het wel niet heeft ontbreekt. Deze elementen maken van Boogie Nights een blijvend feest met nog enkele hilarische gebeurtenissen richting het einde. Dat 99 Luftballons er nog tussendoor werd geknald, maakte het nogal onorthodoxe feest helemaal compleet. Alles kan, prachtige manier van film maken.

Een uitbundige, sprankelende film die zich qua thematiek met La Dolce Vita laat meten. Onder de oppervlakte broeit van alles, het fraaie camerawerk en de kleurrijke personages ten spijt kunnen dit niet verhullen. Hun leven is wat leeg, alleen beseffen zij het zelf nog niet. Dikke 4*

De film probeert een claustrofobisch sfeertje te creëeren. Nou, moet ik zeggen dat dit wel gelukt is. Het camerawerk droeg sterk bij aan het sfeertje. Zo werden ons de kleine faciliteiten van de onderzeeër getoond en werd de centrale gang veelvuldig in beeld gebracht. Dat vaste patroontje van mensen die vluchtig na elkaar de gang doorliepen met achter hun aan de camera, kon ik wel waarderen. Verder zou ik er ook niet aan moeten denken om op 280 meter onder zeewater vast te zitten, wachtend op een bijna zekere verdrinkingsdood .

Een ander vast patroon: telkens het luik openen om te worden besproeid door zeewater, had wat slapstick achtigs over zich. Goedkope humor of niet, ik vond het wel wat hebben. Datzelfde gold voor de rest van de humor in de film. Misschien flauw, maar in de context van de film toch wel leuk. Mariniers die op hun laatste avond even los gaan en op zijn Duits even de bloemetjes buiten zetten.

Naast een claustrofobische sfeer creëeren probeert de film ons ook mee te laten leven met de hoofdpersonen. Daarin slaagt de film beduidend minder. Wat er met de hoofdpersonen gebeurde liet me volledig koud. Dat kwam vooral door de nogal doorzichtige manier van emoties op wekken. Van het type: we praten over het thuisfront, we proberen ze te bereiken maar helaas.....Had geen toegevoegde waarde en hield de boel op.

De muziek daarentegen was vaak zeer sterk. En dan vooral dat nummer dat speelde als de onderzeeër bovenkwam en richting de finale in Gibraltar.

Wat ik in de muziek wel miste, was wat vuurwerk. Nou, heb ik goede ervaringen met het technonummer van U - 96. Het deuntje hier was zeker herkenbaar, maar werd telkens afgebroken. Behoorlijk frustrerend, en ik maar denken dat hij nog een keertje helemaal los zou gaan. Maar daarvoor moet ik toch in de discotheek zijn, zo bleek.

Niet gedacht maar de film heeft me eigenlijk toch constant weten te boeien. Met name doordat de film een fijne claustrofobische sfeer weet uit te stralen. Kleine 4*

Borat wordt heerlijk vertolkt door Sacha Cohen Baron die alles en iedereen op zijn hak neemt.

Neem nou alleen al de fantastische intro waarin Borat enkele familieleden en andere Kazachstaanse inwoners van een klein dorpje voorsteld. Het grappige eraan was dat Borat verschrikkelijke dingen zei, die door de mensen daar waarschijnlijk niet eens begrepen werden of waar de mensen simpelweg gewoon trots op waren.

Er mag in Kazachstan misschien nog wel wat mis zijn, Borat onderneemt echter een geslaagde poging om te laten zien dat er in Amerika ook nog wel het een en ander aan schort. Cultuurverschillen, te over en dus komt Borat met van allerlei verschillende mensen in contact. De verschillen tussen Borat en de verschillende groepen mensen mogen dan groot zijn. Minstens zoveel consternatie komt van Borat zelf, die zich van geen kwaad bewust is en vrolijk zijn Kazachstaanse levensstijl voortzet in Amerika. Dit leidt tot hilarische taferelen met als hoogtepunt: het diner bij een familie in Alabama, waar Borat het een ander bijgebracht wordt en zijn prostituee niet mag aanschuiven voor het eten . Op een komische manier wordt hier de bekrompenheid van de mensen aldaar tentoongespreid.

Naarmate de film vordert neemt de frequentie van grappen wat af maar komt Borat soms toch nog grappig uit de hoek. Met name zijn ontmoeting met Pamela Anderson was lachwekkend! Geslaagde film die bij een eventuele herziening uit kan groeien tot een nog betere film. 4*

Apart!

Van Warmerdam blijft films maken die boven het normale filmlandschap uittorenen, Gelukkig maar, wat een genot om Malherbe hier weer aan het werk te zien. Wat een hoop suggesties, wat een bizarre humor en wat een onverwachte wending als Camiel aan het moorden slaat met zijn gevolg. De scene dat de buren in het meertje gedumpt worden met hun hoofd in een emmer gegoten zal nog op mijn netvliezen na blijven zinderen. 4*

Spannend!

Lange tijd geleden dat ik zo `n zenuwslopend spannende film heb gezien. Jennifer Tilly en Gina Gershon stelen de show als 2 pientere dames die het willen opnemen tegen een compleet misdaadsyndicaat en een gestoorde gek die voor niemand terugdeinst. Films die zich grotendeels op dezelfde locatie afspelen willen in de regel weleens eentonig zijn, in Bound is dat gelukkig wel anders en wordt met het gegeven dat Jennifer Tilly en Gina Gershon buurvrouwen zijn, elke vierkante meter in hun kamers benut, waardoor meeleven met hen vanzelfsprekend is.

Je zou toch ook zweren dat het plan van de dames wel haast moet slagen maar constant komen er weer andere obstakels op hun weg tevoorschijn. Tot op het laatste moment had ik nog het idee dat ze nog in de kreeg gevat zouden worden. Gelukkig bleek dat dus niet het geval te zijn. En wat is Jennifer Tilly schattig in deze film zeg. Al kan ik mij ook wel voorstellen dat sommigen haar wat eigenaardig vinden met dat aparte stemgeluid van d`r. Een zinderende 4*

Zowat onophoudelijk nauw op de huid geschoten, actie die bijna zo vloeibaar, verfijnd en gestroomlijnd als melk lijkt vanwege zijn kille, azuurblauwe, witte vormgeving en de heftige intensiteit waardoor de film nergens een dipje kent eenmaal de film na 10 minuten goed en wel begonnen is. Soundtrack klinkt modern en Matt Damon is geloofwaardig als (bevroren) actieheld vanwege zijn lenige, slimme voorkomen. Iets wat deze film tot de wat intelligentere, nieuwbakken actiefilms maakt waarbij actie niet alleen maar voortkomt uit brute krachtpatserij. Qua montage echt een ervaring om zowel snel achtereenvolgende shots ala Tony Scott te zien danwel langer uitgesponnen scenes die zich steeds opbouwen om tot diverse climaxen te leidden. Maakte men in Hollywood maar meer van zulke films. Begrijp er geen bal van dat iemand dit standaard kan vinden, ben benieuwd naar vergelijkbare titels. Dikke 4* blijft staan.

Een meeslepende film over een ontroerende, onnatuurlijke vriendschap tussen 2 jongetjes. De scenes waarin Bruno, vergezeld door wat muziek telkens stiekem door het bos rent op weg naar zijn vriend in gevangenschap zijn prachtig weergegeven, net zoals alle scenes nabij het hek. Het einde vond ik best goed getroffen, alhoewel ik uiteindelijk op een andere afloop had gehoopt. Ik snap eigenlijk ook niet zo wat sommige mensen tegen dit einde hebben en al helemaal niet als zij Schindler `s List wèl kunnen waarderen. Een dikke 3,5*

Nadat ik onlangs het fantastische Het Leven uit een Dag zag, was ik natuurlijk zeer benieuwd naar nog meer werk van Mark De Cloe!

Deze film betreft net zo `n mooie fabel over het wonderlijke fenomeen: de liefde. De Cloe heeft een veelvoud aan gevoelens uitgekozen om te onderstrepen wat liefde voor hem zoal betekent, zowel op passief als actief niveau, zowel als liefde in de steigers staat of gerestaureerd wordt, dat de ene dag de andere niet is in een relatie, dat liefde geen alledaags iets is, maar iets om te koesteren.....

Wellicht veel open deuren en niet iedere kortfilm is even geslaagd als de ander, maar daarom niet minder poëtisch gefilmd. De vele korte filmpjes droegen stillistisch allemaal hun eigen identiteit mee.

Ik vond de hoofdstukaankondiging, d.m.v. een centrale verhaallijn, waarin een vrouw over woorden rept die met verliefdheid van doen hebben, waarna ze op het beeldscherm blijven plakken als ze zo terugkomen in een van de hoofdstukken, zeer innovatief en leuk bedacht! Een fijne film. Een dikke 4*

Lang gemeden omdat ik niet zo `n gore liefhebber ben.

De 1ste 70 minuten zijn misschien af en toe al goor, maar het laatste half uur slaat werkelijk alles. Gelukkig zit deze film overladen met veel humor, vooral de 1ste 70 minuten zijn 1 groot feest met een aaneenschakeling van grappen. De neiging van de hoofdpersoon om telkens maar weer zijn straatje schoon te vegen zorgt voor hilarische taferelen. Maar ook de andere personages werken op de lachspieren, iedereen lijkt zijn eigen accentje te hebben. Leuke scènes zijn er genoeg maar het bespioneren in de bosjes , het gesprek met de mensen uit Wellington, de scène op het kerkhof en de scène in de speeltuin, een baby mishandelen in het bijzijn van correcte typetjes , zijn onvervalste komische elementen in deze film. Geweldig!

Het laatste half uur kon ik wat minder appreciëren. Ondanks enkele leuke vondsten de grasmaaier mondde de film uit in een waar splatterspektakel, ongetwijfeld een must voor liefhebbers van dat genre. Maar na 30 minuten in huis vertoeft te hebben begon het wat eenzijdig te worden. Hij ging een beetje de richting uit van de 10 kleine negertjes. waarbij je natuurlijk wist dat de hoofdpersonen het zouden overleven .

De muziekkeuze is geweldig, overdreven blij en romantisch. Het geeft een vervreemdend sfeertje, lekker over de top. Zonder dat Jackson met elke filmregel breekt weet hij lekker te shockeren met perverse gedachten.

Aangenaam verrast dus, langzaam maar zeker verleg ik mijn grenzen qua gore, ik weet het wel steeds meer te waarderen. Beter ook dan de Lord of the Rings trilogie. 4*

Sympathiek!

De film begint nogal chaotisch, met veel franje en een fragmentarisch karakter. Het houdt de film levendig, maar zorgt tevens voor wenkbrauwen optrek reacties, zeker als je ziet hoe snel er soms tussen tijd en locatie wordt gesprongen. Alle scenes waarin de politieke spanningen worden weergeven zijn helaas nogal overbodig, omdat ze de boel rekken en emotioneel nooit het gewenste effect op mij uit konden oefenen, maar zoals reeds gezegd louter wenkbrauw optrek reacties opleverden. Het is alsof je naar 2 verschillende films kijkt.

Toch is Breakfast On Pluto stukken beter dan Almodovar `s travestietenfilms. Cillian Murphy is namelijk vrij briljant bezig als hoofdrolspeler en het smijten met energie blijft niet onopgemerkt. Ergens in deze film bevindt zich een mooi soort warmte die door de hele film heensluimert, waardoor je Patrick/Patricia het beste gunt in het leven. De muziek is niet mijn muziek maar vond ik qua tijdsgeest goed getroffen. Helaas blijft de kleurenpracht die je bij een modern sprookje als dit zou verwachten nogal achterwege, veel grauwe kleuren i.p.v. uitgesproken kleuren. Desondanks toch zeker een 3,5*

Grootste probleem was de niet voelbare dreiging die deze film toch wel probeerde uit te stralen. Alhoewel Joseph Gordon-Levitt weer goed acteert vond ik dat zijn personage te snel op het spoor was wie er met de verdwijning van zijn ex te maken hadden. Hierdoor spitste de vraag zich te snel eigenlijk alleen maar op het volgende: wie heeft haar uiteindelijk dan omgebracht of haar ertoe aangezet? Had in het begin best wat vager mogen blijven wie met haar verdwijning van doen hadden.

Verder wel ontzettend mooi gefilmd. Prachtige overbelichting af en toe en soms best wel interessante krachtmetingen tussen de hardnekkige ' self called detective ' en figuren die nooit het uiterste puntje van hun tong laten zien. Alleen bleef het allemaal net wat te klinisch. De beelden en de muziek waren uiterst verzorgd maar qua spanning kwam ik niet aan mijn trekken. Het oogde net wat te emotieloos allemaal. Veel strakke gezichten, die mij op meerdere fronten niets deden. 3,5*

Voor Lawrence of Arabia dat boordevol potentieel zat, maar waar het laatste uur zich liet omschrijven als een niet meer te redden rampenplan, maakte Lean een epos over gevangengenomen Britten die in Siam ( wat wij tegenwoordig kennen als Thailand ) onder de Japanners moesten dienen. Als Brit moet hem dit ongetwijfeld aan het hart zijn gegaan.

Lean baseert zijn film op een waargebeurde gebeurtenis, maar geeft de film overduidelijk zijn eigen draai mee. Zo hebben aan de dodenspoorlijn niet alleen maar Britten meegewerkt, onder hen ook vele Australiers en Nederlanders maar bv. ook andere gevangengenomen Aziaten. Bij mijn recente bezoek aan Thailand heb ik onder meer een van de 3 erevelden waar gesneuvelde soldaten werden (her)begraven bezocht: Kanchanaburi. Zo zijn er wel meer details op een andere manier tot uiting gebracht, maar storen doet het mij niet, aangezien deze film zich niet laat interpreteren als een documentaire.

Sterkste punt van The Bridge on the River Kwai is dat hij oorlog verafschuwd, zonder het nodige vuurwapengekletter. Zowat elke filmmaker pretendeert dat zijn oorlogsfilm een anti - oorlogspamflet is, maar ondertussen worden dezelfde oorlogsmechanismen wel ingezet om het publiek te amuseren. Om vervolgens als mosterd na de maaltijd nog even aan te stippen hoe vreselijk het allemaal wel niet geweest moet zijn. Terwijl de kijker zich voordien toch echt nog in een paintbalveld waande, waar voldoening werd gehaald bij het neerknallen van 'vijandige mensen'.

The Bridge on the River Kwai is echter niet volledig vrij gebleven van heroïek maar dat deert niet. Allereerst is daar Alec Guiness, die als kolonel Nicolson wel wat weg heeft van een stijfkoppig typetje ala John Cleese in Monty Python. De manier waarop hij ageert tegen oneerlijkheid en zijn streven om de Japanners de Geneefse conventie na te laten leven, zorgen dankzij zijn onverwrongen Engelse accent en stiptheid echter voor de benodigde humor.

De film steunt sowieso op ijzersterk acteerwerk van 3 hoofdpersonages die elk vanuit hun eigen visie handelen. Zo mag het onwaarschijnbaar lijken dat kolonel Nicolson de strijd met kolonel Saito relatief ongeschonden doorkomt en een morele overwinning behaald. In ogenschouw genomen dat kolonel Saito ook maar een pion is in een bepaald systeem, maakt het allemaal heel wat meer behapbaar. William Holden vertolkt Shears, een Amerikaan die het oorlogvoeren als nutteloos ervaart en het machogedrag van de mannen om hem heen, relativeert op nuchtere wijze. Machogedrag is bij uitstek geschikt als je in het gezelschap van wat mooie vrouwen vertoeft, moet hij gedacht hebben.

De film kent veel bijzondere momenten. Denk aan de intrede van de nieuwe gevangengenomen troepen die het moreel hoog houden door een nummertje te fluiten of de betuiging van solidariteit van de manschappen aan kolonel Nicolson. Verder geinig om te zien hoe de manschappen zich aanvankelijk ontrekken aan hun werk en de kantjes er vanaf lopen door lekker te zwemmen of hoe de ziekenboog alle gebeurtenissen in het kamp gadeslaat en hun geroddel en geobserveer deed denken aan een stel roddelende dorpelingen.

De climax is ongekend spannend ondanks dat ik toch wel wist dat de brug opgeblazen zou worden. Erg ironisch om te zien hoe kolonel Nicolson de missie van de geallieerden bijna dwars weet te bomen. Camerawerk ook oogstrelende verwennerij! Net zo als de bewakers de mannen niet mogen zien, positioneert ook de camera zich op een verborgen plek waar hij het vlot vanaf de kant bespiedt. Lean toverde in Lawrence of Arabia al enkele prachtige plaatjes op het scherm van de woestijn. Voor het zover was zou hij zich eerst eens even de jungle meester maken! Het moet gezegd worden dat het decor waar de film zich afspeelt zich dan mag lenen voor mooie landschapsfotografie, hij doet het hem toch maar wel even hoor! Veel prachtige plaatjes van de brug bij schemering en ochtenddauw, maar ook die tocht door de jungle zag er adembenemend mooi uit en was minstens zo spannend als de voorafgaande ontwikkelingen in het kamp.

Kortom, schitterende avonturenfilm die verhaalt over een stel mensen met uiteenlopende belangen en die allen trachten te roeien met de riemen die ze hebben, in de voor hen vreemde omgeving. Dikke 4*

Innemende film,

Verhaal is simpel, maar wel sterk uitgewerkt. Het spelen met tijd maakt dat het einde van de film extra cru is. Daarnaast fijn, dat de film zich niet richt op zijlijntjes maar zich presenteert als een soort vluchtige vakantieliefde, volledig gespaard van relatieperikelen die je vaak ziet naarmate een stelletje verliefd is. De hoofdpersonages hunkeren naar elkaar, de uitstapjes die gemaakt worden ogen intens en dit geeft wat contrast met de dagelijkse sleur die het leven van een huisvrouw lijkt te beheersen. Gedurfd, gevat en daardoor gewoon vaak zeer komisch. Alle personages, tot aan de barvrouw toe brengen de stationshal en zijn omgeving tot leven.

Veel beter dan het overgewaardeerde Casablanca. 4*

Wel een boeiende film, vooral op het begin is het leuk om te zien hoe 2 cowboys nou naar elkaar toe groeien. Leuk omdat ze in het begin erg afstandelijk en op zichzelf zijn. Naarmate de film vordert worden de verhaallijnen echter minder onvoorspelbaar en draait de film alleen nog maar om de acceptatie van homo `s en hun problemen. Ik stoorde me er niet aan, alleen had het wel met wat meer pit gebracht mogen worden.

Ik vind het dan ook wel goed dat er films over dit soort onderwerpen worden gemaakt. Het is weer eens iets anders en draagt ook zeker bij aan het krijgen van empathische gevoelens met mensen die in de VS. niet zichzelf kunnen zijn.

Trouwens prachtige beelden, al die schapen en bergen! En die sprong in het water met als achtergrond de berg is ook erg mooi uitgewerkt. 3,5*

Erg grappig portret waarbij de vrouwen echt de show stelen. Ondanks hun wat weinige screentime, zijn ze allen een bepaalde richting uitgedreven. Sharon Stone en haar dochter zijn echt van die vrijzinnige types, zoals wel blijkt als Murray prompt met zijn neus op een poes wordt gedrukt. Echt lachen!

De andere vrouwen zijn spirituele, arrogante danwel agressieve, vol wrok gevulde gevallen. Niet genuanceerd in beeld gebracht, maar allen juist zeer uiteenlopend van elkaar, wat elke ontmoeting wel zo fris maakt. Bill Murray speelt ook eens een wat interessantere rol, waarbij zijn nors kijkende gezicht eigenlijk nauwelijks weet te ontdooien.

Met de uiteindelijke climax of het gebrek eraan had ik zeker vrede. Alhoewel het wat irrelevant is, denk ik dat die jongen aan het einde, gewoon zijn zoon was. Frisse film, die visueel wat te bieden heeft, maar zeker niet omdat ' de landschappen nou zo mooi zijn '. Daarom een dikke 3,5*

Nadat ik onlangs de The Man with the Movie Camera (1929) zag, was ik nogal onder de indruk van het hele visuele gebeuren. Sowieso beschikken Russische films vaak over een prachtige cinematografie en Bronenosets Potyomkin kan daarvan de trotse grondlegger genoemd worden!

Ik moest wel even in de film komen. Nadat we enkele beelden gezien hebben, gaat het scherm steeds even op zwart waarna vertaalt wordt wat er zich precies afspeelt op de beelden. Dit voelt vaak wat loos aan, aangezien het allemaal niet heel complex is wat er zich afspeelt op het schip. Gelukkig beginnen er steeds grotere gaten te gapen tussen beelden en uitleg, waardoor ik steeds beter in de film kwam.

Het hoofdstuk: De trappen van Odessa, is niet alleen dankzij de klassieke wandelwagenscene het meest interessant, maar ook dankzij de energieke manier waarop Eisenstein een volksoproer gade weet te slaan. De andere hoofdstukken zijn ook boeiend genoeg, waarbij veel te genieten viel op het visuele vlak. De muziek was ook best fraai eigenlijk. 3,5*

Een geinige film, al ben ik 3 weken nadat ik de film gezien heb alweer zowat alle scenes vergeten. De cabaretsscenes weten nog wel te beklijven net zoals het onverwurmbare, grillige karakter van Bronson. De muziek staat mij bij als vrij goed, op visueel vlak ben ik ook zeker aardig bediend en ik heb toch ook zeker een flink aantal keren mogen grinniken om de humor in deze film. 3,5*

Edit: Die scene in het gekkenhuis(?) komt plotseling bovendrijven waar Bronson op een compleet fout nummer helemaal sufgespoten deel uit maakt van een intiem feestje. Wat een geniale scene was dat!

Fijne Kitano weer,

Typische Kitano ook, die met veel gevoel voor humor zijn verhaal vormgeeft. Hilarische momenten zijn de eenzijdige visie waarmee Kitano naar Amerika afreist en enkel het woordje oorlog in zijn vocabulair lijkt te hebben, de stilte die valt als hij geconfronteerd wordt met iemand waar hij een akkefietje mee had en zich nu verschuilt achter de theorie: alle Japanners zien er hetzelfde uit. Verder speelt Kitano weer naar hartelust spelletjes, zoals wij van hem gewend zijn. Een moment om in te lijsten was het spel: komen er meer vrouwen of mannen langslopen? Waarop Kitano zijn vriendin telkens liet opdraven, constant vrolijk huppelend niet wetende dat ze van boven aanschouwd werd. Maar ook die wannabe - basketballer die geen bal kreeg en anderen daarom maar onder hun kont schopte, oogde grappig.

Naast humor, veel geweld. Het verhaal kwam in het begin net wat te chaotisch over, maar kreeg meer gestalte nadat Kitano in L.A. was aangekomen. Beetje jammer dat de situatie in Japan soms werd belicht. Vond het geen toegevoegde waarde hebben, omdat het slechts was om bepaalde plotelementen te verklaren. Vond het plot niet veel waard, gelukkig zoomde Kitano er ook niet veel op in, getuigen de momenten waarop de tijd met grappige, niet ter zake doende dingen werd bedreven.

Enige subtiliteit mist de film wel. Poëtisch wil de film niet worden, i.t.t. inderdaad Sonatine waarin dit wel het geval is. Alhoewel de film wel degelijk in beeld brengt wie er zich achter de yakuza `s bevinden. Mooiste voorbeeld daarvan was de band die ontstond tussen Kitano en Denny. De muziek was aardig maar ook zeker niet het sterkste punt. Het beste was de dosis humor en natuurlijk de vele actiemomenten die deze film opsieren. O.a. een schitterende nachtelijke shoot - out! 4*

De 1ste 3 minuten viel ik nou niet gelijk met mijn neus in de boter. Op het beeldscherm denderden een hoop motoren achter elkaar aan op een zandcircuit, los van het feit dat ik dacht dat ik in een verkeerde film terecht was gekomen, vond ik de registratie van de motorrace van een bedroevend laag niveau. De camera schokte maar wat heen en weer, de beelden oogden niet scherp......Kortom een vreselijk amateuristische bedoeling, om de gemoedstoestand van Bud Clay te vangen?

Bijna de hele film bleek van hetzelfde amateuristische niveau te zijn. Ik kan mij best onder laten dompelen bij een rustige autoscene, mits er iets van goede muziek onder geprojecteerd is èn er ook nog wat moois te zien valt. The Brown Bunny bleek slechts op een paar momenten een mooie film te zijn. Bv. de scenes op de zoutvlakte waren mooi gefilmd en de afwikkeling van het verhaal was nog wel te doen.

Een trage, saaie ( man, wat wordt er weinig gesproken in deze film, normaal ervaar ik zoiets nog wel eens als rustgevend, maar hier versterkte het de saaiheid van de film alleen maar ) en lelijke film zonder een ( oprechte ) ziel, die alles aan het einde even snel recht wil breien, maar een ziel laat zich niet zo snel vormen! Een kleine 2*

Beroepsmilitair gaat naar Afghanistan, komt natuurlijk terug met een ernstig trauma, wil zich ook niet laten helpen omdat hij alles opkropt . Ai, ai, ai. Van enige originaliteit moet deze film het niet hebben. Gedurende de film heb ik mij er regelmatig aan gestoord, ik heb het wel een beetje gehad met dat soort films eigenlijk.

Toch, was daar ineens een omslagpunt in mijn denken over deze film. Het was allemaal wat dramatisch aangezet, maar ineens begreep ik de essentie van de filmmaker. Hoeveel pijn moet je wel niet lijden als iedereen in jouw omgeving lol maakt en jijzelf daar geestelijk niet meer deel van uitmaakt. Hoe moet het wel niet zijn als je persoonlijkheid plaatsgemaakt heeft voor een leven waarin je niet meer kunt genieten. Je ziet de grond langzaam onder je wegzakken. Ik had weinig sympathie voor Michael overigens, die deelde ik vooral met de aandoenlijke kinderen en de levenslustige vrouw van Michael. Prachtrol! Wie was Michael wel niet om te zeggen dat zij niet meer lol in het leven mochten hebben? Alleen omdat er in andere landen oorlog heersten? De Westerse mensen zijn egoïstisch - hypothese werd weer eens op ons losgelaten.

Toch werd ik, absoluut geen drama liefhebber meegetrokken in het leed van de familie. Met name de climax was heftig, wat mij betreft had het gelijk afgelopen mogen zijn. Ik trok het dramatische gebeuren, omdat de film evenvaak luchtig van toon was. Hoogtepunt was inderdaad het verjaardagsfeestje van Camillia Erg grappig. Daarnaast bevat de film soms ook best aardige shots, vooral op het begin en aan het einde van de film. De muziek is vooral van het steeds maar van het herhalende soort, maar wel effectief. Hij spookt immers nog steeds door mijn hoofd.

Redelijk goede film dus die het vooral van zijn wat filosofische boodschap moet hebben, als die je niet pakt dan zullen de storende elementen waarschijnlijk overheersen. Kleine 4*