Opinions

Rauw!

Zeker een interessante film over enkele Deense gedetineerden die elkaar naar het leven staan. Uiteindelijk schiet deze film op alle vlakken net wat te kort om een echte topper te zijn ( op visueel vlak nogal saai, qua verhaal enigzins voorspelbaar, qua verschrikkingen zeker niet mis maar ik heb ergere dingen in films gezien ). Daar staat dan weer tegenover dat de film wel constant boeiend is om te volgen. En inderdaad de Deense evenknie van Un Prophète. Een 3,5*

Natuurlijk verschrikkelijk wat zich er heeft afgespeeld in Australie met de Aboriginales. The lost generation, moet zich behoorlijk verlaten, onbegrepen maar vooral ongemakkelijk hebben gevoeld zo plots tussen 2 culturen in. Dat er mensen waren die serieus dachten dat dit tot een oplossing zou leiden gaat mijn petje ook te boven!

Deze film is zeker effectief in het laten zien dat de beslissing van de overheid veel gevolgen heeft gehad voor een aanvankelijk gelukkige familie. In tegenstelling tot het vrouwenvolk waarmee ik de film toendertijd op de bank bekeek viel ik niet in slaap of bleef ik er niet verontwaardigd schande van spreken hoe mensontwaardig het allemaal wel niet moet zijn geweest. Slechts een moment greep de film mij echt naar de keel, het einde waar duidelijk werd dat de 2 zussen het door een geintje van de overheid hun hele leven hadden moeten doen zonder hun andere zus. Iets dat extra versterkt werd doordat de vrouwen hun leven er inmiddels al grotendeels op hadden zitten.

De ontsnapping zelf was aardig om te volgen, maar vrij beroerd qua spanning, muziek of landschapsfotografie. Ik lees dat veel mensen de film standaard danwel wat meer op een televisiefilm vinden lijken en sluit mij daar graag bij aan. Het is wel een erg rechtlijnige waargebeurde film, die nauwelijks lijkt te proberen om zijn kijkers in te pakken mochten ze niet zo meeleven met de 3 vrouwelijke hoofdrolspeelsters. 2,5*

Het begint wel leuk, een beetje naar wat konijnen kijken in combinatie met een constante creepy sound op de achtergrond. De droge humor van de konijnen werkte dan wel mee aan de sfeer maar zorgde nooit voor een daadwerkelijke creepy sfeer. Vooral heel abstract allemaal. Het moment dat Naomi Watts zegt dat het kwart voor elf ( meen ik ) is en als reactie krijgt dat het dan al donker is , werkt humor in de hand. Telkens weer van dit soort opmerkingen.

Toch deed het mij allemaal niet zo heel veel. Na een tijdje heb je het allemaal wel gezien en blijven de dingen zich maar herhalen. Het einde, was dan wel weer goed gevonden. Een enorm contrast met het begin. Maar toch, echt serieus is dit allemaal niet te nemen. Het is vooral eentonig allemaal. Nauwelijks cameramoves en mooie decors.

En dat klappen tussendoor? Dat werkte vooral op de lachspieren. Ik zie er trouwens nog wel een boodschap in. Namelijk dat het publiek te commercieel is ingesteld en naar de pijpen van de tv baas danst. Ze moeten klappen op de meest onzinnige momenten, ze zijn makkelijk beïnvloedbaar. Iets wat Lynch duidelijk niet wil zijn. Originaliteit kun je hem niet ontzeggen. 3*

Gelukkig werd er hier al een vergelijking met Festen gemaakt want dat was precies waar ik aan dacht na al die familaire beslommeringen compleet met ( brave danwel ongemakkelijke ) vernederende speeches tijdens diners.

De film mag dan niet alle problemen eendimensionaal op een grote hoop gooien waardoor de film niet bezwijkt aan vals sentiment om maar zoveel mogelijk drama aan de kijker te introduceren. De film is toch allesbehalve overtuigend. Neem nou dat moment dat pa de afwasmachine z.s.m. probeert te vullen, frisse insteek!, vervolgens ergens aan herinnerd wordt om uiteindelijk af te druipen. Ik heb zo ongelofelijk schoon genoeg van dat soort momenten, dat ik hem het liefste nog een trap onder zijn reet na wou verkopen. Moet ik daar nou door geraakt worden? Ik vond de acteerprestaties dus allesbehalve overtuigend of het nou de fysieke ruzie tussen Kym en haar moeder betrof of de zoveelste kunstmatig gefabriceerde zogenaamde ongemakkelijke blik. Hathaway vond ik echt stuitend irritant, ik had constant zoiets van: je verdient het ook allemaal niet loeder! Haar tederheid ( of haar ziel ) heb ik nergens kunnen ontdekken, het bleef voor mij gewoon de zoveelste afkickpatient.

Cinematografisch en muzikaal is het trouwens ook van het allerbelabberdste niveau dat ik gewend ben. Wat al helemaal opvalt als alle redelijk brave dialogen maar de revue blijven passeren. Had nooit echt een gevoel van medelijden, compassie of wat dan ook voor wie dan ook. Kym en Rachel kunnen mij gestolen worden. Wel positief was het einde waar de wond uiteindelijk dus niet geheeld wordt , alleen was ik toen al eenmaal in een gemoedstoestand dat ik het maar voor kennisgeving aannam.

Festen is veel sarcastischer qua toonzetting. Daarom superieur aan deze film . 2*

Begrijp niet wat men zo geweldig vindt aan deze film.

Toegegeven, de film kent wat aardige momenten. Maar niet van zo ` aard om gelijk zo hoog van een film op te geven. Waarschijnlijk gewoon deel 2 uit een ellenlange reeks ( zo zou later blijken ) van Scorsese houdt DeNiro van het straat project.

Het begin is nog wel aardig. De zwart - wit fotografie oogt soms verrekte mooi. Soms zelfs sensueel, als het toekomstige liefje van The Pussy Bull met haar voeten door het water strijkt.

De momenten waarop Scorsese kleur gebruikt pakken ook aardig uit. De gekleurde beelden geven een gelukkige periode uit Pussy Bull `s leven aan. Overigens ook later gebruikt in Scarface, bijna precies dezelfde structuur: trouwen - muziekje eronder - wat leuke dingetjes ondernemen voor de camera zonder je smoelwerk op elkaar te houden. Om daarna te vervallen in ellende. Fataal voor Raging Bull zijn de gevechten die vaak gespaard zijn van enige dynamiek. En als er al niet zoveel wordt gevochten, direct na het openingsgevecht immers, duurt het zelfs bijna 30 minuten eer er weer gevochten wordt, valt er niet al teveel te beleven. Niet dat het saai is om te volgen, maar goede cinema is voor mij duidelijk wat anders dan Pesci aanschouwen die weer een trucje opvoert die ik hem al vaker op heb zien voeren.

Helaas overtuigd Robert DeNiro ook niet. Vond hem geen charisma uitstralen oftewel een inwisselbare rol spelen. Daarnaast was zijn karakterrol er ook niet een die mij, getuige het gebruik van het woordje The Pussy Bull, angst inboezemde.

Scorsese behoort absoluut niet tot de grote der regisseurs. Taxi Driver was een vreselijk gedrocht. Dit was al heel wat beter, maar grootste filmmomenten kan ik er ook niet in ontdekken. Zo vond ik het begin waarin hij tegen de lucht staat te boksen, lachwekkend slecht. Maar dat kan ook mede komen, dankzij de vreselijke muziek.

De film krijgt wel een voldoende, want vervelen deed het niet. Daarnaast kent de film gelukkig wel positieve eigenschappen. Alleen echt memorabel werd het niet. Gewoon een karakterstudie zoals zovelen. 3*

Laast weer gezien op televisie en alhoewel hij qua actie, zeker in het begin en het middenstuk vermakelijk blijft en na Jurassic Park en Duel tot het beste van Spielberg behoort heb ik mij nu wel behoorlijk geïrriteerd aan de wel erg slechte, gedateerde muziek in deze film. Toch nog steeds een kleine 4* En mij snel eens wagen aan zijn andere jaren `80 Indiana Jones films.

Dit was nou typisch zo `n filmpje dat nooit saai wordt maar ook nergens de middelmaat ontstijgt voor mij. Dustin Hoffman zet wel een goede rol neer als autistische patiënt. Maar echte hectische scènes rondom zijn persoontje blijven helaas uit. Ik heb in een werkplaats voor gehandicapten stage gelopen en soms flipten ze echt behoorlijk uit de pan. Ook vond ik de conversaties die gevoerd werden af en toe behoorlijk simpel maar toch leuk dat er wel progressie in te bespeuren was.

Wel leuk ook dat Tom Cruise gebruik maakt van de gave van Dustin Hoffman.

Tel daarbij op het nummer: The Scatterings of Africa, een feest van herkenning voor mij! En de mooie, steeds terugkerende muziek als de broers in de auto zitten brengen het geheel tot een dikverdiende 3*

Ik had mij veel meer van een herziening voorgesteld. De motorrijder is een leuke vondst maar daar wordt te weinig mee gedaan. De focus ligt teveel op John Goodman en zijn maat die gewoon niet grappig zijn omdat zij voor een geslaagd Coen - personage veel te gewoontjes zijn. Hun enige geslaagde moment was toen zij de ontvoerde baby bij het tanksatation achterlieten.

Nicolas Cage begint mij net zo als bij bovenstaande spreker steeds meer tegen te staan. Zijn suffige, naar recidivisme neigende gedrag hier kon mij soms weinig boeien. Holly Hunter was beter op dreef omdat zij soms even lekker kon keffen, maar uiteindelijk eindigt het allemaal veel te braaf. Raising Arizona is een gepasseerd station, dat ik bij deze nomineer tot hun minste film tot dusver. Ben benieuwd wat de andere Coens ' op Fargo en The Big Lebowski na dan ' die ik nog steeds met een steeds groter plezier bekijk, gaan doen bij herziening. 4* - 1* = 3*

Er worden een hoop mensen neergemaaid, maar wel op een behoorlijk eentonige manier waardoor ik er slaap van kreeg. De film weet nauwelijks te variëren en is nergens enerverend of grappig dankzij zelfspot. Daarbij valt Sylvester Stallone zowel als acteur als actieregisseur door de mand in deze actiefilm voor beginners. 2*

Het is lang geleden dat ik een film zag die zo `n inktzwart negatief personage op het scherm weet te toveren. De hoofdrolspeler is van top tot teen gevuld met haat en is afgestompt van alles en iedereen. Zijn wraakexpeditie is hoe gek het ook moge zijn vermakelijk om te aanschouwen omdat hij bol staat van de zwarte humor en er is geen plaats voor mededogen voor de slachtoffers, het heeft allemaal wat weg van een computerspel. Hierin schuilt tevens de zwakte van de film, het is allemaal leuk voor zolang het duurt inclusief een waardig einde, maar uiteindelijk doet het helemaal niets met mij. De actie vond ik ook nogal eenzijdig, omdat zomaar wat mensen neermaaien al gauw gaat lijken op voorgaande scenes. Het camerawerk was ongecontroleerd en slordig, in actiescenes is een bewegende camera een pré maar als men in rustige, observerende scenes licht heen en weer blijft schommelen met zo `n ding zonder een richting op te bewegen oogt het gewoon amateuristisch, alsof de cameraman zijn Parkinson pil vergeten was. Een 3,5*

Vooraf had ik werkelijk geen enkele indicatie waar ik dit mee moest vergelijken. Gebeurt trouwens wel vaker als ik een Aziatische film kijk. Verwachtingspatronen had ik wel, maar durfde ik niet te laten overheersen. Uiteindelijk ben ik gewoon achterover gaan zitten en heb ik mij laten verrassen door een film die wars is van alle filmregeltjes. De beeldenstromen kwamen als een verfrissende douche over mij heen. Surreëel, vervreemdend, kleurrijk, beangstigend, deze film is het allemaal. Je moet er alleen wel voor open staan. Laat je meevoeren door de vlotte editing en de daaraan gekoppelde bevreemdende geluiden en beeldenpracht.

Het 1ste filmpje was weird. Je krijgt beelden te zien van een naakte man die wat acties onderneemt. Vreemde acties, niet verklaarbaar. Vandaar ook het ontbreken van muziek. De muziek zou in zo `n situatie alleen maar een bepaalde stemming opwekken ( vrolijk, triest etc. ), nu blijft alles open. Maar vreemd is het wel.

Het 2de filmpje was ook interessant, met name het contrast tussen vlot aan elkaar gemonteerde beelden onder begeleiding van een geluid. Dat zich het beste laat omschrijven als die van een voorbijrazende straaljager. En anderzijds de rust, de klassieke muziek en de prachtige kleuren. Verder ook wat meer dialoog in dit verhaal, dit oogt net even wat minder.

Het 3de filmpje is geweldig. Machtig mooie shots! Nog nooit zag horror er zo prachtig uit. Ook zeer functioneel trouwens. Wie in zo `n situatie op de grond zou liggen zou ook niet meer alles helder kunnen registreren. Geweldige aanblik als de man, zijn vrouw boven hem ziet opdoemen in de meest schitterende kleuren: blauw en paars. Daarnaast kleurt alles soms ineens rood of groen. De muziek past bij het lugubere sfeertje dat er heerst. Goede motivatie van madame om haar man te beschermen tegen de oorlog .

Het laatste filmpje is weer wat rustiger. Hij put vooral veel sfeer uit aardige decors en prachtmuziek. Jammer, dat de beeldenstromen en stilstaande shots wat werden teruggedrongen. De ontknoping mocht er dan wel weer wezen!

Lijkt mij typisch een filmpje die je kan blijven zien. Nergens mee vergelijkbaar. Veel aandacht voor de vorm, de verhaaltjes worden vooral dankzij de prachtige vormgeving nog effectiever uiteengezet. 4,5*

Redelijke Kurosawa,

Viel mij uiteindelijk mee in vergelijking met de trailer die mij vooral veel kitcherige kleuren leek te beloven. In het begin duurt het even voordat de film op gang komt, maar eenmaal onderweg onstaat er een boeiend schouwspel waarin een vader de macht over zijn zonen sneller af ziet brokkelen dan hij vooraf had gedacht en hij uiteindelijk veroordeeld lijkt om wat rond te zwerven in het gezelschap van een nar die hem op een entertainende manier zijn voorspellingen en gedachtengangen mededeelt. Het moment waarop ' The Lord ' afglijdt en uiteindelijk tijdelijk onderdak vindt bij iemand die hij in zijn jeugdige jaren nog ernstig letsel op zowel geestelijk als fysiek niveau heeft toegebracht is confronterend en plaatst onuitgesproken vraagtekens bij het nut van oorlog voeren.

Ondertussen woedt er dus ook volop oorlog en zien wij velen manschappen het tegen elkaar opnemen. Tig paarden draven achter elkaar aan tijdens een rivieroversteek, kolossale veldslagen lijken zich aan te dienen en ondertussen wordt het hoofd van menigeen gek gemaakt omdat het thuisfront manipuleert en zijn of haar eigen hachje probeert te redden. Echt visueel mooi wordt het echter nooit omdat de kleuren net wat te flets zijn en de technieken die Kurosawa hier toepast vaak al achterhaald zijn. Zo moest ik meerdere malen denken aan Xing Xiong. Hier bijna een identieke situatie als wat mensen hun huis proberen te verdedigen en bestookt worden met pijlen en een eveneens oude man wat stoicijns blijft zitten. Hoogtepunt was een typische Kurosawa scene. Een soort variant van een trucje dat hij in The Seven Samurai (1954) ook al uithaalde. Langzaam een gigantische meerderheid op een slimme manier uitdunnen. Prachtig hoe al die soldaten zich achter elkaar met hun geweer in het bos hadden verschanst en tegelijk vuurden. 3,5*

Lekker zooitje film bij elkaar,

Nationalistische gevoelens die de kop opsteken als wat Serven wat gezochte hinder ondervinden van ' de Kroaten '. Het land gaat naar de kloten en aangezien de heer des huizes het leger net misliep door een ongelukkige samenloop van omstandigheden kuurt hij zich maar wat uit op zijn omgeving.

Oma `s die enorm geliefd zijn omdat ze heel tolerant of heel dement zijn. In ieder geval, een vrijbrief voor jongeren om onophoudelijk met drugs te experimenteren. Oma is het meest coole personage dat deze film siert. Van een generatiekloof lijkt geen sprake, alles kan bij en met oma. Gewapend met snel ontblote lippen en een ei struint ze vrolijk rond.

' Gekke ' Kraut ( Svaba ) wiens gezicht mij net wat teveel het gevoel gaf of ik naar een plastic pop aan het kijken was i.p.v. naar een harde crimineel. De momenten waarop Pinki en Kraut in de leer gingen bij een steeds meer op oude roem terende gangster leverden wel wat humor op. Het moment waarop beiden echter besloten om voor zichzelf te beginnen en nou, niet gelijk een hele professionele indruk maakten ten tijden van hun 1ste moord in het zwembad was de grappigste scene van de film.

Verder flink wat verwijzingen naar andere films waaronder hele opzichtige zoals die scene waarin Pinki en Kraut zich als een ware Tony Montana wanen in een zonachtig gekleurd kantoor. De film begon fris, maar richting het einde werd het allemaal wat grimmiger. De komische insteek miste ik soms een beetje en dat nou juist de Kroaat hen om wilde leggen was niet alleen voorspelbaar, maar gewoon te flauw om grappig te zijn. Toch heb ik zeker van deze film genoten, ook dankzij een fraaie, doordreunende soundtrack en wat lekker hysterische beelden die perfect strookte bij het vaak chaotische sfeertje. Kleine 4*

Met de cameravoering zit het in deze film dik in orde. Neem nou het moment dat Tajumaru over een sloot heen gelegen boomstam loopt, de camera filmt dit niet vanaf een normaal aanzicht maar van onderaf waardoor Tajumaru `s imposante lichaam nog meer gestalte krijgt. Verder vond ik de vele shots van de eindeloze regen ook prachtig. Een goed moment voor een verhaal. De vertelstructuur van de film is interessant, doordat de hoofdpersonen telkens verschillende kanten belichten van telkens weer dezelfde moord, alleen dan met andere details en dialogen. Tot het einde blijft het spannend wat er zich nou precies heeft afgespeeld. En zelfs dan is het nog allemaal even helder, meerdere interpretaties blijven mogelijk . Knap, voor die tijd dat een film zo meerdemensionaal aandoet.

Bovendien vond ik de boodschap die de film brengt subtiel verwerkt, de film lijkt immers alleen om het ontcijferen van een moordzaak te gaan maar heeft meerdere troeven achter de hand. Na gezien te hebben hoe iedereen om de waarheid heen draait kun je inderdaad concluderen dat veel mensen geneigd zijn om eerst hun eigen hachje te redden .

Ik vond Tajumaru trouwens briljant in zijn rol, prachtig hoe hij karakter vorm weet te geven aan meerdere emoties: Dan weer schuw, dan weer een geweldenaar, dan een ( sadistische ) man met gevoel voor humor en dan weer een romanticus. Net wat minder interessant dan Tengoku No Jigoku. 4*

Super leuke film, ik heb veel gelachen vooral om John Cleese en zijn maffe gokspelletjes, Whoopi Goldberg en Cuba Gooding Jr. `s desperate housewives. De film bleef boeien ( vooral de helikopterscenè was geinig, zo `n vrouw zou ik zeker niet bedriegen! ) en het bleef tot het laatste erg spannend wie er zou gaan winnen! ****

Gelukkig toch in de avond gezien,

Pixar was de laatste tijd wat de weg kwijt. En nou belooft een volgende film over een lelijk geanimeerde robot met gevoelens nou niet gelijk veel beterschap, deze film was gelukkig vooral lekker genieten aan de hand van vaak prachtige animatie.

Een Pixar film waarin eens wat aandacht besteedt wordt aan de achtergronden. Prachtige sfeerschetsen van Parijs, maar ook veel komische scènes in de keuken.

De film hamert inderdaad soms wel wat veel op het `geloof in jezelf gebeuren `. En alhoewel dat alleszins subtiel gebracht wordt oogt het allemaal wel schattig. Niet zozeer veel empathie jegens de onhandige jongen die je wel vaker tegenkomt. Maar wel richting Remy. Erg levendig, creatief, grappig ratje. Een rat zag er ook nog nooit zo aandoenlijk uit. Geeft veel meerwaarde aan de film.

Brad Bird blijkt dus het lichtpuntje bij Pixar. Na het geweldige The Incredibles levert hij weer een knappe prestatie af. Geen moment van verveling gekend dankzij fraaie decors, enkele kleurrijke personages en grappige woordspelletjes. Verder ook passende muziek, die je temidden van alle ingrediënten doen wanen in een echte Franse keuken. Bird mag alleen wat meer accent leggen op het in beeld brengen van wat omgevingsbeelden, dat gaat hem immers bijzonder goed af. En ik zie dat wat liever dan beelden van een niet bestaande stem die in het hoofd van Remy zegt dat hij in zichzelf moet geloven.

Ik kwam wel met een warm gevoel naar buiten, mooi einde! Voor nu een dikke 4* Misschien ooit nog eens meer.

Ik heb een paar jaar droog gestaan als het op Alfred Hitchcock films aankomt, dus was ik blij verrast dat Rebecca een van zijn betere films bleek te zijn.....

Rondom het verhaal hing een constante sfeer van argwaan. De film was kneiterspannend, dankzij een meer dan geslaagde rol van de haast bezetene huishoudster Mrs. Danvers. Ik heb Hitchcock nog nooit kunnen betrappen op ècht mooi camerawerk in zijn latere films, maar in Rebecca toont hij zich een bekwaam meester in de zwart - wit fotografie, met veel gevoel voor compositie en zelfs sfeer, hoogtepunt: de huishoudster die in een zwart gewaad voor het maagdelijk, witte gordijn opduikt!

De autoscenes had Hitchcock beter uit zijn film weg kunnen laten, aangezien de man nog nooit een fatsoenlijke autoscene heeft weten te filmen. Een 3,5*

Ik was totaal niet onder de indruk van de acteerprestaties. Slechts James Dean steekt er nog enigzins bovenuit al vind ik hem ouder lijken dan hij moet voorstellen, maar dat gedoe met Plato ( wat een personage! ) was een lachertje. De film kijkt trouwens goed weg, maar gaat gebukt onder ongeloofwaardigheden binnen het plot. De auto 'afrekening' was een van de mooiste scenes die de film te bieden had qua spektakel, qua drama liet het mij namelijk volledig koud. ln de jaren `50 was deze film misschien een mijlpaal in het genre jeugddrama, maar ondertussen zijn er natuurlijk veel betere jongeren - worstelen - met - opgroeien - films gemaakt. Een 3*

P.s. Ik vond de film bij momenten ook ontzettend theatraal aandoen. Ik lees dat mensen deze film een goed tijdsbeeld vinden geven, maar vrouwen die de dienst uitmaken en de vader van Jim Stark, die met een keukenschort in de keuken te vinden is, lijken mij nou niet echt representatief voor de jaren `50 te zijn.

De straten van Kopenhagen worden op een dromerige, abundante wijze in beeld gebracht. Boe besteedt veel aandacht aan de stilering van zijn film, zowel qua beeld als qua script. Dit leidt o.m. tot contexten die op de Griekse mythologie geïnspireerd zijn, zo zijn de scene waar Alex richting de onderwereld rent en de achtervolgingsscene beeldschoon uitgewerkt.

De film speelt ook op een frivole manier met het medium film. Op grootse wijze raak je verslingerd aan Alex passionele liefdesleven terwijl het allemaal niet echt gebeurt. De film probeert je op het verkeerde been te zetten door stukken uit het geschreven boek letterlijk op het beeldscherm te brengen waardoor de grens tussen realiteit en fictie op een magische manier vervaagd. Je bent ook zo bereid om te vergeten dat de hoofdpersoon in het begin alleen was, omdat je niet beter weet en zo meegaat in het verhaal.

De film heeft veel meer te bieden dan zijn constructie. De liefde wordt op een zeer speelse manier afgetast en beleefd. De cinematografie, de muziek en enkele geweldige scenes maken van Reconstruction een topfilm om niet snel te vergeten. Mijn herziening is opperbest bevallen! Dikke 4,5*

François Ozon is voor menigeen ''het wonderkind van de Franse cinema''. Ik kon vooral zijn eigenzinnigheid waarderen die hij onder meer tentoonspreidde in: Sitcom, Les Amants Criminals & 8 Femmes. De laatste jaren lijkt Ozon `s eigenzinnige geest zowat te zijn verdwenen, zo kon ik vrij weinig met Le Temps Qui Reste omdat Ozon er niet in slaagde om mij mee te laten leven met zijn hoofdrolspeler. Hetzelfde manco geldt voor deze film, ik vond het allemaal maar een kille bedoeling die achteloos langs mee heen ging. De film is zeker niet slecht gemaakt, maar voelt zeker voor Ozon `s doen, teveel aan als 13 in een dozijnwerk. Een 3*

Mijn 1ste kennismaking met Renoir valt hard tegen. Vooral in het begin was het teveel een aaneenschakeling van door elkaar heen converserende mensen, terwijl ik op visueel vlak nauwelijks onderhouden werd. Dat de jonge piloot bij zijn succes niet werd onthaald door zijn vriendin leverde nog wel even wat leuke chaos op, met als ultieme beloning de uiteindelijke uitnodiging voor de jachtpartij. De manier waarop hij zijn ' ticket tot paradise ' verkreeg door expres met zijn auto van de weg te geraken vond ik wat ongeloofwaardig qua dramatiek.

Eenmaal de voorbereidingen op de konijnenjacht waren begonnen, werd het interessanter. De mannen gedroegen zich als echte ( Franse ) haantjes, met stoere praat. Ik vond dat onderling gebluf wel leuk, aangezien het de voorpret stevig vergrootte. Het optreden van die mensen die in spokenkostuums gehuld waren, betrof een van de weinige technisch - visuele hoogtepunten.

De strijd die erna volgde tussen de rich and the famous in het landhuis oogde al bij al een beetje mat, veel mensen die op de vlucht voor elkaar waren en weinig echte confrontaties. Daarbij vond ik de slapstick - elementen nogal vloeken met de cynische geaardheid van de film. Omdat het concept wel leuk was en het een aardig verhaaltje om eens gezien te hebben was, een kleine 3,5*

Aardige film die zijn sentiment lang buiten de deur weet te houden maar uiteindelijk toch struikelt dankzij een rechtszaak waarin alles eventjes wordt rechtgezet. Daarnaast was het beter geweest om sommige personen wat langer in de mythische zone te laten verkeren of niet uit de school te laten klappen.

Verder best wel een mooie film die gaat over het ver weg stoppen van verdriet. Inmens verdriet, dat weggestopt wordt. Wat zich uit in als een zombie over de straat heen bewegen, nauwelijks menselijk contact onderhouden en agressie als iemand dat ene pijnlijke onderwerp aansnijdt.

Visueel en muzikaal best aardig. Je voelt de rusteloosheid van Adam Sander `s personage, je voelt de vele uren die hij verslijt aan het doelloos spenderen van zijn tijd op de straat. Fijne humor af en toe. Vooral die stellige baliemedewerkster was grappig, maar ook de rechter was eens een keer lekker recht voor zijn raap.

Verder eens dat sommige subplotjes er wel wat bovenop liggen. Mij stoorde het echter niet zo. Behalve dan het moment dat Don Cheadle door toedoen van Sandler besloot om eens van zich af te bijten. Toen dacht ik echt, moet nou werkelijk elke verhaallijn op een positieve manier afsluiten? Vreselijk Hollywoodachtige manoeuvre.

Uiteindelijk wel een boeiende film, die een niet alledaags thema niet alledaags in weet te vullen. Soms best wel naturel. Jammer dat de film richting zijn einde wat ontspoord. 3,5*

Aardige verrassing!

Het verhaal stelt bijzonder weinig voor maar weet desondanks toch te amuseren. Het zijn echter de felle, oogpijnigende zwart - wit contrasten die de film een volledig unieke, authentieke look geven.

Onophoudelijk wisselen beide kleuren elkaar af of maken samen aanspraak op het hele scherm. Slechts enkele keren onderbroken door wat kleur of een ietwat bruinig beeld. Gelijk ook wat mindere momenten in de film.

Verder weinig te klagen. Alles is tot in de puntjes geanimeerd. De stad, de autowegen, de levensgrote uithangborden en met als hoogtepunt een woeste auto achtervolging tot op de koop toe. De muziek liet verder ook geen steken vallen. Het klonk allemaal bijzonder duister, iets wat de film in grote mate ondersteund en het simpele verhaal zelfs nog wat spanning mee weet te geven.

Optimaal gebruik gemaakt van het SF element. Beelden volgen elkaar soms op als voortvloeisel uit de scène daarvoor. Editing en camerawerk oogde dus lekker energiek. Een van de betere animatiefilms die ik de laatste tijd gezien heb. 4,5*

De 1ste 15 minuten had ik het idee naar de verkeerde film te kijken. Veel onboeiende relatieperikelen, gerelateerd aan een lelijk uitziende soap.

De functie van de soap blijkt later pas waardevol als je er zo achterkomt dat de voormalige vriendin van Alfred bedrogen is door haar vriend. Positief is ook dat de film meer dan genoeg uiteenlopende vriendendiensten in beeld brengt. Hierbij worden meerdere invalshoeken aangeboord, door niet alleen het positieve element hiervan te verkondigen. Net zo als ook bij het opstarten en uitbreiden van een ' eigen bedrijf ' zowel postieve als negatieve eigenschappen zitten. De negatieve kanten zijn gelukkig niet van een blijvend, zeurderige aard en worden snel afgewisseld met bv. een wat blij in beeld gebrachte vakantie in Mexico of het nemen van een stoombad.

De meest hilarische momenten waren voor mij toch wel de Nederlander die stiekem voor Der Manschaft was en Jan Diederik die samen met een vriend de goede oude tijd naar boven haalde en tijdens het ouwehoeren ineens over een naam kon vallen. De climax vond ik uiteindelijk best wel verfrissend, had eigenlijk een beetje verwacht dat Alfred nog terug in de armen van zijn vriendin zou worden gedreven. Een zwaar vermakelijke Nederlandse film die bij zijn originele uitgangspunt blijft en optimaal gebruik maakt van een goed scenario, dat bolstaat van verschillende typen mensen die op zoek zijn naar wat voor een vriend dan ook. 4*

Leuk script inderdaad,

De film begint ook lekker losjes. We vangen aan als 2 twintigers hun manuscript in de brievenbus willen stoppen. Lichte twijfel maakt zich meester van hen. Wat zouden de gevolgen van hun daad kunnen zijn? Waarna wij gelijk een fictief scenario voorgelegd krijgen waarin beiden bekende schrijvers worden. Met een fraai zwart - wit gefilmde opening, geinige splitscreenbeelden en een hoop onnozele maar fantasievol uitgewerkt ideetjes zet de film alvast de toon.

De echte wereld is hierna wat minder boeiend omdat een van beide vrienden wel heel snel in een depressie belandt. Wat blijkt? Via flashbacks krijgen we langzaam wat meer inzicht over hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Ondertussen dienen zich nog genoeg creatieve dingen aan en wordt de vriendschap tussen Phillip en Erik op een oprechte en frisse manier uitgewerkt. Dit betekent dat de problemen niet zomaar opgelost zijn en dat beiden elkaars steun soms echt nodig hebben en vaak ook aan elkaar verlenen, en dit zonder de nuance uit het oog te verliezen.

Een film die lekker wegkijkt en bij vlagen best grappig is. Met name de zwempartij met de vrienden was wel grappig, soms werken de andere vrienden wat kleine ergernissen op omdat sommige momenten er wat met de haren bijgesleept lijken te zijn. De openingsmuziek klonk bekend en hoorde ik volgens mij ook al in: Le Mepris (1963). De andere muziek is vooral hip, net zoals de visuele stijl best modern aanvoelt. Hier ook geen jongeren die zich constant terugtrekken als zij een probleem hebben maar er toch op uit proberen te gaan en contact blijven behouden met de maatschappij als het maar even kan. De ontwikkelingen tussen Phillip en zijn vriendin vond ik wat oncharismatisch aandoen. Vandaar een dikke 3,5*

Bovengemiddeld!

Zeker een interessante film. Een mooi begin en de scenes waarin Carol bevreesd over straat gaat met dreigende geluiden op de achtergrond geven als geen ander de chaotische gemoedstoestand van Carol weer. Aronofsky heeft voor zijn debuutfilm Pi vast goed naar deze film gekeken en er zijn voordeel mee gedaan. De scenes in de flat waar Carol last van waanbeelden heeft zijn op visueel gebied oogstrelend mooi, maar houden helaas maar enkele seconden aan. Dat heeft Aronofsky in Pi uiteraard veel beter aan weten te pakken.

Toch verdient Polanski wel een schouderklopje voor deze soms best vernuftige, soms zelfs abstracte film. Na The Ninth Gate zelfs de beste film van Polanski die ik heb mogen zien van hem. Een 3,5*

Na bijna 2 jaar weer eens herzien. Herinnerde mij immers niks meer van de muziek van deze film.

De visuele pracht viel mij nu veel meer op. Met name de verhaallijn rondom Sara Goldfarb vond ik indrukwekkend. Prachtig hoe Aronofsky erin slaagt om haar neer te zetten als aardig mens met idealen die geveld wordt door het stelstelmatig uithongeren van haarzelf. De psyche van haar geest wordt geweldig weergegeven. Angsten komen bovendrijven en voeren steeds meer de boventoon. De realistische wereld verandert langzaam aan in een surrealistische trip. En dat allemaal onder begeleiding van prachtmuziek. Al vond ik de soundtrack in Pi nog wat krachtiger.

De andere verhaallijn is wat dubbel. Sommige situaties waren deels nieuw voor mij, doordat zij wat vervaagd waren. Sterk zijn de momenten tussen Leto en Connelly. Beide zien hun toekomst langzaam uit beeld drijven. Richting het einde, vond ik de film net wat minder worden. Het richtte zich allemaal ineens wat meer op de gevolgen van een drugsverslaving. Terwijl eerder vooral een bepaalde geestestoestand werd uitgebeeld. Dit ervaarde ik zo, omdat er in deze verhaallijn uiteindelijk mensen van buitenaf Leto en zijn vriend kleineren. Ze worden beschimpt, we krijgen een niet zo smakelijk uitziende arm te zien en we zien een boor die zich een weg maant in een lichaam. Wellicht was de hoofdrolspeler in een bad trip beland, maar ik vond het net iets teveel van het goede. De gevolgen van drugsgebruik werden naar mijn mening te echt, waardoor de film toch wel een beetje naar het moralistische neigt op het einde bij deze verhaallijn. De afsluiting van de verhaallijn van Sara Goldfarb vond ik dan stukken subtieler. Daar maakte je vooral mee wat Sara onderging terwijl ik bij de andere verhaallijn op het einde meer onderving hoe andere mensen tegen drugsgebruik aan keken.

Beetje jammer van de wat wrange nasmaak. Verder gewoon een topfilm die bij herziening alleen maar sterker wordt. Uit mijn anonieme 4* lijstje gehaald en met stip gestegen naar een van de betere 4* `s. De film leunt dus tegen een 4,5* aan. Wellicht in de toekomst. De trailer van de film krijg ik bv. gewoon niet uit mijn hoofd, zo mooi.

Als ik 1 film ooit met totaal verkeerde verwachtingen inging dan was het deze Reservoir Dogs wel. Zo `n 4 jaar geleden struinde ik de top 250 af, op zoek naar actiefilms en vond in Reservoir Dogs al snel een niet te missen prent. Helaas kwam ik vrij bedrogen uit omdat de film zich zowat de godganse tijd op een plek afspeelde en mij daardoor nauwelijks kon bekoren.

Gisteren mijn dvd in de dvd speler geworpen en ik heb nu genoten van de onzindiscussie over Madonna waarbij filmliefhebber Tarantino het hoogste woord voerde. Goede keuze dat hij verder niet zo pontificaal in de film voorkomt, aangezien hij zelf ook wel weet dat je het acteerwerk beter aan gasten als Steve Buscemi, Harvey Keitel en co kunt overdragen.

Grootste pluspunt van de film is dat hij qua structuur lekker losjes is, waar ik mee bedoel dat Tarantino niet een hoofdstuk wijdt aan alle 6 de criminelen en dat de 3 mensen waar hij een hoofdstuk aan wijdt niet constant op audiëntie moeten komen bij hem op kantoor, maar dat we ook inzage krijgen in de voorbereiding van Mr. Orange op zijn undercovermissie.

Een film die niet verhaalt over de overval, maar juist de voorbereiding en de nasleep in beeld brengt en daar dankzij geweldig acteerwerk aan de hand van een volledig geschifte Mr. Blonde en de principiële Mr. Pink, die weigert om fooien te geven, goed in weet te slagen. De muziekkeus is een duidelijke meerwaarde voor deze film en maakt dat hèt Mr. Blonde moment zowel komisch als verontrustend is.

De eerste en de beste Tarantino film, die lekker vlot verstrijkt en die naast een hoop geslaagde scenes, geen scenes kent die afbreuk doen aan de film. Volledige ster erbovenop met kans op meer. 4*

Geni(t)ale herziening gehad en wat bleek? Valeria Golino is qua geslachtsorgaan en de 2 meloenen, die er geografisch gezien zo `n 30 cm boven zouden moeten liggen, prachtig bedeeld. En nou even zonder dollen. Werkelijk een prachtige vrouw die nogal erotisch geladen is en daar qua zwoele blik, stem en temperament aardig naar handelt. Naast het nodige erotisme wat er in de film voorkomt, blinkt de film toch vooral uit in het duo: beeldenpracht en de daarbij vergezelde ( ambient ) muziek. Verder gewoon onbeschrijfbaar om een film als deze te ondergaan.

De jonge hoofdrolspelers zijn allemaal gecast op en rondom de plaatselijke basisschool in Lampedusa en geven deze film dan ook een geheel eigen, authentieke sfeer mee. Het lijkt gewoon echt om hun dagelijkse leven te gaan, wat er zich allemaal afspeelt. De 1ste keer vond ik de film nog wat leegjes hier en daar, maar nu voelde ik het ritme van het Italiaanse leventje aldaar door mijn aderen stromen. Strijd, verlangen, humor, cultuur, mystiek en een ongrijpbare, ontroerende hoofdpersoon die qua thematiek: extreem blij, extreem droevig verwant is aan Skiki - Jitsu en qua beeldenpracht aan het eveneens hoogzomere Lucia y el Sexo. Verhoogd naar 4,5*

Bruut!

Stuitte geheel toevallig op deze film na het aanschouwen van Mandy, waar deze film warm werd aanbevolen. Blijkt hij ook nog een stevige tand beter te zijn!

De cinematografie is van hoog niveau, felle kleuren sieren het woestijnlandschap lekker op. Wat een gezeur trouwens van mensen hier over dat de film niet geloofwaardig is, mijn minste zorg bij een actiefilm. En het is ook geenszins de boodschap geweest van de regisseur, anders hadden we de film na een klein half uur al af kunnen vlaggen. De film behelst als geen ander het vreemde gevoel van plezier tijdens overlevingsdrang over te brengen; humor wordt afgewisseld met vlotte actie.

Het jachtseizoen is geopend en niemand zal gespaard worden. Rijke CEO jongens worden aardig in het nauw gedreven wat leidt tot hachelijke en lachwekkende taferelen. Compromisloos, gedurfd maar vooral een grote rush die resulteert in een spectaculaire bloedige finale tussen zichtbaar uitgeputte hoofdpersonages die hun ziel hebben gegeven voor deze heerlijke verrassing van een film.

Pretentieloos vermaak. 4,5* Dik verdiend!