Opinions

Gewoon een wat ' losse ' film met een te simpel verhaal, dat de lading niet dekt. Vooral jammer dat Statham niet op de vlucht sloeg en een samenwerking aanging met Avi en Zach. Had stukken leuker kunnen worden als meerdere mensen achter hem aanzaten, ook een stuk spannender trouwens.

Maar verder wel oke. Grootste pluspunt was de aparte montage. De manier waarop Statham van die trap afdonderde beleefde je dankzij die slow - motion trucages en die vervreemdende geluiden als ' in een waas '.De verschillende afzonderlijke kleurenfilters, ' in iedere kamer vaak een andere kleur ' maakten dat deze film prikkelend bleef om naar te kijken. De muziekkeuze vond ik wel geslaagd, juist omdat het allemaal niet zo ' classy ' was vond ik de meer kunstzinnige muziek een geinige uitwerking op al dat uitschot hebben. Fijn vertier, maar niets meer. 3,5*

Alhoewel de film niets nieuws bood, de beginscene in het tankstation vervelend was en het er op het einde allemaal niet meer zo toe deed, was de film uitermate vermakelijk om te aanschouwen.

Positief is dat de film het tempo er lekker in weet te houden. Al na 10 minuten heeft de auto er een extra luchter bij en heeft het hoofdpersonage kort kennis gemaakt met een schietgrage gek. In een omgeving waar je vreemd bent en opgejaagd wordt door iets of iemand met een pistool geldt het recht van de sterkste en kun je slechts 'even alles rustig laten bezinken', wat zorgt voor spektakel hier.

De film borduurt voort op het principe: De jager die zijn prooi geen moment rust gunt. Direct neveneffect hiervan is dat je constant op het puntje van je stoel zit omdat er vanuit elke hoek potentieel gevaar loert. De film ziet er knap uit en echt lijden onder slechte acteerprestaties van de mannelijke hoofdrolspeler doet het niet.

De climax zelf vond ik wat jammerlijk aangezien de daders bekend waren en de angel eigenlijk al wat uit de film werd gehaald nadat ze Bea hadden vermoord. Wie er uiteindelijk zou overleven vond ik niet zo bijster interessant al was die moord in die badkuip ondanks zijn voorspelbaarheidsgehalte nog wel leuk om te zien. Wat niet wegnam dat de rush door de film, die werd gekenmerkt door overlevingsinstinct versus de onzichtbare vijand, met alle spanning en giswerk die dit met zich meebracht, de film meer dan verdienstelijk maakte. 3,5*

Leuk bedacht!

Geinig idee om het ingeslapen zombie genre weer wat nieuw leven in te blazen. Het concept blijkt alleen wat beter te zijn dan de uitwerking, het begint allemaal fijn maar eenmaal een groepje achtervolgt wordt door een stel zombies mis je toch wel wat potentieel. De onthulling richting het einde van de film was wel goed in de film verwerkt trouwens. 3,5*

The One Ring vertelde mij eens dat ik Rio Bravo maar beter kon mijden aangezien westernclichés hier verheerlijkt zouden worden. Natuurlijk kleurt deze film zijn personages erg eenzijdig in en bestaat er geen twijfel over de vraag wie er nou goed en slecht is.Toch moet ik zeggen dat ik deze film op sommige momenten nog geen eens zo heel cliché vond.

Sterkste punt aan deze film is dat we het dagelijkse leven in een wat in slaap gesukkeld western stadje volgen en nauwelijks informatie van buiten het stadje gepresenteerd krijgen. Nadat men een grote vis heeft gevangen, is men zich ervan bewust dat er een dreigende onweerswolk boven hun hoofd hangt. Het is alleen niet duidelijk wanneer deze nou tot ontlading zal komen. Dit gegeven druist toch in tegen de westerns die ik zag waarin wij te zien krijgen hoe de boeven, vaak ergens in de bergen, plannen maken om een bankoverval of wat dan ook te plegen. Als kijker weet je daardoor gewoon al wat er komen gaat. Hier was dat dus niet het geval, omdat de film zich eigenlijk alleen richt op John Wayne of een van zijn werknemers.

Verder vond ik het allemaal ook wel meevallen met het machogedrag. Ik heb absoluut niets met starende mensen die alleen maar zogenaamd stoer uit hun ogen kijken, iets wat totaal niet strookt met hun kinderachtige en prehistorische kleding. Rio Bravo bevat naast enkele originele dingen wel genoeg clichés maar komt er mee weg omdat de film gewoon als puur amusement bedoeld lijkt en vaak een komische noot wist te raken bij mij. Dit laatste komt denk ik omdat de personages toch wel een bepaalde menselijkheid met zich meedroegen. Ik heb genoten van Stumpy `s gemopper als hij een gebrek aan erkenning ervoer en ik heb plezier beleefd aan de momenten waarop men met zijn vieren samengepakt zat en wat muziek maakten. Tevens bevat deze film ook een hoop actie tussen de humor door. Ietwat storend waren de lesjes die Wayne zijn medekompaan ' een vermaarde alcoholist ' wilde leren en de ' dit blijft een aandachtspunt bij westerns ' neppe locaties. De personages kwamen volledig tot leven, de omgeving toch niet helemaal, op enkele mooie shots bij het vallen van de dag na dan.

Oh, ja. En over de al dan niet ontbrekende chemie tussen John Wayne en die vrouw, heb ik zo mijn eigen visie. Een citaat van Oleg' uit Running Scared ' (2006):

Vermakelijke film van Howard Hawks. Een regisseur die in zijn films de nodige humor weet te stoppen. En dat bevalt mij vrij goed. Beste western tot dusver. 4*

Een prachtige film die volledig opgaat in de belevingswereld van enkele tieners en dit weet te visualiseren met enkele zeer doeltreffende scenes. De openingsscene, de scene met de elekriciteitsmast, de vakantieopnames, het meisje in het water, de schreeuwende jongen......Allemaal scenes om in te lijsten! De muziek in de film is in die zin aanstekelijk dat niet alleen de hoofdrolspeler de muziek van Lily Chou Chou weet te appreciëren. Naast de geslaagde muziek ook even een dikke pluim uitdelen aan Iwai die voor een visueel aantrekkelijke film zorgt, die voortdurend met overbelichting aan het spelen is. 4,5*

Interessante documentaire. In het begin maak je op een leuke manier kennis met de jongens en kom je nog eens voor een verrassing te staan. Ik wist bv. niet dat ze kermissen in Pakistan hadden!

De reis naar Afghanistan gaat vergezeld met mooie beelden en eenmaal aangekomen daar valt de film iets teveel in herhaling. Dan doel ik met name op de reis van de jongens in een vrachtwagen waarin een aantal mensen stikt/uitdroogd . Het schokte mij niet echt, omdat ik dit in eerdere film van Winterbottom ook al eens gezien had.

De overhoringen zijn op het begin nog wel om aan te horen maar op een gegeven moment wordt het steeds moeilijker om geconcentreerd te luisteren naar de verhalen van de jongens, die overigens wel op mijn sympathie konden rekenen. Met name het stuk in Guantanamo Bay in Cuba is niets nieuws, ik heb al vaker nieuws omtrent dit onderwerp gezien of gehoord. Daardoor heeft Winterbottom op mij niet het effect wat zo `n documentaire eigenlijk teweeg moet brengen: onwetende mensen informeren over de gang van zaken in Guantanamo Bay. Nee, ik vond het stukken interessanter om te zien hoe een groep vrienden ongewild ineens kan behoren tot de Taliban. 3,5*

Gelukkig stukken minder traag dan Death in Venice, dat komt met name doordat de ontwikkelingen rondom de 5 broers veel dynamischer zijn en voor mij ook stukken interessanter dan het relaas van een oude, perfectionistische man.

Deze film is menselijker, dat blijkt al gelijk. Dorpse moeder maakt bij haar aankomst in Milaan, zoals het echte Italianen betaamd, van haar hart geen moordkuil. Dit levert leuke cinema op waarbij er geen ruimte is voor compromissen. Ik vond het schitterend om te zien hoe liefdevol moeder haar kroost opvoedt. Ondanks dat iedereen zijn eigen problemen heeft, zijn de broers niet te beroerd om hun handen uit de mouwen te steken. Geweldig toen iedereen in zijn eigen tempo opstond om sneeuw te gaan ruimen.

Waar 5 jongens wonen, wordt niet alleen bedacht hoe je het snelste geld kunt verdienen maar ook wordt er volop over vrouwen gesproken. De 1ste kennismaking met Nadia is grappig. Ze is een fantastisch personage die tegen bijna alles en iedereen rebelleert. Daarnaast dient zij als grote inspiratiebron voor Simone. Super, hoe Visconti het hele gebeuren in de boksschool registreert. Ontwapening, ontroering, liefde, afgunst. Het had allemaal met de ring van doen.

De film diept met name Rocco en Simone, erg uit. Niets ergs aan. Als je de dagelijkse belevenissen van alle broers wilt filmen dan zou je aan 3 uur niet genoeg hebben gehad. De scène waarin Simone lucht krijgt van een mogelijke verhouding tussen Rocco en Nadia is geweldig . De manier waarop hij wraak neemt roept bij mij meerdere reacties op. geschoktheid en walging. Dat liefde diep kan zitten oké, maar ik vond het storend dat Simone dacht in complotten, als je na zoveel jaren nog niet over iemand heen bent, dan ben je voor mij gewoon een loser Tenminste wel, als je vervolgens zulke daden begaat.

De film riep bij mij dus emoties op, dat is bijna altijd goed.
Alleen hier niet, na verloop van tijd ging ik mij kapot ergeren aan de goedheid van Rocco, jegens zijn broer . Dat was gewoon niet geloofwaardig meer. Ik vond het gewoon stupide, hoe Rocco hem maar bleef steunen, zelfs na de schokkende mooi in beeld gebrachte moord op Nadia .

De film zou voor mij zoveel beter zijn geweest als Rocco gewoon een keer keihard zijn broer zou hebben laten vallen, hij had immers genoeg kansen gehad . Een volle punt aftrek voor een verschrikkelijk gedoogbeleid in deze film t.a.v. Simone 3,5*

Ik ga hier niet teveel woorden aan vuil maken, maar met RocknRolla maakt Ritchie zijn licht beschadigde reputatie ruimschoots goed. Het is allemaal niets nieuws onder de zon, maar het kijkt voortreffelijk fijn weg en het is soms zelfs zeer grappig. De actiescenes zijn geweldig en bovendien van een vrij divers niveau. De aankleding compenseert wat mij betreft gemakkelijk de tekortkomingen op het gebied van originaliteit, sterker nog de redelijk lineaire verhaallijn is een verademing na het onnodig gecompliceerde en storend ingewikkelde Revolver. Een 4*

Troep!

Het verhaal van Rocky, een arme sloeber met een óóóóóhhhhh zo goed hart stelt geen ene mallemoer voor. Sylvester Stallone is een bedenkelijk acteur, die bij voorkeur geliefd is bij mensen die zijn opgegroeid in de jaren `70/80. Bijna de godganse film loopt hij er bij als een veredelde clown cq travestiet, die pleister op zijn voorhoofd in het begin kon echt niet.

Om nog maar te zwijgen van Sylvester Stallone `s schrijftalent. Het is nogal een paradox om een verlegen meisje een winkel te laten runnen, aangezien je daarvoor toch wel over een vlotte babel moet beschikken. De film is binnen zijn eigen context ook nergens enigzins geloofwaardig: de eerste de beste sloeber, mag aantreden in de grote finale. Als je Stallone vraagt hoe de weg er naar toe verliep, moet hij het antwoord volledig schuldig blijven omdat hij nou eenmaal dom is zoals hij zelf al aangeeft in de film. Stallone hoeft geen circuit af te leggen maar staat na wat getraind te hebben, in de grote finale waar hij uiteraard boven zichzelf uitstijgt. Ik heb het bijna niet meer.

Eerlijk gezegd helpt het ook niet mee dat ik eerder deze week al een andere boksfilm zag: Cinderella Man, hoewel die film overduidelijk op deze film geïnspireerd lijkt mag Cinderella Man zich absoluut de winnaar noemen van dit duo. In die film werd tenminste nog wat afgebokst en redelijk geacteerd.

Snel vergeten! Ik begrijp nu wel waarom iedereen de Rocky muziek altijd zo roemt, over de rest ben je zo uitgepraat! Dankzij een paar mooie plaatjes, een kleine 2*

Na het goed ontvangen Wolf Creek had de regisseur voldoende krediet opgebouwd om mijzelf eens te wagen aan de opvolger van zijn eerste huzarenstukje.

Origineel is het allemaal niet, al was het maar omdat Greg Mc Lean sommige scenes overnam van een vergeten monsterfilm uit het tijdperk van de Ozploitation.

Daarbij heb ik ook niet gigantisch veel met monsterfilms, al leek het mij op zijn minst een leuk tussendoortje te zijn. Qua sfeerschepping zit het allemaal wel snor hier, net zo als in Wolf Creek stevent men na wat licht veronrustende signalen af op groter onheil. Ik ben zelf ook op zo `n krokodillenexcursie geweest in Kakadu National Park en herkende zelfs wat van de prachtige landschappen aldaar, die maar weer eens aangeven hoe klein de mens wel niet is in die overweldigende natuur.

Goed om te zien hoe die sheila de spanning op probeerde te voeren, waarbij sommige mensen al wat verschoten terwijl andere zich nog steeds als in een kuroord waanden, zo rustiek en idyllisch als de boottocht hen leek te zijn. Eenmaal het onheil begon, trad het groepsmechanisme om te overleven in werking, met als gevolg dat er een hoop afgekibbeld werd.

De krokodil zag er ook behoorlijk echt en imposant uit. Natuurlijk ook ontzettend spannend waar Schnappi zich nou precies begaf onder water, toen ze van het eiland vandaan probeerden te komen. Het camerawerk onder water zag er prachtig uit, net zoals ik de panieksfeer waarin men verkeerde lang goed kon verdragen en er goed in mee kon gaan.

Eenmaal in de thuisbasis van de croc op het vasteland veranderde de sfeer radicaal, bijna op het belachelijke af zelfs. Daar waar de croc moest imponeren faalde hij mede dankzij het script waarin stond dat beide mensen moesten overleven omdat het schijnbaar op een waargebeurd verhaal gebaseerd was. Ineens kreeg de croc teveel screentijd en werd hij voor schut gezet en uit de geschiedenisboeken geschreven.

Wat ik mij van de muziek kan heugen klonk best aangenaam, in een verder vermakelijke film die dat gedurende de hele zit wel blijft maar de laatste 20 minuten niet geheel weet te bevredigen. 3*

Een film die langzaam op gang komt, maar zich naarmate de tijd vordert steeds meer blootgeeft.

Het lezen van het plot had ik gezien de lap stof bovenaan maar achterwege gelaten. Dat bracht al gelijk wat onvoorspelbaarheid met zich mee. In het 1ste deel van de film houdt eigenlijk alleen Rinko de boel draaiende. Een ontwapende dame, recht voor haar raap op een grappige manier. Helaas is niet een ieder van haar oprechtheid gediend. Wat volgt is een steeds interessanter wordend verhaal, waarbij de hoofdrolspeelster haar grenzen noodgedwongen steeds verder verlegd. Aanvankelijk is ze heel preuts, maar gaandeweg manifesteert ze zich tot een nietsontziende femme fatale die zich laat gaan op erotisch - dramatisch vlak. Ook het camerawerk, dat zeker in vergelijking met een film als Tetsuo in het begin wat flets is trekt zich op aan de losheid die Rinko tentoonspreid. Absoluut hoogtepunt is de scène dat Rinko in een steegje haar kleine sexuele revolutie start Eindelijk gaat de camera helemaal los en zwenkt hij hyperkinetisch heen en weer. De camera maakt de roes die rinko beleeft compleet. ze laat zich gaan en daar horen geen statische bewegingen meer bij. Ook de stripscène mocht er wezen.

De link die Kiriyama hierboven legt met een film als Saw kan ik volledig begrijpen. De manier waarop de terminale kankerpatiënt de man van Rinko vastketent is goed bedacht.

Kleine minpuntjes verder zijn het voorkomen van de ietwat loser achtig overkomende man van Rinko en het dus wat voorzichtige begin. Misschien wel de bedoeling van de regisseur, maar met de 2de helft in mijn achterhoofd zie ik liever wat meer actie met die camera. De regenachtige beelden dragen trouwens wel bij aan een fijne sfeer, waar je helemaal in opgaat. Prachtig kil kleurengebruik. 4*

In het begin best wel aangenaam, dankzij een redelijk komisch duo die 2 kinderen meenemen in hun kielzoog, als ze het slechte pad op gaan. De op The Lord of the Rings/Harry Potter geïnspireerde nerd - achtige veldslagen zijn lekker fout, zeker als je ziet hoe serieus enkele volwassenen in hun strijd opgaan. De bazin van het breng - tijd - met - probleemkinderen - door instituut, waar de 2 losbollen gestationeerd worden is zéér komisch, evenals een glansrol voor Christopher Mintz-Plasse ( Superbad & Kick - Ass ). Inherent aan dit soort films is helaas dat ze op een gegeven moment altijd een bepaalde, vervelende moraal uit willen dragen, waarna alles uiteraard weer helemaal goedkomt. Al vond ik het meisje die uit het niets Christopher Mintz-Plasse versloeg een leuke bijkomstigheid!

Een vermakelijke film, die richting het einde iets teveel deuken oploopt. Een dikke 2,5*

Magische film van Fellini,

Scènes wisselen elkaar in een lekker tempo af en zijn allemaal boeiend op het iets te lange gedeelte met de prostituees na. De film straalt een op en top Italiaans sfeertje uit, met veel overvolle terrasjes en mensen die zich buiten allemaal tegoed doen aan culinaire hoogstandjes ( pizza dus! ), verder gebeurt er in beeld teveel om in een keer waar te nemen. De mensen doen allemaal hun eigen ding en je volgt eigenlijk constant hetgeen wat je wilt volgen. Je pikt gewoon wat mee van de gesprekken tussen de mensen. De onderwerpen waarover men praat zijn misschien oppervlakkig maar stralen een heerlijk lamlendig Italiaans sfeertje uit, anno 2006/2007 is er niet al teveel veranderd sinds deze heerlijke film die bolstaat van sfeerschetsen van datgeen waar men in Rome zo trots op is.

Absolute hoogtepunten voor mij waren de gedurfde modeshow en het wat surreëel aandoende einde, waarbij vele motorrijders er geen twijfel over laten bestaan dat Rome ook `s nachts leeft en passant doen ze ook nog enkele prachtige monumenten aan in het donker! . Verder was de muziek ook prima in orde. Bijna net zo fijn als Amarcord. 4*

Opvallend hoe deze film voorbij is gegaan aan zowat geheel Nederland. Niet dat men echt iets mist, maar kreeg toch best goede kritieken in het buitenland.

Film valt te vergelijken met Tell no One, alleen is die in alles wat veelzijdiger. Deze film leidt een beetje onder het syndroom dat het allemaal wel vlot wegkijkt maar nergens echt weet te imponeren. Vooral omdat ik het allemaal al eens gezien heb. Pinon lijkt ineens wat meer rollen op zich te nemen, wat niet erg is, zij het dat ik altijd een vreemde eigenschap achter hem zoek, terwijl hij hier verre van de Pinon uit de Jeunet films is. Hij is veel introverter en meer berekenbaar.

De uiteindelijke climax is een goede truc maar berust teveel op toeval en op het feit dat ik het allemaal wel aan zag komen. Immers een einde waar een op zijn hoede zijnde Pinon zich simpel in het hol van de leeuw liet vermoorden lag niet geheel in de lijn der verwachting.

Blijft over een fijne Franse film die eigenlijk meer slaagt als komedie dan als thriller vanwege alle toestanden met de nukkige familie van Huguette, Huguette `s fake orgasme en Huguette `s ex. Ik raad trouwens ook ten zeerste af om de synopis hierboven te lezen, aangezien het veel van het plot weggeeft en daardoor tot nog minder verrassingen zou kunnen leiden.

Een vlotte, eigentijdse bewerking van Shakespeare. In het begin, bij die scene rondom een tankstation dacht ik dat ik in de verkeerde film terecht was gekomen. Gelukkig kon ik mij niet aan de theatrale manier van acteren irriteren en voegde dit juist met de geliktheid en het oog voor detail van de regisseur, voor een film die snel verstreek en het Shakespeare - verfilming genre, een metamorfose gaf, door de film te schieten vanuit een compleet andere insteek als normaal.

Ruim 10 jaar na dato oogt de vrij ruwe montage alleen wat verouderd. Wat niet wegneemt dat de film er op visueel vlak nog prima uitziet, alleen echt spetteren doet hij niet. Daarvoor was de muziekkeuze niet goed genoeg, deze had wat meer op de voorgrond aanwezig kunnen zijn, zoals Baz Luhrman in Moulin Rouge alles ook lekker aan heeft gedikt.

Bovengemiddelde film, waar de romance tussen beide hoofdrolspelers goed werkt. De scene in het zwembad en in de woestijn blonken uit, terwijl het einde effectief wreed was. 3,5*

Niets speciaals, de confrontatie tussen de Vietnamezen en de Australische skinheads liep te gauw spaak. De film is soms wel lekker lomp, heerlijk als een skinhead zijn vriendin een reprimande geeft als ze een frietje eet . Even later springt ze trouwens weer in de bres voor haar vriend. Het geeft wel perfect weer hoe afhankelijk de vrouwen zijn van de mannen en soms gaan ze erg ver, om zich te bewijzen tegenover de groep. Meeloperij of een gebrek aan een iq? nadat de vrouwen besluiten niet te moorden blijkt dus het eerste het geval te zijn .

De conversaties in de film waren dus nog wel te doen, grappig taaltje en lekker grof in de mond. Zelfs een kleine verrijking voor mijn woordenschat: gedegenereerd.

Het acteerwerk, de muziek en het camerawerk laat nogal wat te wensen over. Bovendien begrijp ik niet echt wat nou de essentie van de regisseur was om deze film te maken. Ik vond bv. dat er veel te veel aandacht werd besteedt aan een verhaaltje wat nooit interessant werd. zeg maar de driehoeksverhouding tussen de 2 jongens en het meisje . Beetje vergezocht allemaal, het paste niet echt bij de kern van het verhaal. De manier waarop het allemaal gebracht werd, was vooral erg voorspelbaar en niet vernieuwend. Een kleine 3*

Een film die zijn momenten heeft,

Soms lekker droog die gast die plots een mes in Hackman steekt Soms aandoenlijk, met name Hackman die kattekwaad uithaalt met de zoontjes van Stiller. Enkele leuke details, zoals de driehoek die telkens hetzelfde gekleedt gaat of de ontmoeting tussen Gwyneth Paltrow ( prachtige rol! ) en die hippiegast. Slechts enkele keren opzwepend, zoals The Beatles die aan het werk worden gezet als de camera de vlucht van een duif waarneemt.

De tragiekomische kant trok geheel aan mij voorbij. Ik vond die zelfmoordpoging vreselijk afgezaagd, net zoals het personage van Owen Wilson mij vooral op de zenuwen werkten. Over de gehele linie zijn er momenten die beklijven maar verder moet deze film zwaar in de leer bij een film als Amelie. Het was echt zoeken naar de humor. Echt een film waar ik het ene moment deel van uitmaakte en het volgende moment van werd afgestoten. 2,5*

Inmiddels heb ik hem aangeschaft en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Wat een relaxt sfeertje hangt er toch rondom deze film. Het kleurengebruik in deze film is opvallend. Van geordende kleurtjes als wit en blauw naar bloemetjesgordijntjes bestaande uit flitsende kleuren.

Verder ook veel tegenstellingen tussen de personages zodat er veel miscommunicaties ontstaan die vaak erg komisch zijn. Met als hoogtepunt het moment dat Asano een spervuur aan vragen krijgt voorgeschoteld. Beiden acteerden erg goed! Asano wat ingetogen en Noi lekker ondeugend.

Verder onderhoudt deze film zich echt fantastisch! Het shot met een pikante schone Thaïse en een statische Asano op de vloer naast elkaar mag er wezen. Verder hadden de vele rondvliegende voorwerpen een magische en betoverende uitwerking op mij. Maar ook de onderwaterscène, de zon die kaatst op het water en de vele op het eerste oog wat irrelevant aandoende scènes zijn prachtig en zorgen ervoor dat deze film als het ware ook echt leeft. Bv. Als de 2 hoofdrolspelers langs het strand rijden, zie je 1 kopje in het water van een zwemmer of als het zwembad in beeld komt zwemt er gauw iemand weg erg mooi en gedetailleerd gefilmd.

De film komt ook absoluut niet traag over en is naast dromerig zelfs een beetje een actiefilm. Het einde is wat vaag, maar ik ga ervan uit dat Asano in de gevangenis droomt over Noi .

Het einde vertoonde wel veel vergelijkenissen met dat van True Romance en LS&TSB. waarom wilden die 3 mannen Asano eigenlijk vermoorden?, dat is mij niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ze polshoogte kwamen nemen of de broer van Asano al vermoord was .

Een 2de kijkbeurt levert misschien zelfs de hoogste ranking op maar vooralsnog hou ik het op een dikke 4,5*

Rubber Rules!

Wat een lekker maf intro, qua toonzetting gelijk helemaal goed!

Daarna volgt een droge humor voorstelling van jewelste, waarbij de regisseur geen enkele moeite doet om te verbloemen dat wij naar een film kijken. Je hebt bijna het gevoel alsof je in een bioscoop zit met al dat publiek en hun commentaar op de film erbij. Het concept is al goud waard en Rubber stelt dan ook niet teleur. De ontmoeting met het konijn is geweldig omdat het er allemaal zo extra lief en schattig uitziet. De andere moorden zijn ook grappig. Het enige punt van kritiek is dat ik het wel leuk had gevonden als niet telkens het hoofd van de romp werd gescheiden bij de slachtoffers, maar voor de verandering eens een keer een ander lichaamsdeel. De situaties waarin Rubber menselijke trekjes krijgt en overnacht in een hotel zijn ook hilarisch! De muziek is daarnaast zeker noemenswaardig genoeg om even positief te vermelden. Een dikke 4*

Als een fervent Y Tu Mama Tambien fan, moest ik deze film natuurlijk wel op mijn pad tegenkomen. Rudo y Cursi is echt zo `n luchtige film die veel plezier uit weet te stralen. Gael Garcia Bernal is fenomenaal als straatvoetballer, die via zijn voetbalcarriere op een succesvolle zangcarriere hoopt. Alles en iedereen geeft niet hoog op over zijn zangkwaliteiten maar zelf blijft hij lekker volharden in zijn droom. Die videoclip waarin hij een nummer zingt is trouwens

Helaas is het hele gebeuren waarin Rudo en Cursi tegen de nodige problemen aan moeten lopen wat jammer en onnodig. De film had gewoon nog wat luchtiger gemogen en zich niet zo bezig moeten houden met zaken als gokproblemen en doodsbedreigingen. Als komedie sla ik deze film veel hoger aan dan als drama, vandaar. Uiteindelijk komt er toch een relatief hoge score uitrollen omdat de muziek en sfeer die deze film rijk is, relaxed en grappig is. 4*

Gisteren weer eens herzien en dit blijft een heerlijke run vol met allemaal duistere figuren. Bij mijn 1ste kijkbeurt hikte ik een beetje tegen het clichè einde aan maar nu stoorde ik mij er zo aan. Die scène waar de vrouw van Joey die 2 pedofielen/kindermoordenaars executeerden was erg origineel. Eindelijk gerechtigheid. De film deed me nu een beetje denken aan The Boondock Saints, per slot van rekening waren daar ook veel ondergrondfiguren het kind van de rekening. Qua montage is deze film top! Veel snelle beelden, slow motion beelden en een heerlijk manoeuvrerende camera. Die scènes op de ijsbaan zijn trouwens geweldig ingekleurd. Verhoogd met 0,5* naar een 4,5*

Miyazaki `s eerste, mijn laatste....

En dat vind ik ontzettend jammer. Hayao Miyazaki en eigenlijk gewoon de hele Ghibli stal staat gewoon garant voor kwaliteit. Gewoon even in een andere wereld vertoeven en genieten van doldwaze avonturen, prachtige animatie en onbenullige, alledaagse onnozelheden.

Het instap niveau bij deze film ligt erg laag. De film opent met een actie scène. Gedurende de hele film blijft het tempo in de film onnoemelijk hoog liggen. Vele hachelijke situaties wisselen elkaar snel af, zonder dat de vijanden elkaar daadwerkelijk niet het licht in de ogen gunnen. Veel scènes worden gaan gepaard met de nodige portie zelfspot van de hoofdpersoon. Dit zorgt voor een luchtige toon met de bijbehorende geslaagde grappen.

Qua muziek verder ook prachtig. Vrijwel steeds op de achtergrond aanwezig, zonder echt luidruchtig te worden. De animatie zelf is soms wat simpel, net zoals het verhaal. Maar verraadt al veel van Miyazaki `s kunnen. Prachtige scène als het kasteel is ondergelopen. Deed mij wat denken aan het nog betere en magischere Laputa: Castle in the Sky.

Charmante film en net zoals bijna alle Ghibli `s op zijn minst een dikke 4* waard.

De ontvangst in Parijs is nog wel aardig te noemen, net zoals de aanvankelijke weigering van een Franse taxichauffeur om Tucker en Chan te transporteren. Heb inmiddels veel Fransen ontmoet en er zijn er genoeg die graag naar Canada op vakantie willen gaan, maar Amerika? No way, maar dan wel weer coca cola drinken, maar dat terzijde......

Het kijkt allemaal best wel vlot weg, maar tegelijkertijd stelt het qua editing, actie danwel muziek geen fluit voor. Eigenlijk gewoon een typische buddiemovie die er louter is gekomen voor commerciele doeleinden, waarbij Chan en Tucker weer eens lekker hun zakken konden vullen. Van chemie tussen beiden in deze film was geen sprake, wat rest is een fijne Aziatische bitch en wat aardige sfeerschetsen van nachtelijk Parijs.