Opinions

De voice - over die zich terstond even richtte tot het publiek en de New Yorkers even apart toesprak om van de gordijnen af te blijven, opdat ze het verhaal niet meer zouden begrijpen, was echt geweldig.

Zo heerlijk cynisch als deze opmerking was, bleek niet de hele film dit hoge niveau vast te kunnen houden. De vele plotontwikkelingen konden mij niet deren, dat er geen touw aan vast te knopen viel was overkomelijk en hield alles gedurende de film interessant. Net zo als de lijken die op willekeurige plekken op leken te duiken voor vele komische noten bleven zorgen.

Verder had ik een beetje last van het ' afglij systeem '. Het was allemaal wel aardig om te zien, maar dankzij het hoge tempo maakte alles nooit echt een blijvende indruk in mijn vizier, terwijl ik ook nooit werd meegenomen alsof ik in een rollercoaster was beland, daarvoor was het hoge tempo niet consequent genoeg. Wel een film, die bij herziening wat meer plezier zou kunnen ontketenen bij mij. 3,5*

Aardige film,

Daar waar menig regisseur vaak van de kijker verwacht dat die gedragingen van personages voor lief neemt en niet de tijd neemt om gedragingen van zijn personages, die berusten op het verleden in beeld te brengen om maar zo snel mogelijk aan karakterontwikkeling te beginnen slaat Kitano hier een andere weg in.

Veel aardige komische taferelen rondom het schoolplein. Bovendien wordt het begrip niet - modellerlingen niet eenzijdig geïnterpreteerd. Typische feel good momenten weten zich er uitstekend mee te vermengen. Prachtig als beide vrienden lol maken op de fiets. Dat zorgt er ook vooral voor dat Kitano `s filmpje niet het zoveelste coming of age filmpje is. De film schetst op een mooie manier dat alles niet zo zwart - wit is als het lijkt. Het zijn vooral mensen, soms goedaardig, soms kwaadaardig.

De film wordt ook nog eens ondersteunt door een fijne electro techno achtige soundtrack. Klinkt aardig, vooral als beide jongens de brug oprennen. Ik houd er wel van, niet alleen vermelden dat je personage in training is, maar het gewoon visualiseren. Zorgt voor een stukje eigen interpretatie en draagt bij aan wat herkenbaarheid. Daardoor voor sommigen misschien niet echt bijzonder.

Toch net te licht voor een 4* Met name op visueel gebied had het nog wel wat beter gekund, daarnaast was de uitwerking van het verhaal wel aardig alleen ietwat eenzijdig. Dikke 3,5*

'Brandtje mag nooit ergens aankomen'

Met veel gevoel voor humor beschrijft Van Warmerdam de absurde wereld van Keet en haar analfabete man op leeftijd, die zich altijd wat achtergesteld voelt. Als prive onderwijzeres 'Lena' haar intrede doet ontstaat er langzamerhand een driehoeksrelatie die de nodige spanningen met zich meebrengt. Zo dreigt Brand alles wat er langs komt in huis te claimen, heeft Keet een grote maniakale wens en is Lena het type vrouw dat van macht houdt. Hoe lang zullen ieders conflicterende belangen hand in hand met elkaar lopen?

Alles speelt zich af in een oerHollands decor 'Een boerderij in de polder met veel landweggetjes', met veel aandacht voor Nederlandse gebruiken 'Denk aan naar het strand gaan met je koelbox gevuld met broodjes' terwijl de pittige dialogen van het scherm af knallen. Er wordt hevig gebruik gemaakt van misveronderstellingen, men probeert elkaar opzichtig te kwetsen of heeft anders gewoon (wereld)vreemde benaderingen cq verklaringen voor situaties die compleet besides the point zijn. Zoals bv.:

Lena: (Barst in huilen uit op het toilet)

Keet: Gaat ze zomaar huilen?

Brand: Ze is van de stad, dat weet je toch?!

Het doet op de een of andere manier allemaal wel wat toneelmatig aan. Dat is vooral te danken aan het feit dat de film zich vrijwel alleen maar op een plaats afspeelt. Het leek wel alsof de personages zowat geen ander leven hadden dan daar op de boerderij. Gelukkig acteren de 3 hoofdrolspelers gruwelijk goed, zodat het geen bezwaar vormt om op hun lippen te zitten. Ik moet de volgende keer ook zeker eens gaan bijhouden hoeveel keer men nou een deur heeft geopend in deze film, zou ik de tel kwijtraken?!

De absurde, zwartkomische wereld van Alex van Warmerdam draait maar door en dat is maar goed ook. Want alhoewel er visueel en muzikaal niet echt veel gepoogd wordt is Kleine Teun geen film om te vergeten en waar ik mij bescheurd heb van het lachen! Wellicht de beste film van 'de Haarlemmer' die ik gezien heb en dat maar meer Nederlandse visionairs mogen opstaan met zo `n goed gevoel voor humor! 4*

Een typische film ' van een lach en een traan '.

Sterk aanbevolen aan mensen die Tapas zo `n charmante film vonden. De film is een grote aaneenschakeling van allemaal misverstanden. Zo ontmoet een zakenman die omhoog zit, niet zijn zo gewenste ' hoer ' maar gaat zij er met een verkeerde ' date ' vandoor, wat zo nu en dan hilarische momenten oplevert.

Iedereen in de film heeft wel een probleem, deze worden openlijk medegedeeld aan elkaar. Gelukkig is de film niet een en al treurnis, maar probeert men het allemaal van een positieve kant te benaderen. Er zitten geen onoverkomenlijke zaken tussen, het zijn de kleine dingen des levens die de mensen bezighouden. Dat maakt deze film dan ook zo mooi.

Zo is het natuurlijk wat overdreven en onrealistisch dat als je beroofd bent en aangifte gaat doen bij het politiebureau je zowaar nog eens een overtreffende trap gepresenteerd krijgt. Toch kwam ik niet meer bij toen die politieagent helemaal doordraaide en een pistool op het hoofd van het meisje zette. Zulke mooie films mogen ze er nog wel honderd van maken. Enige jammere was de wat traditionele muziekkeuze en dat de hitte, niet altijd even voelbaar gemaakt was.

De film leunt zelfs sterk aan tegen een Magnolia. Onderbelicht pareltje! 4*

Tegenvaller,

Fataal is vooral de ontzettend lage grappendichtheid in deze film.

Ik stoorde mij op sommige momenten teveel aan de nietszeggende verhaallijnen in deze film die draaien om 2 koppeltjes die vooral veel ruzie maken zonder venijn. Vrouw is zwanger, heeft last van opspelende hormonen wat resulteert in wantrouwen jegens het andere geslacht. Anderzijds stoorde ik mij aan Seth Rogen en zijn vrienden. Nooit iemand zo ongrappig zien acteren. Met een dikke plofkop alleen kom je er niet. De vrienden waren karikaturen waar nooit iets grappigs uitkwam. Een beetje op de bank hangen en wat blowen. En woorden als abortus een andere benaming geven, omdat het anders te hard zou overkomen. Nou, haha.

Zat mij ook even af te vragen waarom de Amerikanen deze film zo goed weten te waarderen. Wellicht is men in het land van het wilde westen geen harde satire gewend en is dit al heel wat. Getuige het nog wel aardige begin waarin een film als The Shining aan een rode vagina gelinkt wordt of waarin iemand een ander zegt dat hij celebrities niet de hemel in moet prijzen.

Een behoorlijk achterhaalde film, zonder aanstekelijke personages, enige vorm van geslaagde humor en met wat sporadisch leuke ideetjes. Dat website idee was nog wel aardig uitgewerkt. Verveelde niet, maar nauwelijks gelachen en visueel en muzikaal gebrekkig. Simpel verhaaltje, begrijp niet waarom men hier zo hoog over opgeeft. 2,5*

Niet zo mooi als het beste van Shinkai, maar er zitten tal van indrukwekkende scenes in die er zeker mee kunnen wedijveren. Vlot begin met interessant perspectief; ik moet zeggen dat ik dat dove meisje ook redelijk onuitstaanbaar vond, lijdt net als Ueno aan het complex dat ik moeilijk kan tegen mensen die de hele tijd sorry zeggen. Het uitstapje naar het pretpark, het vuurwerk en alle scenes waar Ishida op zijn fiets door het platteland ploetert zijn van grote schoonheid. De personages zijn misschien niet altijd even mooi weergegeven, de achtergronden waren dat wel! Slechts het einde duurde te lang, teveel gepraat, terwijl ik juist dat zwijgzame Japans prefereer of gewoon tevergeefs wachtte op een snelle, temperamentvolle Latijns - Amerikaanse kus en einde. 4*

Wederom een fantastische Sono! Het blijft genieten om te zien hoe hij zijn personages altijd langzaam laat afglijden tot in een waanstaat waarin niets is wat het lijkt. De hier al veel geroemde tafel scène is echt dik en humoristisch in al zijn zwartgalligheid, de film bijt op de juiste momenten! Dikke 4*

Ghost in the Shell is een anime waarin de kleinste details nauwkeurig afgewerkt worden, prachtig hoe de auto `s zich een weg banen door het stratencircuit van een grote stad. Telkens weer weet Oshii het verhaal ondergeschikt te maken aan de fraaie decors waarin het verhaal zich afspeeld. Vooral de achtervolging van de boef waarin de climax uitmondt in het water is mooi geanimeerd.

Fijn ook, dat hier de tijd wordt genomen voor een korte stop waarin je jezelf als het ware in een grote Japanse stad zoals Tokyo waant en op reis wordt genomen voor een rondje sightseeing door de winkelstraten onder begeleiding van prachtige muziek.

Het verhaal vond ik weinig om het lijf hebben, in de verste verte deed het mij een beetje denken aan The Thing waarin het menselijke lichaam overgenomen dreigt te worden door een buitenaards virus.

Net zoals een verslag stukken verzorgder oogt als je wat aandacht besteedt aan de lay - out ervan, moet ik Oshii nog even een compliment maken voor de geweldige openingscredits die mij al gelijk de ogen deed openen. 4*

Heerlijke road movie die gewoon lekker wegkijkt. Vader en zoon hebben dan wel weinig materiële zaken en komen daardoor soms in erbarmelijke situaties terecht, maar daar tegenover staat de hartverwarmende band die vader en zoon uitstralen, dat is weer eens wat anders dan kinderen die veel verwend worden met spullen, alleen nooit op enige affectiviteit kunnen rekenen. Welk kind zou nou niet met zijn vader zo `n groots avontuur willen beleven? Fijne sfeerfilm, waarbij het heerlijk is om de hoofdpersonen te zien survivallen. De cinematografie is aardig, maar niet bijzonder. Wel mooi, zijn de lange scènes waarbij de regisseur lange tijd op een plek inzoomt. Sympathieke film. 4*

Sensationeel!

Net nu er de afgelopen jaren in Amerika een storm opstak aan films, waarin eenlingen bruut het recht in eigen hand namen omdat zij zich onvoldoende gehoord voelden door justitie, is er nu een alternatief voor handen: Confessions.

Het eerste half uur van de film is prachtig opgebouwd. Een op het oog gewone schooldag, verandert steeds meer met de minuut. Mooi om te zien, hoe de leerlingen in het begin alleen maar aandacht hebben voor elkaar, vormgegeven aan de hand van schitterende slow motion scenes die bovenop het hele klassengebeuren zitten, samen met de aanwezige muziek zorgen zij voor een steeds bedruktere sfeer. Ratelt de juf in het begin rustig door tegen de muur, langzamerhand krijgt zij de overhand met haar verhaal.

Confessions is een briljant staaltje psychologische oorlogsvoering. De juffrouw blijft keurig binnen de mazen van de wet maar zint ondertussen berekend op zoete wraak. De steeds terugkerende slow motion scenes en de veelvuldige fraaie, duistere wolkenpartijen voelen nergens geforceerd aan, omdat ze de film een stemmig karakter meegeven. Het einde is ook nog eens geweldig in beeld gebracht!

Een klein minpunt vind ik wel dat de juffrouw vrij snel in de gaten heeft welke 2 jongens haar dochtertje hebben vermoord, ondanks dat haar list om er achter te geraken wie haar dochtertje vermoord hebben geniaal is. Was het desondanks niet interessanter geweest om de kijker nog wat langer in het ongewisse te laten? We zullen het nooit weten! Daarom een dikke 4,5*

Na de mediahype had ik de hoop op een goede film reeds opgegeven en de film pas geleden maar eens voor mijn moeder gehuurd......

Tja, je zou de film kunnen verwijten dat hij goedkoop probeert te scoren met kanker, het is immers een gewillig onderwerp om tranen bij op te wekken, maar feit is dat deze sluipmoordenaar jaarlijks genoeg slachtoffers maakt en de film staat ( behoudens het opmerkelijke gedrag van lul Barry Atsma ) niet ver van de waarheid af, voor wat dat waard is.

Ik ben vooral onder de indruk van de manier waarop Reinout Oerlemans zijn film heeft opgeplamuurd. De film ziet er op visueel vlak mooi en eigentijds uit, met als ( naar ) hoogtepunt de nachtmerrie scene in de discotheek, waar een vrouw zich ontdoet van haar borsten. De muziek is te druk aanwezig en had veel bedrukter in de film voor moeten komen, het dieptepunt was echter Kane `s - Rain Down on Me, in een discotheek......

Dankzij goede acteerprestaties, een redelijk verhaal en vóóral de mooie stilering van de hele film, heeft de film mij moeiteloos weten te boeien. Een 3,5*

Pijnlijk!

Vooral erg knap hoe achteloos deze film aan weet te stippen wat oorlog wel niet met je doet en dat zonder maar een greintje vals sentiment. Net als het hoofdpersonage heb je natuurlijk eerst de neiging om alles makkelijk weg te wuiven om jezelf te vermannen; zeggen dat je sterk moet zijn, totdat je op een dag breekt en beseft dat het helemaal niet normaal is wat je allemaal hebt moeten doorstaan. Schrijnend ook hoe dromen kapot worden gemaakt, zie de prachtige tekeningen in het begin van de film. Schitterend, ik merk dat ik er nog best wel vol van ben.

Halfje meer dan ik aanvankelijk had staan 2 weken terug. 4,5*

Typisch zo `n film die je kunt omschrijven als met de deur in huis vallen. Veel onaangekondige voorvallen en niet voorziene dingen.

De film speelt zich constant in de ondergrondse af. Wat tegen het einde bv. een wat surrealistisch beeld oproept als stampende muziek en lichtflitsen je tegemoet komen. Je waant je in een discotheek. En zo speelt de film wel meer met zijn unieke locatie. Er worden maffe spelletjes gespeeld, controleurs gedragen zich niet voorbeeldig, evenmin als de gemiddelde passagier. De film kent als rode draad dat er iemand is, die mensen voor de trein duwt. Maar eigenlijk lijkt dat vooral een kapstok en vrijbrief te zijn voor veel dwaziteiten.

Energieke, wat aparte film die uiterst stijlvol gefilmd is bij momenten. Weer eens wat anders doordat het allemaal best origineel oogt. Bevat eerder veel komedie elementen dan thriller en actie elementen. Soms wat teveel onderlinge dialogen i.p.v. handelingen. 4*

Ik vond de film eigenlijk niet zo bijzonder als vooraf gehoopt. Het is vooral de aparte werkwijze van sadomachosist Tadanobu Asano die deze film de moeite waard maakt. Ik kan het niet helpen maar films waar men met blinde darmen etc. te koop gaat lopen, vind ik al gauw goedkoop aandoen i.p.v. lachwekkend. Ik heb wel vaak gelachen om een hoop mafketels en wat geinige moorden, anderzijds is Ichi een grote sof op deze film en is de film inmiddels ingehaald door andere vreselijk, gore, sadistische Japanse films die mij meer kunnen bekoren . Vermakelijk. Een 3*

Maar weer eens gekeken omdat ik een documentaire zocht die een beeld van een stad neer kon zetten. Vanaf minuut 30 schakelde de camera definitief over naar de menselijke wereld. De urbanisering wordt ingezet met een shot waarin we wat strandvolk zien zitten met op de achtergrond vieze industrieplaatjes. Het mythische heeft hier allang plaats gemaakt voor het functionele. De natuur moet wijken voor de mens.

Voor de een misschien belerend, die achterstandswijken, de onophoudelijke mensenmassa `s en het instorten of kapotmaken van bepaalde dingen die als zijnde metafoor zouden dienen voor hoe de mens en zijn technische vooruitstrevendheid de wereld pijnigen en op den duur vernietigen.

Voor mij wederom een onvergetelijke ervaring. Koyaanisqatsi dringt op meerdere manieren tot mij door. Niks doemdenkerij. Nergens wordt een vingertje geheven doordat de film gespaard is gebleven van commentaar. Waardoor je jezelf op zijn minst zelf een eigen beeld bij het getoonde kunt vormen. Ga de film volgende week kijken met groep 7/8 en aan de hand van een paar vragen ben ik benieuwd of het de kinderen opvalt dat tussen de 30 ste en 65 ste minuut het tempo enorm wordt opgeschroefd. En of ze daaruit concluderen dat de mensen steeds gehaaster zijn. Toch wel een van de eigenschappen van de meeste Westerse steden van eind 20ste en begin 21ste eeuw.

Koyaanisqatsi laat je de voordelen van een stad zien, maar natuurlijk ook de mindere punten. Even stilstaan zoals in die becel reclame voor een stoplicht is er tegenwoordig niet meer bij. Was van plan om te kijken of ik een stukje kon gebruiken voor mijn project, maar bleef in trance naar de film staren. Hypnotiserende muziek, die nadrukkelijk aanwezig is maar altijd opbouwend. Verder functionele montage. Er wordt goed naar een climax gewerkt, op meerdere gebieden klopt het gewoonweg. 4,5* blijven zeker staan.

Aardige film,

Er heerst een relaxed sfeertje waarin vele activiteiten worden ondernomen en waarin de 2 hoofdrolspelers hun seksuele voorkeuren ontdekken. Positief is inderdaad dat er niemand verwijfd bijloopt. Wel ergerde ik mij op een gegeven moment aan Dani, die door zijn jaloezie de plannen van een goede vriend van hem dwarsboomden. Jammer, dat de film zich in het middendeel verliest dankzij volstrekt ongeloofwaardige zijlijnen. Het zal allemaal wel bijdragen aan de vorming van een identiteit, maar ik vond het allemaal verre van geloofwaardig. Het einde is dan wel een fijne afsluiter. Beetje jammer alleen dat de film niet altijd even Spaans aanvoelt, wat meer sfeerschetsen waren op zijn plaats geweest. De film schept overigens wel een fijn beeld van vrijheid, blijheid o.a. dankzij discotheekbezoeken, onbeperkt kunnen zwemmen en wat nonchalante hoofdrolspelers, op Dani na dan. Ik had vaak niet zo `n sympathie voor zijn situatie. Telkens moeilijk doen als het makkelijker kon. 3,5*

Er was eens een Chinees sprookje.....Waanzinnig!

Ik heb nog nooit iets van deze regisseur gezien, maar de stills uit bovenstaande review maakten mij zodanig nieuwsgierig en terecht! Er wordt geput uit een oude legende die al zich al vanaf de eerste minuten op een sfeervolle manier openbaart. Net als in de Westerse wereld is een angstaanjagend zwarte kat hier de boodschapper van een hoop onheil dat komen gaat.

Het verhaal blijft interessant om te volgen, maar het zijn de uitzinnig gedetailleerde decors die je blijven prikkelen en transformeren naar de hoogtijdagen van de Tang - dynastie met al zijn keizers, keizerinnen, intriges en imponerende kleurrijke feesten. Op visueel vlak ongekend mooi, wat er voorbij komt. Ruïnes veranderen in de meest glorieuze vestigingen en vice versa.

Verder ook veel larger than life locaties die je als kitsch kunt bestempelen ''schip in de problemen op woeste zee, grote waterval, roze kersenboom'' maar die hier perfect op hun plek vallen bij de vertelling van dit heroïsche verhaal van een kracht uit het verleden die niet wenst te rusten.

Ruim 2 uur dik genoten van alle rijkelijk georchestreerde pracht en praal en visuele bombast, lees net via Onderhond dat er 5 jaar gewerkt is aan het maken van deze film, je ziet er het er goed aan af. Fenomenaal gedaan.

De maximale score voor een ongekend groots project. 5* en een Top 10 notering!

Lucht(ig)!

Koreeda laat wederom zien dat hij een prima regisseur is. Het eerste uur is een schitterende aaneenrijging van licht filosofische vraagstukken. Vertrouwde Koreeda thema `s als: leegte, ouder worden en de dood komen argeloos voorbij gefladderd, mede dankzij de naïeve houding van een opblaaspop t.a.v. de wereld. Het is allemaal even wonderlijk. Je gaat er helemaal in mee, omdat Koreeda zijn film laat baden in de meest prachtige kleuren, prachtige beeldcomposities van de stad èn aanwezige maar prachtige muziek.

Op een gegeven moment betrapte ik mijzelf er op dat ik de opblaaspop steeds meer als een echt personage ging zien, precies de bedoeling van de regisseur. Het tweede uur stond bol van mooi camerawerk, maar wist mij qua verhaal en sfeer wat minder te raken omdat Koreeda zijn rustige niets - aan - de - hand sfeer soms bruut liet kapseizen, door enkele vreemde scenes in de film aan te brengen. Ik ben het met The One Ring eens dat die verkrachting door die videotheekbaas echt als een tang op een varken sloeg. Alsmede vond ik het jammer dat de 2 opblaaspopmedewerkers van de videotheek niet gewoon samen gelukkig konden zijn, maar zonodig een hoop rampspoed mee moesten maken.

De film had veel beter voor mij gewerkt mocht hij niet plots zo radicaal van koers zijn gewijzigd. Desondanks blijft er genoeg moois over om van te genieten, al haalt Koreeda dankzij een matig sluitstuk ( het eindshot uitgezonderd ) absoluut niet het niveau van het de veel serenere, subtielere en magischere films: Distance & After Life. Een 4*

Een film die een geheel eigen universum weet te creëeren door zich te richten op de belevenissen van 3 Japanse kinderen. De wereld van de volwassenen doet er ogenschijnlijk niet toe. Daar waar menigeen zijn tijd vroeger spendeerde met het bouwen van hutten, slootje springen of andere buitenactiviteiten zijn de kinderen hier gefascineerd door een wat verlaten plek. En zoals altijd verken je als kind graag de wereld om je heen, zoiets is voor je gevoel natuurlijk al snel een spannende onderneming. Wat overigens ook echt van de personages afstraalt:

Zo `n monoloog waarin een meisje vol van heimelijk verlangen, blijk geeft van wat ze na schooltijd gaat doen. Terwijl ze over een verlaten spoorlijn in een plattelandschap loopt. Een soort van magisch coming of age achtig ogenblik gemixed met een vleugje passie voor het onvoorspelbare, voor iets waar je naar uit kijkt. Zulke momenten zorgen voor een grof onderscheid tussen normale zaken als school en je eigen vrije tijd waarin jij je eigen tijd in kunt delen en er lekker op los kunt fantaseren.

Na Byousoku 5 Senchimeetoru, wat voor mij een complete verrassing bleek te zijn laat Shinkai hier ook al zien dat hij met vele facetten rekening houdt tijdens het animeren van een landschap of ruimte. Zo laat hij het zonlicht weer als een duveltje uit een doosje opdoemen vanuit vele posities. Zelden gezien, van die scenes waarin de kieren van een deur bijna bezwijken onder de druk van zoveel licht die zich meester wil maken van de duisternis. Voor Shinkai dus geen simpele, hoekige animatie. En dan die onovertroffen scene waarin wat jongens en meisjes aan het schaatsen zijn onder het genot van een oranjegekleurde horizon terwijl hun hete adem verdampt in de koude lucht om hen heen.

Uiteindelijk vond ik de film qua uitstraling niet zo sterk als Shinkai `s laatste film. Hierin experimenteert hij nog meer met verschillende kleuren en laat hij echt elke scene als een schilderij overkomen. Verder merkte ik dat ik de simpele, maar doeltreffende en wat rechtlijnigere liefdesverhaaltjes in Shinkai `s Byousoku 5 Senchimeetoru interessanter vond dan het pendelen tussen 2 werelden. De muziek was trouwens wel lekker relaxed in overeenstemming met de sfeer in de film. Al wordt de film naarmate hij vordert wel wat grimmiger. Twijfelde tussen 4* of 4,5*. Vandaar dat ik deze film nog wat kans op progressie gun. Kijk alweer uit om deze film gauw nog eens te zien. 4*

Soms indrukwekkende beelden, met name richting het einde loopt de spanning op en zitten er een paar prachtige shots tussen. Peter Jackson heeft deze film vast ook gezien. Men had alleen wel wat meer aan de decors kunnen doen want ik miste de grachten en een imposante deur die de lieden van elk kasteel zou moeten beschermen. Doordat dit soort elementen wat zwakjes uitgewerkt zijn neemt het toch een stukje beleving weg.

De heks zag er trouwens wel erg amateuristisch uit zeg. Ik zou dat personage nooit associëren met een vrouw. Laat staan met een heks. Maar de verkondigde mythe was wel boeiend en de momenten dat de hoofdpersoon hallucineerde was ook een van de betere scènes in deze film.

De filosofie in deze film, waar vooral in het begin veel aandacht aan werd besteed vond ik niet bijzonder, het bleef beperkt tot het intrappen van open deuren. boontje komt om zijn loontje .

De minste Kurosawa die ik tot nu toe zag. Met het verhaal had veel meer gedaan kunnen worden. Men had best wel wat meer gevechten mogen visualiseren. Immers 25 minuten praten over een persoon is dodelijk voor het tempo. Toch kon ik mezelf er niet zo aan ergeren. Waarschijnlijk, omdat het een functie had. de spreekwoordelijke aap kwam uit de mouw . Echter, niet echt indrukwekkend. Kleine 3,5*

Het is alweer lang geleden dat ik Shaolin Soccer zag, in mijn geheugen een leuke film, dus ik had wel weer zin in een lekkere flauwe film. Helaas maakte hij de verwachtingen niet helemaal waar, ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen, maar op de een of andere manier heb ik veel dingen al eens voorbij zien komen, waardoor echte lachsalvo `s uitbleven. Wel vermakelijk! Een 3*

Een van de humoristische Miyazaki `s!

Marco Rosso is nog niet een Totoro, de kat uit Kiki `s Delivery Service of de heks uit Howl `s Moving Castle maar toch zeker een van de charmantste personages van alle Miyazaki films die ik tot nu toe gezien heb. Het liefste luiert hij wat rond op zijn eiland maar soms is er werk aan de winkel en begint hij zijn missie, maar niet voordat zijn lichaamstaal eigenlijk verraad dat hij er niet altijd even veel zin in heeft.

Deze film vermaakte mij dus omdat er veel humor in de film zat. De ontvoering van de meisjes, die eens een keer niet bang zijn maar het allemaal erg leuk schijnen te vinden was grappig, de roversbende was al helemaal geflipt, ik kwam bv. niet meer bij toen de baas van de rovers zich in een maatpak hees of onder de voet werd gelopen door zijn eigen zeerovers . Marco Rosso doet niet onder voor hen, maar dan in een ander opzicht. Hij zet een ontzettend relaxed personage neer, die geen stress kent en vaak erg laconiek, soms ook erg sarcastisch op zijn omgeving reageert. Het lijkt ook wel alsof de decors van de film zijn aangepast op sterspeler Marco Rosso. De film ademt een rustiek mediterraan sfeertje uit, waarin eigenlijk constant wat gebeurt. En de Ghibli magie is ook weer opgetrommeld: schitterend die vele vliegtuigen van piloten, in een lange rij, in de hemel! .

Ik kan dit nou veel meer waarderen dan het constant brave Kiki `s Delivery Service, die ik misschien wat te hoog heb gewaardeerd. Als ik alle Miyazaki `s gezien heb zal ik in ieder geval nog eens de balans opmaken. Marco Rosso settelt zich voorlopig in mijn Miyazaki top 3, vlak achter Totoro en Princess Mononoke. 4,5*