Opinions

Degene die heeft besloten om deze Billy Wilder film niet te voorzien van ondertitels moet zich schamen.

Wilder `s films staan immers vaak garant voor veel dialogen. Zo ook deze. Alleen praat met name de vrouwelijke hoofdrolspeelster soms zo snel en tegelijkertijd zacht dat ik mij soms moest concentreren op de uitspraak van Engelse woorden. Vooral in het begin moest ik er daardoor even inkomen.

Al gauw weet het verhaal toch te boeien. In het begin vond ik de romantiek tussen beiden er wat teveel bovenop liggen. Wilder is niet subtiel dus kan hij zulke scènes maar beter aan anderen overlaten. Als het verhaal transformeert tot een crimi wordt alles ineens stukken spannender. Temeer ook doordat er nu wat vaker van locatie gewisseld wordt en dit automatisch inhoudt dat er wat meer op het scherm gebeurt i.p.v. louter te focussen op dialogen.

Wilder heeft oog voor details en laat niets aan het toeval over. Zo belt Phyllis Walter niet van huis uit, maar vanuit een openbare telefoon. En zo zijn er meer snufjes die Wilder zijn acteurs laat uitvoeren om alles te laten lijken op de perfecte moord. Misschien is de daadwerkelijke locatie van de moord niet al te slim maar de eerst gekozen optie vervloog immers. Dus leuk staaltje improvisatie en natuurlijk een voorbode voor veel verdachtmakingen en intriges. De film weet een fijne sfeer uit te stralen. Vooral ook doordat men vaak in de avond of `s nachts actief is. Vooral de besluipingen en de scène in de garage zorgden voor veel spanning en deden inderdaad wat aan Hitchcock denken. Maar ook de scène met de deur, verraden dat de personages op de toppen van hun tenen lopen.

Qua muziek niet echt bijzonder, al wordt het wel beter naarmate de spanning stijgt. Wat fraaiere zwart - wit contrasten waren ook niet weg geweest, al zou de film dan geen recht hebben om het predikaat film - noir te dragen. 4*

Tip: kijk deze film gewoon met ondertitels!

Quatre Couleurs: Vert

Ik kreeg zowat een hartaandoening na het aanhoren van de muziek tijdens de intro van de film. Was dit het nou? Die veelgeprezen muziek, die ik een keer per jaar aan moet horen als ik met familie afreis naar de Kerst ' mis ' ?

Gelukkig bleef het bij een eenmalige happening en kreeg ik bij andere optredens van solo zangeres Irene Jacob ' soms ondersteund door een koor ' wel kippenvel van zo `n zuivere stem met hoge uithalen, die het ' kerkelijke ' hard weg deed blazen. De begeleidende muziek tijdens de performance van de poppenspeler was ook geniaal. Langzaam bouwde de muziek op zoals de uitvoering, ' niet geheel zonder impact beleefd vanuit de zaal ' naar zijn climax toewerkte.

Kieslowski is ambitieus en probeert met allerlei mogelijke middelen om zijn film op te fleuren. De vele groen, gele en rode kleuren doen weliswaar denken aan Amelie, verdere vergelijkingen met die film gaan niet op. Naast het mooie kleurengebruik was het spel dat de regisseur met ' lichtsinval ' speelde ook subliem. De aparte camerastandpunten vielen ook op, zo kantelde de camera nadat Weronika haar hoofd schuin hield.

Sommigen zullen het wel pretentieus vinden, ik vond dat Kieslowski zeer gedetailleerd te werk ging, zich toespitste op de gemoedstoestand van zijn personages en zijn personages zo letterlijk de nodige ' kleur ' meegaf waardoor ik de sfeer niet als afstandelijk maar als best wel broeierig en warmbloedig durf te omschrijven, ook gezien de kleurrijke beelden en de sexuele uitspattingen van beide dames.

Blijft over het verhaal, dat inderdaad niet als een hapklare brok wordt opgediend maar gepaard gaat met de nodige symboliek. Het gegeven dat iemand anders leven in dienst staat voor het leven van een ander is veel meer een intuïtieve kwestie die zich afspeelt in het hoofd van Véronique dan dat je met je neus tegen enkele voorbeelden aanloopt, maar even zoeken en het blijkt niet moeilijk hoor. Weronika die verzuchtte dat ze helaas te goed gezongen had, was daar een voorbeeld van. Waarna Véronique daar lering uit trok. Dat beide dames elkaar niet hebben gesproken in de film, maar wel bijna getoucheerd hebben maakt het geheel voor mij stukken magischer.

Kloppend hart van deze film is Irene Jacob, die moeiteloos 2 verschillende rollen op zich neemt. Een film om je vingers bij af te likken! Dikke 4*

Twee acteerkanonnen maken nog geen goede film......

Meryl Streep zet een eigenaardige rol neer. Geweldig hoe zij niet zozeer door haar stem maar geheel door haar non - verbale voorkomen uiting weet te geven als strenge non. Een typisch geval van 'als blikken konden doden'. Tussen de ijzingwekkend, koele sfeer weet zij de kijkers regelmatig te ontdooien met haar manische, te ver doorgedreven, doodse gedrag dit in schril contrast tot de (on)schuldige? levensgenieter Philip Seymour Hoffman die veel meer van de wereld lijkt te zijn.

Maar als Streep en Hoffman afwezig zijn, is de film niet veel meer dan de zoveelste film die op een grappige manier probeert te verhalen over ondeugende kinderen in een klas die trachtten hun oversten te bedriegen. Wat dat betreft verlaat Amy Adams nooit de rol van een sterotype goedaardige, labiele non. Ik kon goed zien dat Shanley probeert om sfeer neer te zetten door bv. in te haken als de kinderen dansles hebben. Alleen zet het cinematografisch nauwelijks zoden aan de dijk aangezien de plaatjes over het algemeen niet het niveau van: er was eens een winter in een Amerikaanse school overstijgen. Te gemakkelijk, net zo als bliksem tijdens een onrustige nacht....komaan.....

Het verhaal was uiteindelijk ook veel te mager om te kunnen spreken over een geslaagde film over kindermisbruik. De pogingen om ongemakkelijke stiltes in de film te brengen zorgden nog voor wat geslaagde voetnoten, helaas weet de film niet echt op te bouwen naar het (bijna) einde en vond ik de slotmis overduidelijk aanduidden waar de regisseur uiteindelijk naartoe wilde. Echt subtiel is het allemaal niet, nee voor mij werd het nooit een tastbare, aangrijpende film. Zeker niet saai, maar verwaarloosbaar. 2,5*

Aardig filmpje dat mij vooral trok omdat het eens een film was dat over judo ging. Films uit Frankrijk vallen mij nooit tegen. Zo ook deze niet.

Naast de judo verhaallijn kwam er toch ook wel veel sex voorbij. En dan uitspattingen die ik tot dusver nog nooit gezien heb. Van enige censuur lijkt deze regisseur nog nooit gehoord te hebben. Ik weet tenminste wel hoe ik zal handelen mocht ik ooit een triootje proberen. Het liefst natuurlijk met 2 meisjes en in een periode dat ik geen vriendin heb. Dat zou net zo als in deze film alleen maar eland opleveren.

Het verhaal was interessant en het was weer eens een keer wat anders. Leuk ook om eens een vader te zien die zowel vaak dronken was en toch van zijn zoon hield Ik heb me toch wel vermaakt 4*

Bijzonder saaie, eentonige vertoning.

Las na afloop dat de film grotendeels in filmstudio `s geschoten was. Nou, dat was te zien. Daar waar Le Samourai een en al sfeer uitstraalt dankij opnames van nachtelijk Parijs en van Parijs in de ochtendschemer. Speelt het hele verhaal zich hier vooral af binnenshuis. Ellenlange nietszeggende dialogen voeren de boventoon, wat voor een ernstig gebrek aan spanning zorgt. Tel daarbij nog eens de saaiige ongeïnspireerde zwart - wit beelden en het starre camerawerk.

Jean-Paul Belmondo maakt het geheel gelukkig nog een beetje het aankijken waard. Maar eigenlijk bekroop mij constant het gevoel dat ik mijn tijd zat te verdoen. Slechts een paar leuke scènes. Zoals de scène dat 2 mensen naar een pistool grijpen en deze gelijk op elkaar afvuren met wisselend succes. Het was een van de weinige actiescènes. Verder ook nergens grappig en de muziek was ook slecht. Wat dat betreft prefereer ik duidelijk The Killing van Kubrick boven deze. Om maar eens wat te noemen.

Las dat dit een van Tarantino `s favorieten was. En niet het stijlvolle Le Samourai! Vandaar dat de man ook nooit een meesterwerk zal maken.

Vreselijke miskleun van Melville! 1,5*

Op basis van Night on Earth & Broken Flowers was ik zowaar verplicht om nog eens een film van Jim Jarmusch onder ogen te komen!

Een uitstekende film met prachtige zwart - wit contrasten en werkelijk waar enkele sublieme shots ( dàt tracking shot in het moeras, echt eentje om in te lijsten ).

Ik vond het altijd wat vreemd dat iemand als Jarmush zo weg was van Werckmeister Harmoniak, maar nu ik deze film van hem gezien heb valt alles perfect op zijn plaats. De film heeft een dromerige, fantasiegloed over zich heenhangen, wat mede voortkomt door een verhaal dat niet te voorspellen valt èn opgesierd wordt met sterk acteerwerk, komische belevenissen en voortreffelijke muziek!

Een knappe prestatie aangezien de film alles in huis heeft ( inclusief een afgeleefd personage ) om voor een rauwe, realistische film door te gaan.

Slechts in het begin ( na de overrompelde intro! ) moest ik even in de film komen, omdat Jarmush teveel opging in zijn dialogen. Een dikke 4*

Lollig!

Je merkt duidelijk aan deze regisseur dat hij de horrorkneepjes van het vak kent. Daar voegt hij een origineel aspect nazi zombies aan toe en een vermakelijke film is geboren. Het eerste half uur moet de film wel even op gang komen maar wordt hij wat mij betreft gered door de sfeervol witte, idyllische omgeving. Een rustige aanloop èn een groot contrast naar een daverende ontknoping zo blijkt. De scene waarin er op muziek veel zombies worden vermoord is fantastisch in beeld gebracht, de bijna penis - amputatie scene even zo goed.

Geen hoogvlieger, maar gewoon meer dan vermakelijk ondanks de aanwezigheid van vervelende jeugd die zoals het hoort allemaal het loodje leggen. Een kleine 3,5*

Wat een aparte film, zowaar de 1ste film van Stanley Kubrick die mij de hele tijd wist te boeien.

In het begin van de film, wordt Amerika als wereldmacht belachelijk gemaakt. Van professie lijkt geen sprake.

Het middenstuk biedt wat actie maar vooral veel humor, vooral de telefoongesprekken waren echt hilarisch!

En hoe kapitalisme tegenover communisme wordt geplaatst, o.a. door de Russische diplomaat: prachtig.

Ook leuk om te zien, hoe de Sovjet leider belachelijk gemaakt wordt.

Het slotstuk verloopt wat mysterieuzer maar ik vond het wel een boeiende afsluiter. Het zal ongetwijfeld zo bedoeld zijn en ik vind de gedachte sowieso al magistraal dat ze de film naar Dr. Strangelove hebben vernoemd. Maar waarom? Zijn aandeel is nog geen eens 1/12de deel van een dozijn? Ik vond hem wel grappig! 4,5*

Ik vond het allemaal wat stijfjes.

Zoals die veredelde opsomming in het begin waar de voice - over informatie verschaft over de locaties waar ' onze tekenaar ' allemaal een schilderij gaat maken en op wat voor een tijdstip. De vele armetierige kostuums die iedereen aanhad hielpen ook niet echt mee om in een lekker ritme te komen. De kostuums waren allemaal nogal eentonig, daar wat meer kleur de film goed gedaan had.

Het verhaal weet wel steeds meer te boeien maar wordt nooit groots, daarvoor maakt Greenaway te weinig gebruik van zijn muziek die hier voor flink wat meerwaarde zorgt. Greenaway heeft de naam om een experimenteel filmer te zijn, maar dat kwam er hier toch echt niet uit. Ik miste echt wat flair om het verhaal wat op te sieren, aangezien het verhaal ook maar bestond uit het zoeken naar de moordenaar. Gelukkig trad dat hele gebeuren niet constant op de voorgrond en loste Greenaway het uiteindelijk leuk op door zijn kijkers naar huis te sturen zonder wijzer te zijn geworden wie nou toch de moordenaar was.

Gewoon niet echt mijn type film, dit soort kostuumfilms. Greenaway voegt wel wat absurde personages toe zoals het levend standbeeld maar kan niet voorkomen dat de intriges in het kasteel zonder al te veel pit gebracht worden. Echt vlammen doet deze film nooit. 3*

Fraaie Italiaanse film, hoe gek dat ook moge klinken. Alles in deze film ademt namelijk een Franse sfeer uit.

Nou wist ik allang dat Amerikanen over het algemeen preutse mensen zijn, dat blijkt alleen al uit het gegeven dat Amerikaanse films vaak veel verhullen. Matthew is zo `n Amerikaan: formeel gekleed, stipt en preuts tot op het bot. Erg leuk, om te zien hoe zijn karakter zich ontwikkeld van een schuwe, introverte jongen tot een zelfverzekerde jongen die zich stilletjes aan bijna nergens meer voor schaamt. Als kijker, was het heerlijk om met hem mee op avontuur te gaan in Parijs anno 1968. Bertolucci schaapt een heerlijk sfeertje waarin film een grote rol speelt. De vele quizs met daarin de nodige verwijzingen naar klassieke films waren erg geslaagd en erg grappig. Nou, heb ik al die klassiekers nog niet gezien, laat staan van gehoord. Toch ben ik nu wel benieuwd geworden naar Blonde Venus. De weddenschappen die eraan gekoppeld werden deden mij een beetje denken aan Jeux `d Enfants. Alleen waren de weddenschappen in deze film sexueler georiënteerd en bovendien ook af en toe, wat mij betreft onnodig pervers. Ik vond het 2de deel van de film wat minder, op een gegeven moment begon het langzamerhand een sleur te worden, ze verbleven immers constant in hun eigen huis . Verder acteren de hoofdrolspelers aardig en was het einde van de film dan wel weer goed gevonden. Mooie beelden! 4*

Het gegeven was eigenlijk best aardig. Er zijn immers maar weinig films die autoracen tot hun hoofddoel bombarderen. Vaak komt vooral de zijtak: autoachtervolgingen terug in vele films. Maar dan heeft het louter een amuserende of functionele functie.

Deze film gaat de mist in door al die onnodige zijweggetjes waarin de hoofdpersoon zogenaamd meer diepgang zou verkrijgen door even allemaal belangrijke aspecten in zijn leven te laten passeren. De hoofdpersoon maakt van alles mee maar is natuurlijk weer net op tijd helder van geest om eventjes de held uit te hangen en tevens de titel op te eisen.

Toch nog wat punten voor de spectaculaire maar tevens onrealististische crashes. In al die jaren dat ik formule `1 kijk heb ik nog nooit bolides zo hoog in de lucht zien vliegen. 2*

Vooral een grappige en ontroerende roadmovie waarbij Felix op zijn weg verschillende personages tegenkomt en naast een negatief incident vooral positieve ervaringen opdoet op weg naar Marseille. De personages die hij tegenkomt zijn allen ingedeeld als zijnde ' familieleden ' van Felix, zo komt hij naast een denkbeeldige oma, o.a. een denkbeeldige broer tegen op weg naar een countdown: zijn vader. Geinig dat het dan weer totaal niet van belang was. Zo zie je maar weer eens dat de reis ergens naar toe soms veel mooier kan zijn.

Net zoals Crustaces et Caquillages gewoon een frisse, luchtige en wederom typisch Franse film met goede vertolkingen. Niets aan de hand filmpje terwijl de hoofdpersoon toch iets onder de leden heeft. Super vermakelijk eenmaal de reis is ingezet. 4*

Wrang!

Rustige aanloop naar een ontluisterend eindstuk.

De film komt wat langzaam op gang maar eenmaal de romance tussen Anne en Gustav oplaait, zit je toch naar gedurfde en originele cinema te kijken in een steeds preutser wordend landschap. De aanloop ernaartoe is echter zeker geen martelgang, met een goed stuk karakterisering van Anne. Fraaie scene als zij hunkerend danst op ''Tainted Love'' enigszins verwaarloost door haar man en saaie gasten die iedere vorm van durf en expressie uitgebannen lijken te hebben. Wat dat betreft is Anne`s bevlieging in het begin vrij sympathiek. Pas als zij gaat liegen belandt ze in een heimelijke, onomkeerbare situatie. Ja, sterke film omdat ik echt wel had verwacht dat de tot dan toe sympathieke Anne gewoon de waarheid zou gaan vertellen.

Niets bleek minder waar en dat doet pas echt pijn! 4*

Sterke film.

Prachtig hoe de hoofdpersonages zich op het slechte pad begeven zonder allen tot in den treure uitgediept te worden. De aandacht voor de daadwerkelijke overval is belangrijker en wordt tot in de precisie met de kijker gedeeld. Schitterende zwart - wit fotografie soms, die mij wat deed denken aan de eveneens schitterende klassieker The Third Man. Zeer sfeervol hoe Dassin Parijs in zijn film uitbeeldt. Of het nou in de ochtend of avond is. De straatvegers die de straten schoon maken......Een voortrazende trein.....

Het verhaal is verder ook boeiend om 2 uur te vullen. Geen moment van verveling gekend. Kan ook niet anders, met die ijzingwekkende en spanningverhogende muziek op de achtergrond. De climax is inderdaad een beauty. Aangename kennismaking met Dassin. Dikke 4*

P.s. Verder ook een grote inspiratiebron voor een bekende actiefilm uit 2006.

Als komediefanaat moest ik mijzelf toch eens aan de Marx Brothers wagen. Waar elders te beginnen dan bij hun bekendste film?! Helaas is Duck Soup een zeer flauwige miskleun qua humor waarin bovendien met plaatsvervangende schaamte op de meest misplaatste momenten gezongen wordt. Vreselijk! Op een leuke spiegelscene na heeft deze film niets te bieden, gelukkig was de tijd mij gunstig gezindt. Een kleine 2*

Oeffff, wat een film zeg.....Geen opbouw, geen clichés, niet teveel sentiment en een constante dreigende sfeer. Joyride en Jeepers Creepers zijn hier echt wel door geïnspireerd.

Super, dat kat en muisspel tussen beide kemphanen. Ik heb er bewondering voor dat je met minimale middelen zo`n film kunt maken. Het einde vond ik ook erg sterk. *4,5 Een goed debuut voor Spielberg idd.

Bij toeval gekeken om het schooljaar met de kinderen uit te luidden. Een leuke film voor kinderen, vooral dankzij de aanwezigheid van de cheetah natuurlijk. En menigeen zal zich wel in de lieve maar rebelse hoofdrolspeler kunnen herkennen. Tot mijn verbazing vonden sommige kinderen de film zelfs een beetje eng/spannend, terwijl de film toch echt voor alle leeftijden geschikt is bevonden. Zelf vond ik de scenes met de cheetah wel schattig en af en toe werd er ook wel een mooi natuurplaatje geschoten. Het verhaal had voor mij helemaal niets om het lijf helaas. 2*

Fijn!

Genoeg op aan te merken, maar Nolan zorgt de gehele rit wel mooi voor een beklemmende, intense kijkervaring. Vooral dat stuk als de soldaten nog op het strand vastzitten op die pier met al die luchtaanvallen, bijkomstige onzekerheid en dan de prachtige registrerende shots van bovenaf die over het strand zoemen ondersteunt door machtige, bombastische muziek op de achtergrond. Echt wow!

De luchtgevechten vond ik wat minder, verder een chique film van de heer Nolan. 4*