Opinions

Na een tijdje droog gestaan te hebben op Akira Kurosawa - gebied was dit toch wel een bijzonder fijne ' herintreder '.

Allereerst Dersu! Echt zo `n charismatisch personage met een enorm hoog knuffelgehalte, ondanks zijn blanke pit, ruwe bolster - uitstraling en zijn soms wat onmundige, nukkige voorkomen gepaard gaande met zijn instelling dat je ' veelvuldig je mouwen op moet stropen '. Vond hem zeer authentiek overkomen, Maksim Munzuk is gewoon Dersu in het echt zo lijkt het. De manieren waarop hij de natuur zag en hem probeerde te interpreteren of er juist schrik voor had waren zo raak!

Na een wat onwennig begin, komt de film lekker op gang en zijn er een paar momenten die er echt uitspringen. Vooral de penibele momenten waarin Dersu en de kapitein dreigen dood te vriezen en de scene met Dersu die dreigt te verdrinken zijn mooi gefilmd in meerdere opzichten. Veel natuurschoon en de vriendschap tussen Dersu en de militairen krijgen zo meer diepgang dan enig woord zou kunnen bewerkstelligen. Echt prachtig die blijdschap op die gezichten nadat men Dersu weer op het droge had.

Mooiste en warmste moment vond ik toch wel toen ' de kapitein en Dersu ' zich lieten vereeuwigen door middel van foto `s. Dersu had duidelijk last van een cultuurshock ' zo onwennig als hij poseerde ' maar was zeer bereidwillig om op de foto te gaan, waardoor de beelden uiteindelijk even zwart - wit kleurden en we getuige waren van een fraaie dia - voorstelling van allerlei kiekjes van hen en nog een andere bevelhebber.

Ik vond het alleen wat jammer dat Kurosawa besluit dat de cyclus perse rond moet zijn en dat hij Dersu `s unieke personage afbreekt door hem eerst te laten proberen om te acclimatiseren in de stad en hem vervolgens nog ' in beeld ' dood laat gaan. Had ons gewoon lekker in de waan gelaten en laten geloven in de mythe dat Dersu daar nog ergens rond zou dwalen. De aftakeling van Dersu had wat mij betreft niet gehoeven. Typisch de episodische jongen in Kurosawa ( The Seven Samourai, Ran ) die even boven kwam drijven. Verder een prachtig avontuur zoals ik ze helaas zelden tegenkom, prachtig geschoten ook met bovengemiddeld veel aandacht voor de mise-en-scène

Na The Seven Samourai & Rashomon toch zeker mijn favoriete Kurosawa tot dusver. 4*

De cinematografie in deze film is soms om je vingers bij af te likken. De film is niet zomaar grauw en troosteloos, maar sleept je dankzij de industriële muziek en de soms ongenadig felle kleuren ( bv. de oranje vlammen die uit een schoorsteen spatten, tegen een grijs wolkendek gehouden ) helemaal mee in een niet zo `n fijne wereld, waar depressieve hoofdrolspeelster Monica Vitti deel van uitmaakt. De visualisering van een voorleesscene van moeder op zoon is uitmuntend briljant! 4*

Ik vond het maar een vervelende, domme clichéfilm. Waarin de held een jongetje redt van een vrachtwagen etc.

Salma Hayek is leuk om naar te kijken. Maar verder waren de acteerprestaties ver onder de maat. Te dom voor woorden soms hoe Banderas zich overal uitredt en naderend onheil niet ziet aankomen, terwijl wij als kijker al vanaf 40 km afstand gewaarschuwd worden. Typisch verhaaltje van de held slaat zich overal doorheen ondanks al zijn vijanden en gaat er uiteindelijk met de buit van door, die hem natuurlijk weer beschermt. Mijn god, wat was die scène waarin die kerel aan Hayek vroeg of zij echt geen onderdak verleende aan Banderas slecht!

Saaie, slechte actie ook vaak. En de spanning was ver te zoeken. 2* Omdat de muziek lekker Mexicaans klinkt en omdat het over de gehele linie dan wel een b - film betreft, hij wordt echter net niet saai.

De beste korte film was van de hand van Larry Clark. Zonder gelijk met de deur in huis te vallen sprak hij met enkele jongeren openlijk over sex. Nu, is dat niets nieuws. Maar ik vond het toch wel boeiend om de geslaagde wisselwerking tussen Clark en de jongens te zien. Zij gaven zich letterlijk en figuurlijk bloot. Het selecteren van een meisje waar je sex mee wilt hebben was ook een fijne aangelegenheid. De uiteindelijke climax bleek de jongen tegen te vallen. Een nuchtere verklaring had die jongen er ook voor. Alhoewel het ook de gemaaktheid is die een hoop plezier ontneemt. 4*

Een goede tweede was de kortfilm van Barney. Zijn film oogt mysterieuzer. Je bent constant bezig om wat te maken van de beelden die je ziet. Uiteindelijk passen alle beelden in elkaar en is het de muziek die zich steeds meer laat horen en je dankzij zijn eentonige klanken in een hypnotiserende positie doet belandden. Tevens voegt het veel toe aan het vervreemdende effect van het filmpje.

De bronzen medaille is voor Noe. Prachtig hoe hij zijn stroboscoop gebruikt. Alhoewel ik het na zo `n 15 minuten ook wel weer stil aan gezien had met dit stijlmiddel. Vooral omdat de inhoud van zijn film op een gegeven moment ook niet verder reikt dan wat sex hebben met objecten. Velen vinden omnibussen leuk. Ik kan er zeker van genieten, mits de regisseurs zich niet teveel achter dit soort projecten verschuilen. Het idee wat ik bij Noe nogal eens krijg. Gelukkig komt er weer een langspeelfilm van hem aan. 3,5*

De overige films zijn allen stukken minder. Balkan Erotic was een leuk gegeven maar naast af en toe grappig was de commentaar -stem van die vrouw vreselijk misplaatst serieus. De feitjes zelf waren wel grappig, maar of het op waarheid berust? Slechtste kortfilm vond ik House Call. De beeldkwaliteit was bedroevend slecht en qua inhoud wist het mij ook geenszins te boeien. Death Valley & Sync pendelen qua niveau tussen de balkan rituelen en House Call in. 2,5*

Ik had nooit verwacht dat een film met een vrouwelijk hoofdpersonage, die zich al knokkend door de film heenslaat, nog meer indruk zou maken dan Tony Jaa `s Ong Bak en Tom Yum Goong.

Doordat Yanin Vismistananda bijgestaan wordt door enkele mannelijke vechters wordt een gebrek aan stootkracht gelijk in de kiem gesmoord. De meest uiteenlopende gevechtstijlen komen voorbij, ik zat mij ècht te vergapen aan dat drunken boxing.

De gevechten vinden plaats op prachtige locaties. Een vechtfilm waarbij niet alleen de gevechten niet te versmaden zijn maar tevens de achtergronden. Op visueel vlak valt er genoeg moois te beleven, wat een prachtige symfonie aan kleuren worden er op het scherm getoverd!

Een onverwacht grote verrassing, aangezien ik had verwacht dat de film zich misschien zou kunnen spiegelen aan sommige martial arts films, niet dat hij andere martial art films moeiteloos achter zich zou laten.

Een ware delicatessen! Een 4,5*

Prachtig!

In het begin had ik even moeite met de erg aanwezige muziek en de voice over. Het kan er ook mee te maken hebben dat ik de laatste dagen juist veel Aziatische films zag waar je de emoties wat meer van de gezichten af kon lezen.

Een lekker luchtig filmpje waarin volop genoten wordt, of het nou een fietstocht of een gesprek met klanten betreft. De film weet zich ook op een fijne manier te onderscheiden van vele andere films door het hele ruilgebeuren. Hartverwarmend om te zien ook hoe Doris die backpackers ontvangt in haar cafe. Ik zou zelf maar wat graag in Taiwan gaan backpacken en verblijven in Doris `s cafe. Er hangt echt een lekker relaxte sfeer.

Op visueel gebied erg mooi. Vooral de manier waarop Doris `s droom ( reizen ) gevisualiseerd wordt. Verder een erg hippe film, mede dankzij de levendige muziek die als het ware een soort dagritme voor zijn personages creëert. De 2 zussen zijn daarbij perfect op elkaar ingespeeld, de film is niet alleen maar lief, omdat de 2 zussen alles tegen elkaar durven te zeggen net zoals in een echte broer - zus, zus - zus relatie, ze sparen elkaar niet altijd wat voor genoeg boeiende situaties zorgt.

Verder heb ik mij ook meer dan vermaakt met de moeder - dochter sessies. Een dikke 4*

Schitterend!

De film kent wel een paar opmerkelijke scenes, waar je je als kijker soms even afvraagt waarom je ineens een vreemd persoon krijgt voorgeschoteld. Als je gewoon geduldig blijft wachten en niet vergeet te genieten van alle beeldenpracht dan wordt alles vanzelf duidelijk en geven deze ogenschijnlijk losse verhalen een mooie inkijk in het ( moeilijke ) leven van Xiang en enkele aanverwanten.

De vriendschap tussen Pistol en Xiang riep zelfs herinneringen op aan Kikujiro no Natsu, vanwege Pistol`s losbandige karakter en enkele stoute dingen zie ze samen bekookstoofden. Zoals gezegd, de film ziet er uit om door een ringetje te halen. De droomscene is verbluffend mooi, net zoals de scene in de trein waarbij de camera midden op het gangpad staat en de open deur van de laatste wagon filmt, waarop de trein prompt een tunnel inschiet waardoor alles ineens zwart ziet op de witte opening na, die snel in volume afneemt naarmate de trein verder de tunnel in gaat. Typisch zo `n scene waar je zo aan voorbij gaat, terwijl het allemaal zo mooi in elkaar is gezet.

Ik vond de film ook allesbehalve een doorsnee film die een portret van een zielig kind probeert te schetsen. Gewoon een erg ontroerende film over een jongen die op zoek is naar een warm nest, met de benodigde kattenkwaad, humor en ernst. Een 4,5*

Ik vond het nogal een tegenvaller.

Ik heb dan ook niets met autisten die stelselmatig dat ene ' nerveuze ' loopje blijven maken of met hun hoofd meerdere malen keihard tegen de muur aan lopen te bonken. Alhoewel er op het acteren, niets af te dingen viel, gingen mij deze elementen steeds meer tegenstaan omdat het aanvoelde als een steeds terugkerend trucje. Ik kreeg er ook een beetje de zenuwen van en dacht: meid, ga toch eens even rustig zitten.

Daarbij vond ik de vele keren dat broer en zus wisten te ontsnappen net wat teveel van het goede. Het maakte dat je eigenlijk constant op hun volgende uitbraak zat te wachten. Qua cinematografie vond ik een paar zonnige shots er toch wel uitspringen. Daarbij was het einde wel prachtig, schitterend hoe ogenschijnlijk vrolijk Chloé door die straat liep en allerlei mensen aanraakte, die daar dan weer wisselend op reageerden. Kleine 3*

Wat een geweldige film was dit dan zeg! Eindelijk weer eens een klassieker die mijn verwachtingen inlost.

De film opent gelijk lekker met een zwarte panther in beeld, ondersteunt door een heerlijk nummer waarvan ik de titel niet weet. ( hij komt ook voor in Being There, als Peter Sellers op straat wordt gezet ). Het tromgeroffel zet gelijk de toon voor een spannende film.

De gang van zaken op school daar is leuk om te volgen. Met name de omgangsvormen tussen het personeel en hoe elke leerkracht omgaat met zijn klas. Ik heb ook vaak gelachen om de manier waarop de directeur zich manifesteert. Met de spanningsopbouw zit het overigens wel goed en ook grappig dat de badkuipmoord en de douchescène in Psycho beide rond de 45ste minuut plaatsvinden .

En toen eenmaal bleek dat de directeur uit het zwembad was verdwenen begon het gissen naar het hoe, het wie en waarom. Hallicuneerde ze? Sprak het jongetje de waarheid? ikzelf was er heilig van overtuigd dat de directeur gewoon dood was, het einde was dan ook een grote schok voor mij. Ik had het nooit verwacht. Een dood gewaand iemand blijkt plots nog te leven...fantastisch bedrog! Een meesterlijk script dus met vele leuke dialogen en opmerkelijk grappige personages. Ik kwam bv. niet meer bij toen die bovenbuurman klaagde over het om 10 uur in bad gaan van zijn benedenbuurvrouw en om zijn radiospelletjes en de gezichtuitdrukking van zijn vrouw daarbij . Een welverdiende 4,5* en een zegen dat dit pareltje binnenkort in de top 250 staat!

In het begin moest ik even in de film komen. De muziek leek namelijk afkomstig te zijn uit een Disney film, zo vrólijk namelijk en de personages acteerden nogal houterig, met als klap op de vuurpijl Ray Milland. Naarmate de film onderweg was, raakte ik echter meer geboeid door het moordmysterie en bleken de acteerprestaties stukken beter te verteren.

Spanningsopbouw is een welkom gegeven dat ik toejuich, maar waarom zijn er zoveel woorden voor nodig en kan Hitchcock niet wat vlotter voor de dag komen? Enerzijds vind ik het knap hoe Hitchcock een film maakt die zich zo `n 80% van zijn tijd afspeelt in een bepaalde ruimte en toch weet te boeien, anderzijds bewijst Hitchcock maar weer eens dat hij geen echte sfeerregisseur is, door zich louter met een voorspelbaar moordscript bezig te houden en waarschijnlijk zelf te denken dat het allemaal heel geraffineerd in elkaar steekt.

De film geeft weinig karakteruitdieping en als hij het wel doet verpest Hitchcock gelijk een karrenvracht aan spanning. Dat een moordplan helemaal uitgedokterd wordt ala, maar als vervolgens ook wordt prijsgegeven dat Mark een schrijver is, die vlak voor de beraamde moord vaststelt dat hij wel de perfecte moorden kan schrijven, maar niet kan uitvoeren omdat er altijd wel iets onverwachts gebeurt, zie je de bui al hangen......

Gelukkig kon ik mij er niet tot vervelends toe aan storen, omdat ik op zich wel genoot van de manier waarop Hitchcock zijn hoofdpersonage met satanisch genoegen tot het uiterste wist te drijven. Ik vond het wel jammer dat de hele afwikkeling van de film gebaseerd was op enkele toevalligheden. De manier van doen stond mij wederom niet helemaal aan, Opa Hitch zou ons wel even een verhaal dat van a t/m z verloopt vertellen. Het was ook jammer dat de hoofdrolspeler uiteindelijk tegen de lamp liep.

Een boeiend moordmysterie, al dekt het woord mysterie niet helemaal de lading aangezien Hitchcock een manische drang heeft om zijn kijker te voorzien van stromen informatie, waardoor echte verrassingen uitblijven. Desondanks vind ik deze film wel een bovengemiddelde thriller, omdat hij vermakelijk is en daar wringt hem dan ook gelijk de schoen. Een 3,5*

Vooraf had ik me veel voorgesteld van deze film, het begon allemaal erg goed, vooral toen ze net vertrokken en al bijna strandden. Onderweg verdween het tempo uit de film en betrapte ik mijzelf er op dat ik hem beter op een ander tijdstip verder kon gaan kijken.

De volgende dag begon ik bij scene 5, ik vond hem nou wat boeiender overkomen. De mooie landschappen in de outback en de aanblik van steden als Valparaiso en Machu Pichu vielen nu veel beter te verteren. Geinig ook als hij zijn visie op iemands schrijfkunsten geeft! Het hoogtepunt in de film was voor mij het stuk met de mijnwerkers en natuurlijk het bezoek aan het lepra kamp in San Pablo. De eigenzinnigheid van Chè kwam hier goed tot zijn recht. Mooie scènes, ze gaven blijk van zijn opvattingen m.b.t. gelijkheid tussen mensen en zijn toenadering tot het communisme.

Tel daarbij op, het prachtige acteerwerk van Gael García Bernal. Ik ben benieuwd naar zijn volgende ( hopelijk )Spaanstalige film. Voorlopig 3,5*

Na tijden weer eens herzien. Stond mij ook weinig meer van bij.

Eerst vond ik de film niet zo bijzonder, maar nu werd goed duidelijk waarom deze actiefilm er een uit het boekje is. De setting in de wolkenkrabber is goed gekozen omdat meerdere mensen nu lange tijd in het ongewisse blijven van de gijzeling aldaar. Bruce Willis is geweldig als Mc Clane hier, kon zijn oneliners en sarcastische opmerkingen goed hebben.

Sterke film ook die volledig over the top gaat, door slechts een man het op te laten nemen tegen een bende terroristen. Dat maakt het op twee fronten interessanter. Hulp van buitenaf zien in te schakelen en ondertussen strijden met alle mogelijke middelen die je hebt om de terroristen te dwarsbomen. De hulpdiensten worden uiteindelijk flink te kakken gezet, wat amusant is en wat aan Mc Clane `s heldenstatus tegemoet komt. Maar het werkt hier goed omdat het er wel een is tegen wil en dank.

Blijft ook nu nog een fijne, onderhoudende actiefilm bestaande uit een bij vlagen psychologisch en intelligent kat en muisspel. Verder veel geinige bijpersonages zoals die feestende taxichauffeur, hilarisch goed gewoon! 4*

Redelijk,

Vooral op een leuke manier gewerkt met de verhaalstructuur. Mooi beginshot, dat uiteindelijk weer een ietwat andere dimensie krijgt. Iets wat ik wel eens mis in Nederlandse films.

Heleen wordt goed vertolkt door Melody Klaver. Over de rest van de cast ben ik niet echt te spreken. Te karikataal en te oppervlakkig. Vond de getoonde emoties te veel hangen in een wat somber sfeertje. Met name de vriend van Heleen was wel heel passief en onacttractief. Iets wat de film niet nodig had. Onder (gemaakte) blijheid kan immers ook genoeg emotie/ongelukkigheid schuilen.

Daarnaast was er ook nergens sprake van wederzijdse liefde. Heleen laat haar kopje teveel naar dat van haar vriendje hangen. Maar verder wel aardig. Weinig banaal gedoe, op dat Nederlandse gevloek na dan. Toch wel geboeid zitten kijken. Vooral omdat er op een sfeervolle manier naar de 1ste keer wordt toegewerkt. 3*

Tot nu toe had ik niet echt positieve ervaringen gedistileerd uit John Woo `s oeuvre.

The Killer brengt hier verandering in. John Woo trakteert zijn kijkers hier op een lekker gewelddadig, over the top actiespektakel. Daarnaast ergerde ik mij hier minder aan zijn geforceerde pogingen om wat symboliek in zijn films in te brengen. De actie speelt zich af op meerdere locaties, waardoor de film fris van vorm blijft. Daarnaast ervaarde ik af en toe ook wat suspense in zijn films en niet een volledig afgebakerde showroom die aan de ene kant veel wapengekletter bood en na de draaiing weer een portie aan romantiek/relatieve rust. Het werd allemaal lekker in elkaar gemixed. De botenrace illustreerde hoe sfeervol Woo het plegen van een moord in beeld kan brengen.

Onwijs gaaf waren ook de vele patronen die bij de wapengevechten in de lucht zweefden. Verder kon de romantische invalshoek mij niet storen en vond ik de muziek mooi, zelfs bijna licht ontroerend. Actie zoals actie voor mij hoort te zijn: Gevarieerd, onnavolgbaar en constant lonkend om de hoek. 4*

Een prima film!

Het tempo zit er gelijk goed in en de moordenaar is op zijn minst opmerkelijk te noemen, tot op het dubieuze af bijna, het leek soms wel toneel met die man.

Clint Eastwood speelt op zich wel een aardige rol als actieheld, al heb ik wel problemen met zijn veelzijdigheid in deze film waardoor hij uit de verf komt als een typische held ( terwijl hij eigenlijk een anti - held blijkt te zijn ), zoals de Amerikanen hem graag zien. Kom nou toch, laat Clint Eastwood zich gewoon een specialisme eigen maken en zich lekker bemoeien met echte boeven i.p.v. rare zijlijnen te belopen, door en passant even een man met zelfmoordneigingen te redden. Dat kwam allemaal nogal lachwekkend over en doet wat afbreuk aan de continuïteit en spanning in deze film.

Verder speelt Clint Eastwood in deze film zeker een leuk baasje met vaak grappige oneliners. Al is het niveau dikwijls ook wel heel simpel en goedkoop grappig, zoals wanneer zijn partner aangeeft dat hij wel weet waarom Harry als bijnaam Dirty Harry heeft nadat hij zich even aan voyeurismre schuldig maakte.

Niet spannend, maar wel een behoorlijk vlotte, vermakelijke actiefilm met enkele mooie plaatjes van het fraai gelegen San Francisco. De film maakt zijn reputatie echter niet helemaal waar, tamelijk overschat. Een 3,5*

Leuk om weer eens een film te zien waarin een formele relatie tussen dokter - patiënt, ingeruild wordt tegen een hoop informele praat, zonder daarbij gelijk te mikken op een hoop platvloersheid die beter zou staan bij een stel asocialen. Tony T. `s gedrag is onaangepast, maar dankzij zijn transformatie van loser tot hero komt hij vooral goed voor de dag als charmeur. Het mag allemaal wat voorspelbaar zijn dat iedereen al snel naar zijn pijpen danst en dat zijn afgedankte broer in zak en as komt te zitten.

Toch, werkt het allemaal goed en heb ik dikwijls in een scheur gelegen om de nogal bijzondere relatie die er tussen Diego en Jaana ontstond. Vooral omdat Jaana mij nou echt zo `n type leek dat niet zou zwichten voor verleiding, terwijl ze richting het einde een gewillig muurbloempje was. De gesprekken en ontmoetingen tussen de dokter en Jaana waren trouwens ook dolkomisch van karakter, de getrouwde man versus de student.

De manieren waarop Diego uiteindelijk iedereen tegen zich in het harnas joeg, onderscheiden zich met een grote knipoog van standaard rise and fall gedeeltes uit andere films, omdat het accent hier lag op het compleet uitvergroten van een ongewenste situatie, die voor een hoop consternatie en dus de nodige humor moest zorgen. Absoluut niet tevergeefs overigens, met name pa en de seropositieveling werden flink te kijk gezet.

De stunts passen perfect in het gehele plaatje en zorgen naast het nodige vermaak voor wat visuele input. De aanloop naar/uitvoering van de vuurwerkstunt was fenomenaal. De cheesy muziek zorgt voor een grote glimlach, Paradiso - Bailando op een feest?! Na het stemmige Linkeroever is Dirty Mind opnieuw een fijne film van Pieter van Hees. 4*

Een geweldige film!

Het is geen absolute nagelbijter, maar ik vind het altijd knap als een regisseur met beperkte locaties, de aandacht er zo goed bij weet te houden. Voornamelijk te danken aan uitstekende acteerprestaties. De ontwikkelingen gedurende de hele film zijn spannend om te aanschouwen, niet zozeer omdat ik niet wist dat Alice Creed er op het einde met het geld vandoor zou gaan, immers de dubbelzinnige titel van de film gaf al die indruk. Al was het op het einde toch nog even kiele kiele.

Nee, juist het kat en muisspel, de perspectiefwisselingen en hoè de personages uiteindelijk van elkaar af probeerden te geraken waren zeer fijn om naar te kijken. Leuk ook om Eddie Marsan ( Mr. EN - RA - HA! ) weer eens terug te zien in een film. Een 4*

Naturel!

Er zijn weinig filmmakers die zo gewoon, onbevreesd en licht geheimzinnig over het onderwerp de dood kunnen verhalen als Koreeda. Sommige mensen lopen al weg met een regisseur die de dood niet uit de weg gaat ( Bergman ), maar Koreeda stelt er dus heel wat meer tegenover, zo ook hier weer.

De film is gespaard gebleven van een score of een soundtrack. Slechts de omgevingsgeluiden zijn nadrukkelijk waarneembaar, waardoor Koreeda zijn verhaal zuivert van iedere vorm van vals sentiment, niet dat Koreeda het type is waarbij dat soort sentiment komt bovendrijven, maar toch.....

Ik vond het echt prachtig om te zien dat de jongeren niet overgeëmotioneerd of vol wroeging de plek des onheils bezochten, máár juist met zoveel toewijding en respect voor de overledenen, zònder hen te veroordelen. Dóór de overledenen te herinneren en zich in hun laatste levensdagen en situatie proberen te verplaatsen.

Koreeda maakt een onderwerp waar nog steeds een taboe op rust bij veel mensen, ( omdat veel mensen de dood vrezen en er niet over wensen te praten ), schijnbaar kinderlijk eenvoudig bespreekbaar, toegankelijk en bovendien uiterst boeiend, dankzij zijn mededogen en warmte voor de levende en niet - levende medemens. De scene waar de vriendengroep op de terugweg nog even wat gaat eten is zowel herkenbaar uit het leven gegrepen als magisch mooi!

Sommige zaken in deze film blijven onuitgesproken ( Hoe kwamen de overledenen nou aan hun einde? ) of onverklaarbaar ( de rol van een jongen ), maar nou juist dat maakt Distance samen met het prachtige camerawerk en de inhoud, een film van bijna mythische proporties! En wat een geweldige apotheose ook!

Wat betreft het onuitgesprokene in mijn vorige alinea, heb ik wel een eigen theorie: Geheel in de lijn van de film, waar Koreeda zich begaan toont met iedereen, lijkt hij het wat oneervol en onbelangrijk te vinden om verdere informatie te verschaffen over de doodsoorzaak van de overledenen. Niet geheel ontoevallig, gezien de Japanse cultuur die nog veel meer om eer lijkt te draaien.

Aanvankelijk was ik de enige die licht bevreesd was, omdat ik Koreeda wel eens een flater zou zien slaan, zoals hij al deed bij Maborosi, die ik nog wel een keer wil herkansen. Het bleek volledig anders uit te pakken, Distance behoort samen met After Life tot Koreeda `s beste werk! Een 4,5*

Biggus Dickus!

Zou het toeval zijn dat de voornaam van de hoofdrolspeler uit deze film ''Wikus van de Merwe' rijmt op een toonaangevend woord in een van de meest komische sketches uit Life of Brian? Dankzij diè connectie had ik in ieder geval gelijk door dat Wikus van de Merwe met geen mogelijkheid serieus genomen moest worden. Ik vond het ontzettend grappig dat zo `n malloot het nu juist voor het zeggen had.

Ik had vooraf eigenlijk geen trailers of zo gezien, maar ik wist dat ik een soort van Science Fiction/actiefilm in documentairestijl kon verwachten. Echter, wat schetst mijn verbazing. De film werkte een flink aantal keren gigantisch op mijn lachspieren: de vermaningen van Wikus van de Merwe aan het adres van Aliens die District 9 vervuilen, op pad gaan om 1,8 miljoen Aliens te benaderen voor hun handtekening opdat je ze anders niet kan uitzetten, Aliens die met een Westerse naam + achternaam worden aangesproken.

Een geweldige film met een grappig hoofdkarakter, geslaagde special effects ( prachtig om te zien hoe het ruimteschip boven Johannesburg hangt ), passende muziek en uitstekende actie! Een 4,5*

Il Divo lijdt aan hetzelfde euvel als zijn voorganger The Family Friend. Sorrentino presenteert wederom een film die beschikt over bergen potentieel, maar de aspiraties worden niet helemaal waargemaakt. Hij vergeet om zijn scenes uit te bouwen waardoor hij niet bij machten is om zijn kijkers onder te dompelen in zijn aantrekkelijke visuele wereld. Qua muziek is Sorrentino er op vooruit gegaan in die zin, dat hij zijn muziek niet al na een paar seconden afkapt.

De aanpak van Sorrentino om zo `n serieus onderwerp tot bloei te brengen werkt aanvankelijk wel goed. De manier van acteren oogt opzettelijk theatraal, waardoor de muur tussen mij en de saaie politici alvast een stuk kleiner wordt. Het gebruik van tussentitels die over het scherm zweven en achter daken en andere voorwerpen verdwijnen/opdoemen, vond ik zeker geslaagd te noemen.

2008 was volgens velen het jaar van de wederopstanding van de Italiaanse film met grootmachten als Gomorra & Il Divo aan het roer, helaas zijn beiden door mij (veel) te licht bevonden. 3,5*

Wel een aardige film. Alleen loopt de film zichzelf soms wat voorbij in zijn nutteloosheid. Het verhaal is immers nihil. En de wisselwerking tussen slapsticktaferelen en dynamisch gefilmde shoot outs verloopt geheel onsamenhangend, alsof je naar 2 verschillende films kijkt.

Het camerawerk is zoals wel vaker bij Kar - Wai gewoon stijlvol. Bepaalde elementen worden goed uitvergroot, er wordt zo bv. in slow motion gefilmd terwijl er toch veel gebeurd op het scherm. Daarnaast muzikaal gewoon lekker. Niet opmerkelijk, maar nergens vervelend.

Een film die qua verhaal geen impact op mij had, daarvoor wijk ik uit naar Bangkok Dangerous. Een film die over een hogere frequentie aan diverse stijlmiddelen beschikt. Deze film voelt echt aan als een oefening, voor Kar Wai `s latere werk. Daar waar verhaal en camerawerk wel een worden, dankzij meer mooie beelden die echt de sfeer van de gehele film uitstralen en niet die van slechts een paar momenten. Niks tegen meerdere stijlen in een film, maar geef iedere stijl dan wel de kans om te excelleren door alles tot in de puntjes uit te werken. De wat ondynamische scènes sloten hier niet alleen qua camerawerk niet aan op de shoot - out scènes en de vluchtige indrukken van Tokyo. Het was verhaaltechnisch ook nog eens niet altijd geslaagd in zijn boodschap om komedie in de film te verweven. 3,5*

Ik heb lang uitgekeken om deze film te bekijken en hij was dat verlangen meer dan waard. De film opent gelijk waar hij moet beginnen: bij de kern van het verhaal. Niks geen poespas of lange voorbereidingen treffen voor een bankoverval, gewoon gelijk boem bats! Gaan met die banaan.

De film moet het ook hebben van de hele sfeer eromheen, prachtig hoe de toeschouwers en de bankpersonages worden uitgewerkt. En dan John Cazale, wat kan hij toch goed een onberekenbare creep neerzetten met de minste mimiek. Al Pacino presteert natuurlijk ook weer goed, zoals altijd.

De onverkapbare humor die in de film voorkomt vind ik ook goed in beeld gebracht: de aandacht van de media voor de vrouwtjes, de pizzabezorger, het relaxt kauwgom kauwende vrouwtje en de voor het eerst sigaretten rokende vrouwtje.

Hoe de vrouw van Sonny op de hoogte wordt gebracht van het nieuws vond ik ook mooi, evenals de verontwaardiging van Sal bij het aanschouwen van een bericht omtrent zijn persoontje. Enige minpunt vooralsnog is de verhaallijn rondom de travestiet, niet dat hij storend was, maar het had voor mij niet gehoeven.

De climax was trouwens ook echt de moeite waard, vooral het einde, die stilte.....4,5*

Zij maakte de film juist interessant. Ik heb genoten van haar ontwapendheid, haar prachtige, intuïtieve verschijning en haar drang om wat van Rome te zien. De film begon eigenlijk pas toen zij van het vliegveld werd afgehaald. Naast de prachtige fonteinscène, tevens afgebeeld op een van de mooiste dvd covers ooit, wil ik nog een paar andere scènes aanhalen die ik prachtig vond. Het seightseeing gebeuren met Ekberg voelde onbevleugeld aan, omdat ze immers net een kind leek dat evolueerde van een egocentrische kleuter naar iemand die de wereld wou ontdekken. Ze slaagde helemaal in haar rol, alles aan haar was elegant. Van het moment dat ze de kerktrappen beklom en ze de kreet: oh la la slaakte tot en met het moment dat ze contact met de weerwolven zocht of zich ontfermde over een schattig poesje. Meer positiefs dan de verschijning van Anita Ehkberg heb ik eigenlijk niet te melden.

Mijn 6de Fellini is de 1ste grote tegenvaller. Nu weet ik dat Fellini niet altijd even gestructureerd te werk gaat en niet altijd evenveel hecht aan het vertellen van een verhaal. Vaak zijn zijn films doorweefd met sfeerschetsen van een bepaalde tijdsperiode in een stad ( Roma/Amarcord ) of bevatten zij surrealistische tintjes ( Otto e Mezzo ). Helaas in deze film, niets van dat alles. Waar de sfeerschetsen in eerdergenoemde films wel werken omdat er een bepaalde levendigheid vanaf straalt en er niet constant dialogen worden gevoerd, maar eerder impressies worden gegeven van mensen die onderling praten, wel praten maar dat in grotere groepen en vooral op straat doen, worden de dialogen hier veel meer van man tot man gevoerd, waardoor de dialogen meer op de voorgrond plaatsvinden en het lijkt alsof het allemaal een geforceerd filosofisch tintje moet bevatten. Nou vond ik La Strada en Nights of Cabiria ontzettend ontroerend, maar dat kwam vooral voort uit de situaties die er plaatsvonden, niet door lappen vol met tekst. Daar slaat Fellini hier dus de plank mis, hij wil de mensen uit de showbizz een spiegel voorhouden maar zijn boodschap komt niet echt over met al dat gefilosofeer, het was allemaal erg saai en langdradig en maakte dat de personages steeds irritanter werden i.p.v. medelijden opwekkend. Absoluut dieptepunt was voor mij het moment dat Ekberg zomaar uit het oog werd verloren en men ineens oversprong naar een Madonna - verering tafereel.

De film richt zich dus veel te veel op de inhoud en boet naarmate de film vordert dus steeds meer in aan vorm. Alhoewel de uiteindelijke climax wel aardig was, toch had er makkelijk een uur geschrapt kunnen worden. De muziek was overigens redelijk, maar kon niet tippen aan de muziek in de andere Fellini `s. 2,5*

Laatst ook herzien en die krappe 4,5* zijn uitgegroeid tot een film die nu tegen de middenmoot van mijn 4,5* `s aanschurkt. Het begin vond ik nu niet saai, maar qua kleurenpracht ver verwijderd van de vlucht die de film neemt nadat Sawako tijdens een pikzwarte nacht bijna onder de bumper van een fel oplichtende roze ( of was het paars? ) trucker terechtkomt. De muziek kan ook niet altijd overtuigen, ik vond de muziek teveel op de achtergrond aanwezig en gewoon niet zo mooi als in Kikujiro en Sonatine.

Hierna volgden er naast uitmuntende shots, waarbij ik de nachtelijke oversteek over een riviertje in de duisternis, het moment waarop we Matsumoto en Sawako vanaf een grote afstand vanuit het bos een brug over zagen steken en de sneeuwscenes tot mijn favorieten reken, nog 3 verhalen die op een fraaie manier in elkaar verstrengeld waren en qua impact meer invloed op mij hadden dan na mijn 1ste kijkbeurt. Vooral de deja vu van het koppel dat op het punt stond om te trouwen oogden indrukwekend, evenals het einde.

Ja! Lekker bruisend,

Kusturica was voor mij zo `n regisseur die plots bewees dat hij erg fijne films kan maken waarin tijd en het verhaal niet zo `n rol spelen, maar alles draait om het uiteenzetten van een film vol knotsgekke personages die onder veel muzikale begeleiding avonturen beleven in hun vaak niet al te snugger aandoende land.

Een minpunt is dat hij af en toe wat langdradig kan zijn. Echter, een pluspunt wat veel jaren `60 en `70 Fellini `s tevens kenmerkt is de ongekende creativiteit. Je weet nooit in welke richting een film als deze zich kronkelt.

The Gypsies begint aardig. Een zigeunersstelletje wordt eens onder de loep genomen. Veel aandacht voor de relatie tussen moeder en haar zoon en haar kleinkinderen. Kleinzoon is op de versiertoer en hoopt wat aan de haak te slaan. Vanaf dat moment wordt de film gedompeld in een fabuleus sfeertje dat tot zijn hoogtepunt komt als Perhan en zijn vriendin zich op het water begeven in een bootje en om hen heen een hoop volk met een soort processie bezig is. Doordat beide groepen geen interactie met elkaar hebben en er werkelijk waar! prachtige muziek wordt gespeeld, lijkt het allemaal een wat surrealistische ondertoon te hebben.

Vervolgens kent de film wat mindere momenten, maar weet hij de aandacht perfect vast te houden, doordat het nergens voorspelbaar overkomt en er wel grappige momenten inzitten. Om je vervolgens toch nog even bij de strot te pakken, op een moment dat ik dat niet verwachtte. de dood van de bruid met tactisch getimede muziek. Drama staat er boven deze film. Waren meerdere films maar verschoond van drama waarin hoofdpersonages enkel door te janken een gevoel proberen op te roepen.

Veelzijdige film die lang op 3,5* afstevende, maar toch een grote indruk achterlaat na afloop. Er had alleen wel wat geschrapt kunnen worden in de film. Blijft een aandachtspuntje. 4*

Het lage gemiddelde heeft mij lang tegengehouden om deze film te gaan zien maar afgelopen week was het zover. Wat mij opviel is dat de film op sommige punten overeenkomt met True Romance. Een vrouwelijke voice over, die ook niet voor de poes is en veel gepraat over films.

Verder houden de vergelijkingen op, daar waar True Romance weet te ontroeren was deze film vooral een streling voor het oog. Al vanaf de openingscredits experimenteert Scott er lustig op los. Dit leidt tot tig verschillende muziekstijlen door elkaar heen gemixed en snelle, soms hyperactieve montage. Het kleurengebruik was fantastisch. Waar een Natural Born Killers kleurenfilters gescheiden gebruikt, worden vele kleuren hier door elkaar gemixed. De film werd mede darrdoor een groot visueel spektakel. Vooral de kleuren groen en geel komen goed uit de verf, zeker in contrast met het hemelsblauwe zwembad. Verder veel boeiende shots, waaronder de tripscène.

Het verhaal was ook niet onaardig, lekker chaotisch en bij vlagen grappig. Vooral de Chinegro scène. Repliek voor de zogenaamde professoren en geleerden die aan alles en iedereen een stempel toe moeten kennen. En tevens kinderen in hokjes plaatsen.

De scènes tussen Lucy Liu en Keira Knightley doen overbodig aan. Het zorgt eigenlijk alleen voor oponthoud en heeft geen meerwaarde. Wel leuk, hoe een puntenslijper een interessant object kan worden. Wat natuurlijk ook een subtiele hint kan zijn als zijnde dat het gesprek niet zo boeiend is.

Ik heb de film inmiddels 2x gezien en wat mij opviel was dat de montage nog wel wat heftiger had gemogen. Van het verhaal moet deze film het tenslotte niet hebben. Op basis daarvan zou dit gewoon voldoende zijn geweest. Nu een dikke 4*

Mijn interpretatie: Laura heeft de dood van haar dochter verwerkt door er openhartig over te praten en zelfs toe te geven aan een bepaalde vorm van spiritualiteit om het verlies van haar dochter te plaatsen, iets wat zomaar een metafoor kan zijn voor: het delen van je verlies met vreemde mensen. Terwijl John het zware verlies vooral wou verdringen, niemand wilde informeren over het grote verlies en zich stortte op zijn werk, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij zichzelf tegenkomt. Centraal staat dus eigenlijk: 'hoe de man en de vrouw beide op een totaal verschillende manier het rouwproces doorlopen'.

Roeg zou Roeg echter niet zijn als hij dit zomaar als een hapklaar drama zou serveren. Daarom heeft hij dit drama opgeleukt met wat typische horrorelementen die zich in de realiteit niet afspelen, maar louter illustreren hoe beide hoofdpersonages uiteindelijk uit hun rouwproces kwamen. Een uitermate creatieve benadering van Roeg om een glazuren horrorlaag rondom dit werk te creëren. De genreoverstijgende aanpak van Roeg leidt ertoe dat de film niet loodzwaar wordt, dat de film zelfs spannend wordt en tot een film waar je eindeloos over kunt filosoferen wat er nou eigenlijk heeft plaatsgevonden aldaar.

Cinematografisch weet Roeg zijn slag deels te slaan. Het toeristenseizoen in Venetië liep hier duidelijk ten einde, wat Roeg illustreert door veel lege straten en pleinen te filmen waardoor de setting als geheel soms zelfs wat apocalyptisch aandoet. Verder is de dwerg natuurlijk geniaal in beeld gebracht i.t.t. het ketchupbloed dat uit John vloeit als hij het loodje legt.

Zelfs op de veelbesproken sexscene wist Roeg zijn eigen stempel te drukken. Alhoewel het idee om telkens te editen tussen de sexscenes en de scenes erna, waar John en Laura zich aankleden en opmaken voor vertrek op papier aantrekkelijker was dan dat het er nu uitzag. Zo zag ik wel meer voorbeelden waar Roeg duidelijk tracht om uit te pakken qua camerawerk, het anno 2009 toch wel wat gedateerd overkomt.

Het was al lang een kwestie van tijd dat ik na het overweldigende Walkabout nog eens een Roeg tot mij zou nemen. Stelde uiteindelijk niet teleur al had het vele potentieel in deze film wat meer benut kunnen worden. Als rouwverwerkingsfilm niet aangrijpend genoeg voor mij, qua vleugjes horror geslaagd maar op cinematografisch en muzikaal gebied viel er nog genoeg bij te schaven. 3,5*

Een waardige prequel op The Wayward Cloud!

Tsai heeft enkele stevige missers op zijn naam staan, gelukkig laat hij hier weer eens zien waar hij zich mee bezig moet houden: het creëeren van een aparte wereld, zoals hij later ook zou doen in The Wayward Cloud, een festijn van droogte en watermeloenen gecombineerd met het thema eenzaamheid en leegte.

In Dong regent het onophoudelijk en waart er een virus rond, wat ervoor zorgt dat de 2 hoofdpersonages hun dagen slijten in een bijna geïsoleerde omgeving en een aftands huis. De personages leven in zo `n ellendige wereld, dat je ze toewenst dat ze elkaar aan het einde van de film in de armen mogen sluiten.

Tsai is een groot liefhebber van de jaren `60 of het nou om muziek of de nouvelle vague stroming gaat. De musicalintermezzo `s zijn stuk voor stuk geweldig ( Ik kwam niet meer bij na dat 1ste muzikale intermezzo: Oh Calypso! ) en houden samen met de gortdroge humor het tempo in/de aandacht bij, deze film. 4*

Een fijne film!

Ik heb mijzelf de eerste 30 minuten lekker onder laten dompelen in een broeierige sfeer, mede gecreëerd door veel shots waarin een maximum aan zonlicht doorschijnt en flirtende tieners buitenspelen. Ten overstaan van dit alles klonk er geniale, relaxte muziek op de achtergrond: Bloc Party - So Here we Are ( Four Tet Remix ), M83 - Lower Your Eyelids to Die with the Sun, The Knife - Heartbeats en Broadcast - Before we Begin.

Na het zien van deze film ben ik dus een flink aantal nummers gaan traceren. Het enige nummer dat ik niet kan vinden is dat extreem relaxte nummer dat na krap een half uur langzaam opbouwt en abrupt stopt ten tijden van de beruchte Donkey Punch scene. Ik had vooraf trouwens geen idee wat een Donkey Punch betekende ( kennelijk ben ik niet zo kinky als de meeste mensen hier ), dus de impact van deze gebeurtenis liet zich raden. Een gaaf moment, waarna 10 onheilspellende en chaotische minuten volgen.

De rest wat volgt is minder noemenswaardig maar blijft gelukkig nog aardig op de been dankzij enkele geniale moordscenes en de psychologische ontwikkelingen die de personages doormaken. Helaas wordt het niveau van de pakweg 1ste drie kwartier niet meer gehaald. Ik blijf dit soort films niet te versmaden vinden! Een 3,5*

Ik vind dit juist absoluut een van de slechtst gekozen muzikale bijdrages ever. Vreselijk dat Mad World en dat terwijl ik al niet helemaal meeleefde met de hoofdpersoon. Verder ook een van de slechtste nummers van het overigens uitstekende Duran Duran. De muziek zorgde bij mij voor minimaal een vol punt aftrek.

Ik ben het met je eens, in ieder geval t.a.v. deze film. Ik had absoluut geen zin om me nog meer te verdiepen in de achtergronden van de film. Een film die mij als het ware intrigeert en die mij doet verlangen naar de werkelijke vork in de steel, zoals bv. een Lost Highway, verdiend respect.