Opinions

Fantastische film, met veel aansprekende personages die je helemaal meeslepen in het verhaal en boeiende verhaallijnen. Humoristische kijk op/in de wereld van rocksterren, groupies en domme dozen. Kate Hudson en Frances Mc Dormand spelen weer erg goed. Een welverdiende 4,5* voor 2 uur topamusement!

' Ik geloof in de spontaniteit van ons bewustzijn '

Aldus Lemmy Caution die in een wereld verzeild is geraakt waar de bevolking simpel en eendemensionaal gehouden wordt door de overheid, die de mensen tart met strenge censuur en bij het niet naleven van deze censuur, met strenge straffen die de rest van de bevolking af moeten schrikken. Prachtig ritueel in het zwembad vooral.

De zwart - wit beelden ogen visueel erg aantrekkelijk. Helemaal als Godard richting het einde besluit om de personages af en toe licht in te kleuren ten opzichte van een donkerdere omgeving. Moeilijk te omschrijven hoe zoiets heet, maar enkele scenes zagen eruit alsof Godard ze door een röntgenapparaat haalde. Qua taal onnoemelijk gaaf soms. Bepaalde woorden worden nogmaals even krachtig herhaald of zwakken juist steeds wat meer af. De score vond ik niet zo storend als de meeste mensen hier. Leuke film, die verbluffend ' niet gedateerd is ' en heerlijk experimenteel. Kleine 4*

Een boeiende film!

Ik zat vooral te smullen van de weelderige klederdrachten en de groots opgezette operastukken. Natuurlijk zijn ook de 2 hoofdrolspelers niet verkeerd bezig. Zo zet Tom Hulce een excentrieke, vlotte Mozart neer en vond ik F. Murray Abraham excelleren als tegenstrijdig persoon die enerzijds verzot is op Mozart `s muziek en hem tegelijkertijd verafschuwd.

Prima film, alleen golfde mijn aandachtscurve soms wat op en neer, aangezien de film toch wat moeite heeft om bijna 3 uur lang op ramkoers te liggen qua prestaties. Ik had de film lang vooruitgeschoven, maar dat bleek nergens voor nodig. Een 3,5*

Beeldschoon!

Los Amantes del Círculo Polar en ik delen een bijzondere voorgeschiedenis. Buiten dat de naam van de film fijn in de oren klinkt, verbreedde deze film destijds mijn horizon, op weg naar meer internationale wateren op filmgebied.

Er zijn inmiddels enkele jaren verstreken en het was hoog tijd om mijn oude liefde, die ik tot op de dag van vandaag ben blijven koesteren, weer gelukzalig in mijn armen mocht sluiten!

Het moge duidelijk zijn, deze film is een equivalent van onvoorwaardelijke, romantische poëzie die voelt als thuiskomen. De hoge mate van toeval wordt geheel gerechtvaardigd, omdat Medem ons meer dan ooit laat geloven in de wonderen van het universum, die ons uiteen drijft, die ons alle kanten op stuurt om ons uiteindelijk te doen laten beseffen dat hetgeen wat ons bindt niet zomaar vergeten kan worden.

Zelden heb ik een film gezien waarin 2 hartsverwanten zo puur en ondoorgrondelijk naar elkaar smachten, aan de hand van een originele vertelstructuur, knappe muziek en een buitenaards mooie visuele setting, waarbij Medem zijn toverkunsten demonstreert door zijn film onder te dompelen onder een gewaad van licht!

Ik had de film een tijd lang op mijn nr. 10 plek gepositioneerd, maar inmiddels is de film weer gestaag omhoog aan het kruipen geslagen. Een onvermijdelijk, dikke 5*

Wat een lekker sfeervol en op zichzelf staand filmpje was dit zeg! Tot nu toe zeker de beste van Ozon!

Wat hem voor mij zo interessant maakte was dat de film de jongen een beetje als een kneusje neerzet en de vrouw als een zelfverzekerd iemand. Geen goede balans om samen een duister plannetje uit te voeren. Ik had telkens het idee dat het meisje misbruik maakte van de jongen Maar afgezien van de moord, zat ik vooral te gissen hoe het meisje de jongen in de maling zou gaan nemen Dit zorgde dus voor de nodige suspense.

En dat omringd in een sprookjesachtig decor waarin er ook nog een 3de persoon ten tonele komt, die wonderwel geen kwade intenties heeft.

Het einde vond ik trouwens ook erg goed gevonden, wat zou er van Ozon overblijven als hij eens een keer niet het thema liefde/sex op zich zou nemen? De tijd vloog voorbij. 4*

De film begon wat moeizaam voor mij. Het camerawerk in het begin was al wel sfeerverhogend, maar daarna kreeg je 2 personen te zien waaraan nogal wat mankementen verbonden waren. Nu kan ik vaak wel wat met absurde personages maar dit was niet grappig bedoeld. Alleen kon ik er op sociaal - emotioneel vlak in het begin ook vrij weinig mee aanvangen.

Het was pas na 25 minuten dat ik in de film verzeild raakte. De ontoegankelijkheid van de personages had plaatsgemaakt voor een steeds terugkerend element in de film. Veel speelt zich af, hoe verrassend het ook moge klinken, op Du Pont Neuf. De band die tussen beiden ontstaat is er een van onzekerheid. Er wordt steeds verder van bestaande onzekerheden en schaamte jegens elkaar afgeweken en langzaam laten de personen aan elkaar zien waar zij werkelijk voor staan. Af en toe ontzettend maf maar lekker oprecht en grappig. De cinematografie ondersteunt alles perfect, met name vlak voor de Franse feestdag op 14 juli en tijdens deze bewuste nacht. Feest vieren doen zij beiden op hun volstrekt eigen manier, individueel en met z`n tweeën. Logisch, dat de camera zo `n 15 minuten lang door blijft schokken van links naar rechts. Van vermoeidheid kun je de personages immers niet betichten. Maar mooi dat het was toen 2 wat buiten de maatschappij geplaatste figuren zaten te kraaien en nachtelijke activiteiten ondernamen.

Schitterende cinematografie ook verder! Binoche die bukt en een kijkje neemt naar driftig dansende schoenen die bivakeren in een uitgaanscircuit. En het uitstapje naar zee mocht er ook wezen. Indrukwekkend hoe vrij en vrolijk alles werd weergeven. Magische momenten die drijven op sfeer wisselen elkaar in rap tempo af.

Richting het einde zakt de film weer een klein beetje in, omdat in een film helaas nooit alles helemaal pais en vree kan zijn. An sich niet erg. Maar het magische gevoel dat ik had maakte weer plaats voor de spreekwoordelijke stap met de voet op de begane grond. Er werd teveel tijd aan wat onzinnigheden besteedt. Het einde zelf vond ik mooi gevonden. Apart trouwens dat zo weinig mensen deze film gezien hebben, al 2 jaar niks meer gepost? En dat voor alweer een Frans pareltje. 4*

Ik vond het allemaal niet zo spectaculair. De film draait vooral om Jeanne Moreau `s personage, constant is ze het middelpunt van de aandacht. Ze speelt best knap als een vrouw die niet goed weet wat ze precies wil hebben in haar leven, maar de gewichtigheid van de film ontging mij.

Ik vond het allemaal niet zo bijzonder laat staan boeiend, dat constante gedraai en gedraal of het aanschouwen van de moeilijke omgang tussen Jeanne en haar man, zonder dat er eens echt wat harde woorden vielen. De veel genoemde nachtelijke buitenscene, was aardig in beeld gebracht.

Toch mis ik vooral compassie t.o.v. de hoofdrolspelers. Qua sfeer was het allemaal wat verwaarloosbaar, ik bedoel zo `n situatie zoals in deze film geschetst wordt zie je niet iedere dag terug en dan wordt het zo tam en mak uitgewerkt. Malle is natuurlijk geen Cassavettes of zo, maar het had allemaal wat meer mogen borrelen van binnen. Alles bleef veel te passief en ongrijpbaar. 2,5*

Herzien omdat hij in mijn beleving maar bleef stijgen. Ongeveer 11 maanden geleden was dit mijn kennismakingsfilm van Fellini. Na herziening kan ik zeggen dat ik de film alleen maar meer ben gaan waarderen.

Visueel is het bijna constant genieten. De beelden zijn komisch, dan wel gedurfd. De film bevat een geweldige sfeer door de aanhoudende muziek, de sprekende blikken van alle personages en de beschouwingen tussendoor van een lokale oude man. Die telkens wat kunstzinnigs wilt vertellen maar vaak ruw wordt onderbroken door de jeugd.

Verder vielen mij nu ook de vele grappige one - liners op: jij steekt `s morgens vast nog een piemel in je koffie. Geweldig personage overigens die Volpina. De mooiste scène vond ik toch wel die met de 28 maagden .

Iedereen koestert jeugdherinneringen en Fellini verwerkt ze tot een prachtfilm, die de 2de keer vooral aan glans wint, doordat sommige scènes een 2de maal veel grappiger en toch weer nieuw overkomen. Ik moet gewoon al lachen van de plotomschrijving hierboven. 4,5*

Na al die negatieve reacties vond ik het goed meevallen.

Niet dat de film over zo `n denderend script beschikt maar de film had zeker wel wat. De een ziet hetgeen de dames uithalen als een opeenstapeling van banaliteiten, ik vond het een goed middel om de vaart in de film te houden.

Toch wel een grappig uitgangspunt dat 4 vrouwen het criminele pad opgaan omdat ze hun gewone leventje zat zijn. Monique v.d. Ven heeft mij nooit kunnen bekoren, maar hier acteert ze best leuk als lerares ' tegen wil en dank '. Echt hilarisch de manier waarop zij haar leerlingen toesprak met dat Brabantse accent van d`r.

Georgina Verbaan vond ik de zwakste van het stel, de zijlijn met die zwerver waar zij voor zorgde kon wat mij betreft ook gelijk de prullenbak in, zo slecht. Vandaar dat ik niet rouwde om het gebrek aan diepgang bij de andere personages. Absoluut hoogtepunt van de Brabantse spraakwatervallen was Susan Visser, echt moeten lachen om haar uitspraak en hoe ze daar achter haar wandelwagentje aanliep in het donker. Ze wist zelfs even te ontroeren richting het einde. Alhoewel de romance met Theo Maassen wel flinterdun was.

Gewoon een boeiende film, met enkele grappige overvallen en niet de meest banale Nederlandse sex, die je nog weleens om de oren wil vliegen. Dankzij de leuke accenten deed de film het goed, het ontstijgt daardoor toch menig andere inwisselbare film en als half - Brabander heb ik er nou eenmaal een zwak voor. Dikke 3*

De rol die Annette Bening hier neerzet blijft voor mij van onnoemelijke waarde. De kritiek van sommige op haar acteerprestaties begrijp ik niet zo. Een meer dan waardige verpersoonlijking van sommige troela `s die de wereld rijk is. Van die mensen die gemaakt blij doen en al snel tegen een depressie aanlopen. Bening speelt haar rol van uitgebluste, mislukte carrièrejaagster voortreffelijk. Iemand die materieel bezit en uiterlijk verschoon zwaarder laat opwegen tegen menselijk geluk en genieten van de kleine dingetjes in het leven. Godzijdank, acteert ze nergens met de handrem op. Met name dat spreken in tussenpozen oogde enorm bitscherig. What - the - hell - you - think - you `re - doing? Haar lichaamstaal ondersteunde zulke momenten ook nagenoeg perfect door met haar beide handen in haar zij verontwaardigd en minachtend staan toe te kijken.

Daarnaast ook prachtige acteerprestaties van de rest van de cast. Kevin Spacey is in zijn element als bevrijde geest, die plots door allerlei gezegden heenbijt en zich niet langer in de hoek laat zetten. Maar zich duidelijk sexueel gefrustreerd toont. Vaak geleidt door geweldige sarcastische dia/monologen. Toeval speelt trouwens ook een grote rol in een film als deze, maar dat deert niet. Het versterkt alleen het gevoel van hoe bekrompen sommige mensen wel niet kunnen zijn, door gelijk met hun vooroordelen klaar te staan.

Waarom ik American Beauty zo waardeer komt voort uit de enorme portie sfeer die de film rijk is. Alsof er een container rozenblaadjes over de film is uitgestort. De verhaallijnen lijken soms stil te staan, we focussen ons op het moment. We wanen ons even als Lester Burnham en hebben alleen maar oog voor die uitmuntend dansende, lekker uitziende cheerleader ergens verstopt als een bonbon in het achterveld. Prachtige gekozen metafoor ook, die rozenblaadjes. Een teken van ontdooiing en van een op handen zijnde periode van bloei. En zo zijn er veel meer momenten van ontroering die American Beauty rijk is.

Sterk ook, dat deze dramafilm zijn licht laat schijnen op vele gebeurtenissen vanuit een wat komische inslag. Bijtend grappig soms. De film geeft niet alleen weer wat de American Dream met een vastgeroest stelletje doet, maar weet tevens op een lichtkomische maar daardoor niet minder ontroerende manier het relaas van wat kwetsbare tieners neer te zetten. Pijnlijk als de vriendin van Birch al die tijd een bepaalde rol gespeeld heeft. En des te pijnlijker als Bening alvorens Burnham neergeschoten wordt tot inkeer komt en zich vastklampt aan haar ongetwijfeld dure garderobe.

Het moge duidelijk zijn. Als de openingsmuziek zich aandient en we ons richting huize Burnham begeven voel ik de rillingen over mijn lijf lopen. Een film die zich keer op keer bewijst. Ik had de film toch al zo `n anderhalf jaar niet gezien. Samen met American History X, Trainspotting en The Lion King ook een van de weinige films die zich al sinds 2005, tussen al het afwaardeergeweld moeiteloos staande houdt. Meesterlijk! 5* blijven natuurlijk staan.

Geslaagde film met een uitermate grappig gegeven: Een Irakees wil meedoen aan de Amerikaanse versie van Idols. Ik kwam soms niet bij van scènes waarin hij zijn gezicht liet zien. Hij deed me een beetje denken aan Peter Sellers rol in The Party. Ook die Irakese broer met zijn nichterige muziekstudio `tje. Leuk entertainment. Het idee alleen al...

De parodie op president Bush was ook wel leuk en Hugh Grant speelde zijn rol als snobistische tv presentator overtuigend. Zelfs Mandy Moore was leuk om aan te zien, dat gedoe met haar vriendje vond ik echter verre van grappig. Bijzaak! 3,5*

Eindelijk weer eens een goede genrefilm luidt het commentaar hier. Maar dan op zijn minst wel een onoriginele genrefilm die nergens buiten de lijntjes kleurt en daardoor af en toe behoorlijk weet te vervelen. Vooral een typische blockbuster dit....

Politierechercheur Russel Crowe gaat achter de boeven aan. Maar niet zonder dat de kijker wordt overgooid met irrelevante subplotjes, waarin hij in een rechtszaak verwikkeld raakt met zijn vrouw over de zorg van zijn kinderen. Karakteruitdieping zoals in elke andere film waarin een vader in een rechtszaak beland. Het niveau van lik mijn vestje, verder niet entertainend en dus onfunctioneel. Tel daarbij nog eens de ongeloofwaardige rol van Crowe die temidden van een corrupte bende, bonafide tracht te blijven.

Maar alvorens er een rechercheur in iemands nekvel gaat hijgen. Moet natuurlijk eerst de legende zich openbaren. Frank Lucas vangt de film aan als een broekie, die zich snel omhoog werkt. We zien hem in het begin afreizen naar de jungle van Vietnam om zelf zijn eigen drugsboontjes te kunnen doppen. Dit vergt natuurlijk behoorlijk wat organisatie, maar niet voor Lucas. Nee, voor hem is een eitje bakken nog moeilijker. Kritiekpunt bij deze is dus de vluchtige manier waarop Lucas zijn eigen imperium schept. Het gaat te gemakkelijk. In een land dat bol staat van de chaos kun je wat makkelijker handelen. Echter de gevaren van de jungle ( verdwalen/Vietcong/wilde dieren ) wegen nog geen eens op tegen de knulligheid in de vorm van de bereidwillendheid van bepaalde mensen om gelijk mee te werken met Lucas. De film wil geen belevenis zijn, maar een wat lege mythe rondom een persoon scheppen.

Verder veel onnatuurlijke acties in deze film die mij stoorde. Zo zie je Crowe zich op een nachtelijk uur naar een plaats begeven waar een collega iemand heeft doodgeschoten. Buiten staat een woedende mensenmassa, waar Crowe zich tussendoor wringt om over een hekje te klimmen zodat hij zijn collega kan bereiken. Van binnen horen we de mensen schreeuwen: wij willen naar binnen! Vreemd.....Natuurlijk mochten ook de onverwachte, ik zet mijn auto aan de kant - momenten niet ontbreken. Gecompleteerd met het getoeter op de achtergrond.

Bovenstaande minpunten willen nog niet zeggen dat de film niet vermakelijk is. Het is alleen een herhalingsoefening van vele andere films waarin geen memorabele momenten zijn terug te vinden. Gelukkig gaat Scott wel goed om met het weergeven van enkele scenes. Soms wat chaotisch en de sfeer ademt een jaren `70 gevoel uit. Wat zich vooral terug laat zien in het kleurengebruik. Vooral tijdens de kerst merkte je dit. Geen schreeuwende winkelpuien en etalages, maar sfeervolle rustige decoratie die mooi afstak tegen de in de nacht vertoevende hoofdrolspelers. Qua editing is het wat standaard, alhoewel de actiescenes er wat beter uit zien, maar het cokegebruik van de jetset wordt wel erg saaiig belicht. Ik prefereer dan toch liever Tony Scott `s gestructureerde chaos waarin camerawerk en muziekstijlen samen komen.

Het verhaal werd nooit echt boeiend, maar wist ook niet te vervelen. Richting het einde werd het allemaal wat beter. Vooral doordat de film ergens naartoe werkt en er dan pas echt iets te beleven valt. Verder duurt het allemaal wat lang en slaagt Scott er alleen in om de sleur te breken dankzij enkele fraaie nachtelijke scenes. Vooral degelijk, maar als geheel teleurstellend. Nipt 3*

Herzien na ruim 2 jaar tijd,

Nog steeds vind ik AHX een van de films die het meeste weet te halen uit de combinatie zwart - wit versus kleur. De steeds terugkerende zwart - wit flashbacks ogen nog steeds magistraal qua contrast, speels omdat de vertelstructuur er voor zorgt dat je jezelf niet gelijk een beeld van een bepaalde situatie kan vormen en ze geven een fraaie impressie van een man die zichzelf niet in de hand heeft, buiten zinnen is en zijn familie veel leed bezorgt. Vrij expliciet zijn de beelden waarin Derek zijn tegenstanders te lijf gaat.

Minstens zo gedurfd is de manier waarop de film enkele maatschappelijke taboes behandeld. Dat een getint iemand toetreedt tot het brandweerkorps van Derek `s vader, is voor hem een reden om te stellen dat getinte mensen een voorkeursbehandeling genieten en gewoon onbevoegder zijn dan vele andere ' blanke ' sollictanten. Hierbij nog geen eens vragen stellende, maar er gewoon van uitgaan dat dit ook altijd zo is. De politieke discussies aan tafel vond ik sterk, nazies worden nogal eens afgeschilderd als dom, hersenloos achternahobbelend kuddevolk maar hier blijkt een bepaalde idealogie achter te zitten wat het allemaal nog moeilijker maakt om tot ze door te dringen.

AHX raakte mij wel minder dan hij andere keren deed. Dat kwam nog geen eens omdat ik de bekering in de gevangenis storend vond. Derek was immers een intelligent iemand, bij wie het doordrong dat hij niet meer dan een marionet was geweest al die tijd. Niet iedere gevangene is een recidivist. De manier waarop hij zijn familie erna behandelde oogde erg ontroerend maar ook confronterend omdat zijn moeder hem letterlijk uitgekotst had, en is het zo vreemd als iemand die houdt van zijn familie hun idealen probeert te begrijpen? De haat tegen andere rassen is er niet van begin af aan ingestampt maar er geleidelijk aan ingeslopen. En dat terwijl kleurenflashbacks nog wel zo mooi illustreerden hoe Derek met zijn broertje Danny van de ogenschijnlijk zo simpele dingen des levens genoten. Ik vond de opnames aan zee mooi benadrukken dat ze altijd nog elkaar hadden mochten er problemen zijn.

Het warme nest van thuis contrasteerde met de harde omgeving waarin zei mee dreigden te gaan. Sterke acteerprestaties, fijne beelden en helaas redelijk spaarzame maar lekker ingetogen muziek en een wat simpel verhaal dat wel met genoeg nuance verteld werd. Het einde deed mij nu alleen net even wat minder. Daar waar ik eerst nog tot tranen geroerd en helemaal lamgeslagen was. De film voelde ook nooit echt aan als een 5* film. De combinatie cinematografie, muziek, verhaal ( amusant - ontroerend ) werkt nog steeds heel vaak wel, maar kon mij niet meer echt overdonderen.

Nadat ik de film ruim 1 jaar geleden van mijn nr. 1 positie schopte, moet hij nu ook plaats maken in mijn top 10 en afstand doen van zijn 5* notering. 4,5*

Nou was ik al van plan om deze film nog eens te zien, eerdere delen schepten immers toch wel die verplichting.

Was dan ook blij verrast toen American Pie: Beta House tijdens het kerstdiner werd uitverkozen als verlengstuk van het dessert. Nou, moet je er natuurlijk enige feeling voor hebben ( lees: puberale eigenschappen bezitten en er om kunnen lachen ) om zoiets te waarderen. En dat ging aanvankelijk ook wel. De film draait alleen om sex, sex en alcohol. En natuurlijk de afgezaagde wedstrijd tussen 2 studentenverenigingen, waarbij enerzijds de nerds het opnemen tegen de sportievelingen/populairdere mensen.

De sex grappen gingen er echter wel in. Grappig hoe vader bij aankomst op de campus een afspraakje voor zoonlief probeerde te regelen, daarna ook nog enkele leuke situaties. Echter op een gegeven moment wordt het toch minder omdat de film meer biedt van hetzelfde en geen poging doet origineel te zijn. Voor degenen die wel varen bij mensen die elkaar massaal onderkotsen, liefst in het gezicht of mensen die een schaap nader onderzoeken. Je zult zeker niet teleurgesteld zijn.

Veel vrouwelijk schoon, een scene waarbij sperma natuurlijk weer tegen een familiefoto belandde. Met de daarbij wel aparte reactie van het benadeelde meisje. Uiteindelijk heb ik mij toch wel geamuseerd, al was het maar omdat er om mij heen veel lachende gezichten zaten.

Las ergens dat Eugene Levy een serieuze filmcarriere wel op zijn buik kon schrijven na het maken van deze film. Hij was natuurlijk al veel eerder niet meer serieus te nemen, met als dieptepunt nog geen eens een American Pie deel, maar met The Man. Vond zijn performance hier net zoals in de eerdere 2 delen vreselijk misplaatst. Maar blijkbaar heeft hij geen ander filmrollenaanbod, mist hij ambitie of wordt hij door de scriptschrijvers uitgebuit, denkende dat dit nog grappig is. 2,5*

Films die om highschool draaien doen het hem nog steeds bij mij. De humor is zeker niet origineel, hoe vaak hebben we immers niet gezien hoe iemand zich masturbeerde terwijl zijn ouders binnen kwamen lopen? Toch moet ik er altijd weer om lachen, het zal je maar gebeuren....Ik leefde in zekere zin dus mee met de hoofdrolspelers. Niet doordat het dramatisch goed in elkaar stak maar doordat het allemaal zomaar eventjes luchtig wordt gepresenteerd.

De rol van Levi vond ik in tegenstelling tot in de eerdere American Pie films nu erg irritant, gewoon niet grappig, het zorgde immers alleen voor oponthoud en het verplichte moralistische tintje dat ik toch nooit oppik bij dit soort films. Verder was de footballwedstrijd tegen de dwergen ook iets teveel van het goede.

Verder leuk amusement, met jongeren die niet alledaagse dingen doen. 3*

Onlangs heb ik deze film dan toch maar op dvd aangeschaft omdat ik mij totaal niet meer kon heugen waarom ik deze film in godsnaam maar een 3* had toegekend. Ik doe er nu een vol punt bovenop. American Psycho is een zeer (zwart)komische vertelling over narcisme, haantjesgedrag en mensen die elkaar maar wat graag de ogen uit de kop steken. Ik ben geen fan van Christian Bale, maar hier is hij perfect op zijn plaats als ijdeltuit èn maniak. Een solide 4*

Het 1ste half uur had ik het gevoel te kijken naar een van de grootste decepties van de laatste tijd. De film verstreek in een loom tempo, maar alles oogde nogal standaard, het kon mij onvoldoende beroeren. Ik miste een duidelijke stempel van de regisseur.

Gelukkig wint de film enorm aan spanning als Zimmerman de hort op gaat om mensen te vermoorden. Wenders weet perfect de sfeer weer te geven, hoe onbeholpen je jezelf wel niet moet voelen als je voor het eerst in je leven iemand om moet brengen als gewone ambachtsman. Het was toch bijna om jezelf te bescheuren zoals Zimmerman zijn 1ste slachtoffer achtervolgde in het metrostation?!

Als Zimmerman eenmaal op pad gaat, verstrijkt de film vrij vlot en fleurt het op visueel vlak ook allemaal wat op, met mooie panorama `s van grauwe steden en al hetgeen waar de trein langs raast. De muziek stuwt de film de hoogte in en de finale die eraan zit te komen belooft veel. Al vond ik de opbouw: maffioso komt thuis verhaal halen, Ripley en Zimmerman besluipen en bewaken een huis, een ambulance verschijnt plots op het strijdpodium vele malen intrigerender dan hoe de film uiteindelijk afliep.

Kortom, aangename film van Wenders. Maar in vergelijking met Der Himmel uber Berlin is het allemaal nogal conventioneel en zoveel indruk achterlaten als een Paris, Texas deed het ook niet. 3,5*

Herzien en toch even wat kantekeningen plaatsen bij mijn vorige bericht. De muziek is geweldig maar er wordt te sporadisch gebruik van gemaakt. Nu, neemt Sorrentino een risico door bijna telkens voor andere muziek te kiezen, waardoor je niet het herkenbare gevoel van de af en toe terugkerende sounds krijgt. Ik meende slechts 2 x muziek te horen die ik eerder had gehoord. So far....Nog geen probleem, maar de muziek had hij wel wat langer kunnen rekken, vaak verdwijnt de muziek weer na 30 seconden. En dat is wat jammer als het lekker in het gehoor ligt.

En zo gaat het ook een beetje op voor sommige scenes. Sorrentino neemt zeer originele camerastandpunten in, maar slaagt er niet volledig in om beeld aan geluid te koppelen. Het bleek onverwachts toch een kleine worsteling te zijn met die enorme brei aan dialoog in deze film. Ik kan ook van een film genieten als er gewoon mensen in beeld zijn die even stilzwijgend voor zich uit kijken of acties ondernemen, ondersteund door muziek. Dit magische effect werd nooit echt bereikt. Na de 1ste 6 minuten, vielen er gewoon bijna geen stiltes meer te noteren, iets wat afbreuk doet aan de muziek die hierdoor helaas nogal eens overstemd werd. Ik zit nu dan ook eerder tegen een afwaardering aan, dan tegen een opwaardering. Nu, maar hopen dat hij in zijn volgende film wat meer tijd neemt om sommige scenes wat meer uit te bouwen en niet te resoluut af te breken. En graag wat meer beeldtaal voor de volgende keer.

De 1ste verhaallijn was erg boeiend, vooral vanwege het hoge tempo en de kille werkelijkheid aldaar. Daarna was het 30 minuten overleven om vervolgens nog een interessante verhaallijn mee te maken, vooral de samenhang tussen de 3 situaties en de honden spraken mij erg aan en natuurlijk het auto ongeluk. Deel 1:*5 Deel 2:*2 Deel 3:*4,5. Samen, nou vooruit een *4.

Allereerst ik lees hier dat iedereen nogal te spreken is over de muziek van de Duke. Ik vond het werkelijk waar oubollige, tenenkrommende jazzmuziek. Misschien ben ik wel een cultuurbarbaar maar ik heb hiervoor nog nooit van die kerel gehoord. Ongelofelijk dat er mensen zijn die vrijwillig zijn muziek opzetten.

Het hele gebeuren in de rechtzaal is boeiend en bovendien voorzien van monologen en dialogen die bol staan van de humor. Daarnaast was het interessant om naar de vele getuigenverhoringen te luisteren. Constant probeerde beide partijen elkaar de loef af te steken. Dat bracht veel spanning met zich mee. Tel daarbij op de altijd charismatische James Stewart en je hebt een aardige film, ware het niet dat.....

Je deze film de 1ste 50 minuten niet van een dvd speler hoeft te spelen, slechts een cassetterecorder volstaat. Het hele gebeuren voorafgaand aan de rechtszaak werd buitengewoon saai gebracht doordat men alleen maar converseerde. De conversaties waren slap en nergens kreeg je het idee dat het om leven en dood ging. Als het nou nog relevant was, maar nee. Het was allemaal volstrekt betekenisloos en werd oncharismatisch gebracht, zelfs door Stewart. De film kun je dus eigenlijk in 2 delen delen. Vanaf het moment dat de leger luitenant iemand tegen de tralies drukt kantelt de film en ontdoet hij zich van een 1,5* Eindelijk barst de film los.

Visueel gezien is het allemaal ook erg povertjes. Maar het gedeelte in de rechtszaal behoort samen met de rechtszaak in Witness for the Prosecution tot de beste rechtszaakthrillers, mede dankzij de levendige conversaties waar beide partijen goed aan elkaar gewaagd zijn en er alsnog een boeiend schouwspel van maken, met een aardig einde. Kleine 3,5*

Ik vond hem ook een beetje tegenvallen. Ik had meer humor verwacht. Een van de meest tegenvallende komedies die ik ooit gezien heb, vooral omdat ik de personages irritant vond en ik hem voorlopig niet nog een keer hoef te zien. *2,5.

Mijn 4de Tarkovsky begon betoverend mooi. Veel land en plassen in beeld. Deed mij echt gelijk denken aan het tijdsperk van de kastelen: de middeleeuwen. Het camerawerk oogde flexibel, vanuit het topje van het kasteel konden we naar beneden kijken en de vele verrichtingen her en der aanschouwen. Gelukkig geen echte veldslagen maar een menigte aan krioelende mensen. Prachtig hoe er naar een andere locatie wordt overgegaan. De camera volgt een kudde dravende paarden vanuit de lucht. We gaan dus op reis.

Het gaat altijd een beetje mis tussen mij en Tarkovsky als hij het nodig vind om binnenshuis meerdere mensen met elkaar te laten converseren. De ethestieke beeldenpracht neemt gelijk wat af en verzandt voor mij nogal makkelijk in emotieloos geconverseer. Hier ook weer, alhoewel er mooie beelden blijven opkomen en de muziek aardig klinkt. Vooral mooi om Tarkovsky te zien spelen met overlapping. Zo volgen wij vanachter een klein bosje bomen een aantal ruiters die over een dijk in het water lopen.

Veel bekende Tarkovsky ingrediënten keren hier ook weer terug: rondvliegende vogels die ietwat geforceerd door het beeld fladderen alsof ze door iemand net buiten beeld zijn losgelaten, de vertrouwde (berken) bossen en veel symboliek.

Prachtige scènes nog steeds, waar Tarkovsky speelt met zijn kijker en ze doet geloven alsof een personage over een plas kan stappen. Maar als je goed kijkt zie je dat dit je reinste gezichtsbedrog is, in de verte lopen namelijk paarden en de hoofdpersoon loopt op het randje van een bescheiden ravijn. Het water is dus wel een eindje weg. Beeldschoon ook de manier waarop een dood iemand wordt uitgeweid in het water door naakte zielen. En de symboliek stoorde mij niet, ik kon het wel waarderen. Zeker toen een vrouw zich vrijgevochten had en ook nog eens ter water ging en wegzwom .

Het einde vond ik wat tegenvallend. Ik kan mij voorstellen dat dit wat met mensen doet, wat het laatste half uur van 2001: a Space Odyssey met mij deed, maar ik vond die iconen niets anders dan interessantdoenerij waar ik mij met moeite doorheen worstelde.

Een aangename kijkervaring die wat werd verstoord door het einde en door sommige momenten die nogal gerekt werden en voor het verhaal nogal nietszeggend waren noch esthetisch van enkele waarde. 10 minuten naar een vrouw kijken die twijfelt of ze wel of niet mee op reis gaat vind ik gewoon niet boeiend. Tenminste niet zo boeiend als sommige prachtscènes, die deze film wel degelijk rijk is. De film kan niet aan Ivan Detstvo tippen. Vooral omdat die film veel korter duurt en de frequentie aan mooie beelden daar hoger is. Ook Stalker vind ik beter dan deze film.

Maar toch is dit een boeiende kijkervaring en weet Tarkovsky mij na het tegenvallende Zerkalo, dat vooral nogal leeg op meerdere gebieden voor mij was, te pakken. Dikke 3,5*

Boeiend!

Leuk om een wraakfilm eens te zien experimenteren met een wat minder rechttoe - rechtaan, eenzijdig wraakperspectief. Het levert wel enkele dubieuze scenes op, maar het maakt dat je meerdere mensen in deze film wat kunt verwijten en dat je geen uitgesproken bad en good guys hebt rondlopen in deze film. De acteerprestaties zijn prima en op visueel vlak weet Jee-woon Kim natuurlijk weer te imponeren.

Een fijne wat gewelddadige film in de traditie van Oldboy. Een 4*

Een prachtfilm!

Parijs heeft er zelden weelderiger en zo mooi uitgedost gezien als zij hier voor de dag komt. Luc Besson `s keuze om van Angel - A een zwart wit film te maken, pakt goed uit, geholpen door een fris, levendig verhaal, waarin het element fantasie dankbaar gebruik van zich laat maken. De film is niet alleen op visueel gebied onweerstaanbaar, ook op dramatisch vlak laat hij zich zeker niet onbetuigt. Het is een romantische film met wat kille randjes, die genadeloos de kwetsbaarheid van zijn unieke personages blootleggen en voor ontroering zorgen. De film kent ook een puik einde. Angel - A

Ik reken Luc Besson niet gelijk tot mijn lievelingsregisseurs, maar nu Angel - A inmiddels als 4de film een 4,5* ontvangt, kan ik niet blijven ontkennen dat Luc Besson een klein, creatief genie is! 4* > 4,5*

Niets nada noppes gelezen van The Da Vinci Code of gezien en toch deze film eens bekeken, vanwege de charmante bioscoop met sofa `s en autoseats i.p.v. stoelen. Het gordijn werd nog net niet verwijderd voordat de film aanving.

Cinematografisch eigenlijk best wel degelijk. Lekker blitse kleuren en van de gehele setting rondom het Vaticaan was allemaal best wel interessant om te volgen. Jammer genoeg werkte het mysterie voor geen ene meter.

Spannend wil het allemaal niet worden. Mede dankzij slecht acteerwerk van de kant van Hanks en McGregor. Als Robert Langdon vast komt te zitten in een ruimte, is het eerste wat hij doet een nonchalante grijns opzetten met een quasi grappig bedoelde opmerking. Werkt de spanning niet echt in de hand als je een gevoel hebt van, nou het komt toch allemaal wel weer goed. Daar waar Hanks als een joker door de film struint, zit McGregor opgescheept met de gruwelijke gevolgen van een miscast. Totaal niet serieus te nemen als priester of wat dan ook, na wat hij allemaal heeft uitgevreten. Vind hem niet echt weggelegd voor dit soort serieuze rollen. Zie hem liever vandaag dan morgen terugkeren naar wat losbandiger werk, waar hij de 'jongen van de straat mag uithangen', of de wat onhandige, eeuwige romanticus.

Film heeft uiteindelijk niet tot gegaap geleidt maar wist helaas zelden te imponeren. De scenes met de moordenaar waren de enige momenten dat ik wat meer opveerde vanuit mijn luie sofa. Verder te uitleggerig, met plottwistachtige toestanden in de vorm van flashbacks die ineens een geheel andere draai geven aan een gebeurtenis, die toch al niet helemaal uit de verf kwam.

Allereerst wil ik even zeggen dat ik het een origineel idee vind om korte animatiefilms te maken die geinspireerd zijn op een bekende film met een interessante thematiek. Die zo blijkt hier, voor meerdere interpretaties vatbaar blijken te zijn.

Final Flight of the Osiris:

2 personages die verschillende vechttechnieken op elkaar uitproberen in de ring. Het ziet er allesbehalve houterig uit en opent dus lekker dynamisch. Op een gegeven moment worden beide personen opgeroepen om hun oefeningen in de praktijk te brengen. Dit levert fijne actie op en zelfs wat grappige momenten, bv. met die oude vrouw en de brievenbus. Die laatste lijkt een contra middel dat illustreert hoe verouderd zoiets aandoet, tevens contrastreert het op een fijne manier met de vele nieuwe technieken in deze aparte, donker geanimeerde omgeving. Het 1ste filmpje deed mij ook veel aan live - action denken. 3,75*

Renaissance & Renaissance II:

Deze 2 delen zijn veel kleurrijker. De regenboog lijkt uiteen gespat te zijn, vele kleuren lopen door elkaar heen. Waar vooral de kleuren geel en oranje mooi vermengd worden. Verder bevatten beide kortfilms een interessante, originele doorlopende thematiek. Er wordt een geheel eigen universum tot leven gebracht ondersteund door mooie muziek en soms wat lekker hysterisch snel achter elkaar gemonteerde beelden. 4,00*

A Kid `s Story:

Van alle kortfilms vond ik deze film het grappigste. Leuk, hoe je in het begin geconfronteerd wordt met een visioen van het hoofdpersonage. Terwijl hij school zit lijkt de wereld zich steeds meer tegen hem te keren waarna hij op de vlucht slaat en in dubio verkeerd wat dromenland is en wat de werkelijke wereld is. 4,50*

Detective Story:

Vooral een enorm sfeervol geschoten filmpje met prachtige zwart - wit - en zelfs zwartwit - kleurcontrasten ( de aansteker, graffiti ). Het treinstation, rijdende trams, de aanblikken van een in sneeuw gedompelde stad, de donkere bureaus, pistolen, achtervolgingen en de vele auto `s geven een fijne impressie van duistere praktijken. Tegelijkertijd zijn de personages eigentijds aangekleed, zoals het meisje met de zonnebril. Deze shortfilm deed mij denken aan film noirs als Rififi en The Third Man. 4,50*

World Record:

Leuk filmpje dat aan de kaak stelt of sportprestaties in de toekomst niet onderhevig zijn aan verschillende technieken i.p.v. aan een gezond, in topconditie verkerend lichaam. De adrenaline die de hardlopers voor de westrijd ervaarden spatte van het scherm af. Tijdens de wedstrijd enorm vertraagde beelden zodat de enkele secondes waarin gelopen werd uiteindelijk veel langer leken te zijn. 3,75*

Beyond:

Kôji Morimoto stelde mij in Memories teleur met zijn Magnetic Rose. Gelukkig revancheert hij zich hier, door voor een dromerige en zweverige invalshoek te kiezen. Prachtig hoe er ondagelijkse praktijken plaasvinden in de alledaagse realiteit. Vrolijk en fantasievol geanimeerd met dromerige muziek eronder. 4,25*

Matriculated:

Een van de mindere filmpjes. Lelijk geanimeerd. Wel grappig waren de monsters die vanuit de zee kwamen om een imperium te veroveren. Al waren de gevechten die volgden wat tam. Het gele vrouwtje met het paarse haar had nog wel wat frivools. 3,00*

Program:

Redelijke filmpje die wat doet denken aan de tijd van de middeleeuwen waarin heel wat afgevecht werd. De animatie vond ik nooit echt mooi, maar de vele apart gekozen camerastandpunten o.a. vanaf de grond vergoedden veel. 3,25*

Uiteindelijk een leuke omnibus aan animatiefilms. De speelsheid en creativiteit ervan overheersen. Het niveau wisselt maar dat heeft ook wel zijn charmes. 4*

De orgelmuziek was afgrijselijk. Al moet ik wel zeggen dat het gewenning vereist, aangezien ik mij er later niet meer zo aan stoorde als in het begin van de film. Vreselijk misplaatste muziek die de mysterieuze, dromerige aard van de film afbreekt tot een zondagsmis in de St. Pieterkerk, louter gevuld met kerksympathisanten die van kerkmuziek houden.

Afgezien van de muziek vond ik Last Year at Marienbad verder wel een zeer intrigerende film, die mij zowel aan als afstootte. In het begin moest ik er even inkomen. De manier waarop Resnais met zwart - wit, mise-en-scène, beeldcomposities en statische en vlug door elkaar gemonteerde shots speelde was werkelijk verbluffend. De scene waar die vent in een donkere bar zit, terwijl er steeds wat langer oplichtende, sneeuwwitte beelden tussendoor gemonteerd werden zal ik allicht niet snel vergeten, evenals de gestileerde scenes waar je vanaf het balkon op de prachtige tuinen en de horizon neerkeek.

De thematiek greep mij verder ook wel aan. Alhoewel je het zoals sommige als een flauw wel - niet spel kunt bestempelen, vond ik de ogenschijnlijke schijn die door de vrouw werd opgehouden en de vraag of sommige scenes nu wel of niet echt gebeurd waren en in welke context ongelofelijk interessant om te aanschouwen. In het begin vond ik het allemaal wat te random statisch qua camerawerk maar al snel kwam er verandering in en wist vooral het camerawerk mij in vervoering te brengen.

Deze film had alleen vele betere muziek verdiend. Voor nu 3,5*

Woody Allen is overduidelijk geen alfa man en deelt zijn vele onzekerheden met zijn kijkers op een onthullende manier. Annie Hall portretteert een hopeloze neuroot die maar blijft malen om bepaalde dingen in zijn hoofd, dingen waar menigeen simpelweg geen benul van heeft om erbij stil te kunnen staan......

Woody Allen kijkt overduidelijk neer op de simpele mens, die volgens hem geen recht van spreken heeft op een serieuze mening omtrent culturele aangelegenheden. Annie Hall is nu juist zo charmant en grappig, omdat Woody Allen een schaamteloze intellectueel speelt die zich nooit beter voor probeert te doen dan hij is en zonder gêne inzicht geeft in zijn eigen veilige leefwereld waarin regelmaat, wereldvreemdheid en een gebrek aan zelfvertrouwen de boventoon voeren.

Annie Hall is uniek in zijn soort en kent vele creatieve intervallen waarin Woody Allen zich tot de camera keert of waarin we getuige zijn van een geanimeerde context. Helaas dook Allen `s zelfbewuste, verstoken van elke vorm van zelfvertrouwen en doemdenkende personage, nog meerdere malen op na deze film. Desbetreffende films betroffen niet meer dan hopeloze herhalingsoefeningen die teerden op hetzelfde foefje wat Woody Allen hier op weet te voeren, maar dan zonder dat het te pruimen viel.

Annie Hall is en blijft leuk, maar met zijn pak hem beet: 'Hannah and her Sisters' heb ik helemaal niets, omdat je wederom hetzelfde geklaag, gejammer, gezeur en dezelfde relatieperikelen voorgeschoteld krijgt. 4,5*

Fijne film, uit een tijd toen Kitano nog zowat in zijn luiers zat. Het doet allemaal best minimalistisch aan, maar Kitano `s blik op de surfscene van een gehucht in Japan is meer dan de moeite waard. Vertederend om de wat ongebruikelijke relatie tussen de 2 doofstomme tieners te aanschouwen, met name het einde deed mijn hart zowat breken. Verder ook mooi om alle surfwannabe `s, de voetballers op het veldje of die vent die constant op zijn bek gaat te volgen.

Qua humor is het voor een Kitano film wat dunbezaaid maar daar staat een oprecht liefdesverhaal tegenover van 2 mensen die ondanks hun handicap wat geluk en warmte bij elkaar proberen te vinden. De soundtrack was vaak een genot voor het oor, al vond ik de muziek toen het meisje in de bus zat en de jongen met zijn surfplank naar huis moest lopen niet zo geslaagd als dat andere riedeltje, wat je o.a. op het begin en aan het einde hoorde. Jammer genoeg mijn laatste Kitano. 3,5*

Lars von Trier is nog een onbeschreven blad voor mij. Ik zag tot dusver alleen The Idiots van hem. Overigens kan ik wel genoeg titels uit zijn oeuvre opsommen, maar tot nog toe heb ik hem nooit echt prioriteit verleend. Vooraf was ik wat bang dat Antichrist louter die film zou zijn van de genitale verminkingen, gelukkig bleek ik hier ongelijk in te hebben. Het is ook niet zo dat Lars von Trier behaagziek voor de dag komt maar hij gebruikt zijn middelen zo optimaal mogelijk zonder alleen maar te willen shockeren.

De binnenkomer is werkelijk geniaal. Nogal luguber om een val van een kind uit een raam prachtig te noemen, maar hier is dat wel degelijk het geval. Von Trier laat de val vanuit alle hoeken en standen zien terwijl de muziek superieur loopt te zijn.

De rest van de film stelt ook zeker niet teleur. De bosscenes ogen allesbehalve grauw, een woord dat je aan een rouwverwerkend koppel zou matchen. Tussen de reëele bosscenes worden soms korte droomscenes geprojecteerd onder begeleiding van een subliem sounddesign dat piept en knarst van de ongemakkelijkheid.

Ik heb nauwelijks gelet op diepere betekenissen van deze film, daarvoor was er ook genoeg om van te genieten. Charlotte Gainsbourg acteert voortreffelijk, net zoals Willem Dafoe. De eindscene is bijna minstens zo geweldig als de openingsscene. Een briljante dramafilm op een geheel eigen manier! 4,5*