Opinions

Gisteren had ik nog eens zin in iets lekker ontspannend en Miss March leek daar wel aan te voldoen. Niet dat ik zo’n hoge verwachtingen had van deze puberale komedie, maar you never know.

Het idee is op zich wel vrij leuk. En tiener raakt in coma en 4 jaar later merkt hij dat zijn vriendin het geschopt heeft tot playmate in de playboy. Eugene en Tucker besluiten om naar het playboy Mansion af te reizen, waar een jubileumfeest wordt gehouden ter ere van het magazine, in de hoop Eugene’s vriendin terug te halen. Origineel, maar ook erg hilarisch bij vlagen. De “Running Joke” van de hele film is ongetwijfeld de spastische darmen van Eugene, die na het ontwaken de controle over zijn spieren nog niet heeft teruggevonden. Wat natuurlijk lijdt tot hevige diarree op de wel meest ongelukkige momenten. Na een klein ongeval met Tucker beginnen de 2 vrienden aan hun road trip naar de Playboy mansion, dat voor aardig wat leuke momenten zorgt. De trip zelf is erg leuk en verveelt nergens, maar eens aangekomen in de villa wordt het toch weer voorspelbaar. Wanneer Eugene en Cindi elkaar na 4 jaar weer ontmoeten, is alles zonder enig probleem weer koek en ei. Natuurlijk mocht het niet ontbreken dat Eugene opnieuw in de fout ging de verkeerde trap te nemen.

Hetgeen waar ik het meest voor vreesde waren de acteurs, want zulke films staan garant voor een potje vreselijk acteerwerk. In Miss March valt het allemaal nog best mee, omdat elk personage gewoon te zot is om los te laten rondlopen. De 2 hoofdrolspelers, die overigens zelf het scenario hebben geschreven komen nog vrij goed uit de hoek. Trevor Moore’s personage Tucker mag dan wel een erg cliché personage zijn, toch wist hij me te vermaken met zijn domme fratsen. Cregger deed het ook verre van slecht, maar het was gewoon zijn personage die niet veel soeps was. De 2 lijken op vele vlakken elkaars tegenpolen, vooral op het gebied van seks, waardoor je je afvraagt wat hun vriendschap in stand houdt. De rest van de cast heb ik al gezegd, zijn gewoon te maf om waar te zijn. Bijvoorbeeld de brandweerlui die achter Tucker aan zitten, het wraakzuchtig epileptisch liefje van Tucker, Horsedick.mpeg die helemaal geen dick blijkt te hebben en de Oost-Europese lesbiennes die Eugene en Tucker een lift geven. En natuurlijk mocht Hugh Hefner himself niet ontbreken in zijn eigen villa. Zijn bijrolletje is wel begrijpelijk, maar zorgt absoluut niet voor een toegevoegde waarde.

Absoluut een leuke film voor tussendoor, maar je moet natuurlijk wel van dit soort films houden. Nergens echt hoogstaand, maar wel erg leuk voor een avondje vermaak.

3.5*

Kon me niet helemaal overtuigen. Er wordt nochtans in het begin van de film een mooie spanningsboog gecreëerd. De straten die bezaaid liggen met lijken en tanks die door de straten rijden, zorgen toch voor een zekere spanning. Vanaf het moment dat Charlie vermist wordt en Ed en Beth verstrikt raken in de bureaucratie, valt de spanning voor een groot deel toch weg. Wel mooi om te zien hoe Ed en Beth steeds meer naar elkaar toegroeien.

3*

Blijft na een herziening nog steeds een erg sterke film over de rassenhaat in de VS in de jaren 60.

De kracht van de film zit ‘m vooral in de sterrencast. Dafoe en McDormand spelen erg sterk, maar het is vooral Gene Hackman die hier de show steelt als FBI agent. Zijn tegenstrijdig karakter met die van Dafoe maakt het erg boeiend om te volgen. Ook de rollen van de locals worden prima ingevuld.

Verder is het verhaal wel vrij bekend over hoe het eraan toeging tijdens de segregatie periode, maar het wordt dan ook op een voortreffelijke manier in beeld gebracht. Toch is het de casting die deze film naar een hoger niveau tilt.

4*

Belief divides them, mystery surrounds Them, but fear changes everything

Veel van King’s verfilmingen zijn echt top en behoren tot mijn persoonlijke favorieten (zoals The Shawshank, The Shining, The Green Mile, 1408,…), maar ik kan ook makkelijk een handvol zwakkere opnoemen. Als superfan van King kan ik geen enkele verfilming links laten liggen en aangezien ik deze nog niet had gezien, werd het eens snel tijd om daar verandering in te brengen

Jammer genoeg behoort The Mist tot de categorie van de mindere King-verfilmingen, want spannend of eng vond ik hem allesbehalve. Het eerste gedeelte van de film vond ik dan nog het beste met de plotse storm die komt overwaaien en de mist die komt opsteken. Tot dan is het nog sfeervol en aangenaam om te volgen. Spijtig genoeg gaat de film vanaf dat moment enkel bergafwaarts. Darabont concentreert zich te veel op de psychologische ontwikkelingen en de interne machtsverhoudingen, waardoor de film meer en meer verzandt in oninteressant geruzie. Eerst de buurman die hem niet wil geloven en waarmee hij later ruzie krijgt, maar vooral die overgelovige dame met haar preken haalde meermaals het bloed van onder mijn nagels uit. Bovendien komt het erg ongeloofwaardig over dat zoveel mensen haar beginnen te geloven en haar steunen (zoals het offeren van die militair om de beesten weg te houden). Verder was de horror eerder flauw te noemen, want buiten de scène in de apotheek vond ik er maar weinig eng aan.

The Mist is dan ook nog eens erg voorspelbaar en ongeloofwaardig in al zijn beslissingen. Dat de groep mensen niet zouden gaan samenwerken, maar twee afzonderlijke groepen zouden vormen, kon je al van in de verte zien aankomen. Het einde tenslotte vond ik toch wat vreemd. Ik weet niet hoe het afloopt in het boek, maar dit kwam echt niet geloofwaardig over. Wie haalt het nu in zijn hoofd om 4 mensen, inclusief zijn zoon te vermoorden. De situatie was inderdaad zeer dramatisch, maar zo’n beslissing zou niemand nemen. Dan moet het ook nog eens lukken dat nog geen minuut later een troep militairen voorbij rijdt om de mensen te evacueren. Nogal slechte timing.

Dan hoop je dat de acteurs de boel nog kunnen redden maar ook daar is bitter weinig goeds te ontdekken. Vooral Marcia Gay Harden die de supergelovige vrouw speelde, irriteerde me heel de film lang. Als ze een kleine rol had gehad, zou ik me nog wel geamuseerd hebben met zo’n figuur, maar de op één na belangrijkste rol hadden ze haar nu echt niet moeten geven. Zelden ben ik gelukkiger geweest met een dode in de film als nu. De hoofdrolspeler, Thomas Jane deed het trouwens ook al niet veel beter. Hij acteerde zonder enige overtuiging, maar vooral het einde was echt huilen met de pet op. Hij probeerde om nog enige vorm van emotie te tonen toen de militairen hem voorbijreden, maar dat was gewoon ongelooflijk slecht gedaan. De rest van de cast is eigenlijk zo goed als verwaarloosbaar, maar het was wel leuk om William Sadler in deze film te zien. Het moment dat hij uitvliegt tegen die dame was echt heerlijk. Best wel een leuke acteur die het ook al goed deed in The Shawshank.

Darabont wist met The Shawshank en The Green Mile me wel serieus te overtuigen, maar hier slaat hij de bal volledig mis. Stephen King mag dan wel mijn favoriete auteur zijn, bij The Mist houd ik er toch minder goede gevoelens aan over. Ik denk niet dat ik het boek snel ga lezen, want Darabont had bij The Green Mile geen enkele aanpassing in het verhaal aangebracht, waardoor ik vrees dat het boek net dezelfde weg gaat volgen.

1.5*

Stevig drama met veel geroep, gevloek en hier en daar wat meppen. Voor mij was het allemaal wat te druk met de onhandelbare tiener Steve en de rustigere momenten in de film spraken mij iets meer aan. De momenten waarop Steve aan het skateboarden is of op een winkelkarretje aan het ronddraaien is, waren erg mooi gefilmd. De sterkste scène was ongetwijfeld de karaokescène waarbij de opborrelende woede van Steve prachtig in beeld wordt genomen, maar de momenten waren iets te schaars voor de toch wel lange speelduur.

Het kleine beeldformaat valt natuurlijk meteen op. Ik had op voorhand hierover niets gelezen en ook geen trailer gezien, dus het was wel even wennen, maar ik heb niet het gevoel gehad dat het een echte meerwaarde was.

Even terzijde, toen ik Steve voor het eerst in beeld zag verschijnen, dacht ik naar Macaulay Culkin te kijken en even later deed hij de bekende schreeuw uit de badkamerscène na uit Home Alone. best grappig dat later in de film de moeder haar plastic boodschappenzak scheurt net zoals in Home Alone.

2.5*

Mr. Deeds Goes to Town is een meer dan degelijke feelgood, die de tand des tijds nog behoorlijk heeft doorstaan. Toegegeven, soms voelen de grappen verouderd aan. Storen deed het me eigenlijk nooit.

Gary Cooper doet het uitstekend als de ietwat naïeve Longfellow Deeds en ook Jean Arthur doet het geweldig als de love interest.

Al bij al een vermakelijke film.

3,5*

Blijft een erg fijne klassieker

James Stewart steelt hier echt wel de show als Jeff Smith. In al zijn naïviteit komt hij erg sympathiek over. Vooral het contrast met de andere cynische politiekers kan niet groter zijn. Alleen de scène waarin hij de journalisten neerslaat, vond ik een nogal vreemd moment in de film. Eerst dacht ik dat het een soort droom was van Smith, maar het bleek dat dit dus wel degelijk de realiteit was. Het klopte toch niet helemaal met het beeld dat geschetst wordt van de sympathieke Mr. Smith. Soit, het is maar een klein minpuntje, want voor de rest valt er weinig aan te merken op deze film. Zelfs met het patriottisch sausje dat over de film gegoten wordt, heb ik geen enkel probleem. Misschien komt het ook omdat ik enkele jaren geleden zelf in Washington geweest ben en net zoals Mr. Smith vol bewondering naar alle monumenten gekeken heb. ook zeker en vast het vermelden waard: de geweldige rol van Jean Arthur. In het begin kwam ze niet erg sympathiek over, want net zoals de rest had ze geen hoge pet op van Mr. Smith, maar na verloop van tijd kiest ze wel zijn kant en was het heerlijk om te zien hoe zij hem steeds wist te helpen.

Leuk om deze feel-good film nog eens gezien te hebben en een verhoging naar 4*.

4*

No hay banda!

Het was ongeveer een dik anderhalf jaar geleden dat ik Mulholland Drive voor het eerst zag. Net zoals de meerderheid zat ik achteraf ook met enorm veel vraagtekens, maar dat heeft me zeker niet belet om deze film meteen een plaatsje te geven in mijn top 10. Mulholland Drive had destijds een zeer bijzondere indruk op me nagelaten en meer en meer kreeg ik het gevoel dat deze film op nummer 1 thuishoorde in mijn top 10. Tot mijn grote vreugde zond Canvas vorige week deze film uit en gisterenavond heb ik me opnieuw laten onderdompelen in dit mysterieuze meesterwerk van David Lynch.

Er zijn wel verschillende redenen waarom Mulholland Drive volgens mij als een meesterwerk mag beschouwd worden. De film zit boordevol geniale scènes (Winkies, Silencio,…), maar de meest geniale scène is misschien de openingsscène. Op zich is er niets bijzonders aan die openingsscène ( het enige wat we te zien krijgen is een rijdende auto door de nachtelijke heuvels van L.A. dat eindigt in een auto accident), maar het is zo simpel en doeltreffend dat het haast geniaal wordt. De beelden die we te zien krijgen in combinatie met de soundtrack van Badalamenti zorgen ervoor dat de toon al meteen wordt gezet voor het verdere verloop van de film.

Wat we hierna te zien krijgen, lijkt in het eerste geval op een doorsnee mysteryfilm. Een vrouw die aan geheugenverlies lijdt, probeert haar identiteit terug te vinden, maar tegelijk wordt ze gezocht voor het ontvreemden van een hoop cash geld. Eigenlijk weten we dat laatste nooit met 100 procent zekerheid, maar Lynch slaagt er wel in om ons dat te doen geloven en bouwt hierdoor een serieuze spanningsboog op. Op zich zijn de verhaallijnen relatief eenvoudig te volgen, hoewel je als kijker natuurlijk met heel wat vragen zit. Ik herinner me nog goed dat ik bij mijn eerste kijkbeurt wel met honderd en één vragen zat, maar complex wordt het pas bij de befaamde Silencio scène. Het is zonder twijfel één van de mooiste, ontroerendste en krachtigste scènes die ik ooit gezien heb, ookal is de betekenis van die scène me nog niet helemaal duidelijk. Maar ach, bij dit soort films moet je gewoon genieten van de sfeer en niet zozeer van het verhaal. Daarom is het maar al te jammer dat heel wat mensen deze film afkraken, omdat het verhaal onlogisch en te verwarrend in elkaar zit. Toegegeven, bij de eerste kijkbeurt wist ik ook niet wat ik van het laatste halfuur moest denken, maar dat heeft me zeker niet belet om van al de rest te genieten. Achteraf gezien is Mulholland Drive niet eens zo’n ingewikkelde film. Enkel het laatste halfuur is de realiteit, de rest is een soort droomwereld die Betty/Diane zelf heeft gecreëerd om haar verdriet en teleurstellingen te verwerken. Enfin, dat is mijn interpretatie.

Mulholland Drive is een film die switcht tussen droom/hallucinaties/realiteit zoals er wel meer worden gemaakt. Ik durf mezelf wel een liefhebber van dit soort films te noemen, maar Mulholland Drive weet zich met klasse te onderscheiden van gelijksoortige films. Het geniale zit hem in de personages die een totaal verschillende rol innemen tegenover Betty/Diane in het droom- en realiteitsgedeelte. Het mooiste voorbeeld hiervan is de rol van de filmregisseur Adam Kesher. Hij is de grote liefdesrivaal van Betty/Diane in de werkelijkheid en in haar droomwereld maakt ze van hem een loser. Ook de rol van de man bij Winkies is geniaal bedacht.

Ik heb het al even gehad over de openingsscène en de Silencio scène, maar eigenlijk is Mulholland Drive een aaneenschakeling van geweldige scènes. Neem nu de scène bij Winkies waarin een man vertelt over zijn nachtmerries. Net zoals die man kreeg ik bij mijn eerste kijkbeurt zowat een hartaanval. Daarnaast zijn de scènes met de klunzige moordenaar en Adam Kesher ook gewoon om te genieten. De scène waarin hij zijn vrouw betrapt, de ontmoeting met de cowboy, de onderhandeling met Castigliane. Stuk voor stuk zijn het bizarre personages, beetje typisch aan Lynch.

Die laatste bezorgt mij overigens nogal gemengde gevoelens. Met deze Mulholland Drive en Blue Velvet heeft hij fantastische films gemaakt en Twin Peaks is een meer dan prima serie. Anderzijds is Eraserhead een gedrocht van een film en zijn The Straight Story en The Elephant Man te gewoontjes. In ieder geval ga ik binnenkort proberen om Lost Highway in mijn bezit te krijgen, want blijkbaar is die film redelijk vergelijkbaar met Mulholland Drive.

Verder ook alle lof voor de prestaties van de cast. De film mag dan wel geniaal in elkaar zitten, zonder een goede cast zou het toch wat minder zijn. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux. Vooral Naomi Watts zet hier een fenomenale prestatie neer door Diane op zo’n gekwelde manier en Betty op zo’n levenslustige manier neer te zetten. Niet alleen de auditiescène was erg sterk, ook de combinatie met Laura Harring resulteert in briljante scènes. De Silencio scène is daar het mooiste voorbeeld van, zo emotioneel gebracht.

Het is een hele lap tekst geworden, maar een film zoals Mulholland Drive verdient dat dan ook. Uiteindelijk is het één van de sfeervolste films die ik ooit gezien heb. Visueel is het werkelijk een pareltje, de soundtrack van Badalamenti is subliem, het acteerwerk is van grote klasse en natuurlijk het verhaal is gewoonweg geniaal. Bij dezen mijn nieuwe #1 in de top 10.

Silencioooo

5*

Het is mijn derde van Kar-Wai Wong, maar ik was nog nooit echt onder de indruk geraakt en dat is met deze My Blueberry Nights alvast veranderd.

Het is de eerste keer dat ik echt werd meegesleept door één van zijn films. Zijn stijl is enorm voelbaar van de eerste tot de laatste seconde met de vele slow motions en de warme kleuren. Vooral de scènes in het cafétje zijn wondermooi. Ik vond zijn stijl altijd wel interessant, maar hier had ik het gevoel dat het op de beste manier werd uitgevoerd die ik tot nu toe gezien had.

Ook qua verhaal pakte dit voor mij beter dan Chungking Express en In the Mood for Love (de eerdere films die ik van hem gezien had). De chemie tussen Jude Law en Norah Jones spat echt van het scherm af en hoe eenvoudig het liefdesverhaal tussen hen ook is, het pakt gewoon geweldig uit.

Wanneer Elizabeth uit New York vertrekt, krijgen we 2 aparte verhaallijnen te zien. Het tweede deel rond de verbroken relatie tussen Rachel Weisz en David Strathairn kon me meer bekoren dan de verhaallijn rond de gokkende Natalie Portman. Visueel is het tweede deel interessanter en de acteerprestaties van Weisz en Strathairn zijn erg straf. Niet dat Natalie Portman het slecht doet, maar echt bijzonder vond ik het ook niet. De verhaallijn tussen Weisz en Strathairn is natuurlijk een stuk intenser en de persoonlijke ontwikkeling van Elizabeth is hier ook een stuk interessanter.

Na twee mindere films van Kar-Wai Wong ben ik nu toch een topper tegengekomen. Benieuwd of er nog meer van hem te ontdekken valt.

4*

Speciale Western deze My Darling Clementine. Een soort die ik nog niet echt ben tegengekomen door de toevoeging van het dramagedeelte rond Clementine, maar echt onder de indruk ben ik nu ook niet.

Aanvankelijk leek het een gewone western te gaan worden die zich concentreert op de wraak van Wyatt Earp op zijn vermoorde broer. Halverwege de film krijgen we de introductie van Clementine, waardoor de richting van de film wat verandert. Wyatt Earp gaat zich bezighouden met de gebroken romance tussen Clementine en Doc, die haar verlaten heeft vanwege zijn ziekte. Op zich is het geen probleem dat deze verhaallijn wordt gecombineerd rond de wraak van Wyatt Earp, maar ik heb nergens het gevoel gekregen dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was.

Naar het einde toe wordt de verhaallijn tussen de wraak van de Earp’s op de Clantons terug opgepikt en krijgen we een erg knappe shoot-out te zien, die zeker niet zou misstaan hebben in een film van Leone. Verder zijn de cinematografie en belichting erg fraai en levert het enkele knappe scènes op in het al even prachtige Monument Valley.

3*

Pover pover….

Een horrorfilm met een nipte voldoende op Moviemeter, dus hoge verwachtingen moest ik zeker en vast niet koesteren. Maar My little eye leek me zeker en vast de moeite, omdat het Big Brother concept me altijd wel kan boeien.

Gelukkig begon de film niet met een ellenlange introductie buiten het huis, maar worden de acteurs meteen in het huis gedropt. Nu ja, dat was het eerste dat ik dacht, want het eerste half uur heeft de film niets om handen. Er wordt amper spanning gecreëerd en het huis komt helemaal niet eng over. Ik vroeg me af hoe de film in godsnaam spannend kon worden, als er niet snel één of andere psychopaat kwam binnen vallen.

Soit, het eerste deel van de film is het hardste om door te komen, maar ook wanneer je denkt dat de film op gang begint te komen, wordt het echter nooit spannend. De pakketjes met bakstenen en een revolver, de bebloede hamer in het bed en het tekstje op de spiegel geschreven zijn weinig origineel en flauw. Tot overmaat van ramp wordt de hele plot al snel duidelijk wanneer Travis in het huis komt. Dan werd het duidelijk dat het niet om een gewoon big brother spel ging die door iedere internetgebruiker kan gevolgd worden, maar wel een moordspel die door en kleine groep wordt georganiseerd. De daaropvolgende kills waren ook weer erg pover. Een kerel die is opgehangen en een vrouw die wordt gestikt met een plastic zak, het mocht heel wat luguberder voor mij. En het einde waar blijkt dat de politieagent ook in het complot zit en de moordenaar van het huis uiteindelijk zelf vermoordt, is erg voorspelbaar en cliché.

De enige die deze film nog een meerwaarde geeft is Kris Lemche. Hij was ook de enige die ik meende te herkennen en blijkbaar speelde hij ook nog in Final Destination 1 en 3. Niet dat hij een wereldacteur is, maar vergeleken met de rest mag hij voor mijn part een Oscar winnen.

1.5*

Ik had op voorhand best hoge verwachtingen bij deze Mysterious Skin, maar het is er niet helemaal uitgekomen. Het begin is wel erg goed met het mysterie rond Brian’s bloedneuzen en black-outs en Neil die wordt misbruikt door zijn pedofiele coach, wat er erg zwaar inhakt.

Een tijdje kan de film teren op het mysterieus sfeertje, maar gaandeweg verdween dat uit de film. Akari blijft een beetje te lang rond de pot draaien en die extra versnelling ontbrak. We krijgen verschillende scènes te zien tussen Neil en zijn ‘klanten’. Sommige momenten waren wel erg pijnlijk om te zien, maar ik had niet het gevoel dat de zoveelste ontmoeting nog een toegevoegde waarde was voor de film.

Langs de andere kant volgen we het verhaal rond Brian die denkt ontvoerd geweest te zijn door aliens, wat een verklaring kan zijn voor zijn bloedneuzen en black-outs. Uiteindelijk bleken het allemaal gevolgen te zijn van het verdringen van zijn herinneringen aan het misbruik door zijn baseballcoach. Achteraf gezien was de puzzel niet zo moeilijk te leggen, maar het einde maakte wel erg veel indruk met de 2 jongens die samen bij elkaar troost zoeken.

Goed begin en idem dito einde en sterk acteerwerk van vooral Gordon-Levitt, maar jammer genoeg een zwakker middenstuk.

3*

Fijne film van Jarmusch,

2e film van Jarmusch die ik gezien heb op korte tijd na ' A Night on Earth' en deze is me beter bevallen. Mystery Train bevat iets meer 'verhaal' en is coherenter.

Een echt wauw-gevoel heb ik niet na afloop, maar het is een filmpje dat lekker wegkijkt en een rustige sfeer heeft.

3,5*