Opinions

Als ik The holiday zie moet ik altijd denken aan wat de Amerikaanse filmcriticus Marvin Kitman zei toen hij vertelde dat hij van zijn dokter niet naar films met Doris Day mocht kijken: "I have a family history of diabetes." Zelden heb ik zó'n mierzoete film gezien waarin bijna iedereen aardig is en het beste met de ander voorheeft, mensen hun deur opendoen voor totaal onbekenden om hen van hun toilet gebruik te laten maken, kleine meisjes potentiële nieuwe moeders meteen aardig vinden in plaats van ze te benaderen als de stiefmoeder van Sneeuwwitje, en een 90-jarige kluizenaar weer leert lopen. En dan heb het er nog niet eens over gehad dat in het script dat aan Jack Black werd gezonden kennelijk de pagina met zijn karaktertekening ontbrak, want zijn personage is werkelijk totaal leeg en gewichtloos.

        Is er dan niets goed aan deze film? Jawel : het is een eer om de oude Eli Wallach nog aan het werk te mogen zien, er zitten wat aardige bijrollen (van de ex-minnaars) in alsmede een grappige cameo (in de videotheek), en ondanks mezelf werd ik toch ontroerd door de relatie tussen Diaz en Law. Ach, ik ben en blijf een sentimentele snotteraar – die scène waarin Diaz ontdekt wie er schuilgaan achter de namen van de meisjes door wie Law steeds wordt gebeld... Zo ongeveer the most guilty pleasure in mijn videokast.

        Overigens is Cameron Diaz niet alleen een uitstekende comedienne, maar ken ik ook niemand die zo elegant en toch overtuigend kan rennen als zij – op een gegeven moment rent ze op enorme hakken met hoge snelheid over een besneeuwde akker, en het ziet er nog stééds gracieus uit. Ze is nooit een favoriete actrice van mij geworden, maar ik begin haar toch wel steeds meer te waarderen (en nee, niet alleen vanwege haar loopvermogen).

Intrigerend uitgangspunt dat helaas nergens serieus wordt uitgewerkt, interessante acteurs (met Kevin Bacon natuurlijk voorop), briljante FX, vreselijk clichématige tweede helft, daardoor uiteindelijk nogal teleurstellend. Maar o, die transformaties...

 

Deze film heb ik vanwege de slechte kritieken al die jaren links laten liggen, maar nu ik hem dan eindelijk toch maar eens heb bekeken heb ik daar veel spijt van, want tjonge jonge wat is dit een heerlijke film om je aan te ergeren. Een moordmysterie van niks, de hele tijd die flauwe running jokes van Ford die nog een huis moet verkopen en Hartnett die de nieuwe Marlon Brando wil worden, talloze cameo's (Eric Idle?!?) die verder niets toevoegen, en achtervolgingen die een leuk idee (die waterfiets!) zó lang op- en uitrekken dat uiteindelijk de hele scène op z'n gat valt. Spannend is de film nooit, en grappig eigenlijk ook maar zelden. Het enige pluspunt is dat ik vooraf zéker wist dat Ford en Hartnett de hele tijd zouden ruzieën en elkaar "old man" en "junior" zouden noemen (gesymboliseerd door hun verschillende ringtones) omdat ze tot hun afgrijzen met elkaar als partners opgezadeld zijn, maar tot mijn verbazing gebeurde dat niet eens en leek Fords personage best tevreden met dat van melkmuil Hartnett (van wie ik overigens heel goed kan begrijpen waarom hij na een paar veelbelovende films nooit de A-list heeft gehaald). Eigenlijk wou ik hier 1½* voor geven, maar ik haal daar toch een half sterretje vanaf omdat het talent en de onvoorstelbare schoonheid van Lena Olin hier zo verspild worden.

De enige Martin/Lewis-film die ik van het begin tot het einde echt leuk kan vinden. Feitelijk meer een "travelogue" met prachtige plaatjes van het zonovergoten Amerikaanse platteland, met in het begin alles wat de plaatselijke schoonheden aan vleselijke verleidingen te bieden hebben (inclusief een totempaaldansende Indiaanse) en op het einde achter de coulissen van diverse Hollywoodsets een slapstick-climax die helaas nergens zo hilarisch wordt als je zou mogen hopen op basis van het cartoon-verleden van deze regisseur. Door de verschillende lokaties zijn er veel gelegenheden voor gags, zodat Lewis zich niet steeds hoeft te verlagen tot gekkebekkentrekkerij om niets; Martin krijgt wat liedjes en Pat Crowley, Lewis een solospot met een confrontatie met een stier ("I just came here to see your wife! How is the little woman?") en de wonderbaarlijke Anita Ekberg, en na afloop van deze laatste "samen"werking mochten de heren zich aan solocarrières wagen. (Gezien op een Duitse DVD getiteld Alles um Anita – en ik had me nog zó verheugd op Hollywood oder Busen.)

Ik deel eigenlijk de mening van de meeste gebruikers hier. De scènes in het verleden met George Reeves zijn fascinerend, die in het heden (nou ja, 1959) wat minder, vooral wat het privéleven van Louis Simo betreft, en dat de laatste uit het ongelukkige leven van de eerste voldoende inspiratie put om zijn eigen leven op de rails te krijgen komt een beetje uit de lucht vallen. Ik had er daarentegen geen moeite mee dat het einde geen "sluitende zaak" opleverde; de drie mogelijke scenario's worden elegant afgewikkeld, en door het spel van met name Brody, Affleck en Lane had ik na afloop toch wel een tevreden gevoel, ondanks het feit dat de film voor mijn gevoel een half uur te lang duurde.
        Wat me eigenlijk het meest verbaasde was het feit dat er tussen alle kranteknipsels en documenten opeens een foto van een ècht Hollywood-sterfgeval zat, en wel van de actrice Carole Landis die in 1948 op 29-jarige leeftijd zelfmoord pleegde – de foto herkende ik uit Kenneth Angers schandaalkroniek Holywood Babylon, maar is ook gewoon op internet te vinden. Zo wordt deze film een merkwaardige mengeling van fictie (George Reeves is helemaal niet uit From here to eternity geknipt), op feiten gebaseerde fictie en èchte feiten.

"Holy Mother of Hip-Hop Jesus !" Satirische horror heeft niet per se mijn voorkeur, maar met zulke snelle dialogen, zulke leuke one-liners en zulke volvette vertolkingen als die van Thea Gill als Jane Cleaver en Robert Picardo als Kurt Rand is deze film toch uitstekend te doen. Qua botheid zijn die twee personages prima aan elkaar gewaagd, maar Jane wint het misschien nipt vanwege haar nietsontziende uitspraken, bijvoorbeeld over de (Amerikaanse) zombies : "far be it from me to offend members of a loser religion, but if I were an Islamic fascist, right now I'd have to take this as an omen. I mean, talk about our God is bigger than your God !" Mooie zwarte humor ook : als Gordon Hofstadter met zijn verbrijzelde oogkas een verklaring moet lezen zet hij zijn bril op – en één van de glazen daarvan is kapot, want daardoorheen kwam natuurlijk de kogel die een einde aan zijn leven maakte. Allemaal misschien geen horror, maar wel heel vermakelijk, met Jon Tenney als uitstekende "alter ego" van het publiek en met een mooie plotafwikkeling.
        Overigens ben ik wel blij dat ik deze film bekeek vóórdat ik de berichten hier las, want meerdere mensen verklappen hier gewoon de oplossing van wat de personages lange tijd voor een raadsel stelt, namelijk waarom de zombies zijn teruggekomen – als dát geen spoiler is weet ik het ook niet meer. En Theunissen, het is maar een detail. maar de man die door de jonge David werd doodgeschoten is niet zijn vader maar zijn oudere broer.
        Nou, nog ééntje dan, weer van Jane en weer over de zombies : “They’ve studied these creatures and they have no higher brain function. Their intelligence level is basically that of a liberal.”

Leuk spel met werkelijkheid, fantasie (van de hoofdpersoon) en onwezenlijkheid (want ís er wel ergens een werkelijkheid, laat staan een waarheid?). Meer vragen dan antwoorden, hetgeen bij mij nog wel eens ergernis wil oproepen, maar de spanning tussen Trintignant en de drie dames alsmede de algehele droomachtige sfeer vergoeden veel, en de lokaties geven alle gelegenheid tot boeiende mises-en-scène, ook al zijn het dan allemaal improvisaties met wat er zoal ter plekke werd aangetroffen. Trintignant schittert in zijn rol.

Leuk en intrigerend, maar zoals Onderhond hierboven al zegt, "die twee Alfa kerels houden de meeste van hun geheimpjes goed bij zich", en dan ben ik toch wel benieuwd hoe één en ander in z'n werk is gegaan... maar helaas blijft dat achter de schermen. Die beelden van Popoff waren echt hilarisch, en dat zo iemand een tijdje later gewoon weer z'n stiel kan oppakken is eigenlijk te zot voor woorden. De scène waarin Randi iemand met z'n blote handen "opereert" deed me ook wel denken aan het slot van Man on the moon, wanneer Andy Kaufman ergens in een Midden- of Zuidamerikaans land via een vergelijkbare operatie van zijn tumor hoopt af te komen en dan eigenlijk alleen maar moet lachen wanneer hij ziet hoe zo'n truc in z'n werk gaat. Mooie docu, nu weer lekker AstroTV kijken (of heet dat tegenwoordig anders?).
         O ja, wat betreft die "twist" op het einde : heel begrijpelijk dat "José" niet terug wil naar een land waar hij zijn leven niet zeker is. Desalniettemin: als Randi wèl van José's valse identiteit op de hoogte was is hij al die tijd zelf geweest wat hij tegelijkertijd al die tijd heeft bestreden, een bedrieger. En als hij daar níét van op de hoogte was krijgt de zin waarmee de documentaire begon en eindigde een extra lading: "No matter how smart or well-educated you are, you can be deceived...."

Ik had hier hoge verwachtingen van, maar misschien had ik eerst even wat meningen hier bij MovieMeter moeten peilen, want dan zouden de vele negatieve reacties me wel hebben gewaarschuwd. Het ziet er allemaal mooi uit, en het spel van zowel moeder als dochter was uitstekend, maar verder ontwikkelde alles zich niet alleen traag maar ook sfeerloos en vooral voorspelbaar (als dat meisje bij de bubbelende badkuip blijft zitten wéét je toch al dat er twee handen gaan verschijnen om haar voorover te trekken?), en het gebruikelijke mysterieuze spookmeisje begon me na verloop van tijd ook wel te vervelen. Matig.

Boeiende en afwisselend grappige en ontroerende film met twee ijzersterke hoofdrolspelers. Net als ZenZin (27-12-2012) zet ik wel mijn vraagtekens bij het gemak waarmee de therapeut vanuit het probleem van het gebrek aan intimiteit en verbondenheid meteen met de oplossing van het hernieuwen van seksuele interesse komt aandraven: ongetwijfeld is seks enorm belangrijk binnen een relatie, zeker wanneer het voor de partners niet hetzelfde betekent, maar het lijkt me niet juist om de oplossing voor het probleem van Kay en Arnold metéén in hun bed(den) te zoeken. En dan levert dat ook nog eens een scène met een trosje bananen op... maar goed, het is toch prijzenswaardig om aandacht te besteden aan "oudere" mensen (ook al worden ze hier dan ook door acteurs gespeeld) die op een niet-glamoureuze manier met seks bezig blijken te zijn, dus wat dat betreft hoor je mij niet klagen, en met het spel is zoals gezegd niets mis. Daarom uiteindelijk toch wel tevreden.

Zo'n leuk en apart uitgangspunt wekt altijd interesse, maar langzaam maar zeker verandert de film dan een beetje in een gewoon dertien-in-een-dozijn-moordmysterie met Ig die merkwaardig genoeg zomaar onopgemerkt door het kleine stadje kan blijven dwalen. De climax met die stand-off met z'n vieren in het bos en dat gedoe met die slangen is ook niet erg spannend, maar de cast doet in ieder geval z'n best en maakt best veel goed. Desalniettemin na het leuke begin wel een teleurstelling, en dan sluit ik me eigenlijk in grote trekken toch bij mijn voorganger aan.

"Now what do I keep saying? Life is a marathon and you cannot win a marathon without putting a few band-aids on your nipples, right?" Veel en hard gelachen om de drie moordenaars in spe (Jason Sudeikis en de tandenborstel!), maar ook om de vuilbekkende Jennifer Aniston en de kille Kevin Spacey (die dit soort rollen natuurlijk in z'n slááp kan spelen maar het toch erg goed blijft doen: "Listen to me, you stupid little runt. I own you. You're my bitch!"). Heerlijk vermaak. Wat kan deel 2 nog brengen behalve Christophe Waltz?

        (Erg grappig trouwens: Kevin Spacey die gewoon zèlf "Senior VP" wordt en dan de muur tussen zijn twee kantoren eigenhandig sloopt. "However, as a cost-cutting measure, I will only be taking 85% of the additional salary I'm entitled to. It's called self-sacrifice, people – learn from this!")

Bizar eigenlijk dat de recensent van de VPRO-gids deze film aankondigt als het produkt van een regisseursduo dat is "gespecialiseerd in feelgoodfilms over ernstige thema's", want als ik me ga afvragen wat hier eigenlijk feelgood aan is... Inderdaad, de twee hoofdpersonen krijgen geen burn-out, niemand van de autistische kinderen gooit zichzelf uit het raam en de twee inspecteurs strijken uiteindelijk toch (voorlopig) met de hand over hun hart, maar wie zich serieus verplaatst in de positie van Bruno en Malik, of (nog een bruggetje verder) in die van de kinderen, zal toch constateren dat dat enorm zware levens zijn, vol verantwoordelijkheden voor de eersten en vooralsnog uitzichtloos voor de laatsten. Dat de filmmakers deze materie dan met humor en een lichte mate van sentimentaliteit benaderen om het geheel niet onverdraaglijk zwaar te maken (zonder ook maar iets of iemand te ridiculiseren) lijkt me niet meer dan logisch èn terecht. Prachtig spel van Cassel en Kateb, maar ook van Bryan Mialoundama als de verzorger-in-spe die het even niet meer ziet zitten wanneer hij de jongen met de hoofdbeschermer moet begeleiden.

Hoe is dit mogelijk: een film die zo interessant klinkt maar dan na de eerste 30 minuten zo'n stompzinnige teenage-alien-love-story blijkt te zijn? En dat voor een film van de man achter The Truman show, Gattaca en Lord of war – en toen ontdekte ik dat The host gebaseerd is op een boek van de schrijfster van de Twilight-serie, en dan zit er nog een jongen bij die ook al in I am number four speelde... en daar tussendoor loopt dan nog William Hurt die probeert zijn lachen in te houden door niet teveel te denken aan de domme voice-overs die Saoirse Ronan voor Melanie moest inspreken. Een intrigerend uitgangspunt verzopen in cliché's, geforceerde puberromantiek (welke hunk mag er met Melanie zoenen en welke hunk met Wanda?) en totale leeghoofdigheid.

Wow... Grimmiger worden westerns niet vaak. Zeer indrukwekkend; de eerste film waarbij Christian Bale iemand speelde met wie ik compleet kon meeleven zonder gehinderd te worden door de onsympathieke indruk die deze acteur om onnaspeurbare redenen vaak op mij maakt. Blij dat er geen happy-end aan zit (Bale's personage zou absoluut niet geschikt zijn voor "civilized life"), en ondanks het respect dat Bale en Studi elkaar op het einde betonen ook geen eenvoudige morele lessen, behalve dan dat het leven toen niet primair een lolletje was.

Een aardig begin en een sterk eerste deel in het verleden, maar dan volgt er een lang stuk waarin het ene personage híér iets doet en het andere personage dààr iets anders probeert zonder dat ik het idee heb dat dat de film vooruit helpt of zelfs maar vermakelijk houdt, met als dieptepunt de weddenschap die Lou met die yup afsluit – die hele scène lijkt alleen maar geschreven te zijn met de bedoeling dat hij Nick zou moeten gaan pijpen ('kijken of we weer wat verder kunnen gaan dan The hangover!"), en als de opzet van de scenarioschrijver zó duidelijk door de weefsel van het verhaal heen komt zetten haak ik een beetje af. Wel weer een aardig einde, en bovendien een fantastische rol voor Rob Corddry; voor Amerikanen schijnt dat al een grote naam te zijn, maar ik ken hem alleen als de vriend van Ashton Kutcher in What happens in Vegas, en in déze film straalde hij een enorme manische energie uit die het geheel toch flink over de dode plekken heen hielp. Leuk.

Een film die leuker is in de individuele scènes en de details dan in het geheel, zodat de tweede kijkbeurt mij meer te bieden had dan de eerste. Grootste troeven zijn de prachtige production-design van het enigszins sjofele hotel met hi-tech-apparatuur, en het sterke spel van Jodie Foster (zoals ik haar nog niet gezien had), Dave Bautista als de volgzame kolos Everest en Sterling K. Brown. (Dat er op de hoes van mijn Blu-ray staat dat deze film van de producers van John Wick komt, helpt niet mee om het vermoeden te ontzenuwen dat Drew Pearce door het "gangsterhotel" uit die film geïnspireerd is.)
        Merkwaardig genoeg heeft een belangrijk pluspunt van deze film (de korte speelduur die een hoog tempo garandeert) voor mij ook veel te maken met de tekortkomingen ervan, want door dat hoge tempo komt namelijk een aantal zaken voor mij niet goed uit de verf. Zo zit er voor mijn gevoel te weinig tijd tussen het moment waarop de kijker hoort dat Beau [Jodie Fosters zoon] is verdronken, en de onthulling dat hij eigenlijk is vermoord; daardoor heeft het pijnlijke gegeven van die verdrinkingsdood nog niet echt de tijd gehad om goed in te dalen vóór de schok dat de zaken eigenlijk heel anders liggen. Evenzo horen we wel dat Nice [Sofia Boutella] in het hotel is om een klus te klaren, maar nog vóórdat ik de tijd heb gehad om me af te vragen wie haar doelwit zou kunnen zijn, blijkt al dat dat de Wolf King is – opnieuw ligt het tempo zó hoog dat dat intrigerende plotgegeven niet met maximaal effect kan worden uitgewerkt. Met een wat langere speelduur (en misschien één of twee extra personages extra) zou de kijker meer tijd hebben gehad om het verhaal in te worden gezogen en zich daarbij echt te gaan interesseren voor de personages; nú vraag ik me af waarom bijvoorbeeld Acapulco daar aanwezig moet zijn, want Charlie Day heeft hier eigenlijk niets te doen behalve onaangenaam zijn (of worden we geacht te denken dat híj door Nice vermoord moet gaan worden?). En in het gesprek tussen de twee broers horen we dat die pen met juwelen zó belangrijk voor de Wolf King is dat hun levens daardoor gevaar lopen, maar als de Wolf King eenmaal in het hotel is rept hij daar zelf met geen woord over, zodat de angst van de twee broers eigenlijk in de lucht blijft hangen en nergens een serieus vervolg krijgt – zelfs het personage van Zachary Quinto begint er niet zèlf over. Allemaal dingen die ik als gemiste kansen ervaar.
        Kortom, ik heb er eigenlijk een hekel aan wanneer ik in andermans recensies vrijblijvende zinnetjes als "had zo veel meer in gezeten" of "de potentie komt er niet uit" lees, maar bij déze film moet ik zelf toch ook tot die conclusie komen.

"De hele wereld is wees..." Leuk verhaal, mooi vormgegeven en in een goed tempo verteld, met uitstekend spel en vooral de juiste intonatie en dialoogbehandeling van Bobbie Mulder als Ava, en Otto Naessens heeft precies de juiste uitstraling voor de pixie-achtige Jonas. Mooie vervreemdende scène in de kerk, en verrassend duistere scènes in het hotel na de black-out. Al met al een prima kinderfilm die ook voor volwassenen wat te bieden heeft, met voor mij als enige echte minpunt de iets te overdadige muziek. Grappig detail: de oude zwart-wit-film waar de kinderen naar kijken is Carl Theodor Dreyers Vampyr (1932).

Mooie en sfeervolle verfilming. Grootste minpunt vind ik zelf dat de finale (de jacht op Stapleton en zijn dramatische dood in Grimpen Mire) achterwege wordt gelaten, daar begrijp ik echt niets van. (Als het om de tijdsdruk ging --slechts 80 minuten beschikbaar voor een B-film-- had ik liever gezien dat ze de séance geofferd hadden.)

Overigens, voor wie klaagt dat deze film moeilijk te vinden is, er staat momenteel (juli 2012) een complete versie op YouTube, inclusief de beroemde laatste zin. Elementary!
 

Aardige versie, met prima hoofdrollen en een fraai kleurgebruik. De film vertoont nogal wat afwijkingen ten opzichte van de oorspronkelijke roman (de afwezigheid van Holmes' verkleedpartij als zigeuner, en de aanwezigheid van de bisschop met het slappe lipje, de tinmijn en de abdij met het offermes), maar door het hoge tempo en de inzet van de acteurs blijft het toch tot het einde boeien. Wel was Stapleton effectiever als gentleman-bioloog dan als de norse herenboer die hij in deze versie is, en dat de ook nog eens totaal niet sexy Marla Landi (Stapletons dochter) absoluut niet kan acteren doet ook wel afbreuk aan de impact van het geheel – ik kan me zelf in ieder geval niet voorstellen wat Sir Henry in haar zou kunnen zien. Al met al wat mij betreft een goede versie, maar zeker niet de ultieme verfilming – ik vind zowel die uit 1939 als die uit 1983 beter.
 

Ian Richardson, hier als Holmes onsterfelijk (helaas niet letterlijk, R.I.P. 2007), absoluut de beste die ik ooit gezien heb, in een zeer sfeervolle film met prachtige opnames van de moors. Mijn favoriete verfilming van dit verhaal.

Leuke sfeervolle Holmes, met mist, storm, regen, openwaaiende ramen en veel gruwelijk gemutileerde slachtoffers. De "eentonige" setting heeft mij niet gestoord (heerlijk Gotisch) en de clou zag ik toch niet aankomen (ik dacht zelf aan één dader, dus meer And then there were none dan Murder on the Orient Express bij wijze van spreken). En Aubrey Mather is een mooie Alastair, een soort Mr Dick zoals de production notes op mijn DVD vermelden (zéker zoals gespeeld door Lennox Pawle in George Cukors prachtige verfilming uit 1935, waarin de wrede stiefvader van de titelfiguur Mr Murdstone overigens gespeeld werd door... Basil Rathbone).

Het lijkt heel wat, maar in feite is dit niet veel meer dan een doorsnee familie-melodrama met een beroemde naam in de titel en een paar sterke vertolkingen in de cast. Of je voor dit verhaal 2½ uur nodig hebt is ook nog maar de vraag (of eigenlijk niet), maar gelukkig blijft Lady Gaga de moeite waard om naar te kijken en is het altijd leuk om Irons en Pacino te zien. Al met al is dat echter bij lange na niet genoeg om hier een goede en constant boeiende film van te maken. En als ik niet had geweten dat Jared Leto hier in meespeelde had ik hem nooit ofte nimmer herkend.

De introductie duurt helaas langer dan noodzakelijk, want de personages worden daar interessanter noch sympathieker door, maar wanneer de gruwelijkheden eenmaal beginnen zitten er meer dan genoeg onsmakelijke scènes in, en de twee acteurs die de eindstreep halen doen het prima. De impact die House of wax de eerste keer op mij had heeft hij nu niet meer, maar het blijft toch een bovengemiddelde horrorfilm, en wat er uiteindelijk met het titelobject gebeurt is knap gefilmd.

Een zeer invloedrijke film vanwege de documentaire-achtige stijl en het lokatiewerk, en als zodanig een mijlpaal op de weg van studio naar straat in de Amerikaanse cinema. Wat mij betreft schiet de film zich echter enigszins in de voet met dat hamerende voice-over-commentaar, want zodra je in de "dramatische" plotlijn zit word je daar weer uitgehaald door de alwetende verteller die zodoende de spanning nogal uit de film haalt. Bovendien wordt het docu-achtige karakter van de film natuurlijk wel geholpen door de beslissing om geen sterren te casten, maar de vertolkingen van de Amerikaanse personages hadden wel iets minder vlak gemogen, en amateur Dietrich blijft ook iets té onaangedaan onder de druk van het moeten ophouden van zijn valse identiteit en zijn gevaarlijke plannen tegenover de Duitse spionnen. Historisch belang maximaal, cinematografische impact wat minder.

Moeilijk om te zien of dit dezelfde DVD is als degene die ik net heb gekocht. Mijn versie is in ieder geval van RCV en is enigszins teleurstellend. Op internet lees je recensies van een recente release waarbij de film twee maal op de schijf staat (in het oorspronkelijke zwart-wit en in een door de computer ingekleurde versie) plus een commentaartrack, maar op de RCV-release staat alleen de gekleurde versie en ontbreekt de commentaartrack. Sterker nog, er staat niet eens een menustructuur op, de film begint gewoon na de trailers, en als je op de menuknop van je afstandsbediening drukt springt het scherm enkel op zwart... Een zeer slechte beurt van RCV. Gelukkig ziet de film er goed uit, althans als je hem in zwart-wit (zoals oorspronkelijk bedoeld) bekijkt en de kleuren eruit filtert (is die afstandsbediening toch nog ergens goed voor), want zoals wel vaker (zo niet altijd) oogt de computergekleurde versie uiterst onnatuurlijk en steriel.

Met The old dark house (althans de versie uit 1932) en The haunting (althans de versie uit 1963) noem je zelf al twee meesterwerken, maar daar zou ik zelf nog The cat and the canary aan willen toevoegen, reeds diverse malen verfilmd, maar zelf ben ik vooral dol op de versie uit 1939 met een dan nog frisse Bob Hope en de prachtige Paulette Goddard, wat mij betreft de ultieme comedy-horror-thriller.

De trailer schiep geen hoge verwachtingen, en nu ik de film heb bekeken kan ik concluderen dat dat geheel terecht was. Jack Black en vooral Cate Blanchett zijn leuk, en op het einde wordt het nog even spectaculair met die aanvallen van de tot leven gekomen poppen en daarna de spugende pompoenen, maar daar blijft het dan ook wel bij. Moeilijk om er de vinger achter te krijgen; misschien mist het gewoon de magic touch van Tim Burton, misschien brengt de film te weinig een magische sfeer die het huis eigenlijk zou moeten hebben, en uiteindelijk voel ik me gewoon te weinig bij de plot betrokken waardoor ik ook geen affiniteit met de personages en hun strijd tegen de duistere krachten krijg.

Met het oorspronkelijke verhaal en de bijbehorende en voor Amerikanen schijnbaar klassieke illustraties ben ik totaal onbekend, maar deze verfilming heb ik ter compensatie dès te vaker gezien, met een onder alle protheses excellerende Jim Carrey, een hondstrouwe sidekick die bijna de show steelt, en een uitzinnig setontwerp dat alle recht doet aan het sprookjesachtige verhaal. Dat het zoals alle kerstvertellingen uiteindelijk toch aan de sentimentele kant eindigt, tja, dat moet dan maar. Enige minpunt zijn de merkwaardig matte kleuren, maar dat ligt misschien aan mijn DVD, want de trailer hierboven zit er kleurrijk genoeg uit. Hilarisch hoe Martha May achter haar nieuwe geschut plaatsneemt.

Een film die ik graag beter zou willen vinden dan helaas het geval is, want er zit zoveel goeds in: de epische opzet is ambitieus, het camerawerk is imposant (en komt zeer goed tot z'n recht op de geremasterde Blu-ray inclusief interessante lange documentaire), de stormloop van de bizons en de overval op de trein zijn bijzonder spectaculair, er spelen diverse favoriete acteurs in mee, en de tweede helft van de film (wanneer we de lotgevallen van George Peppard volgen) is eigenlijk constant boeiend.
        Daar staan echter ook diverse minpuntjes en –punten tegenover: het is absurd dat iemand die het in z'n eentje redt in de wildernis en temidden van de Indianen dan niet door zou hebben dat een floozie hem wil uitschudden, de plotselinge "change of heart" van Gregory Peck is totaal onaangekondigd en extreem ongeloofwaardig, Karl Malden speelt het veel te leutig, de cameo's van Raymond Massey en John Wayne wekken alleen maar verbijstering door hun absurde kortstondigheid, en voor het feit dat Debbie Reynolds opeens in een musicalnummer uitbarst is werkelijk geen excuus denkbaar. Dat ik me nergens verveeld heb is echter toch wel een belangrijk pluspunt, en de zoals gezegd sterke tweede helft maakt een hoop goed.

"The basic problem with you is that you're honest. Ooh – I don't say that to hurt your feelings!" Een flinterdun en voorspelbaar plot fungeert als kapstok voor onbeperkte luxe, chique restaurants, dure auto's, toeristische plaatjes, clothes by Givenchy, jewelry by Cartier, Paris, prachtige fotografie en een paar superbe bijrollen (uiteraard Hugh Griffith, maar als de opzienbarend besnorde nachtwaker steelt Moustache –zoals de acteur echt schijnt te heten– de show). Bovenal echter is dit een vehikel voor de twee sterren, waarbij Peter O'Toole na zijn successen in serieuze rollen hier laat zien ook over komisch talent te beschikken, terwijl Audrey Hepburn er nooit aanbiddelijker uitzag. De film komt langzaam op stoom maar culmineert in een fraai geënsceneerde kraak en een paar aardige plotwendingen; teleurstellend toen ik hem de eerste keer zag, maar de tweede en derde keer een feest van details en "sterrenstof".