Opinions

Vrij voorspelbaar tijdens de eerste helft, huiveringwekkend à la Saving Private Ryan tijdens de tweede. Op een gegeven moment werd ik wel een beetje murw van alle gruwelen, maar Andrew Garfield blijft gelukkig een goed "medium" om alles mee te maken zodat ik niet al te zeer toegeef aan de op de loer liggende verveling. Vince Vaughn is enigszins clichématig, Hugo Weaving zeer ontroerend.

A day in the life of a fixer. Zoals wel vaker komen de Coens op de proppen met een film die niet ergens heen lijkt te gaan, vol schijnbaar willekeurige plotontwikkelingen, personages op de rand van de geloofwaardigheid, humor waar je niet de vinger achter kunt krijgen, heel veel bekende acteurs in soms zeer kleine rollen (Christopher Lambert) of zelfs niet eens herkenbaar in beeld (Dolph Lundgren?!), en met een emotioneel hart dat wordt gevormd door iemand van wie je je afvraagt of de broers daar niet tegelijkertijd de spot mee drijven. Ongrijpbare films, altijd met evidente liefde gemaakt en vaak voorzien van prachtige visuals, en met zó'n besmettelijk gevoel voor humor dat ik me zelfs bij heel gewone namen ga afvragen of ze niet eigenlijk toch wel heel raar klinken. Is dat genoeg? Voor sommige mensen soms wel en soms niet, voor anderen nooit... gelukkig behoor ik tot de eerste categorie, en dit is weer een film aan de goede kant van de streep: warm, geestig, grillig, vol memorabele personages, en een liefdevolle ode aan de achterkant van het Hollywood van de jaren 50.

Een soort Franse tegenhanger van Do the right thing, dacht ik vooraf, maar tijdens het kijken moest ik door de rusteloze camera en de knappe montage eerder aan Cidade de Deus denken. Gelukkig zit er lucht in de film, bijvoorbeeld wanneer je ontdekt dat al dat heftige geruzie tussen de drie vrienden eigenlijk niets anders is dan hun gebruikelijke manier om met elkaar om te gaan, of het moment waarop er plotseling een man uit een WC-cabine tevoorschijn komt om een verhaal te vertellen dat schijnbaar niets te maken heeft met waar de vrienden het over hebben maar waar ze toch min of meer gebiologeerd naar luisteren. Vincent Cassel ziet er uit alsof hij elk moment kan gaan exploderen, maar na verloop van tijd begon ik zelfs voor hèm iets van sympathie te voelen, en de laatste scène kwam toch hard aan. Zeer indrukwekkend, en hoewel inmiddels 28 jaar oud heeft deze film volgens mij nog geen centime aan actualiteit ingeboet.

In de tijd waarin de Ealing-studios zich nog niet specialiseerden in (en beroemd werden met) klassieke komedies als The Lavender Hill mob, Kind hearts and coronets en The man in the white suit was dit één van de films waarmee ze de stap zetten van sociale drama's naar meer fantasie-georiënteerde films zoals het beroemde Dead of night uit 1945. The halfway house volgt op zich het bekende patroon van een groep mensen die elk een bepaald facet van de (Engelse) samenleving halverwege de Tweede Wereldoorlog "vertegenwoordigen" (een ontgoochelde dirigent, een frauderende opportunist, een rouwend echtpaar, een puberend meisje etc.), en dat iedereen een bepaald inzicht in zijn eigen problemen (en de mogelijke oplossingen daarvan) krijgt zal ook geen verbazing wekken, maar door de zorgvuldige opbouw en door de fraaie rol van Mervyn Johns (ook al de centrale figuur in Dead of night) als de waard krijgt de film toch een mooi mysterieuze sfeer.

        Bizar detail: in zijn autobiografie This is where I came in vertelt scriptschrijver T.E.B. Clarke dat Esmond Knight "had recently been invalided out of the Navy after being blinded in action"; hier speelt hij de voornoemde dirigent, maar het is absoluut niet te merken dat hij het licht in zijn ogen mist. ("he was later to recover his sight" en zou nog veel mooie rollen voor onder andere Michael Powell en Laurence Olivier spelen.)

        Voor moderne kijkers is The halfway house wellicht te traag, te oubollig, te moralistisch en/of te voor-de-hand-liggend, maar de film heeft een warm hart, een intelligent script en nog altijd een interessante boodschap. (Momenteel in z'n geheel op YouTube te vinden.)

Lief en sympathiek blijven de omschrijvingen (zie Pruim hierboven) waar ik het mee eens ben. Veel mensen hier noemen de beide actrices, maar ik was ook wel geporteerd van Maurice Roeves als Hallams ruwe-bolster-blanke-pit-collega in de keuken (prachtige kop!), en zelfs als Ciarán Hinds niet veel te doen heeft worden mijn ogen altijd naar zijn imposante gezicht gezogen.

Een film uit de hoogtijdagen van de Grote Depressie toen Swiebertje nog geen dakloze heette maar een zwerver was. Kon het leed van het werklozenleger indertijd werkelijk worden verzacht door te beweren dat geld slechts een blok aan het been is? De personages in deze film vieren in ieder geval niet de ellende maar juist de zorgeloosheid van hun bezitsloze bestaan, en misschien was die ontspulling avant la lettre ook wel precies waar het publiek anno 1933 behoefte aan had – de hoofdpersoon moet hier zelfs voor een jury van gelijken in een geïmproviseerde rechtbank verantwoording afleggen voor zijn plan om een heuse baan aan te nemen. Nog altijd leuk, vanwege de grappige parlando-liedjes, het vlotte tempo en de efficiënte montage, de sterke rolbezetting inclusief innemende zwarte side-kick (hoewel Edgar Connor niet veel te doen krijgt buiten zijn fraaie gebit bloot te grijnzen) en hilarische dwangmatige straatveger (een erg grappige Harry Langdon), het zonnige humeur van de film in het algemeen, en bovenal de voor deze rol geknipte Al Jolson die voor die tijd opmerkelijk naturel speelt en nog altijd een genot om naar te kijken is.

Prachtige documentaire die mijn beeld van Leonard Cohen wat verder aanvulde en ook mooi liet zien hoe hij evolueerde. Ik voel een sterke verwantschap met zijn positie als sardonische outsider (of althans met dat deel van zijn persoonlijkheid dat zo op mij overkomt), maar heb mij nooit echt in zijn leven verdiept, wel in zijn vroegere werk, en dan is het mooi om te zien hoe hij daarover praat en hoe weloverwogen hij zijn werk beschouwt. Regelmatig was ik ook ontroerd: hier is een man die geheel zijn eigen leven leidde en zijn eigen kunst creëerde, een unieke figuur in de "pop"muziek, en ik vond dat de documentaire hem alle ruimte bood en daarbij de belangrijkste aspecten van hem en zijn werk goed aan bod liet komen. Maar dat is zoals gezegd de mening van iemand die niet héél veel van hem weet.

        Grappig om de foto te zien waarop hij met zijn witte mini-orgeltje bezig is ten tijde van I'm your man: dat is de Casio PT-30, en die herken ik omdat ik indertijd zelf ook dat mini-synthesizertje (om het maar eens duur te omschrijven) had gekocht om de liedjes van mijn akoestische gitaar wat ruimer te kunnen arrangeren. Een First we take Manhattan of Tower of song is daar helaas nooit uitgerold.

Een aflevering uit de reeks met de gebruikelijke ingrediënten: mensen die in het donker rondlopen, een hoge body-count, enge muziek, verlaten straten en een schier bovennatuurlijke Michael Myers. Maar de film is professioneel gemaakt, Donald Pleasence speelt deze rol goed serieus (en godzijdank zonder zijn tongue in zijn cheek), Beau Starr heeft een degelijke rol als de sheriff, en het laatste half uur is sterk (om nog maar te zwijgen van de twist). Toch knap hoe deze reeks een geheel eigen wereld met eigen wetten en een eigen sfeer heeft geschapen. En dat themaatje van Carpenter...

Ik heb nooit veel met de Halloween-franchise gehad, noch met het origineel noch met de vele vervolgen, maar déze herinnerde ik me als een aardig deel in de reeks. Bij herzien valt dat eigenlijk wel mee, hoewel het wel onderhoudend is om te letten om de piepjonge acteurs die later beroemd zouden worden (Josh Hartnett met een bizarre coupe, Michelle Williams, en Joseph Gordon-Levitt in een helaas niet ál te lange rol) en natuurlijk de minirol van Janet Leigh. Als Michael Myers halverwege de film bij het internaat aankomt gaat de spanning wat omhoog, en Laurie's besluit om haar kwelgeest ditmaal zeer assertief en heerlijk agressief onder ogen te komen geeft de film een bevredigende climax. Pluspunten daarnaast zijn de sterke setting, het fraaie camerawerk en het niet eens beroerde acteren van het jongere deel van de cast. Niet echt goed, maar toch ook lang niet kwaad (met dank aan Steve Miner, die van Lake Placid ook al zo'n vermakelijke film maakte).
 

Na jaren herzien, en dit blijft een vermakelijke en aparte film met veel tempo, diverse grappige momenten en een hoofdrolspeler die geknipt is voor z'n afwisselend knorrige en humoristische rol. Toen ik deze film voor het eerst zag had ik nog geen flauw idee wie Jason Bateman was; inmiddels ben ik wel een fan van zijn naturelle manier van acteren en is hij hier een leuke bonus, en dat geldt ook voor Johnny Galecki (hoewel die hier wel een héél klein rolletje heeft) en Eddie Marsan. Dat Charlize Theron ook over bovenmenselijke krachten beschikt had ik eigenlijk de eerste keer al moeten zien aankomen, niet alleen vanwege haar uitspraken ("I know his kind") en haar suggestieve close-ups, maar ook en vooral omdat ik me had moeten afvragen wat zo'n grote naam eigenlijk in zo'n schijnbaar weinig eisende bijrol heeft te zoeken. Halverwege neemt de film een wat serieuzere wending die enigszins vloekt met het begin, en bij de lange scène in het ziekenhuis gaat de film een beetje aan z'n eigen gewicht ten onder, want de komische eerste helft is absoluut niet "zwaar" genoeg om het ernstig bedoelde drama met tragische dimensies van de tweede helft te kunnen dragen, hetgeen een fatale tweedeling in de hand werkt. Leuke laatste minuut.

Rare film, zoals wel meer mensen hier vinden. Begint rechttoe-rechtaan, wordt dan gecompliceerder wanneer Clint zijn sheriffster opspeldt en zich daarmee (weer) fatsoenlijk moet gaan gedragen, werpt diverse problemen en dilemma's op, en eindigt dan zonder echt te eindigen. Tussendoor heb ik me nergens verveeld maar ben ik ook nergens bij de lurven gegrepen, en na afloop blijf ik op mijn honger zitten. Aan de romance stoorde ik me niet eens zo erg, aan de verschijning van Inger Stevens met dat rare mondje des te meer (ook al in Five card stud), maar Pat Hingle zette zijn personage met alle haken en ogen wel geweldig neer; zoals Straatbord op 28-8-2012 opmerkt, "In veel dialogen moet hij opboksen tegen een verontwaardigde Eastwood en dan moet je van goeden huize komen om niet te verbleken. Hij blijft goed in zijn rol en straalt echt macht uit." En natuurlijk jammer dat de geweldige Ben Johnson niet wat uitgebreider te zien is – dat zijn sterfscène buiten beeld plaatsvindt is eigenlijk schandalig.
        Afwijkingen van een creditvorser : editor Gene Fowler Jr is de regisseur van minstens één meesterwerk, I was a teenage werewolf uit 1957. (Misschien ook wel van twéé, maar I married a monster from outer space van een jaar later heb ik helaas nooit gezien.)

Wat is het toch met die Al Pacino? Nu weer in een dertien-in-een-dozijn-kloon van Se7en in een rol die hij in z'n slááp kan spelen... of zou hij het gewoon nog leuk vinden om op een set te staan, de geur van de warme lampen op te snuiven, plezier te maken met zijn collega's, lekker een beetje te acteren? En verdomd als het niet waar is, hij speelt het niet alsof hij deze rol niet al duizend keer heeft gedaan, hij brengt zijn energie en zijn focus in, en hoewel hij al halverwege de zeventig is maakt hij ook déze film toch weer de moeite waard. (Ook een aardige rol trouwens van Joe Anderson die ik zo geweldig vond als hulpsheriff annex ongeleid projectiel in de moderne remake van The crazies uit 2010.)

Moeilijk om hier een oordeel over te vellen: aan de ene kant moest ik te veel denken aan vergelijkbare films over jeugdige vrouwelijke actiehelden of zelfs supersoldaten (La femme Nikita en de Amerikaanse remake Point of no return, Leon, Colombiana, Kick-ass), aan de andere kant zijn diverse actiescènes zó stijlvol gemaakt en bevat de film zó veel goede acteurs dat ik er toch wel geboeid naar heb zitten kijken, ook al grenst het uitgangspunt (in een kleine blokhut in Finland maakt een vader een martial-arts-expert annex moordmachine van "zijn" genetisch gemanipuleerde dochter?!) aan het ongeloofwaardige en bizarre. Niet alle actiescènes overtuigen (met name het van op afstand gefilmde gevecht van Eric Bana met zijn achtervolgers op het speelterrein deed me weinig), maar Saoirse Ronan legt haar ziel en zaligheid in haar rol zonder er een onmenselijk creatuur van te maken, Cate Blanchett is kil maar effectief, en Wright knoopt op het einde netjes alle eindjes aan elkaar zonder mij onbevredigd achter te laten (maar ook zonder dat ik behoefte heb aan een sequel of zelfs een franchise). Een actiefilm with a difference, eigenlijk net als de eerder genoemde titels.

Het zal ongetwijfeld helpen dat ik de vroege Beatles veel leuker vind dan de latere (en dat ik in dat kader A hard day's night één van de hoogtepunten uit hun discografie vind), want deze film is een soort visualisering van de energie en de levensvreugde die nog altijd van deze band afspat. Niks jeugdsentiment, gewoon muziek die nog net zo levend is als toen hij 58 jaar geleden op de plaat werd gezet. Niet alle one-liners komen aan, en wie niets heeft met de "likeability" van de vier Scousers hoeft hier niet aan te beginnen, maar wat mij betreft straalt de lol die ze met z'n vieren (en met "Pauls opa") hebben dwars door het scherm heen op mij af.

Ik kijk een film als deze niet om me te laten verrassen maar om te kijken hoe de cliché's zijn ingevuld. En als dat dan goed is gedaan, met bovendien een fraai in medias res-begin, en als Christian Slater me 100% meevalt, en als er een paar aardige twists in zitten (Slaters oom blijkt bij de overval betrokken te zijn, Randy Quaid die besluit zelf voor de buit te gaan), en als de setting zo uniek is (met zeker in de straten vaak adembenemende beelden), dan is dit uiteindelijk tóch een verrassende (en verrassend goede) film.

Een goed idee: zet twee van de meest hyperenergieke acteurs tegenover elkaar en je hebt al een halve film. Een aardig script, redelijk scherpe dialogen en sympathieke bijrolacteurs ronden de zaak professioneel af. Wat de laatsten betreft, hierboven wordt LL Cool J al genoemd, maar de acteur die de schurk speelt (Stephen Lang) zagen we later nog terug in onder andere Avatar, en de dochter van de prachtige Annabelle Sciorra wordt gespeeld door een zeer jonge (want hier pas 10 jaar oude) Christina Ricci. Maar al met al is dit hélemaal de film van Woods en Fox die perfect tegen elkaar opbieden – de scène bij het Frog Dog-stalletje waarin Woods nog eens demonstreert hoe een sigaret naar je mond te brengen en Fox hem probeert te imiteren is nog altijd hilarisch. (Overigens laat de hoes van mijn DVD dat flauwe vlaggetje uit de loop van Fox' pistool hierboven gelukkig weg.)

Je kan deze film op twee manieren beschouwen : als de ultieme pure filmervaring waarin cameravoering, FX, montage en muziek samenwerken om de kijker een extreme adrenalinestoot toe te dienen, of als de ultieme leegte waarin elke vorm van karakterontwikkeling, motivatie, identificatie en moraal in een orgie van cinematografisch spierballenvertoon vakkundig uit de minimalistische plot is gesneden. Raad eens voor welke benadering ik het meeste voel?

Ik ben nooit echt een fan van Tarantino geweest: toen Pulp fiction werd bezongen als de meest spraakmakende film van de jaren negentig bedacht ik dat ik door Reservoir dogs toch veel meer overdonderd was, na het vermakelijke Jackie Brown volgden dan weer de uitgesproken saaie delen van Kill Bill, en na het echt geweldige Inglourious basterds kwam Django unchained op mij over als bijna een parodie op Tarantino's gebruikelijke kunstmatigheid. Ik had dan ook niet veel zin in The hateful eight, maar een interessant interview met Tarantino en Jackson in de Volkskrant, de belofte van een apart vormgegeven whodunit-element en een uitnodiging van een vriend brachten me toch naar de bioscoop, en drie uur later was ik geheel óm, na eerst een langzame en zorgvuldige opbouw en daarna de heerlijke hoofdmoot in de "haberdashery" die bijna als een haunted house kan worden gezien. De dialogen zijn niet altijd zo sprankelend als in Basterds maar helpen het verhaal wel goed vooruit, de vertolkingen zijn full-blooded, de set is prachtig en ruim opgezet (en tegelijkertijd claustrofobisch omdat je op zoveel mensen tegelijk wilt letten), en hoewel sommige (zo niet de meeste) personages zó uitvergroot zijn dat het me niet veel uitmaakt of ze het gaan redden of niet, zijn de spanning en de sfeer toch wel zodanig dat ik steeds benieuwder naar de ontknoping werd.
        In voornoemd interview kenschetste Tarantino de jaren tachtig als de meest repressieve periode voor de Amerikaanse cinema sinds de jaren vijftig: als er in die tijd een roman verscheen kon die alle kanten op, maar wanneer de verfilming daarvan werd aangekondigd wist je: o, dan gaat dát en dát en dát eruit, en er komt ook zéker een happy-end bij. "Ze verwaterden die rotzooi. Mijn voornemen als filmmaker was om die muur neer te halen en precies dezelfde vrijheid te nemen als een romancier: te gaan waar je zelf wilt. En ik denk dat ik dat de afgelopen twintig jaar heb bereikt." En dat is het leuke bij hem: zeker bij Inglourious basterds en deze laatste film heb je geen flauw idee waar de film heen gaat, hoe hij zal gaan aflopen (zeker niet met die "geschiedsvervalsing" van Basterds!) en of de helden allemaal op het einde nog wel overeind zullen staan. En dat is inderdaad toch wel vrij uniek, zeker in de mainstream-cinema (ik moet nu opeens denken aan No country for old men, waarin de sympathieke hoofdpersoon tegen het einde van de film zonder scrupules off-screen wordt doodgeschoten, eveneens zijn lieve vrouw, en dat werd keurig overgenomen uit de roman, dus óók niet "verwaterd"). En die onvoorspelbaarheid en grilligheid is een groot goed, zeker wanneer het ook nog eens zulke eigenzinnige films als The hateful eight oplevert.

Mja, na het plezier dat ik had beleefd aan Branaghs twee vorige uitstapjes als Hercule Poirot zat ik hélemaal klaar voor een lekker ontspannen filmavondje, maar hoewel de plot spannend en intrigerend genoeg was kwam ik toch van een redelijk koude Halloween thuis. En dat had puur met de vorm te maken, want de schurende montage, duistere opnames, vervreemdende camerahoeken en onduidelijke introducties van personages maakten dat ik nooit "in" de film kon komen, en dat dan niet omdat ik gedesoriënteerd raakte à la een psychedelische maar interessante David Lynch-ervaring, maar puur en alleen omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik achter de feiten aanliep omdat ik gewoon niet kon volgen wat er gebeurde, alsof ik me bevond in een koortsdroom waarin ik niet precies kon zien wat zich voor mijn ogen afspeelde. Heel vreemd, en ik heb dat nog maar zelden meegemaakt, maar het was net alsof Branagh en zijn crew er een eer in stelden om een toch al gecompliceerd plot zo onduidelijk mogelijk over het voetlicht te brengen. Geheel van kwaliteit gespeend is de film natuurlijk niet (zo vond ik Branagh en Tina Fey een mooi stel met hun kibbelende dialogen en rappe one-liners), maar het pure kijkplezier bleef vanwege die wazige vormgeving toch uit.

De eerdere verfilming van dit verhaal door Robert Wise uit 1963 is nog altijd één van mijn favoriete horrorfilms: donker, visueel elegant, benauwend en extreem suggestief. Déze versie is tot ongeveer drie-kwart een vrij getrouwe kopie daarvan, met eveneens oogverblindende sets die aanzienlijk belangrijker zijn dan de acteurs (die afgezien van Lili Taylor vrijwel niets te doen krijgen), en daarna gaan alle remmen los zonder dat het ook maar één moment eng wordt. Ongetwijfeld is het zwart-wit van 1963 op de één of andere manier veel suggestiever en sfeervoller, wellicht hadden de personages hier gewoon wat meer moeten worden uitgewerkt, en zéker had Jan de Bont zich wat meer moeten inhouden bij de uiteindelijke afwikkeling van de plot. Hoe dan ook, ook bij herziening na al die jaren een ernstige teleurstelling, en voor mij een overtuigend bewijs dat suggestie het bijna altijd wint van expliciet.

Bizar om de naam van Soderbergh aan deze doorsnee-actiefilm verbonden te zien. Een overbekend maar op zich geen onaardig verhaal vol cross and double-cross met wat trucjes om de montage en de chronologie op te pimpen, in de hoofdrol een babe die een stevig potje kan matten, een shitload aan bekende gezichten in de bijrollen (inclusief Ewan McGregor die zijn kinderlijke kapsel een aardige draai geeft met zijn leuke rol als verrader) en lekkere jaren-70-filmmuziek à la Lalo Schifrin, maar al met al is dit toch much ado about nothing.

Een film die me op het moment zelf heeft geboeid en ook ontroerd, maar die me na afloop toch onbevredigd achterlaat. Het mysterie rondom het personage van Anthony Hopkins is intrigerend en zijn relatie met Bobby komt knap tot leven, maar het coming-of-age-element hangt er maar zo'n beetje bij en krijgt nergens de impact van bijvoorbeeld Stand by me. Bovendien blijven er veel losse draadjes, bijvoorbeeld de nogal onduidelijke rol van Sully (of zit hij alleen maar in het vriendentrio zodat Bobby en Carol niet opeens beseffen dat ze eigenlijk een stelletje zouden kunnen zijn?), het feit dat Bobby toen of later nooit heeft geprobeerd om te achterhalen wat er met Ted is gebeurd, die eerste kus die als graadmeter voor alle latere kussen wel èrg weinig voorstelt, en de manier waarop Carol zonder nadere toelichting bij Sully's begrafenis dood wordt verklaard. Normaliter vallen zulke dingen me eigenlijk niet op, maar hier had ik na afloop het gevoel dat de film voor de meeste personages eigenlijk nog niet eens afgelopen was. Jammer, want het verhaal had veel potentie, de sfeer is prachtig en de twee hoofdrollen zijn zeer sterk.

"Zeg, ik weet een goed idee! Een politiefilm met twee partners die totaal niet bij elkaar passen – "

        "O, wat slim gevonden, ik vind het nú al geweldig! Maar ga door!"

        " – en de ene is dan Melissa McCarthy want die is nu een hit, en de ander is dan natuurlijk het tegenovergestelde, dus formeel en niet spontaan en stijf en altijd alles volgens het boekje, en dat is dan de film!"

        "Geweldig idee, en ook zo origineel! Hier is $43 miljoen!"

        [...]

        "En, hoe is het met je film afgelopen?"

        "Nou, we hebben Sandra Bullock voor $10 miljoen ingehuurd voor de anal retentive-rol van de FBI-agent, maar omdat alle leuke grappen en gemene one-liners naar McCarthy gingen hoefde Bullock zich alleen maar in een strak mantelpakje te vertonen en af en toe een beetje gek te doen, en we hadden een heel vernieuwende montage waarin de twee vrouwen gingen "bonden", in dit geval door dronken te worden en gekke dansjes te doen, en net als in Bridesmaids kreeg McCarthy's echte man ook weer een cameo, en als je de trailer had gezien wist je al precies hoe de film zou gaan, dus een plot hadden we niet meer nodig, want het ging toch alleen maar om de ongemanierde humor van McCarthy."

        "Maar al die details, dat vroeg ik toch niet?"

        "O, je bedoelt... nou, hij heeft $229 miljoen opgebracht."

        "Whoah, wat een goede film heb jij dan gemaakt, zeg!"

Uitstekend stuk, yeyo. Net de film weer eens herzien, en je hebt er toch knap delicate laagjes in aangeboord. Een mooie en wijze film die het waard is om steeds te herzien, vanwege de dialogen, de vertolkingen (o, die Charles Coburn) en de subtiele verschuivingen in de manieren waarop we niet alleen Henry maar ook de andere personages waarnemen (om nog maar te zwijgen van de fraaie twist wanneer Henry Peggy Nash benadert met heel andere beweegredenen dan zich aanvankelijk laat aanzien). Zoals ene José Arroyo op internet schrijft: "When I grow up I too, like Lubitsch, want see life in its fullness, including its frailties, its cruelties, and its horrors, but through a loving lens and with a chuckle."
        Overigens getuigt jouw laatste zin van een mooie dichterlijke blik, maar die camerabeweging zou ook gewoon een soort beeldrijm kunnen zijn omdat de focus verder omlaag gaat om uiteindelijk uit te komen bij "that place down below", waar Henry en His Excellency "terugkeren" uit anderhalf uur flashback. (Mooie omschrijving trouwens door Kendahl Cruver van Laird Cregar, de acteur die de duivel speelt: "Cregar even has the right look for the role: sort of handsome, sort of repellant and definitely dangerous looking.")

Een lieve en vriendelijke film met een aardig uitgangspunt, een sympathieke hoofdrolspeler en diverse topzware bijrolspelers die eigenlijk maar weinig te doen hebben, hoewel Stellan Skarsgård indruk maakt met zijn bankier die het allemaal al eens gezien heeft (en "onze" Barry Atsma zet ook een zeer geloofwaardige rol neer). De Afrikaanse episode vind ik een misser; ik begrijp wel dat Hector naast het zoete ook het zure moet meemaken, maar de gruwelijke werkelijkheid van die kidnap valt qua toon totaal buiten de film, en onze held stapt ook wel heel vlotjes over die ervaring heen.
        En welke les hebben Hector en de kijker uiteindelijk geleerd, of had ik beter op al die tussentiteltjes moeten letten? Nou ja, de weg is belangrijker dan het doel zullen we maar zeggen, en als ze de moraal op een presenteerblaadje zouden hebben opgediend zou dat vermoedelijk een nog veel grotere afknapper zijn geweest. Of misschien moeten we wel letten op die dunne scheidslijn tussen de cliché's ("People who are afraid of death are afraid of life") en de waarheden ("We should concern ourselves not so much with the pursuit of happiness but with the happiness of pursuit" – een uitspraak die voor het gemak ook maar meteen in de trailer is gestopt), en is het aan de kijker om te oordelen waar het ene ophoudt en het andere begint. Kortom, na de eerste keer kijken was ik danig teleurgesteld, maar bij herziening begin ik toch wel onder de bekorting van deze film te geraken, ook al is het dan allemaal wat licht en vrijblijvend – en wellicht is dat ook juist de levensles van deze film.

Misschien had ik vanwege de hoge reputatie van deze titel en vanwege twee eerdere films van deze regisseur te hoge verwachtingen, maar ik ben hierdoor toch niet zo geraakt als ik had verwacht. De troosteloosheid is natuurlijk enorm, en het passief observerende spel van Kenneth Vanbaeden als de jonge Gunther is perfect, maar er gebeurt uiteindelijk toch wel heel weinig wat betreft de ontwikkeling van situatie, plot of personages, en de (zwarte) humor die de ellende voor de kijker draaglijk zou kunnen houden is te vaak afwezig of tam, waardoor de film op míj althans af en toe een zekere afstompende werking heeft. Acteren, tijdsbeeld, lokatie, regie en montage zijn allemaal dik in orde, maar als geheel is deze film gewoon teveel van hetzelfde.
        Tegelijkertijd moet ik zeggen dat dit een film is die als het ware precies parallel aan mijn eigen spoor loopt maar dan op ernaastgelegen rails, zodat ik wanneer ik de film over een paar jaar opnieuw zou zien er wel eens compleet door gegrepen zou kunnen worden. Mijn score is derhalve een voorlopige, hetgeen natuurlijk voor èlke film geldt (want wie weet welke ontwikkeling een smaak kan doormaken), maar voor De helaasheid der dingen in wel zéér hoge mate.
        Extreem pijnlijke scène : Gunther die 's nachts wakker wordt en beseft met wie zijn geliefde oom Petrol in bed ligt. Ik voelde het al aankomen in de scène daarvóór (wanneer Gunther, Petrol en het meisje samen toeschouwers zijn bij het WK bierdrinken), maar de impact was er niet minder om.

Niet vernieuwend of spectaculair goed, maar wel heel professioneel gemaakt en met vier uitstekende vertolkingen die me van de eerste tot en met de laatste seconde aan de beeldbuis gekluisterd hielden. Bijzonder spannend, maar door de ruimtelijkheid van het gebied èn van de opnames tegelijk ook met een zekere lichtheid die de film goed deed en veel adem gaf, net als de geestige dialogen tussen de beide Rangers. Mooi schokmoment tegen het einde (de dood van Alberto). Jeff Bridges heeft wel vaker dit soort onderkoelde rollen gespeeld, en als je ziet hoe goed hij dat ook hier weer doet begrijp je meteen ook waaróm.

Duidelijk met veel liefde en aandacht gemaakt, maar ik vind het wel heel moeilijk om de hele film geïnteresseerd te blijven kijken. De acteurs doen hun best, en met name Ron Perlman, Selma Blair en Rupert Evans geven uitstekende vertolkingen, maar de personages kunnen me gewoon niet zo boeien, de verveelde opmerkingen van Hellboy gaan op een gegeven moment zèlf vervelen, en de schurken hebben geen menselijke, humoristische of intrigerende dimensie. Daar staat tegenover dat de monsters er aardig uitzien, de set-design in de Moskouse grotten is werkelijk fantastisch, en in tegenstelling tot veel films uit de superhelden- of comicsfilm is het eindgevecht c.q. het laatste halfuur nu eens níét een anticlimax, en dat maakt toch wel veel goed. De tweede keer vond ik hem in ieder geval al leuker dan toen ik hem voor het eerst (?10? jaar geleden) zag, dus misschien moet ik hem nog een derde kans geven – ik herinner me in elk geval dat ik Hellboy 2 wèl leuk vond, en over de remake / reboot heb ik ook goede verhalen gehoord, dus misschien ga ik dit eerste deel te zijner tijd ook wel meer waarderen. Aan de visuals ligt het in ieder geval niet.

Vanwege het redelijke eerste en het prima tweede deel van de Guillermo del Toro-Hellboy-films met Ron Perlman was ik vooraf niet overtuigd van de noodzaak van deze reboot, maar dankzij de vertolking van David Harbour die zich met hart en ziel (en lichaam en fatsuit) in de strijd gooit is dit "derde" deel uiteindelijk toch zeer de moeite waard. Harbour speelt zijn personage iets agressiever tegendraads en krijgt daarbij goed tegenspel van Daniel Dae Kim, er zitten diverse aardige apocalyptische dan wel komische monsters in, en er vliegen de kijker meer dan genoeg losse lichaamsdelen om de oren, dus met de visuele kant zit het wel goed. Helaas is Milla Jovovich niet bijzonder indrukwekkend, noch in haar spel noch in haar vormgeving, en dat maakt de climactische confrontatie tussen Hellboy en Nimue spijtig genoeg nogal "underwhelming". Daardoor is dit net niet een echte klassieker, terwijl het personage en de vertolking van David Harbour daar toch sterk genoeg voor zijn, getuige de impact van de scène halverwege de film waarin hij ruzie met zijn "vader" heeft. Jammer.

Wat mij betreft veel leuker dan deel 1, met een strakker plot en een betere climax. Een heerlijk modern sprookje ontsproten aan een verbeelding die énig in z'n soort is. Visueel hoogtepunt is de trollenmarkt met een verzameling wezens die Mézières (helaas toevallig net R.I.P. ...) waardig is, maar het dramatische hoogtepunt is juist heel klein: het samenzijn wanneer Hellboy en Abe het op een zuipen zetten. Wel weigert Abe eerst het biertje dat Hellboy hem offreert: "My body is a temple." Hellboy: "No, it's an amusement park." (Doug Jones is sowieso geweldig in deze film.)

        Rare scène trouwens wanneer ze op het einde in de Ierse grotten komen en daar de Angel of Death ontmoeten: ik moest onmiddellijk en onontkoombaar denken aan de Mines of Moria wanneer de Mouth of Sauron daar hof zou houden. Vreemd dat niemand Del Toro op die twee gelijkenissen heeft gewezen.