Opinions

Ik moet bekennen dat ik in het begin wel even bang was voor de "plastic" beeldkwaliteit : wanneer de (CGI-)camera dan door het station vliegt lijken alle mensen wel van die met latex overtrokken gezichten te hebben, zo ongeveer hetzelfde effect als in die nachtmerie-achtige The Polar Express. Gelukkig blijkt dat na verloop van tijd mee te vallen en richt de film zich minder op spierballenvertoon qua cameravoering en meer op het verhaal van Hugo en monsieur Géorges, en daarin scoort de film gelukkig op alle fronten hoog (hoewel ik de gedachte aan Jean-Pierre Jeunet toch nergens van me af kon zetten). Ben Kingsley is niet een bijzonder favoriete acteur bij mij, maar eigenlijk is hij toch in elke rol weer uitstekend, knap hoe hij na de vroege piek van Gandhi zijn carrière toch steeds op hoog niveau heeft weten te houden.

Glenn Ford heb ik altijd een nogal nietszeggende acteur gevonden, totdat ik hem als schurk in 3.10 to Yuma zag. Daarin was hij zó geweldig dat ik sindsdien altijd hoop hem nog eens in een andere echt goede rol te zien, maar helaas is hij ook in Human desire de zwakke schakel, want hoewel zijn in beginsel vriendelijke personage steeds meer richting overspel, verdorvenheid en zelfs moord wordt gedreven zie je Ford nergens overtuigend veranderen – een sombere blik en een toonloze stem zijn voor mij echt niet voldoende om zo'n transformatie te suggereren. Jammer, want het verhaal is sterk genoeg en de twee andere hoofdrolspelers doen het wèl prima. Het mooie en onverwacht unhappy einde is wel prachtig zwartgallig, zodat ik uiteindelijk toch uitkom op een gemankeerd meesterwerkje met echo's van The postman always rings twice, hoewel de inspiratiebron, Zola's La bête humaine (1890), natuurlijk veel ouder is. (Als ik zo de afwezigheid van elke vorm van extra's bekijk heb ik vermoedelijk dezelfde DVD-versie gezien als Dogie_Hogan, van Palladium Entertainment / Cornerstone Media International, en hoewel niet gerestaureerd ziet die er inderdaad uitstekend uit.)

Romantiek en intrige op een uitgebreid historisch canvas. Helaas kunnen buiten Quasimodo de personages mij niet erg boeien en buiten Chaney de acteurs en actrices evenmin, maar gelukkig houden de indrukwekkende massacènes, de prachtige sets, de mooie kostuums, de vrije vlotte regie en het sterke spel van Chaney de aandacht voor mij voldoende vast, en het laatste kwartier is nog altijd behoorlijk spectaculair, zodat dit uiteindelijk toch een zeer goede indruk achterlaat. En Chaney is en blijft een enorme baas. (Gezien op een DVD van het Engelse Dark Vision uit 2001 [ja, wéér een andere distributeur], in een matige maar nog nèt acceptabele transfer met als minimale extra's de filmografieën van de drie hoofdrolspelers en de regisseur plus 19 filmfoto's.)

        Bizar genoeg wordt het feit dat een groot deel van deze film zich afspeelt aan de onderkant van de (Parijse) samenleving weerspiegeld in het hilarische eerste item op de trivia-pagina van IMDb. Volgens Wallace Worsley junior, de zoon van de regisseur van deze film, werd een groot deel van de figuranten gerecruteerd in het centrum van Los Angeles voor 1 dollar per nacht plus maaltijden. Onder hen bevonden zich schijnbaar ook diverse prostituées "who did a 'considerable sideline business' on the sets." Art imitating life, pour ainsi dire.

Natuurlijk uitstekend gemaakt en door z'n soberheid ook strak en overtuigend, maar wanneer alles en iedereen zo afzichtelijk wordt neergezet maakt het geheel op mij toch meer de indruk van een intellectueel en zeer geconstrueerd manifest waaruit elk spoortje van plezier of levensvreugde zorgvuldig is verwijderd dan van een organisch tot stand gekomen gevoelsuiting. Maar misschien is dat meer de stok die ik zoek om de hond te slaan en is deze grauwe en deprimerende film gewoon niet mijn kopje thee.

Hmmm... apart. Toen ik de film zo'n twintig jaar geleden voor het eerst zag vond ik hem (volgens mijn toen geschreven filmkaartje) "bizar, niet erg goed", en ik kan hem nog steeds niet echt goed vinden, maar hij is ook niet zo slecht als hij volgens de commentaartrack van Tony Scott indertijd werd ontvangen, en onder die gedateerde beelden vol hoge broeken, opgeföhnde haren en broeierige rook zit best een interessant verhaal. En dan heb je nog drie zéér boeiende acteurs... Misschien is de film in de herinnering wel beter dan op het moment zelf, ik vind hem ook na twee keer in drie dagen kijken moeilijk te beoordelen en te waarderen. Nou vooruit, een minpuntje is dat ik na verloop van tijd wel een beetje genoeg krijg van al dat atonale gefiedel en die unheimische geluidjes op de geluidsband, en een heel duidelijk en zwaarwegend pluspunt is dat het verouderingsproces er behoorlijk goed uitziet, in tegenstelling tot de meeste andere voorbeelden daarvan, hoewel Blaylock op het einde feitelijk niet meer herkenbaar als Bowie is. Zijn aftakeling en zijn emotionele reactie daarop (en dan dus vooral zijn lichaamstaal) vormen voor mij het meest effectieve deel van de film.

Dit begint op zich ijzersterk, met eerst een gruwelijke scène in Kosovo (eigenlijk niet gepast in een standaard actiethriller als dit) en daarna twee jagers die zelf opgejaagd worden, maar daarna wordt de film langzaam maar zeker ongeloofwaardiger en vooral lachwekkender, met Jones die overal maar de voetafdrukken van Del Toro tegenkomt (zelfs in het huis van zijn ex-vriendin ruimt hij zijn modderspoor niet op!) en steeds nog nèt flitsen ziet van Del Toro die nèt niet ver genoeg uit de buurt is. Of zou dat opzet zijn van Del Toro om Jones weg te lokken naar een terrein waar ze op hun gemak hun messengevecht kunnen houden? Niet onmogelijk, maar omdat geen van beiden hier later nog op terugkomt gaat dat er bij mij niet in. Hoogtepunt van de film is dat ze hun achtervolging even onderbreken om onder triomfantelijke muziek messen te smeden en gecompliceerde booby-traps te zetten. Compenserende pluspunten zijn de muziek van Brian Tyler met de effectieve drone eronder, de realistische hoeveelheden bloed die de slachtoffers verliezen, en het feit dat de vechtscènes zonder muziek plaatsvinden, maar dat zijn slechts kleine doekjes voor het bloeden. Misschien dat deze film wat beter uit de verf was gekomen als hij een half uur langer had geduurd en wat meer tijd voor de personages en de plot had genomen, maar aan de andere kant vond ik 90 minuten ook wel weer lang zàt. Van de eerste keer dat ik deze film zag herinnerde ik me nog dat ik hem behoorlijk spannend vond, maar de herziening is een behoolijke tegenvaller geworden.

Ach, ik vond dit eigenlijk best een vermakelijke film. Aardig plot, strak gemonteerd, fraaie fotografie, effectieve muziek en sound-design, geen romantische subplots, een goede sobere Gerard Butler (sowieso de meest geloofwaardige en veelzijdige van de huidige generatie actiehelden), en elke film die zich (grotendeels) op een onderzeeër afspeelt krijgt een half sterretje extra. Goed, dat Gary Oldman voor deze rol is ingehuurd is absurd, maar daar staat tegenover dat Carter MacIntyre een leuke rol heeft als XO Brian Edwards die niet helemaal kan geloven wat zijn commandant allemaal uitvreet, en naar de onbewogen kop van Common kijk ik altijd graag. Leuk popcornvermaak.

Op zich een aardige poging van McQueen om eens wat anders dan de ondoorgrondelijke coole held te spelen: nu is hij sociaal onhandig, slecht achter het stuur, voorzien van een leesbrilletje, in een rare thuissituatie met elke avond pokergasten zonder dat hijzelf er bij is, met een afkeer van puffen en als klap op de vuurpijl flauwvallend wanneer zijn vrouw barensweeën krijgt – dat is iets te melig naar mijn smaak. Aan de andere kant zitten er toch ook een paar aardige actiescènes in (met name de achtervolgingen in het maïsveld ("The dynamite!" "What dynamite?"), op straat en in de trein, en uiteindelijk levert dat meer een serie sketches en losse scènes op dan een verhaal met een plot, maar op de één of andere manier stoort mij dat niet, misschien omdat McQueen eigenlijk in elke hoedanigheid wel de moeite waard is om naar te kijken. Half actie half komedie zonder dat het een actiekomedie wordt; een enigszins ongemakkelijke en zeer aparte mix die toch vlot wegkijkt (want met vaart geregisseerd) en na afloop geen wrange smaak in de mond achterlaat, zoals ik eigenlijk had verwacht op basis van de reputatie van deze laatste film van een ikoon.