Opinions

Kennelijk is deze film een stille dood gestorven, want op MovieMeter is hier al twee jaar lang geen bericht meer bij geplaatst. En dat is jammer, want dit is een kleine en vriendelijke film met een aardig plot, absoluut geen hoogvlieger maar toch ook zeker niet zo slecht als sommige gebruikers hier willen doen geloven. Veel mensen hier storen zich kennelijk aan Keanu Reeves, maar ik had zelf veel meer moeite met de karikaturale rol van Peter Stormare, die bij zijn vertolking van de toneelregisseur maar op één noot lijkt te kunnen variëren (al dan niet in opdracht van het script). Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door James Caan, die stil en subtiel een wereldwijze melancholicus neerzet die eigenlijk het leven heeft afgezworen, zich dan toch laat verleiden tot deelname aan een nauwelijks voorbereide bankroof, daar al spoedig spijt van krijgt en er dan maar het beste van maakt – zijn spel is voor mij het hoogtepunt van de film. De scène waarin hij voor het eerst in het theater verschijnt en daar de assistent-regisseur zover krijgt dat die verklapt waar zich de tunnel bevindt is magnifiek. Een niet ambitieuze maar wel zeer sympathieke en onderhoudende film.

Ik ben persoonlijk allang blij dat deze film nergens scènes oplevert waarbij ik twijfel of ze serieus bedoeld zijn of dat ze eigenlijk rechtstreeks uit Monty Python vandaan komen. Dwayne Johnson is een adekwate Hercules, in de supporting-cast zorgen John Hurt, Ian McShane en Rufus Sewell voor de benodigde gravitas, Rebecca Ferguson is weer yummy, de actiescènes zien er gelikt uit en de climax is gepast over-the-top (met een flinke echo van Samson in de tempel van de Filistijnen). Jammer dat met al die legendarische personages de plot niet ook wat uitzinniger en (letterlijk) fantastischer is – nu blijft de film toch teveel hangen in het sjabloon van de gewone commando-eenheid die het opneemt tegen onverslaanbare vijanden en dan ondanks de overmacht enz., zoals Film Pegasus hiervóór ook al aangeeft (en uit The magnificent seven komt dan zelfs nog de twist van die ene held die uit financiële overwegingen "deserteert" maar uit idealisme in het heetst van de strijd terugkeert). Al met al niet slecht, maar ook niet echt goed.

Een B-horror-film met een A-cast. Begrijpelijk dat Toni Collette getipt werd voor een Oscarnominatie (en zij is ook zó'n fantastische actrice dat ze er eigenlijk allang eentje verdiend heeft), maar na afloop overheerste bij mij toch het gevoel van "was dit nou alles?" Mooie effecten, een knap tempo en een zorgvuldige opbouw naar de schokmomenten, maar echt onder de indruk was ik toch maar zelden (hoogstens wanneer Collette plotseling aan het plafond geplakt zit), en voor het motief van een heksenkring loop ik ook niet echt warm, zodat het voor mij uiteindelijk veel geschreeuw en weinig wol is. Overigens wel knap gefilmd, met de ruimtelijkheid van die woonkamer en het inpassen van die sprookjesachtige miniaturen.

Waarheidsgetrouw is de film dus niet helemaal, dat is uit voorgaande berichten wel duidelijk, maar daarvoor komt een hoop in de plaats: de indrukwekkende authentieke lokaties (inclusief Noorse opschriften), sterke typeringen van zowel hoofd- als bijrollen, fraai camerawerk (van Robert Krasker) dat sfeervol is zonder pittoresk te worden, prachtige nachtelijke opnames tijdens de raid in de sneeuw, en een sterke onderkoelde toon (mede door het zeer beperkte gebruik van muziek). Het resultaat is niet een oorlogsfilm maar een verhaal over mensen in de oorlog, een mooie en redelijk realistische low-key-film over een uiterst serieuze aangelegenheid die mij het gevoel geeft van "zo had het wel kunnen gebeuren".

Het "kaderverhaal" is aardig met een lekker vette rol van Rosa Valetti als de huishoudster, en het centrale stuk van Molière werkt nog altijd prima, mede dankzij Emil Jannings' vertolking van de titelfiguur die nog veel vetter is, vooral wanneer die in de slaapkamer van de vrouw des huizes zijn masker laat vallen. (Bij een frontale close-up heeft Jannings' Tartuffe veel weg van David Bambers Mr Collins in de verfilming van Pride and prejudice uit 1995 [de "Colin Firth-versie"], ook al zo'n indrukwekkende kwezel.) Leuk ook om Werner Krauss als de heer des huizes te zien : hij schreef vijf jaar eerder filmgeschiedenis met zijn onderwerping van Conrad Veidt in Das Cabinet des Dr Caligari. En verder maken vooral de kleine filmische kneepjes hier iets bijzonders van : de gruwelijk gedetailleerde close-ups van het gezicht van de huishoudster, de oude man die op zijn schommelstoel heen en weer wiebelt naar de camera toe en er weer vanaf, de kleinzoon die tegen de camera praat, en Tartuffe's (en Murnau's) expliciete en daardoor nog altijd schokkende geile blik op Elmire's borsten.

Minder Lawrence of Arabia dan Indiana Jones (hoe Hopkins daar over de kantelen rent terwijl aan alle kanten de kogels om zijn oren fluiten!), maar als een feel good family film na afloop zo'n tevreden gloed bij mij als kijker achterlaat is dat ook wat waard. Mortensen is uitstekend in zijn rol, geen onaantastbare halfgod als een soort Aragorn-lite maar echt een mens met zwakheden èn wilskracht. Leuk (maar helaas te kort) minirolletje van Malcolm McDowell, en wat is J.K. Simmons geknipt voor zijn rol als Buffalo Bill!

Fijne feel-good-film waarbij ik persoonlijk de werkwijze en de wetenschappelijke benadering binnen NASA eigenlijk interessanter vond dan de emancipatoire insteek. Aan de goede uitkomst hoef ik nergens te twijfelen, maar de drie hoofdrolspeelsters krijgen alle ruimte om te schitteren, en dat doen ze dan ook. Het echte (fysieke) geweld van die jaren gaat een beetje langs ze heen, ondanks een militante echtgenoot in huis, demonstraties op straat en een brandbom op televisie, maar de focus ligt dan ook op de strijd die ze als begaafde maar gekleurde vrouwen moeten voeren binnen een bolwerk van witte mannen die over hun vooroordelen niet eens nadenken. De thuissituaties zijn steeds bijna te rooskleurig om waar te zijn, maar gelukkig geven de personages van Costner, Parsons en Dunst nergens expliciet uiting aan hun toegenomen waardering voor hun gekleurde medewerkers c.q. ondergeschikten, en al met al bleek ik toch wel vatbaar voor de aanwezige sentimentaliteit. Mooie details uit die tijd: een boek over Fortran, een vroege IBM…

Naar het schijnt begon scriptschrijver Carl Foreman hiermee als een allegorie over de Verenigde Naties, maar tijdens het schrijven hiervan moest hij voor het House of Un-American Activities Committee verschijnen om namen van communistische kennissen te noemen; Foreman weigerde, hetgeen hem op "blacklisting" kwam te staan. Vanaf dat moment schreef hij vanuit het idee dat Cooper in zijn weigering om weg te gaan hetzelfde standpunt innam als hijzelf: gedwongen om namen te noemen weigerde hij en raakte zo steeds meer geïsoleerd, eindigend in zijn zelfverkozen verblijf in Engeland.

        Regisseur Fred Zinnemann (een Oostenrijkse Jood) daarentegen zag de film meer als een allegorie over Europa dat zich niet tegen het opkomende Nationaal-Socialisme verzette totdat het te laat was.

        Dat zijn interpretaties over betekenissen die 60 jaar geleden werden losgelaten op wat de film toen in zijn tijd betekende. Moderne auteurs zien in High noon juist weer kritiek op een maatschappij die te vriendelijk is voor misdadigers en die ze aanpakt met een fluwelen handschoen in plaats van een stevige gevangenisstraf of erger.

        Kennelijk is het mogelijk om deze film, de bovenliggende thematiek en de onderliggende subtext op meerdere manieren te beoordelen. Nog steeds circuleren er op internet zowel "liberale" als "conservatieve" interpretaties. "Platte maatschappijkritiek" was het voor die tijd echter zéker niet, en wat mij betreft ook nú nog niet, of je jezelf nou wèl of niet herkent in de situatie van de buitenstaander die ervoor kiest om een impopulaire kant te kiezen.

        Dit alles overigens los van het feit dat de film een aantal prachtige en ontroerende scènes bevat die me na al die jaren nog altijd niet onberoerd laten: Will bij zijn gedesillusioneerde voorganger ("It's all for nothing, Will. It's all for nothing"), bij zijn voormalige vriendin, en bij de vrouw die zegt dat haar man niet thuis is, terwijl Will weet dat ze liegt, en zíj weet dat híj dat weet... Superbe emotionele momenten die ik maar wàt graag in èlke "genrefiller" aan zou treffen.

Net als bij bijvoorbeeld Gone with the wind en Casablanca kun je je afvragen waarom je een remake zou willen maken van een film die niet alleen een onomstreden klassieke status heeft gekregen maar die ook nog eens een vertolking heeft opgeleverd die bij vrijwel alle kijkers als eerste zal opkomen wanneer ze de naam van de desbetreffende acteur horen. Ik zal niet zeggen dat dit project al vanaf het begin gedoemd was te mislukken, maar de vooruitzichten waren zó slecht dat ik er zelf in ieder geval geen cent in geïnvesteerd zou hebben.

        Het merkwaardige is dat ik dankzij deze film pas ècht doorkrijg hoe goed de rolbezetting van het origineel was : Maria Conchita Alonso vind ik best een sympathieke actrice maar kan niet tegen de wrange Katy Jurado op, Dennis Weaver is hier geen partij voor Lon Chaney Jr ("It's all for nothin', Will") en Susanna Thompson heeft nou eenmaal niet de uitstraling (of het engelachtige uiterlijk) van Grace Kelly. En dan heb ik het nog niet eens over het gemis van de glibberige Thomas Mitchell gehad (ongetwijfeld één van de beste bijrolacteurs die de Amerikaanse cinema ooit heeft gehad), of de scène met de vrouw die moet liegen dat haar man niet thuis is (zo schrijnend in het origineel), of over de stoffigheid en de hitte die door het zwart-wit van 1952 zo goed werden overgebracht, veel passender bij de spanning van de komst van Frank Miller dan de natte modder van 2000...

        Een paar pluspunten : de muziek is sfeervol (althans tot de orkestrale uitbarsting bij de laatste omhelzing tussen Kane en zijn bruid), Brian Stollery als de hoteleigenaar is lekker onaangenaam, Michael Madsen heeft een perfect uiterlijk voor Frank Miller (maar krijgt helaas te weinig tijd en te weinig ruimte), en Tom Skerritt doet zijn best. Ach, misschien zou dit een prima western zijn als het beroemde origineel nooit was gemaakt. Maar er is geen Do not forsake me oh my darlin' te horen, en Coop is onvervangbaar.

Knappe en eigenzinnige western, eigenlijk meer een fantasie die bijna geheel buiten de realistische werkelijkheid staat en vrijwel geen connectie met welk maatschappelijk verband dan ook heeft: van de meeste personages weet je wel wat voor baan ze hebben (sheriff, bartender, hoteluitbater, begrafenisondernemer), maar door hun verlammende gemeenschappelijke schuldbesef (à la Bad day at Black Rock) lijkt elke buitenstaander weer subiet het stadje te worden uitgewerkt, zodat er eigenlijk helemaal geen contact met de buitenwereld lijkt te zijn en er een soort mythische dystopie is ontstaan. Perfecte setting voor onze held om zich eens flink in bizarre situaties en zwarte humor uit te kunnen leven, met overigens uitzonderlijk fraaie beelden van Bruce Surtees.
        Aardig detail: sheriff Jim Duncan wordt gespeeld door Buddy Van Horn, een stunt coordinator die later nog drie films van Eastwood zou regisseren (Any which way you can, The dead pool en Pink Cadillac). En gelukkig weet ik nu ook hoe mr rumson aan z'n instinker in zijn westernquiz van 23 december van het vorige jaar is gekomen (de foto van het plaatsnaambordje waarop "LAGO" is overgeschilderd met "HELL"). Maar toch blijf ik na afloop van deze film nog met een prangende vraag zitten: al die mensen die uit het hotel worden gezet, wat deden die daar nou eigenlijk überhaupt? Wandelen in de omgeving? Genieten van het uitzicht? "I came to Lago for the waters"?

Een aparte gangsterfilm: als Roy uit de gevangenis komt gaat hij niet direct naar de kroeg of het speelhol, maar hij wil eerst gras, bomen en spelende kinderen zien. Nou ja, daarná gaat hij zich dan wel meteen om een klus bekommeren, maar die landelijke en daardoor ruimtelijke insteek die praktisch de hele film door wordt volgehouden (en die nog wordt benadrukt door de af en toe behoorlijk romantische muziek van Adolph Deutsch) vormt een mooi contrast met de benauwende smoezeligheid van de gebruikelijke big-city-gangster-film. De korte maar aardige docu op mijn Classic Cinema Collection-DVD legt prima uit hoe geschikt Bogart was om zowel de zachte als de harde kant van Roy "Mad Dog" Earle te tonen, en het is dan ook te begrijpen dat hij door deze film doorstoomde naar Warner Brothers' A-categorie. De film zelf slaagt voor mijn gevoel niet helemaal in het succesvol combineren van de hardvochtigheid van de bende en de sentimentaliteit van de hillbilly-familie.

Het origineel is één van mijn lievelingsfilms, met drie van mijn favoriete acteurs en actrices en een perfecte regie, dus met het oog op de zeer matige reputatie van deze remake zat ik er helemaal klaar voor om er niets aan te vinden, maar tot mijn verrassing heb ik me hier toch uitstekend mee vermaakt. Bing Crosby doet het prima, Grace "Sam" Kelly is haar gebruikelijke lichtgevende zelf (hoewel ze Katharine "Red" Hepburn nergens kan doen vergeten), en alleen Frank Sinatra komt echt niet in de buurt van James Stewart, zodat de in de 1940-versie zo spannende scène tussen Mike en de dronken Tracy hier niet erg uit de verf komt. Roland Young (als Uncle Willie één van de andere hoogtepunten uit The Philadelphia story) heeft trouwens ook een uitstekende opvolger in de persoon van Louis Calhern (wiens laatste voltooide film dit zou worden). De meeste grappen in de dialoog zijn verder gewoon overgenomen, want het is immers hetzelfde toneelstuk, dus why change a winning team – enigszins een zwaktebod, maar zeker voor wie het origineel niet (goed) kent valt er daardoor ook nog veel te genieten, hoewel niet met dezelfde constante hoge kwaliteit als zestien jaar eerder.

De echte hoogtepunten zijn de optredens van Louis Armstrong en de liedjes van Cole Porter (vooral Who wants to be a millionaire? met Sinatra en Celeste Holm in de kamer waar de huwelijkscadeau's staan uitgestald). En nog een mooi moment: als Crosby in het maanlicht True love voor Kelly zingt, streelt zij zijn gezicht – een intiem en tegelijk teder en erotisch gebaar. Maar waar is de redacteur van Spy Magazine ("No mean Machiavelli is smiling, cynical Sydney Kidd!") gebleven?

Deze allereerste Highlander had ik al zeker 25 jaar niet meer gezien; indertijd was ik er absoluut niet van onder de indruk, en hoewel deze film in de loop der tijd een zekere cultreputatie heeft gekregen had ik geen behoefte om mijn mening aan een herziening te toetsen, maar ik ben de DVD de afgelopen tijd zó vaak in kringloopwinkels tegengekomen dat ik toch voor de verleiding ben bezweken.
        Wat mij toen zo tegenstond wordt mij ook nu al snel duidelijk: vooral in het begin zitten sommige bepaald "underwhelming" actiescènes zoals het lachwekkende gevecht in de parkeergarage (de man die vlucht met achterwaartse salto's?!), de slag tussen de twee clans die maar niet opzwepend of barbaars wil worden, en het matig ogende gevecht tussen Ramirez en de Kurgan. Daarnaast is er de typische jaren-80-gedateerdheid van kapsels, witte sneakers, hoge spijkerbroeken en sfeerverhogende stoom en regen (desnoods gecreëerd met sprinklers) – allemaal dingen waar de film zelf nu niet veel meer aan kan doen maar die mij persoonlijk wel tegenstaan (ja, de jaren 80 zijn inderdaad niet mijn favoriete decennium). En de muziek is natuurlijk ook een verhaal apart; van Queen ben ik al sinds Bohemian rhapsody geen fan meer (om het voorzichtig uit te drukken), maar ik kon ook niet warmlopen voor de onwaarschijnlijk afschuwelijke vioolmuziek van Michael Kamen wanneer Connor en Brenda elkaar kussen vlak nadat hij haar een mes in zijn buik heeft laten steken (hetgeen een geheel nieuwe betekenis geeft aan het spreekwoord "de liefde van de man gaat door de maag"), en dat gold in zo mogelijk nog sterkere mate voor de triomfantelijke muziek die alle spanning uit het laatste deel van het gevecht tussen Connor en de Kurgan in de "blauwe" loods haalt.
        Daarentegen zijn er ook diverse dingen die de film wèl goed doet : het handige schakelen tussen heden en verleden dat mij een opmerkelijk effectief gevoel van het verstrijken van eeuwen geeft, de slimme manier waarop het script lang mysterieus houdt wat er nou eigenlijk precies aan de hand is, de indrukwekkende opnames van de Schotse hooglanden, de fraaie Newyorkse lokaties (Connors appartement, de kerk en het archief waar Brenda informatie krijgt over Connors identiteit vanaf 1700), de enge en soms echt onaangename rol van Clancy Brown als de Kurgan (de scène met Brenda in de auto met Queens versie van New York, New York op de soundtrack!), de innemende en niet-macho-vertolking van Christopher Lambert, en bovenal het gevoel dat door de film wordt overgebracht van de inspiratie en de inventiviteit van filmmakers die iets nieuws en fris en aparts en fantasierijks hebben verzonnen, inderdaad A kind of magic. En dát weegt uiteindelijk toch het zwaarst en maakt van dit enerzijds zo typische jaren-80-produkt een film die anderzijds z'n tijd overstijgt en nu als een soort one of its kind-baken staat, vergelijkbaar met films als The terminator en Predator.
        Overigens is There can be only one wel een bizarre slagzin gebleken als je bedenkt dat er inmiddels al vijf sequels zijn verschenen...

Ik kan hier toch echt maar weinig goeds over zeggen. Michael Ironside schmiert er op los, Christopher Lambert ook maar die kan niet beter, Sean Connery grijnst omdat hij denkt aan zijn paycheck, en Virginia Madsen is voornamelijk mooi. De FX varieert van best goed (de dystopische setting, de dollemansrit met de metro) tot best lelijk (die rode lucht), en Connery is altijd leuk om naar te kijken, maar het verhaal kan me absoluut niet boeien en Lambert kan deze film verder niet dragen. Het meeste verwachtte ik nog van die twee moordenaars met stekelvarkenhaar, maar hun aanwezigheid duurt helaas te kort. Zo slecht als veel mensen hier vind ik de film niet, maar het gemiddelde cijfer klopt voor mijn gevoel wel.

De televisieserie is geheel aan mij voorbij gegaan, zodat Adrian Paul hier voor mij een nieuwe en verfrissende verschijning is, en zijn spel is eigenlijk de belangrijkste troef van deze film, samen met dat van Bruce Payne (mooie nare kop), zodat hun slotgevecht ook leuk om naar te kijken is. Verder zie ik echter voornamelijk lelijke fotografie, onduidelijke montage, een overdaad aan close-ups, knullige slo-mo, slechte vechtscènes, dwaze brommertjes, beroerd acteren en slechte FX. De aankleding en de muziek houden de film nog een beetje gaande, maar verder was ik tijdens het kijken vooral blij dat Christopher Lambert nu eindelijk het loodje heeft gelegd – hoef ik tenminste niet meer naar die bizarre dictie van hem te luisteren (hoe hij het woordje "now" als "neauw" uitspreekt, ongelooflijk irritant).

Prachtige film met twee zeer overtuigende actrices in de hoofdrol; Watson eist natuurlijk de meeste aandacht op, eerst met haar extraverte ongeremdheid en later met haar spel in de rolstoel (dat laatste zal wel geen spoiler zijn als ik zie hoe beroemd haar personage was, hoewel ik haar zelf niet kende en dus ook niets wist over haar MS), maar Griffiths laat zich niet ondersneeuwen. Zeer ontroerend slot. Bizar detail van de IMDb-trivia-pagina: "The film has never been released in France to avoid any litigation from the real-life Daniel Barenboim."

Net iets minder indrukwekkend dan toen ik hem voor het eerst zag. Maar hoe lang is dat al weer geleden? Net als bij Bergman en Tarkovski (en misschien ook Antonioni?) moet je ertegen kunnen dat je als kijker gevraagd wordt om de emotionele laag op te dreggen uit gepassioneerde dialogen tussen afstandelijk gefilmde personages in een gestyleerde vormgeving. Menen die personages wel wat ze zeggen, en zo ja, waarom zeggen ze dat dan niet duidelijker en ondubbelzinniger? Omdat de dubbele laag en de bijbehorende onzekerheid misschien wel de essentie van hun boodschap vormen. En waar en wanneer zag ik deze film voor het eerst, en wat staat me er nog van bij, en vond ik hem toen wel zo indrukwekkend als ik me denk te herinneren?

Het ultieme voorbeeld van de les dat ultrakorte shots niet per se nodig zijn om snelheid in een film te krijgen: hyperactieve dialogen, goedgebekte personages en een strak plot volstaan. De meest opvallende scène zónder die elementen komt daardoor des te harder aan: de vier pokerende reporters met eelt op de ziel die plotseling tot introspectie worden gedwongen nadat Hildy de over haar toeren geraakte Mollie uit de perskamer mee naar buiten heeft getroond. Perfecte zwartgallige komedie, en is er eigenlijk iemand die de muziek heeft gemist?

Tussen The big trail (1930), de film die hem een ster had moeten maken, en Stagecoach (1940), de film die dat (eindelijk) deed, maakte John Wayne 59 (B-)films. Dit is de éénentwintigste daarvan, en hij speelt hier een contemporaine losbol die de ware liefde vindt. Zonder zijn naam (bij de credits niet eens "above the title" of zelfs maar als eerste van de cast genoemd) zou deze film vermoedelijk niet eens meer in de boekjes staan; het oogt allemaal tamelijk goedkoop (zelfs de kamersets zijn krap), en door de verouderde techniek (lange takes met weinig close-ups of andere montage, geen achtergrondmuziek) wordt de film sloom en zonder tempo. Wayne zelf mist hier nog finesse; als hij niet in beeld is valt de film af en toe nog wel mee, maar het blijft een lang uur.

Kleine bijrolletjes geven de film nog enige sjeu, zoals de merkwaardige garagehouder die door Wayne wordt uitgekocht (Al St. John, oorspronkelijk uit de stal van Mack Sennett), en vooral de schlemielige maar innemende secretaris van Wayne's rijke vader; die acteur (Arthur Hoyt) kwam helaas nooit boven het niveau van bijrollen uit (alleen al in dit jaar 1933 speelde hij in nog 27 andere films), maar gelukkig kreeg hij op het eind van zijn carrière nog veel werk van Preston Sturges.

Na misschien wel drie decennia weer eens herzien, met lage verwachtingen – en het eerste deel is net zo slecht als ik vreesde. Gekunsteld acteren, melige pseudo-Middeleeuwse-minstreel-muziek (fluit + klavecimbel + luit = period music), orgieën in volle kledij, een suffe voice-over (”Terror fell like a pall upon her senses!”), en (het belangrijkste van al) Jane Fonda die noch als "petty Caligula" noch als smachtende melancholica overtuigt, terwijl haar broer niet half zo enigmatisch is als hij denkt. De prachtige lokaties en idem buitenopnames kunnen niet verhullen dat dit een totaal levenloos geheel is. Horror, mysterie, fascinatie en obsessie zijn zeer, zeer ver weg, en Fonda's dood komt niet alleen voor haarzelf als een opluchting.
        William Wilson daarentegen is het sterkste deel van dit drieluik, door Louis Malle gefilmd zonder de artistiekerigheid of de knullig verbeelde decadentie van Roger Vadim, met Alain Delon die perfect op z'n plaats is als de hautaine titelfiguur, Brigitte Bardot die er met haar zwarte pruik gepast bizar uitziet, prima naturel acteerwerk (zelfs de kinderen spelen beter dan in Metzengerstein), een goede en sfeervolle geluidsband, spannend camerawerk en montage bij de kaartscène, en een redelijk bevredigende climax (die mij persoonlijk overigens meteen aan de slotsetting van Vertigo deed denken). Niet briljant, wel zeer degelijk en effectief.
        Fellini is mijn favoriet van dit trio regisseurs, dus ik zou nu graag willen zeggen dat zijn bijdrage het hoogtepunt van deze mozaïekfilm vormt, maar als ik eerlijk ben weet ik niet zo goed wat ik van Toby Dammit vind. De ene keer kan ik me helemaal overgeven aan deze psychedelische trip van vervreemding (dat oranje vliegveld van het begin!), de andere keer heb ik geen goed antwoord op het mogelijke verwijt dat dit deel zó "Felliniësque" is dat het bijna lijkt op een vingeroefening van een jong en getalenteerd regisseur die wil bewijzen dat hij zeer goed in staat is om een korte film geheel in de beste hallucinante stijl van de meester af te leveren. Of ben ik te kritisch en moet ik Toby Dammit beschouwen als een stilistische prelude op Satyricon, Casanova en La città delle donne? Aan de muziek van Nino Rota en het camerawerk van Giuseppe Rotunno ligt het in ieder geval niet, en aan Terence Stamp evenmin (hoewel je hem hier niet bepaald van underacting kunt beschuldigen).
        Zou ik rapportcijfers uitdelen, dan zou het eerste deel een 3 krijgen, het tweede een 8 en het derde een 7, hetgeen een gemiddelde van precies een zes oplevert, maar vanwege de algemene vermakelijkheid van het totaalpakket doe ik er een halve ster bij, gul als ik ben.
        Ik heb deze film overigens gezien op de Arrow Academy-Blu-ray, en de beeldkwaliteit daarvan is verbluffend, met scherpe contouren en zeer heldere en levensechte kleuren (je kunt de groene stof van de kaarttafel in Wiliam Wilson bijna vóélen), en ook het geluid is uitstekend. Wat de extra's betreft, in het doosje zit een fraai boekje met twee uitgebreide essays, één over de ontstaansgeschiedenis van de film als geheel en één over Toby Dammit in het bijzonder. De Blu-ray zelf bevat een door de Amerikaanse distributeur toegevoegd stukje voice-over van Vincent Price van nog geen minuut, de trailer voor de film, en alternatieve taalsporen voor de drie segmenten. (Helaas dus geen documentaires en geen audiocommentaar, terwijl op het moment van schrijven de belangrijkste acteurs en actrices alle vijf nog in leven en soms zelfs nog in films actief zijn – een gemiste kans.)

Van mijn twee favoriete on-line-filmrecensenten heeft de eerste, Roger Ebert, de boeken waarop deze film is gebaseerd niet gelezen, en als oningewijde komt hij tot de conclusie dat "The movie was more of a revue than a narrative, more about moments than an organizing purpose". Ook ik heb de boeken niet gelezen, en dat ga ik op basis van deze film ook niet doen. Alles ziet er geweldig uit, de "factory floor" van Slartibartfast (Bill Nighy's personage) is indrukwekkend, en de vertolkingen van Martin Freeman en Mos Def zijn innemend, maar na het grappige begin kan deze film me toch niet zeven kwartier plotloos boeien – daar komt Eberts revue om de hoek kijken.

        Nummer twee James Berardinelli heeft Douglas Adams' boeken wèl gelezen en verklaart dat "The chief pleasure of immersing oneself in his peculiar universe isn't to see how the story ends, but to experience all of the detours along the way." Dat lijkt me een mooi uitgangspunt voor de fan, maar ik ben dus geen fan, en de omweggetjes van deze film vind ik slechts sporadisch interessant, om nog maar te zwijgen van de helaas onderontwikkelde romance tussen Arthur en Trillian. Al met al een dappere poging waarvan ik inschat dat hij de Adamsiaan wellicht gedeeltelijk of misschien zelfs geheel zal bevredigen, maar waar ik zelf niet lang en zeker niet constánt in mee kan gaan.

Nooit begrepen waarom dit geen hit werd. Veel spectaculaire en explosieve actie, zeer hoog tempo, een geweldige vechtscène in en rondom een treincoupé, een goede engerd in de vorm van Robert Knepper, en een superbe rol van Timothy Olyphant die zoveel leuker en interessanter is dan klassieke vechtmachines als Vin Diesel en Jason Statham. Het enige minpuntje is de muziek die soms teveel leentjebuur bij John Powells score voor The Bourne identity speelt, maar verder is dit een sterke en zeer vermakelijke actiefilm die ik vele malen kan bekijken zonder hem zat te worden.

Ongeveer precies wat je kan verwachten van een film met deze titel en deze twee acteurs, maar alles wordt gelukkig opgediend met de juiste doses humor, actie en pinnige dialogen. Jackson is gemáákt voor dit soort rollen, en omdat hij in het begin de meeste grappen en steken-onder-water mag uitdelen lijkt Reynolds teveel in zijn schaduw te blijven, maar vanaf halverwege de film komt de zaak wat meer in evenwicht en krijgen ze de kans om het beste in elkaar naar boven te halen. Een paar echt onaangename scènes (de kille moord om een gezin, en later een vrij onsmakelijke marteling) detoneren nogal , wellicht een erfenis uit de tijd dat deze film nog als serieuze thriller was bedoeld, maar gelukkig overschaduwen ze verder de luchtige toon van de film niet. Jackson, Reynolds en de schrijvers van hun dialogen zijn wat mij betreft de sterren van deze film; Salma Hayek daarentegen heeft weinig te doen en doet dat niet overtuigend (al die motherfuckers kan ze beter aan Sam overlaten), dus ik hoop maar dat haar rol de sequel niet de grond in boort.

Grappig, met lekker felle zuurstokkleuren, een mooi absurdistische verwording van Famke Louise en een grappige clou. Micro-cameo van Frits Lambrechts.

Prachtig verhaal, prima spel van Gere en Molina, en mooie momenten wanneer werkelijkheid en fantasie door elkaar gaan lopen (Gere die zich als Hughes verkleedt, zijn "kidnapping" naar Nassau). Voor Amerikanen vermoedelijk betekenisvoller omdat Clifford Irving voor velen misschien nog een "bekende Amerikaan" is en Howard Hughes een figuur van mythische proporties, maar als Nederlander heb ik hier toch ook met veel plezier naar gekeken, en het is altijd leuk om Eli Wallach weer eens te zien, ook al was zijn rol hier wel héél erg klein (éven dacht ik dat op het einde van de film misschien zou blijken dat hijzelf al die tijd eigenlijk Howard Hughes was geweest zonder dat Gere en Molina dat doorhadden). Naast The aviator is er trouwens ook nog Melvin and Howard (1980) van Jonathan Demme, met Jason Robards als (misschien) Hughes.

Ook nu ik de drie Hobbit-films al vele malen heb gezien zal ik niet beweren dat ze het niveau van de LOTR-trilogie halen, maar op zichzelf beschouwd vind ik toch ook een geweldige reeks. Het belangrijkste pijnpunt toen ik indertijd de bioscoop verliet was dat de dertien dwergen een vrij amorfe massa vormden, maar inmiddels (= na meerdere kijkbeurten) kan ik de individuele dwergen steeds meer uit elkaar houden en heb ik van de meesten ook hun eigen karakter leren onderscheiden (met name Thorin en Balin springen er wat dat betreft uit). Er zit misschien wat meer comedy in (de overdonderende invasie van dwergen in Bag End, Radagast met vogelpoep op zijn hoofd, de trollen en hun platte Engels), maar door het vlotte tempo stoort me dat nergens, en Azog The Defiler en Bolg zijn mooie creepy en bepaald niet lachwekkende vijanden.

        Een paar hoogtepunten: het zingen van het Misty Mountains-lied in de invallende schemer, het prachtige kostuumontwerp van de verschillende dwergen, het ontroerende nachtelijke gesprek tussen Bilbo en Bofur (James Nesbitt) terwijl Thorin ongemerkt meeluistert, de geweldige voice-performance van Barry Humphries als de Great Goblin, het hilarische shot van de dwergen bij de fontein van het Last Homely House (of zit die scène alleen in de extended-versie?), en natuurlijk Thorins "I have never been so wrong in all my life" waarbij ik het letterlijk niet droog hou (mede vanwege het overtuigende spel van Richard Armitage).

        En op één aspect scoort deze trilogie zelfs beter dan zijn gelauwerde voorganger: van Bilbo Baggins vind ik zowel het personage (met z'n ontwikkeling van braaf tot ondernemend) als de acteur (de veelzijdige Martin Freeman) aanzienlijk leuker en interessanter dan Elijah Woods Frodo. Kortom, als ik zeg dat deze trilogie LOTR niet kan evenaren moet ik daar bij aantekenen dat ik er evenveel kijkplezier bij heb.

In de bioscoop stoorde ik me nogal aan de overdadige hectiek van de climactische strijd tussen de dwergen en de draak, omdat veel shots daaruit teveel de indruk te maakten uit niets dan CGI-pixels te bestaan. Door de toegevoegde scènes van de extended-edition krijgt de film als geheel voor mij een rustiger en evenwichtiger toon, zodat ik er uiteindelijk wat meer van heb kunnen genieten en de details wat meer indruk maken. Bovendien heb ik inmiddels steeds meer bewondering gekregen voor het spel van Martin Freeman en Richard Armitage, en aangezien die voor mij de twee essentiële personages vertolken is mijn waardering van de film daarmee toch ook gestegen. Opmerkelijk vind ik wel dat de muziek van Howard Shore eigenlijk nergens het niveau haalt van de eerdere trilogie; daarin zaten toch vele thema's die mij bij het horen nu onmiddellijk weer rillingen bezorgen (de Ring, Hobbiton, de vijfkwartsmaat van Isengard...), maar in de eerste twee delen van The hobbit ben ik zelf nog nergens gegrepen door de muziek. Jammer.

Zoals het bericht van de allereerste schrijver hier al stelt is Pratchetts humor moeilijk om te zetten naar film, en in een poging om daar toch ruimte aan te geven is de film zeker in het begin erg traag, met langzaam uitgesproken dialogen en veel pauzes. Het set design en de FX zijn prachtig, het verhaal misschien te chaotisch voor wie zijn weg op Discworld niet kent en niet bereid is zich door Pratchetts fantasie mee te laten slepen, en de verschrikkelijke Danny Elfman-achtige pseudo-kerstmuziek is veel te aanwezig. Ik kan er niet warm voor lopen.

Of deze docu diepgaand is of niet durf ik niet te zeggen: de oorspronkelijke versie duurt 87 minuten, maar Canvas zond hem uit in een ernstig ingekorte versie van 58 minuten, geen idee waarom (maar het is zeker niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak – ook muziekdocumentaire's willen nog wel eens verknipt worden). Wat er overblijft is een inderdaad redelijk standaard vormgegeven docu over een fascinerende kunstenaar wiens werk dikwijls verrassend modern aandoet, en het enthousiasme van de geïnterviewden werkt aanstekelijk. Knap hoe Hokusai aan het einde van zijn leven zichzelf opnieuw uitvond met nieuwe technieken en nieuwe onderwerpen; hier ook veel aandacht voor zijn 100+ schilderijen van de Fuji-berg. Ik zou deze film dus wel degelijk aanraden, zeker voor wie niets over Hokusai weet, maar het in sterretjes uitdrukken van de waardering voor deze ingedikte versie is wel moeilijk. Overigens, wie in Whatsapp bij de weersemoji's kijkt, zal daar tussen zon, wolken en neerslag ook Hokusai's Grote golf van Kanagawa aantreffen.

Niks mis met het tempo, des te meer met de "highly resistible" hoofdrolspeler, die mij doet denken aan Donald O'Connor minus diens talent. Ik kan me goed voorstellen dat deze film gebaseerd is op een vóór Bob Hope geschreven maar dóór hem afgewezen script (inclusief Willie Best en Jack Norton in precies dezelfde rollen als in Hope's The ghost breakers), en hoewel Hope en zijn "gag writers" hier misschien nog iets van hadden kunnen maken moet ik hem denk ik toch gelijk geven. Hoogtepunten zijn de leuke rol van Veronica Lake en Brackens goocheltruc met een dure parelketting, de rest is flauw.