Opinions

Meh.

Vervelende film. Weinig geslaagde moppen, James Franco op zijn vervelendst en een Bryan Cranston waarvan je hoopt dat die toch wel wat betere rollen zou kunnen scoren: een dodelijke combo.

Ik werd er nerveus van, niet geholpen door de weinige variatie in de film.

1,5

Redelijk.

Best tof filmpje. Redelijk klein van opzet, maar dat zorgt er volgens mij net voor dat het gesloten karakter van een zotte commune beter naar voren komt. Hier en daar is de film subtiel, op andere momenten dan weer totaal niet. Ik vind die mix geslaagd.

Qua acteerwerk is het allemaal wat gedateerd. Horroricoon Christopher Lee valt voornamelijk op door z'n coltrui en toupet, maar zo'n raar uiterlijk past wel bij de film. Echte horror is The Wicker Man m.i. niet, maar het is logisch dat er later nog remakes of soort-van-remakes (met meer echte horrorelementen) gekomen zijn.

3

Zeer aangenaam romantisch drama. Remake blijkbaar, maar ik heb het origineel niet gezien..

Was de 2e film van McGuigan die ik zag (na favo Lucky Number Slevin) en ook deze bevalt me zeer. 'k Zou eens wat meer van de man moeten zien.

Een aangrijpend verhaal, niet al te moeilijk, maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht (die flashback-stijl die McGuigan ook gebruikt in Lucky Number Slevin) maakt de film redelijk ingewikkeld om te volgen. Ik begreep wel alles, maar binnen een aanzienbare periode nog eens herbekijken. Kwestie van meer te kunnen genieten en minder alles te moeten ontrafelen.

Goed geacteerd ook (en een herademing omdat het van -toen- jonge acteurs kwam). Josh Hartnett vind ik redelijk goed, maar Diane Kruger en Rose Byrne waren nog net wat beter. Matthew Lillard speelde een onbenullig personage en deed dat met overtuiging met die domme kop van hem. Zorgde voor zo nu en dan een komisch momentje.

Zoals gezegd met veel sfeer gefilmd. Voor een romantisch drama had deze film best wat thriller-allures. Perfect Coldplay-nummer ook op't eind.

We gaan er een kleine 4,5* tegenaan smijten.

Redelijk.

Steve McQueen weet wel hoe een film in beeld te brengen. Widows is net als z'n andere films mooi geschoten. Helaas neemt McQueen ook veel hooi op z'n vork. Te veel, want er komen nogal wat heikele maatschappelijke thema's aan bod - waardoor het evenwicht soms zoek is.

De overval is in elk geval een voetnoot. Het is het drama rondom te vrouwen dat erg op de voorgrond staat, maar ook de politieke spelletjes. Dat laatste komt er erg bekaaid van af, de acteurs à la Robert Duvall ten spijt. Als puur drama had ik dit misschien een betere film gevonden. Nu is het toch net niet geworden wat het had kunnen zijn.

3

Matig.

Tof uitgangspunt en op momenten werkt het drama ook wel, maar erg veel richting heeft de film uiteindelijk niet. Wilbur blijft een oppervlakkig personage en het helpt niet om ook overspel en een dodelijke ziekte op de hoop te gooien. Daardoor raakt de focus al snel zoek.

2,5

Redelijk.

Net iets te veel Into the Wild naar mijn gevoel, al is de insteek net wat anders. Hoe dan ook, de film kan tot ongeveer halfweg wel bekoren. Het moment waarop duidelijk wordt dat mevrouw eigenlijk niet weet waar ze aan begint - dat was voor mij nadat ze haar eerste dag afsluit met amper kilometers op de teller - was hoopgevend. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer de interesse daalde. De flashbacks vol trauma's deden mij niet veel, evenals de trip die niet veel afwisseling met zich meebrengt - Jean-Marc Vallée had in die optiek de natuur wel wat grootser in beeld mogen brengen.

Reese Witherspoon daarentegen slaagt er redelijk in het etiket van ellendige romcom-actrice van zich af te schudden. Ze doet het behoorlijk, al is Laura Dern eigenlijk degene die het meest uit haar screentime haalt.

3

Meh.

Niet echt een geslaagde verfilming. Nogal fragmentarisch van aard en daardoor geraakte ik het eerste half uur nauwelijks in de film. Voor een film van anderhalf uur is dat niet handig.

De personages krijgen amper diepgang en enkele acteurs zijn zeer weifelend in hun performance. Hier en daar kan Walter Hill voor een prikkeling zorgen, maar in z'n geheel is dit allesbehalve z'n beste film geworden.

2

Goeie western, maar helemaal kapot ben ik hier niet van.

Het verhaal begint goed. Harde actiescène. De neergeschoten mannen hadden bloederige wonden, eindelijk eens in een western! Dan had ik meer een kat-en-muis spelletje verwacht. Je hebt de Outlaws van William Holden, en dan de bounty hunters van Rob Ryan. Helaas geitenkaas, komen ze dan die Mexicanen tegen. Een oninteressante boel allemaal, op die treinoverval na. De bounty hunters verdwijnen wat uit beeld. Spijtig.
Het einde was voor mij ook één grote anticlimax. Met z'n vieren effe een heel dorp afknallen. Als kijker weet je toch dat dat niet lukt. Echt zonde.

Het acteerwerk was redelijk goed. I.t.t. andere westerns zijn hier niet enkel de hoofdrollen, maar ook de (meeste) bijrollen zeer te pruimen. Peckinpah (deze film is m'n eerste van hem) kiest ook voor verweerde karakterkoppen.

De muziek viel wat tegen, moet gezegd, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de fraaie landschappen (echt de moeite), enkele mooie shots van de outlaws, en de mooie kostumering.
Bij momenten zou je echt denken dat deze western er een is van eind jaren 80 ipv eind jaren 60.

Een 3,5

Matig.

Ik zie het wel graag, zo'n snelle doorhapper. Wild Card begint aanvankelijk ook zo, maar verliest ergens in het midden z'n schwung. Voor een filmpje van anderhalf uurtje mag dat niet. Die gokverslaving van Nick moet wat body in het verhaal brengen, alsof een actiefilmpje dat nodig heeft.

Jason Statham mag anderzijds van mij wel in dit soort films blijven spelen. Niet zo'n gehyped gedoe om niks, maar wel in meestal ouderwets aandoend actievermaak dat geen hol voorstelt en waarin hij de ster is.

Sofia Vergara en Stanley Tucci zijn twee namen van wie je verwacht dat ze fatsoenlijk aan bod komen, maar ik denk dat beiden slechts één dag "werk" gehad zullen hebben. Al is dat rolletje van Tucci wel leuk.

Simon West - ook zo'n wisselend succes - houdt te veel vast aan slow motion in z'n actiescènes. De flow - of hoe moet ik het zeggen - zit niet altijd juist en Statham is wel al eens beter uit de verf gekomen. Dat lome Vegassfeertje is wel leuk gedaan.

2,5

Standaard.

Wild Hogs is een wat gezapige komedie. Wellicht leuk voor de familie, maar het verhaaltje - moppen incluis - is veel te veel volgens verwachtingen. De film verrast nergens en dat hoop ik toch altijd wel van ongeplande tussendoortjes.

2,5

Beetje lachwekkend.

Het plotje dat een kapstok zou moeten zijn voor een erotisch getinte thriller trekt op niets en wat overblijft is ... ja, wat blijft er eigenlijk over?

Alles is zo nietszeggend, de dialogen trekken op geen fluit en het hoogtepunt van de film is een seksscène. Say no more.

Mickey Rourke en de mooie Carré Otis hebben een ongelooflijke chemie in de laatste scène, maar voorts proberen ze om ter slechtst te acteren. Alles komt zo amateuristisch over.

In de eerste helft is er nog wel een broeierig sfeertje aanwezig, met rare taferelen. De muziek is daar niet vreemd aan. Maar als een thriller spannend moet zijn, is dit zwaar mislukt.

1,5

"Look at them. Tell me what you see."

"I see ... two people having sex."

Goed meegevallen semi-misdaadthriller.

Erg sterk eerste uur. De eerste plottwist is ook verre van de leukste. Het is allemaal goed uitgewerkt.
Dan volgen de andere plottwists elkaar redelijk snel op. Die ene komt wat beter over dan de andere. Op het einde zitten de zwakste. Bacon die nog mee in het complot zit, oke, maar dan wordt hijzelf vermoord, dan nog eens Dillon, en dan gaat Neve Campbell met het geld lopen, geholpen door die advocaat... Beetje te veel van het goeie.

Goeie acteerprestaties. Vooral Neve Campbell vond ik goed. Ook Bill Murray als komische advocaat en Kevin Bacon als politieagent vond ik goed gecast.

Tof sfeertje, beetje los, beetje broeierig. Af en toe een tof deuntje.
Vlotte wegkijker, en aanrader.

Dikke 3,5

Goh ja.

Niet goed, deze Wild Wild West, maar eigenlijk nog beter dan ik had gedacht na het zien van de score hier en op IMDB.

Wild Wild West is zo'n actie/avonturenfilm die je uit die periode toch wel vaker aantrof. Het heeft wat invloeden of gelijkenissen met films als Starship Troopers (heel beperkt, natuurlijk), The Mummy en Shanghai Noon. Alleen is het hier wat op elkaar gesmeten en een rommelhoop geworden.

Komt daarbij dat de humor behoorlijk zoutloos is en de combo Will Smith - Kevin Kline totaal niet werkt. Beide heren zijn ontstellend zwak. Als een schmierende Kenneth Branagh het beste is wat je acteurs te bieden hebben, weet je het wel.

De meeste effecten zijn intussen gedateerd, maar dat hoeft nog niet echt een probleem te zijn. Enkele prulletjes zijn nog best aardig gevonden en enkele kleinigheden zoals de opening credits zijn best sfeervol ontworpen - een ode aan het origineel, las ik. Het maakt allemaal dat Wild Wild West niet de ramp is die ik had verwacht, maar gewoon een slechte film.

2

Onderhoudend.

Keurig gemaakt drama. In z'n geheel valt er weinig aan te merken op deze film. Paul Dano kan kennelijk ook regisseren. De film ziet er mooi uit - de setting komt geweldig tot uiting. Maar Dano geeft ook veel ruimte aan zijn acteurs. Die maken daar handig gebruik van, want die acteren echt goed - over de ganse lijn, al zijn het niet de meest sympathieke personages die ze neerzetten. De mij onbekende Ed Oxenbould's personage staat centraal en hoewel het meeste lawaai van de personages rondom hem komt, doet hij geen moment onder voor Carey Mulligan en Jake Gyllenhaal.

3

Kinderavontuur.

Willow is een behoorlijk lijvige film, in die zin dat er veel bekende fantasy-elementen inzitten; dwergen, elfjes, een boze heks hier en daar, .. Ron Howard slaagt er toch redelijk goed in om met al die zaken één wereld te schapen. Qua toon is het wel nogal kinderlijk. Ik kreeg tijdens het kijken vaak het gevoel naar een gedateerde jaren '90-serie à la Xena te kijken.

Met ook nog George Lucas aan boord is de Spielberg-achtige soundtrack weinig verrassend. Warwick Davis krijgt zijn kans in een hoofdrol en al vind ik hem niet goed acteren; het is best verfrissend om eens een niet-alledaagse hoofdrolspeler te hebben, al wordt dat nog wat opgevangen door Val Kilmer als een nonchalante ridder.

Best oké dus, maar voor mij mocht het een tikkeltje volwassener zijn. Voor eenieder die dit als kind of jonge tiener gezien heeft zal er ongetwijfeld nog een dosis nostalgie bij kijken komen waar ik niet over kan meespreken.

2,5

Redelijk.

Ik ben net een tikkeltje te gul in mijn cijfer, maar kom. Vooropgesteld dat de klassieke Amerikaanse western niet meteen mijn geprefereerde subgenre is, moet ik wel toegeven dat Winchester '73 een aantal zaken goed op een rijtje heeft. Voornamelijk de actiescènes hebben voor een film uit 1950 de tand des tijds behoorlijk doorstaan. Het is minder statisch dan verwacht - de indianenaanval halverwege de film is misschien het hoogtepunt.

Maar evenzeer opent de film - de wedstrijd om de Winchester - best potsierlijk. Men verzamelt een groepje mannen die, midden in een dorpscentrum, tussen de huizen, in het rond schieten. Ik zou er alleszins niet graag gewoond hebben. Het is ook dat soort gedateerde knulligheid dat me vaak tegen staat bij films uit deze periode. James Stewart vind ik verder ook geen hoogstaande hoofdrolspeler. Houterig en saai. Maar zo zitten er nog een aantal personages in de film die de boel ophouden en eigenlijk geen moment interessant zijn.

Zo is het een beetje met horten en stoten, deze film - overeind gehouden door een aantal goede zaken die gelukkig meer dan eens passeren. Want naast de indianenaanval vind ik de finale tweestrijd ook wel de moeite. In ieder geval een must om gezien te hebben, zeker als westernliefhebber.

3

Taai.

Wat voor film men precies wilde maken is mij niet geheel duidelijk. De thematiek is er, maar de toon springt alle kanten uit. Af en toe wordt niet gekeken op een afgehakt hoofd meer of minder: dan weer neemt de kinderachtige humor de bovenhand.

Feit is dat ik opgelucht was toen de eindcredits verschenen.

Het opmerkelijkste is ongetwijfeld Sean Connery, die hier een Schotse Arabier neerzet. Ik heb geen flauw idee of het als komische noot bedoeld was of niet; feit is dat dit één van de ergste miscasts is die ik ooit gezien heb.

Audiovisueel is The WInd And The Lion klassiek: de soundtrack is bombastisch en druk terwijl de locaties ten volle benut worden en massascènes te paard erg goed in beeld gebracht zijn. Spijtig dat de regisseur niet wist wat aan te vangen met de rest.

2

Sterk.

Heel kil bij momenten, deze Wind River. Hoewel tijdens het eerste gedeelte iets te veel wordt gebabbeld naar mijn goesting, hangen er niet al te veel franjes aan deze film. In het begin wel nog een beetje (de rookie agente met haar GPS bijvoorbeeld) maar al snel worden veelal juiste keuzes gemaakt.
Het slot is indrukwekkend. Ook die flashback is voor mij niet misplaatst. Enkel dat laatste statement, als de film eigenlijk al gedaan is, had voor mij niet gehoeven.

Jeremy Renner – die ik doorgaans wat saai vind – doet het uitstekend en hetzelfde kan gezegd van de rest van de mij voornamelijk onbekende cast.

Regisseur Taylor Sheridan en zijn locatie zorgen voor een strakke, koele film. Het desolate komt goed uit de verf en wanneer het slotakkoord ingezet wordt, wordt ook het geweld kort en krachtig in beeld gebracht - de shoot-out is gewéldig. De soundtrack heeft me iets minder kunnen bekoren.

4

Matig.

Net niet goed genoeg. Gebracht als luchtige thriller ontbreekt het Windfall aan twee essentiële zaken: het is enerzijds niet grappig genoeg en anderzijds komt het thrillergehalte er ook nooit uit. Het is geen moment spannend of echt ongemakkelijk. Spijtig, want de opzet is wel tof, de zomerse setting en het huisje zijn dat ook. Een iets beter scenario had vermoedelijk geholpen. Dan had het acterend trio (+ de tuinman) het er wellicht ook beter van af gebracht, want geen enkele naam kan echt iets met z'n rol aanvangen.

2,5

Niet alledaags.

Winter's Bone is een rauwe karakterschets. In de tunnel van onmenselijkheid zorgt menselijkheid voor licht.

Hoewel tempo haast onbestaande is, is de spanningsboog dik in orde en sleept de film mee, op bepaalde momenten wat meer of wat minder.

De cast levert trouwens uitstekend werk. Elke rol wordt ingevuld alsof het geen acteur is die er gestalte aan geeft. Zo is John Hawkes onvoorspelbaar en eng alsof hij zo echt is, maar het is Jennifer Lawrence die ik wederom pure klasse vind.

Visueel valt Winter's Bone op door de realistische stijl: het lijkt wel dat een cameraman losgelaten werd tussen lokale bewoners om er het leven te volgen. Alles is ijzig, kil en grauw: beeld en sfeer. En toch heb ik geen enkel moment het gevoel gehad naar een topfilm te kijken.

3

Vrij slecht.

Pas bij de intrede van Daryl Van Horne - wat klinken zulke namen altijd goed in Amerikaans Engels - komt er wat schwung in de zaak. De intro is loom en de drie huismoedertjes kunnen dat niet behelpen.

Helaas blijft Daryl Van Horne niet leuk, al heeft dat ook te maken met de drie dametjes die steeds prominenter worden. De finale is spijtig genoeg ontzettend idioot, vooral door de drukte die er omheen hangt.

Jack Nicholson schmiert er danig op los en acteert vanuit een zetel. Na een tijd wordt hij evenwel vermoeiend en dat bevestigt nog maar eens dat ik hem stukken liever zie in een ingetogen rol.

Van de vrouwtjes vind ik Cher ellendig. Susan Sarandon en Michelle Pfeiffer - misschien wel te jong voor haar rol - zijn oké.

Regisseur George Miller maakt er wel het beste van. De film is best mooi geschoten en de muziek van John Williams kan er ook mee door. Alleen is hetgeen ik zie niet echt goed.

2

Gaat net.

Laatst Robert Zemeckis' versie van Pinocchio gekeken - een absolute draak van een film - dus ik was niet echt blij toen ik zag dat deze eveneens door Zemeckis geregisseerd werd. Godzijdank is dit al wat beter. Zemeckis is niet vrij van fouten, maar legt toch iets meer charme aan de dag.

Niet dat de film vrij van zonden is. De stemrol van Chris Rock vind ik drie keer niks. Anne Hathaway is een klucht. Totaal geen idee wat de bedoeling was van haar rol, laat staan dat rare accent. Zemeckis had eveneens het hotel iets levendiger kunnen/ moeten maken. We hebben het hier immers over een fantasierijke kinderfilm. Dan mag er toch iets meer fantasie inzitten, lijkt mij.

Ik moet wel bekennen dat ik het bronmateriaal niet ken, noch enige andere verfilming van het boek gekeken heb. Of dat uiteindelijk positief dan wel negatief is in mijn beoordeling, is maar de vraag. Dit kan er in ieder geval net mee door, maar daar is ook alles mee gezegd.

2,5

Meh.

Na een doorsnee thrillerbegin volgt een doorsnee romantisch plotje waarin men een schets tracht te maken van de Amish. Het hele verhaal is er eentje uit het boekje waardoor ik tijdens het kijken al snel in een gezapige mode belandde. De finale heeft verdacht veel High Noon-trekjes.

Van Harrison Ford ben ik al geen fan en hier is hij nog makker dan gedacht. Ook in zijn scènes met een redelijke Kelly McGillis spat het gezapige ervan af.

Danny Glover is oké als corrupte flik, maar het leukste is wellicht de figurantenrol van een jonge Viggo Mortensen.

Peter Weir laat Witness er ook uitzien als doorsnee. Enkele scènes getuigen nog wel van enig talent, vooral het soms ontbreken van muziek helpt, maar echt boeiend is het allemaal niet. De speelduur duurt nog geen 2 uur, maar ik had er mijn handen mee vol.

2,5

Redelijk.

De eerste 10 minuten zijn cinema zoals ik het absoluut niet wil, vol met theatraal, stijf drama en wat nog allemaal. Godzijdank slaat de hele gemoedstoestand helemaal om wanneer Dorothy Oz binnenwaait. Geheel tegen de verwachtingen in is deze film ver zijn tijd vooruit op vlak van humor. Tot aan de teleurstellende finale is het één en al zelfspot dat de klok slaat, vooral de leeuw draaft daar soms geweldig in door.

Judy Garland kende ik uiteraard al langer dan vandaag en is minder irritant dan verwacht, hoewel ze het minst grappige personage blijft. De andere acteurs kunnen zich helemaal uitleven in hun belachelijke personages en laten die kans niet liggen. Vooral die heks is geweldig over-the-top neergezet.

Maar niet alleen op vlak van humor lijkt The Wizard Of Oz minder oud, zeker ook visueel gezien zou je deze film minstens 20 jaar jonger schatten. Natuurlijk zijn de plastic decors duidelijk zichtbaar, maar dat heeft z'n charme, zeker ook door originele designs en het gebruikte kleurenpalet.

De vele liedjes die voorbijkomen zijn niet altijd even geslaagd, maar storen niet. Het steeds wederkerende Wizard-lied is zelfs goed.

3

Teleurstellend.

Een klassieker toch wel, maar eentje die mij nooit echt heeft weten triggeren om te kijken. Ik heb er al die jaren kennelijk niets aan gemist. Vliegende zwaardvechters zijn doorgaans al niet echt mijn ding. Af en toe kan dat wel verrassend mooie cinema opleveren, genre House of Flying Daggers, maar Ang Lee werkt het povertjes uit.

Er zit totaal geen schwung in de film. De vechtscènes zijn doorgaans saai, een uitzondering daargelaten. De cast, met toch een aantal bekende namen, bakt er niet echt veel van of krijgt daar de kans niet toe. Ziyi Zhang met de grootste rol is de belabberdste van het stel. Haar rol van puberale trut is enerverend.

Daarenboven maakt Lee het allemaal zo ontzettend gewichtig, zonder dat het überhaupt iets voorstelt. Ik mis epiek, ik mis avontuur en ik mis de emotie van de verschillende zijplots..

1,5

Niet al te best.

Wolf is een redelijk campy griezelfilmpje. Het klassieke weerwolfverhaaltje, maar dan ietsje anders, wordt vrij standaard gebracht. Jack Nicholson is alleen al door z'n kop perfect gecast, van tegenspeler James Spader kan ik helaas niet hetzelfde zeggen. Een jonge Michelle Pfeiffer huppelt er nog wat tussen, evenwel zonder enige indruk te kunnen maken.

Verder qua aanpak redelijk braaf. Ennio Morricone zorgt voor wat onheilspellende muziek, maar de horror is toch te mak. De wolven zien er niet uit, maar ook de make-up die ervoor moet zorgen dat de wolfmannen een beetje indrukwekkend zijn slaagt daar absoluut niet in.

2

Te druk.

En dat had ik enigszins wel verwacht. Ergens na een dikke twee uur kent de film een breekpunt waarbij Jordan Belfort er nog eens voor gaat, wat al gauw drie kwartier extra oplevert en uiteindelijk toch te veel is.
Met minstens een half uur minder had dit best goed kunnen zijn. De komedie werkt immers, maar het is ook flauwe humor. Het satirische wordt verkleed in een idioot jasje. Bijtende scènes zijn er niet, alleen chaotische dingen zonder enige diepgang - terwijl satire wél diepgang kan en moet hebben.
Na een dikke twee uur had ik het wel gehad; Belfort niet helemaal kapot laten gaan in z'n fall is niettemin een aangename verrassing.

Leonardo DiCaprio leeft zich ook wel uit en dat doet hij goed. Ik kan echter nooit genieten van 3 uur DiCaprio. Dat is simpelweg te veel. The Aviator heeft ook dat probleem. Hij doet zoooo veel moeite om "diep te gaan" en in een groot aantal scènes werkt dat wel, maar als hij op het einde z'n gefronste blik nog eens opzet en ingehouden zegt "Sell me this pen", dan ben ik toch blij dat dat het licht aan het einde van de tunnel blijkt. 2 uur DiCaprio en ik heb er mijn amusement mee; nog een uur langer en ik ben blij als ik van zijn drukte af ben.
Hetzelfde geldt een beetje voor Jonah Hill, al heeft hij uiteraard stukken minder screentime. Ook hij is echter druk aanwezig en daar komt dan nog eens bij dat ik hem eigenlijk totaal niet leuk of grappig vind in deze rol. Matthew McConaughey is dan wel weer leuk in de 10 minuutjes die hij krijgt en ook Margot Robbie brengt ondanks haar idioot nepaccentje en beperkt acteertalent op één of andere manier een geslaagd tegengewicht.

Martin Scorsese doet waar men hem schijnbaar goed in vindt: een lang epos maken. Zo nu en dan is hij best hip, al vind ik het nooit swingend genoeg. Visueel is het allemaal wel dik in orde. De soundtrack kent een paar mindere tussendoortjes maar in een film van 3 uur met een hoop chaos valt dat niet altijd op. De editing is soms slordig - al heb ik reeds gelezen dat Scorsese het zo bedoeld heeft, wat dan wel zo mag zijn maar nog steeds idioot overkomt - en de scène met de zinkende jacht valt (visueel) compleet uit de toon.
Grootste manco is misschien wel zijn zoveelste samenwerking met DiCaprio. Scorsese is een degelijk regisseur en DiCaprio is een goed acteur, maar ik vind hun films nooit grandioos. Sinds DiCaprio samenwerkt met Scorsese gaan zijn acteerprestaties er m.i. ook niet op vooruit dus ik zou best blij zijn mochten ze elkaar de komende tijd wat mijden. DiCaprio zou eens een ingetogen rol moeten spelen, liefst in een kleine film. En Scorsese, dat die nog eens met Robert De Niro werkt. Dat werkt beter.

3

Slapjes.

The Wolverine is geen compleet hersenloze blockbuster. Althans, de aanpak wil toch net even anders zijn, rustiger en beheerster. Het openingskwartier gaf me een Batman Begins-gevoel, maar uiteindelijk blijft alles veel te gezapig. De speelduur - zeker die van de Extended Cut - is veel en veel te lang, het plotje is weer ontzettend slap en de finale weinig geïnspireerd.

Hugh Jackman is uiteraard een certitude in z'n meest (en enige) iconische rol, maar zelfs hij kan er niet veel van maken. Het script mist pit en inspiratie en dan kan een acteur weinig doen.

De andere castleden zijn hetzelfde leven beschoren. De twee Japanse deernes lijken mekaar wat in de weg te lopen en waar ze die Viper gehaald hebben is ook een mysterie.

Verder is het spijtig dat een degelijk regisseur als James Mangold z'n tijd hiermee verdoet. De actie is bij momenten oké, maar veel wordt verpest door de spuuglelijke CGI, waardoor de zwakkere versie van Wolverine ook al niet tot z'n recht komt.

De after credits-scène is leuk, maar daarvoor twee slopende uren verspillen is het eigenlijk niet waard.

2

Ronduit slecht.

Bedoeld als een intrigerende thriller, maar eigenlijk faalt men in zowat elk aspect dat dat mogelijk moet maken. De sterrencast, van naam dan toch, wordt geleid door Amy Adams - geen slechte actrice maar toch wat te zeikerig in deze rol. Verder is het een raadsel wat een Gary Oldman hier uitricht - alsof hij z'n Friends-cameo van 20 jaar geleden nog eens overdoet. Het is dusdanig over-the-top dat er niets van te maken is.

Met een twistje hier en daar probeert regisseur Joe Wright er nog wat suspense in te brengen, maar de twists stellen enerzijds amper iets voor en anderzijds zie je ze mijlenver aankomen. Alles op een hoop gegooid zorgt dat voor een flutfilm.

1

Zeer matig.

Volgens de IMDB-trivia kreeg producer Maria Bello de film lange tijd niet gefinancierd en is het pas na het succes van Black Panther dat daar verandering in kwam. Dat is zeer duidelijk, want zet Black Panther in deze film en het zou zomaar kunnen. The Woman King is dan ook een jammerlijke gemiste kans om, met budget, een onbekend verhaal te brengen - een Afrikaans verhaal dan nog wel. Hollywood zou er van moeten smullen, maar schotelt uiteindelijk gewoon een simpel underdogverhaal, genre Braveheart, voor.

Er wordt enige tijd besteed aan de vrouwen zo sterk mogelijk voor te stellen - niet alleen overwinnen ze hun mentale kwelgeesten, ook fysiek hakken ze er stevig op in. De slavernijproblematiek wordt eveneens aangestipt, maar er ontbreekt toch wel body om daar een beklijvende film van te maken - daarvoor is het allemaal veel te braaf en afgelikt. Viola Davis doet mij niet veel als hoofdrolspeelster. De Afrikaanse accenten willen bij de ene acteur ook al wat beter lukken dan de andere, dat helpt de zaak evenmin vooruit.

2