Opinions

Gemakkelijk.

Licht tussendoortje, dus eigenlijk een typische Woody Allen. Niets te hoogstaand, maar wel vlot behapbaar. Het is vooral de setting dat deze Wonder Wheel de moeite makt. Toffe sets, uitgesproken kleurtjes en goed camerawerk. Allen slaagt erin een wereld te creëren die nostalgisch aanvoelt.

Het acteerwerk vind ik dan weer minder. Kate Winslet als grootste naam kan zich niet onderscheiden en ook Justin Timberlake en James Belushi vind ik ondermaats. Het theatrale schouwspel van hun rompslomp is wellicht een regieaanwijzing maar ik ben er niet voor te vinden. Luchtig tussendoortje en daar blijft het bij.

3

Mwah.

Typisch superheldenvehikel van deze tijd. Veel nonsens bij het "stemmig" begin in Amazoneland. En nadien vooral veel lawaai en lelijke kleuren. Marvel vind ik vaak al tegen het pijnlijke af qua lelijk kleurengebruik, maar DC en de matige CGI waar zij kennelijk voor staan is toch koploper.

Desalniettemin verveelt de film nooit. De speelduur is een tikje te lang, maar de pacing valt nooit stil. Chris Pine is in zijn rol uitermate geschikt voor dit soort films. Gal Gadot kan dan weer niet acteren, maar heeft natuurlijk haar uiterlijk mee. Dat helpt dan ook. Zowel voor haar om aan rollen te raken, als voor mij, om haar die rollen te zien spelen.

2,5

Slecht.

De volle 2,5 uur duurt deze film, maar van hoogtepunten is geen sprake. Na een lange, saaie intro komen nog meer lange en saaie schurkendingetjes en een heldin die, goh ja, er ook maar voor spek en bonen bijloopt. Er zit geen spanning of fun in. Gal Gadot is belachelijk knap maar o zo saai. Ook zeer beperkt qua acteertalent. Enige andere castleden kunnen ook weinig zoden aan de dijk brengen. Daarvoor is het materiaal simpelweg te slecht.

Ergens heb ik het idee dat de film vol voor de kitsch had moeten gaan. Het jaar 1984 leent zich daar trouwens perfect toe. Kitsch en een wat minder serieuze aanpak. En een dik half uur korter. Als Wonder Woman nu na een uur of 2 film door de lucht vliegt met visuals uit het Flash Gordon-tijdperk, onder dik aangezette muziek van Hans Zimmer om toch maar haar innerlijke kracht te vinden, dan is de balans volledig weg en lijkt het alsof Patty Jenkins geen verstand heeft van film maken.

1,5

Goed.

Secuur gemaakt drama over godsdienstextremisme. De film is traag en stemmig geregisseerd. Het desolate Ierse landschap en het goede acteerwerk vormen stevige fundamenten voor hetgeen de film wil zijn. Veel verrassingen loeren niet om de hoek, maar dat hoeft ook niet. De finale is me iets te gemakkelijk, maar al bij al is men er toch in geslaagd een evenwichtige film af te leveren.

3,5

Oké.

Typische Wes Andersonproductie en dat wil steeds hetzelfde zeggen: visueel veel opsmuk, erg veel details en toffe tierlantijntjes. Decors alsof het illustraties uit een Roald Dahl-boek zijn. Maar ook veel gebabbel. Iets te veel, waardoor het goed is dat dit geen film van 2 uur is geworden. Vaak zitten er wel rake opmerkingen of cynische dingetjes tussen, maar ik ben niet zo van eindeloos gebabbel, zeker niet als er dan rechtstreeks met de camera gespeeld wordt. Maar ik denk wel dat ik eindeloos kan blijven genieten van Anderson z'n visuele stijl.

3

Redelijk.

Hoogstaand wordt The Words nergens, maar het kijkt toch allemaal makkelijk weg. Niet alle verhaallijnen zijn even goed uitgewerkt, zo vind ik de overkoepelende verhaallijn niet al te sterk.

De sterkte van de verhaaltjes wordt grotendeels bepaald door de acteurs. Zo kunnen Dennis Quaid en Olivia Wilde weinig overtuigen. Dan vind ik de verhaallijn met Bradley Cooper, Zoe Saldana en Jeremy Irons stukken beter.

Visueel valt er niet veel te zien. Parijs wordt énorm geromantiseerd, en dat is het zo'n beetje. Oh ja, muzikaal is het om van te huilen, wat een gejengel.

3

Middelmatig.

David Ayer en Jason Statham kunnen beter, dat hebben ze met The Beekeeper laten zien. En het is niet dat die de lat zo godsgruwelijk hoog gelegd heeft. A Working Man is een erg luie film, waarbij de knokkende Statham veel te ver moet gaan zoeken in een web van Russische maffia. Er is altijd wel ergens een grotere vis en de kleurrijke edoch sukkelachtige bijfiguren komen al snel de strot uit. Tijdens het kijken snakte ik ook naar nog eens een zonnige actieprent zoals Statham ze maakte met The Transporter en Crank. De keuze voor donkere onderwerelden vol neonverlichting is de laatste jaren toch iets té populair. En als je als regisseur die wereld dan niet echt tot leven kan brengen, Ayer, dan is het maar beter dat je het op een andere manier probeert.

2,5

Goed genoeg.

De lange intro kent goede (de eerste drie minuten) en minder goeie stukken (de achtervolging op de Theems die veel te lang duurt).
Nadien kan het eerste uur absoluut vermaken. De plot is goed genoeg. Het persoonlijke gewauwel met M is niet geheel logisch daar M zelf altijd benadrukt dat Bond geen persoonlijke gevoelens mag hebben, maar is anderzijds wel leuk daar niet alleen Bond bij de boel betrokken is. Ook het afscheid van Q mag trouwens vermeld worden.
Na een dik uur maakt Christmas Jones haar intrede en daalt het niveau zienderogen. De Bondvibe van het eerste uur maakt plaats voor een doorsnee actiefilmpje met veel explosies, maar weinig inhoud.
Een laatste twist waarbij Renard verraden zou worden door Elektra zou mij hebben kunnen bekoren. Het zogenaamde Stockholm-syndroom is een te gemakkelijk excuus en niet bepaald geloofwaardig.

Pierce Brosnan is uitstekend op dreef in zijn derde optreden als James Bond. Zijn vertolking is glad, maar hard. Een scène zoals die waarin Bond Elektra zonder boe of bah neerschiet juich ik alleen maar toe. Alleen zijn komische timing valt wat tegen. De verplichte oneliners komen er bij momenten maar moeizaam uit.
Robert Carlyle doet het niet slecht als badguy van dienst, maar sneeuwt een beetje onder in het gezelschap van Sophie Marceau, die niet alleen een ongelooflijk knappe vrouw is maar ook redelijk voor de dag komt op acteergebied.
Die andere Bondgirl, Denise Richards, is een verschrikking. Ik heb haar altijd al erg onaantrekkelijk gevonden met die lelijke lippen en plastieken tieten. Ook haar acteren is de ongeloofwaardigheid zelve.
John Cleese als R en poulain van Q is op zich geen verkeerde keuze, maar het script wringt hem de nek om. Desmond Llewelyn vervangen is trouwens sowieso geen cadeau. Die man heeft de rol van Q gemaakt.
Samantha Bond, die Miss Moneypenny neerzet, blijkt erg goed. Ik vind ze beter dan Lois Maxwell. Haar chemie met Brosnan is uitstekend en ook de jaloerse sneren zijn erg leuk.

De actie is talrijker aanwezig dan ooit, maar ziet er altijd wel goed uit. Er zitten ook enkele leuke vondsten tussen zoals de cirkelzaaghelikopter.
De Bondtune wordt i.t.t. in Tomorrow Never Dies op betere momenten gebruikt. Ook de openingscredits zijn wederom fraai. De titelsong daarentegen is net als de naam van de band die het vertolkt: garbage.

3

"I could've given you the world!"
"The world is not enough."

Matig.

Na een chaotisch openingskwartier waarin de familiale banden grandioos uitgediept worden lijkt men te beseffen dat men ook nog cinema moet maken. Het niveau stijgt dan een beetje, maar de hele film lang blijft enorm plat. De vlam schiet nooit echt in de pan: Gerry Lane - wat doet die trouwens? - reist naar een paar steden, overleeft dat waar anderen aan doodgaan en breidt er een heldhaftig einde aan waarmee de film doodbloedt.

Het enige dat ik aan te merken heb op de cast is dat Brad Pitt hier de hoofdrol speelt. Nadat hij jarenlang stuk voor stuk sterke rollen heeft neergezet, kan hij hier feitelijk geen zak aanvangen met hetgeen hem gegeven is.
Ook andere acteurs verdienen meer: David Morse is er zo eentje en Matthew Fox heb ik niet eens herkend.

Marc Forster bewijst na Quantum Of Solace wederom dat hij geen blockbuster kan maken. Het schokkerige camerawerk verpest de sfeer, die in sommige scènes wel naar bovenkomt. De muziek van Muse wordt er ook niet beter op, een druppeltje bloed is niet te bespeuren en in de blender met onderhoudende special effects/ CGI en één leuke massascène (de muurbeklimming) zorgt dat voor een middelmatig eindproduct. Gelukkig waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen.

2,5

Matig.

Af en toe leuk, zeker het eerste uur. Nadien is het mij net iets te veel een herhaling van zetten. Ik ben niet zo'n fan van Simon Pegg, maar de rest van de cast kon me wel bekoren.

Veel onzin bijeen, die ietsje te lang duurt m.i., maar al bij al net oké als wegkijker voor tussendoor.

2,5

Rechttoe, rechtaan.

Als ik het niet had geweten, ik had nooit gedacht dat dit een film van Guy Ritchie is. Er is deze keer geen plaats voor een hoop hippe Britse gangsters, flitsende montages en de daarbij horende zenuwachtigheid. Hij schotelt ditmaal een vrij botte, compromisloze actiethriller voor.

Met het knippen van de tijdslijn probeert hij er toch een beetje een draai aan te geven, maar dat is amper de moeite. Hij laat trouwens weinig ruimte voor een twistje hier en daar en lijkt dus zeer goed te beseffen dat het allemaal beter is om op dat simpele elan verder te gaan. Het leidt tot een uiterst genietbare finale, vol lomp heen-en-weer geschiet. Jason Statham is zoals hij altijd is, maar heeft een verrassend beperkte bijdrage in de finale.

3,5

Stukken beter dan z'n voorganger.

Dat komt voornamelijk omdat dit deel zichzelf niet zo serieus meer neemt. Natuurlijk zit er nog een aantal valse noten in, maar als geheel komt dit veel beter over.

Het begint anders wel wat twijfelachtig, met een zielloze (her)introductie van de hoofdpersonages. De scène waarin Zeus door Ares verraden wordt doet pijn aan de ogen. Op dat moment zijn zelfs de laagste verwachtingen verdwenen.
Gelukkig herpakt het zich allemaal wat. Er zitten enkele leuke (doch matig uitgewerkte) ideeën bij, enkele kleurrijke personages passeren de revue en van een tekort aan actie is al zeker geen sprake.
De climax is wat rommelig (net als de rest van het belabberde script), maar kan desondanks voldoende entertainen. Het verplicht romantisch nummertje zie ik dan eventjes door de vingers.

Na het tenenkrommende Clash Of The Titans schrik ik er een beetje van dat deze opvolger een nog grotere cast heeft kunnen strikken. Sam Worthington is al wat geloofwaardiger, Liam Neeson is vooral leuk omwille van zijn krachtige stem en Ralph Fiennes kan ook nog steeds bekoren als Hades.
De toevoegingen zijn van wisselend succes. Bill Nighy is een schot in de roos - hij lijkt ook als enige te beseffen dat het allemaal niet serieus te nemen valt. Rosamund Pike vind ik heerlijk om naar te kijken, maar bakt hier niet al te veel van. De grote misser echter is Edgar Ramírez, die er totaal niet in slaagt om een dreigende bad guy neer te zetten (tenzij een jaloerse puber een dreigende bad guy is, natuurlijk).

Al die SE en CGI-toestanden zijn van wisselend succes. De creaturen en monsters zijn meestal wel geslaagd, maar dingen als vuurballen zijn dan weer erg lelijk.
De kostumering zet een stapje vooruit in die zin dat er nu gelukkig geen aluminiumfolie-pakjes gedragen worden.
Voorts zijn de dialogen leeg en nietszeggend, en trekt het script op geen rotte patatten, maar vermaken doet het wel allemaal.

3

Sterk.

Worstelen zegt me niets en de film scoort bij mij dan ook punten doordat het niet over worstelen gaat. Het gaat wél over een worstelaar, eentje die niet alleen letterlijk worstelt, maar ook figuurlijk.
Velen zullen denken dat dit volgens de vaste formule afgewerkt is. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven, maar het niet-happy end, waarin Randy the Ram definitief z'n keuze heeft gemaakt, onderscheidt dit met verve.

Het superlatief 'met verve' is ook van toepassing op Mickey Rourke, die hier een schitterende vertolking aflevert. Randy is een sterk karakter met een hoop gebreken, maar met een laag tragikomedie die hem sympathiek maakt over zich heen. Rourke zet dat fantastisch neer.
Ook niet slecht is Marisa Tomei, die er voor zorgt dat in hun gezamenlijke scènes Rourke niet met alle aandacht gaat lopen. Een minpuntje is Evan Rachel Wood, die veel te veel moeite doet om emoties te acteren. Een echte acteur acteert niet, die laat voelen. Wood heeft dat talent vooralsnog niet.

Ook erg fijn is het minimalistische. Grote toeren inzake budget zijn nergens te bespeuren: alles draait om het kleine wereldje van The Ram. Eveneens een dik pluspunt is het camerawerk: vooral de worstelwedstrijden zijn fantastisch in beeld gebracht.
Muziek van onder meer Guns 'n' Roses is de kers op de taart.

4

Redelijk.

Snelle hap. Prima als gemakkelijke tussendoor, wat het natuurlijk nog geen erg hoogstaande cinema maakt. De cast, met Cuba Gooding als verrassende hoofdrol, doet het oké, maar verder is dit gewoon een rechtdoorzee misdaadfilmpje met zo nu en dan schietkraamallures. Goed voor 'n keertje.

3

Iets meer van verwacht.

Het eerste half uur is best goed: min of meer mysterieus, grimmig bij momenten, ... Qua sfeer valt over de ganse lijn weinig te klagen. Waar ik wel over struikel is het plot dat me hoe langer hoe minder kon boeien. De anatomische uiteg over speciale aders die een hersenbloeding kunnen veroorzaken en wat nog allemaal boeit voor geen meter en hetzelfde geldt helaas ook voor de waarheid van het hoofdpersonage wiens naam ik alweer vergeten ben.

Voor dat laatste leg ik de schuld bij Donnie Yen, die er geen moment in slaagt om goed te acteren. Gelukkig kan Takeshi Kaneshiro dat wel, al kan hij niet écht los gaan.

Visueel is deze film wél heel goed. De actiescènes zijn oké, maar ik vind hier toch al het andere indrukwekkender. Het design van het dorp zorgt voor genoeg mogelijkheden tot mooie plaatjes en daar ontbreekt het hier niet aan, zelfs die anatomielessen zijn creatief in beeld gebracht.

2,5

Teleurstellend.

Kevin Costner's inspanningen voor het genre zijn bewonderenswaardig, maar hij is spijtig genoeg niet mijn favoriete acteur. Ik vind hem vrij stijf en weinig charismatisch overkomen. Ook als Wyatt Earp maakt hij geen indruk op mij. Komt daarbij dat hij ook nog eens in een veel te lange film beland is. Het hele eerste uur is een zwak geregisseerd stuk dat plichtmatig wat episodes afhaspelt, vaak vergezeld van een moraaltje.

Tegen dat dan het 'echte' Tombstone-verhaal kan beginnen (met lange opbouw), heb je al een uur naar een slechte film zitten kijken. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat zodra dat eerste uur achter de rug is, het allemaal wel een klein beetje beter wordt, maar echt goed wordt het nooit. De band met bijvoorbeeld Doc Holiday lijkt er wat verloren bij zijn gesleurd. Dennis Quaid is ook bizar slecht. Hij maakt zich schuldig aan een soort overacting die zijn gelijke niet kent. Verder is ook de soundtrack - trompetgeschal waar tig van Amerikaanse patriottische WO2-films jaloers op zouden zijn - niet erg goed (en ook slecht gebruikt).

Niet de beste versie over Wyatt Earp en co. Ik had er meer van verwacht, maar helaas.

2

Belachelijk slecht.

Absolute afrader, deze western die in de verste verte niet op een western lijkt. Veel te gelikt en slecht in de opbouw. Het tijdsbeeld en de personages die erin voorkomen komen absoluut niet uit de verf in dit gedrocht.

1