Opinions

Degelijke film.

Leuk uitgangspunt nog wel, maar de film verandert naar het einde toe naar een actiefilm. Houten klaas Kevin Costner die effe alles oplost. Veel ontploffingen, weinig interessants.

Zoals gezegd is Kevin Costner zo stijf en saai als ie groot is, Dennis Hopper speelt op automatische piloot een luchtig rolletje.

Sommige dingen, zoals Costners boot, zagen er nog wel leuk uit, maar de film bevat ook enkele slechte geanimeerde shots zoals Costner onder water, die grote haaiachtige vis, en die luchtballon.

2,5 want nog net vermakelijk.

Matig.

The Way Back heeft alles wat een epische film had kunnen zijn, maar mist iets. Mens tegen natuur (en zichzelf) is ideaal om iets moois van te maken, maar kapt er niet in.

Echte overlevingsperikelen zoals het vangen van dieren etc. worden amper belicht, waardoor de geloofwaardigheid van de wel moeilijke momenten serieus op de proef gesteld wordt.

En ook de keuze om in het begin al te verklappen hoeveel man het gaat halen is geen al te beste.

De cast doet het meestal goed, al is Colin Farrell een serieuze miscast. Ook Jim Sturgess vind ik tien keer niks. Ed Harris, Saoirse Ronan en de onbekenden halen het acteerwerk naar een aanvaardbaar niveau.

Peter Weir heeft amper tijd gespendeerd aan de tijd in het gevangenkamp. Dat is op zich een goede keuze aangezien dat gedeelte weinig laat zien. Anderzijds duurt de weg terug nogal lang en valt het soms in herhaling, iets wat beholpen had kunnen worden mits fundamentele dingen wat meer aandacht gekregen hadden.

De ontsnappingstocht is visueel gezien uiteraard wel mooi: Weir benut de natuur en dat levert afwisselende taferelen op. Ook het slot waarin voeten blijven wandelen terwijl er een geschiedenisles over het scherm rolt is leuk gevonden.

2,5

Vermakelijk.

De eerste 5 minuten vreesde ik het ergste. Mike Myers en zeker z'n kompaan zijn redelijk irritant. Bohemian Rhapsody zingen vind ik nu ook niet bepaald grappig of zo. Geen idee of dat effectief grappig bedoeld is. Hoe dan ook, het jaren 1990-gehalte druipt er natuurlijk vanaf en ik heb nog net genoeg van dat decennium meegemaakt (en heruitzendingen van 90ies series e.d.) om er de charme van in te zien. Kleine dingetjes zoals de Robert Patrick-cameo komen er wat gratuit tussen, maar zijn wel geslaagd. De film duurt ook niet al te lang, dus als hapklare brok uiteindelijk wel eens de moeite.

3

Meh.

Deze film had sowieso eentje met Eddie Murphy kunnen zijn, vanaf midden jaren '90 wanneer zijn carrière aan het tanen was. We Have a Ghost springt alleszins mee op die nostalgische kar, want alle ingrediënten die zo hard doen denken aan dat type (familie)film zitten er in. Thema's als aanvaarding e.d. liggen er dik op en worden iets té druk gebracht. Het duurt allemaal ook redelijk lang voor hetgeen het te bieden heeft. Er had m.i. gemakkelijk een half uur geknipt kunnen worden, dan had dit misschien nog net genietbaar geweest als familiefilm.

2

Sterk.

We Own The Night heeft weinig franjes en is uiteindelijk een simpel, ouderwets misdaaddrama. De vaste elementen (verraad, naastenliefde,...) komen aan bod en de mix blijkt eens te meer efficiënt.
Af en toe dreigt de film een bocht te missen - Bobby die even de held gaat uithangenop het einde -, maar als geheel is dit een meer dan aangename zit.

Zoals te verwachten doet de cast het meer dan behoorlijk. Joaquin Phoenix is simpelweg schitterend en ook ouwe rot Robert Duvall kan er nog wat van. Helaas kan Mark Wahlberg hen niet bijhouden. Het niveauverschil is zelfs aanzienlijk.

We Own The Night is overigens aangenaam kijken. De speelduur kent geen inzakmomentjes en de cameravoering is simpelweg schitterend. De sfeer wordt sterk neergezet - ietwat gezapig en louche in het eerste uur, kil en meedogenloos in het tweede. Ook muzikaal stelt We Own The Night niet teleur.
Dat wordt meer kijken van James Gray.

4

Oerdegelijke romcom.

Vooral het begin is de moeite waard. De vaart zit er goed in en mede door de humor kijkt het allemaal lekker weg.

Na een tijdje komt het onvermijdelijke romantische geneuzel weer opdraven en slabakt het af en toe. Enkele scènes zijn nog wel de moeite, maar de tweede helft doet toch wat afbreuk aan de eerste.

Owen Wilson kan ik altijd wel hebben. Ook hier is hij best grappig. Met Vince Vaughn heb ik altijd wat meer moeite, maar ook hij valt goed mee.

Ook de bijrollen zijn niet slecht. Christopher Walken is altijd goed, Rachel McAdams ziet er waanzinnig goed uit en de passage van Will Ferrell is hilarisch. Enkel Bradley Cooper (die ik eerst niet had herkend met dat korte haar) valt dik tegen.

Over het algemeen gezien, is Wedding Crashers toch wel een aanrader. Vooral het eerste gedeelte (maar ook de passage met Will Ferrell) is de moeite.

3

'Ma, the meatloaf! ... FUCK!'

Zo.

Jennifer Lopez in haar frisse jaren en Matthew McConaughey in de jaren waarin hij een carrière als de nieuwe (Amerikaanse) Hugh Grant leek te ambiëren: het is een dodelijke combinatie, zo blijkt. Maar hoewel beiden niet echt goed acteren, had het tegendeel de film naar alle waarschijnlijkheid niet kunnen redden. Dit is slecht, saai, futloos, lamlendig en ik was blij toen het afgelopen was.

0,5

Onderhoudend.

De strakke visuele vormgeving zorgt voor een aangename setting waarin het doorsnee kat-en-muisverhaaltje zich ontvouwt. James McAvoy en Mark Strong zijn secuur in de hoofdrollen, zonder meer. Met een speelduur van dik anderhalf uur verveelt het magere script geen moment. De blauwe gloed, hoewel niet vernieuwend, zorgt voor een fris tintje.

3

Aangrijpend drama.

Die Welle biedt genoeg verhaal om een kleine 2 uur te boeien. De personages zijn verschillend en het uitgangspunt is interessant. Net daar schuilt echter het gevaar. De verhaalontwikkeling is net te naïef in beeld gebracht. Niet alles komt geloofwaardig over, en dat is een klein minpunt aan dit soort film.

Ondanks die ongeloofwaardigheid heeft het einde een stevige impact.

Van de cast doet vooral Jürgen Vogel het goed. Bij de jongeren vallen er helaas een paar door de mand.

Dennis Gansel brengt alles deftig in beeld. Soms wilt hij wat hip zijn, maar algemeen gezien valt dat wel mee. Het draait uiteindelijk allemaal om gevoel, en dat ontbreekt het deze prent zeker niet.

4

"Die Welle war meine Leben."

Redelijk.

Vrij vlot horrorfilmpje, zoals ik het graag heb. Het mysterie van Kai wordt niet lang in stand gehouden en die rechttoe-rechtaan aanpak is te prijzen. Het zorgt ervoor dat Welp nooit pretentieus wordt en prima vermaak biedt gedurende de hele speelduur.

De cast is niet meteen het belangrijkste maar op uitzondering van Stef Aerts na best oké voor wat het acteren ook moge voorstellen.

Regisseur Jonas Govaerts kiest met z'n einde ook voor het enige gepaste einde. Ik vreesde heel eventjes dat Sam toch nog een bocht zou maken, maar dit 'rauwe' einde is prima. Dat Govaerts ook de 'gruwelijkheden' deftig in beeld brengt is meegenomen. Klinkt logisch maar deze film zijnde geadverteerd als 'eerste Vlaamse horror' wist ik toch niet echt wat te verwachten.

3

Redelijk.

Atypische Darren Aronofsky. The Whale is een rechttoe rechtaan drama. Gaat Requiem for a Dream puur over de verslaving, dan is The Whale al een stapje verder en komen thema's als spijt en degout aan bod. Zeker het eerste half uur kon ik het best smaken. Het donkere appartementje waarin Charlie zijn uitzichtloos bestaan doorbrengt: zonder vol op de gas te staan, weet Aronofsky toch enige beklemming teweeg te brengen. Nadien, als de tienerdochter prominent in beeld komt, wordt de film iets te zagerig en moeten zwaarwichtige dialogen voor het nodige effect zorgen. Dat gezegd zijnde vind ik Brendan Fraser - die ik niet hoog inschat - verrassend goed in zijn rol, zeker als hij ingetogen mag blijven.

3

Pfoeh.

In de toekomst ga ik dergelijke films toch écht eens aan mij voorbij moeten laten gaan. Een heleboel bekende namen en gezichten passeren de revue, al is elke minuut acteren van bv. Cameron Diaz of Jennifer Lopez een minuut te veel. Het aantal geslaagde grappen en grollen ligt wederom bedroevend laag, al zal het altijd wel nog slechter kunnen, zeker?

1

Mwa.

Sympathiek bedoelde tragikomedie, maar het komt er wat mij betreft niet helemaal uit. Ik denk dat de film focus mist. De scènes met opa en de kleinkinderen zijn best warm en aandoenlijk, maar alles wat nadien komt lijkt er een beetje bij de haren bij gesleurd. De ouderlijke personages komen niet uit de verf, waardoor de finale te lang aansleept. Zonde.

2,5

Niet goed.

Allez, best oké voor een minuut of 20. Dan is de sketch wat mij betreft gedaan en begint het in herhaling te vallen. Taika Waititi's humor is mij ook te kinderachtig voor langspeelfilms. Niet dat er geen goede vondsten zijn, die zitten er effectief in, maar in z'n geheel is de film niet echt geslaagd.

2

Ça va wel.

Vooropgesteld dat romcoms doorgaans niet mijn favoriete tussendoortjes zijn, gebiedt de waarheid me te bekennen dat What Women Want, een film die ik 20 jaar geleden al eens zag (en leuk vond), nog steeds z'n score rechtvaardigt. Naar slechte gewoonte duurt de film ook weer een tikkeltje te lang, maar het kijkt wel nog steeds verrassend vlot weg. De verplichte nummertjes zoals het gedoe met de dochter of de romance die onvermijdelijk een crisisje doormaakt werken slechts gedeeltelijk op de zenuwen. Dat komt misschien omdat er genoeg andere, nog wel leuke momenten tussen zitten. De komische kaart wordt, zeker in het begin, prominent getrokken en dat is maar goed ook. Mel Gibson die eens wat anders doet dan een (historische) actierol is voor 'n keertje verfrissend, maar ik vind de uitgesproken typetjes à la Judy Greer of de verrukkelijke Marisa Tomei net wat amusanter.

3

Erg overtuigend drama.

Simpel verhaaltje. Weinig verrassend, maar dat hoeft ook niet. Het gaat echt om het emotionele aspect van Gilberts leven. Dat is de eigenlijke verhaallijn en dat komt erg goed naar voren.

Briljante acteerprestaties. Johnny Depp was steengoed, evenals Juliette Lewis en de dikke moeder (moedig van de actrice zelf). Surprise echter, want het is Leonardo DiCaprio -jawel- die boven de rest uittorent. Zijn beste acteerprestatie ooit (op 18-jarige leeftijd, chapeau). Onbegrijpelijk dat hij hier niet voor beloond is met een Oscar. Hij had veruit het moeilijkste personage en kwam altijd als Arnie Grape over en nooit als de acteur DiCaprio.

Sobere sfeer, nogal rustig, maar dat had wel iets. Ook een mooie soundtrack.

4* voor het verhaal, maar de acteerprestaties (van vooral DiCaprio) maken hier een nipte 4,5* van.

Goh ja.

Niet dat ik iets anders verwachtte dan deze cliché romcom. En gelukkig maar. Of Chris Evans ná z'n Avenger-periode nog in dit soort film zou opdraven is maar de vraag. Vlak voor z'n carrière als Captain America was dat dus wel het geval. En waarom? Met een tegenspeelster als Anna Faris is het dweilen met de kraan open. Die vrouw is echt een ramp in dit soort film (of films tout court). Leuke scènes heb ik niet direct gezien. De film duurt ook nogal lang, want je weet zo wat je als kijker te wachten staat. En dat wordt dan uiteindelijk gewoon bevestigd natuurlijk.

1,5

Tegenvaller.

Ik heb een nogal raar gevoel overgehouden aan When Harry Met Sally... In het begin gaat het te snel; de tijdsprongen geven enige binding met de personages geen mogelijkheid. Na een tijdje draait die trend en wordt het storend traag.
Beide hoofdpersonages zijn vrijwel constant irritant. Hun quasi-neurotische relatie kent weinig hoogtepunten en het is dan ook wachten tot het moment waarop ze dan eindelijk seks hebben om nadien de strijd aan te gaan met het lamlendige crisismoment.

Billy Crystal en Meg Ryan vormen een goed koppel in die zin dat ze allebei weinig overtuigend zijn. In plaats van voor een warme en romantische filmromance te zorgen is het één en al nervositeit dat de klok slaat - of hoe zeggen ze dat ook alweer...

Enkele dialogen zijn redelijk geschreven, maar van een volwassen, laat staan intelligente romcom is absoluut geen sprake. Vooral chemie - zowel tussen beide hoofdpersonages als uitgaande van het verhaal - ontbreekt, nochtans een essentieel onderdeel van dit genre.
Wél leuk zijn de intermezzo's met de bejaarde koppels.

2

Goed drama.

Gedurende het eerste uur zit het wel allemaal snor. Het is allemaal sober, maar de personages zijn redelijk realistisch.

Het laatste kwartiertje wordt het echter net té. Dat doet gewoon afbreuk aan een voor de rest secure film.

Qua acteren had het nu en dan beter gekunnen. Beide actrices wisselen geloofwaardige momenten af met gemaakte.

Qua sfeer enzo is het dus allemaal sober, maar de muziek is goed te doen, en ook enkele circusscènes zijn de moeite. Ook even de vrijscènes vermelden, die absoluut geen straf zijn om naar te kijken, maar wel heel weinig aan de verbeelding overlaten.

3,5

Behoorlijk.

Het moet ondertussen al een jaar of tien geleden zijn dat ik deze film op televisie zag. Door de jaren heen vergat ik de filmtitel en ook het titelzoektopic hier op MM bracht geen soelaas. Tot gisteren bleek dat deze film met Nederlandse ondertitels op YouTube staat. De beste kwaliteit is het dan natuurlijk niet, maar enthousiast als ik was heb ik hem maar meteen gekeken.

De openingsscène maakt nog steeds indruk en is al meteen een eerste hoogtepuntje.
Nadien kent het verhaal ups en downs, maar het blijft ten alle tijde hard en geloofwaardig. De hardheid van de oorlog wordt niet onnodig veel show meegegeven en ook de personages zijn een stuk menselijker dan in menig Hollywoodproduct. De luitenant die nieuwelingen voorop stuurt tijdens hun eerste patrouille is daar een goed voorbeeld van.
De laatste slag komt wat rommelig over, maar nadien komt de cirkel ten einde en is er die slotscène die identiek is aan de eerste scène en nog steeds indruk maakt.

De acteerprestaties zijn niet echt hoogstaand, maar de twee hoofdrolspelers, Ron Eldard en Zak Orth, zijn goed genoeg. Tymothy Olyphant daarentegen kan maar weinig maken van zijn rolletje als soldaat die gek wordt.

De oorlogstaferelen worden behoorlijk geloofwaardig in beeld gebracht. E.e.a. is chaotisch, maar gezien de beperkingen van een tv-productie valt dat uiteindelijk goed mee.
Het trompetgeschater (wat wil je ook met zo'n titel) bekoort minder.

3

Middelmatig.

Op zich vind ik dergelijke avonturenfilms uit de jaren 1960 wel leuk. Ze doen vaak groots aan, hebben oog voor detail en vaak wordt de cast geleid door gezichten die al een grote carrière hadden of er later nog één zouden hebben. In dit geval zijn het Richard Burton en Clint Eastwood die de film aanvoeren.

Van Burton ben ik niet zo kapot, Eastwood vind ik wel een fijne acteur, zeker in z'n jonge jaren. De laatste 30 jaar speelt hij vaak een knorrige oude vent, maar z'n jongere zelve heeft een wat nonchalante vibe die ik wel kan hebben. Zijn frisheid is iets wat deze film wel heel goed kan gebruiken, want hoewel de start veelbelovend is, kakt de boel redelijk snel in. Er wordt te veel tijd gestoken in uitleg. Een beetje zonde van de setting, die nogal James Bond-achtig aandoet.

Uiteindelijk is het dan een te lange film, met hier en daar wat aardige elementen, maar ook zaken die de tand des tijds niet doorstaan hebben - het te langdradige karakter en de stuntelige sterfscènes zijn hier het beste voorbeeld van.

2,5

Slecht.

Oscarkandidaat..? Nu hecht ik geen belang aan een award meer of minder, maar mede door de gemiddelde score op deze site heb ik Whiplash toch maar een kans gegeven. Maar wat is dit slecht, zeg. Drama zo plat als wat.
De hoofdpersonages zijn karikaturen. Een docent die zo schreeuwt? Toch geen mens die hem serieus neemt? Het ene moment een auto-ongeluk, het andere moment vol bloed op een podium? Nou nou nou.

J.K. Simmons en Miles Teller spelen wel goed, dat moet je hen nageven. Het is enkel slecht geschreven personages die ze neerzetten. Enige subtiliteit ontbreekt volledig, zeker in het geval van Simmons.

Audiovisueel valt Whiplash nog wel te pruimen. De muziekzaaltjes en studio's hebben nog wel iets gezelligs - door de kleuren ofzo. Jazz vind ik vaak nerveuze muziek, maar voor één keertje is dit wel te pruimen.

2

Vrij goed.

Ik ga hoe langer hoe vaker blanco films in en zo ook bij Whiskey Tango Foxtrot. Dat is een dikke meevaller gebleken. Eigenlijk is de film over de ganse lijn secuur, met uitstekende hoofdrolspelers (zelfs Tina Fey, van wie ik nog niet veel gezien heb, en met reden). De film kan enkel het evenwicht in toon niet echt goed bewaren. Het luchtig gebrachte drama pakt wonderwel uit, maar soms slaat men de plank mis, bijvoorbeeld in het perverse maar karikaturaal gebrachte personage van Alfred Molina. Op zo'n momenten boet de film helaas wat aan kwaliteit in.

3,5

Aangrijpend.

Het hele gebeuren is eigenlijk degoutant. Ongelooflijk hoe (jonge) vrouwen zo behandeld werden. Net als Kathryn Bolkovac voel je je als kijker machteloos in dat net van corrupt gespuis.

Hoewel het verhaal soms wat van de hak op de tak springt - zo is de rol van Benedict Cumberbatch mij niet geheel duidelijk -, behoudt het allemaal genoeg gevoel.

Rachel Weisz is één van mijn favoriete actrices en laat hier weer zien waarom. Hoewel haar personage niet echt diepgaand uitgewerkt is, maakt zij er wel wat van.

In de bijrollen passeren onder andere Monica Bellucci en David Strathairn. Laatstgenoemde zet nog wel een goed rolletje neer.

Het camerawerk is dan weer een niveautje lager. Er zitten behoorlijk veel schokkerige beelden in en daar zal ik nooit fan van worden.

Muzikaal is het al wat beter, iets wat er voor zorgt dat de sfeer beklemmend genoeg blijft.

3,5

Matig.

Slecht is het allemaal niet, maar na afloop kon ik toch alleen maar bedenken dat het te zweverig is gebracht. Alsof er getracht werd het groter te maken dan het feitelijk is.

Van die coming-of-age films zoals dit verwacht ik enige lichtheid, die is hier niet te vinden.

Acteerprestaties zijn verder wel degelijk. Shailene Woodley, Eva Green, noem ze allemaal maar op; uitschieters zijn er niet, geen van hen zal ooit één van mijn favoriete acteurs worden, maar het gaat wel.

Gregg Araki, die ik nog niet kende, houdt de film gelukkig binnen de perken qua speelduur. Het zorgt ervoor dat het nooit verveelt, maar iets frivoler mocht wel, zowel qua inhoud als qua vorm.

2,5

Goed.

White Boy Rick is een sfeervol misdaaddrama geworden. Het biedt weinig nieuws onder de zon, maar doet eigenlijk alles wel gewoon goed. De hoofdrolspelers zetten secure rollen neer. Als ik vroeger aan de jaren 1980 dacht, dacht ik aan kitscherige kleuren en tsjingel-tsjangelmuziek genre Duran Duran. Hier wordt een vuile kant getoond van de eighties. Er spat maar weinig vreugde en leven van het beeld.

Die teneur krijgt natuurlijk nog een extra dimensie, want dit is dus kennelijk gebaseerd op waargebeurde feiten - ik was de film zonder voorkennis ingegaan. Nu ben ikzelf wel van mening dat het niet zo moeilijk is om van drughandel weg te blijven, maar bon, de prijs die White Boy Rick er voor betaald heeft lijkt mij hoog, zeker gezien de dubieuze rol van de FBI.

3,5

Mja..

Niet echt slecht, deze western. Het heeft zeker z'n momentjes en westerns in de sneeuw hebben altijd wel iets. Charles Bronson, die ik niet echt een goede acteur vind, doet het hier zeker niet slecht, misschien zelfs één van de betere rollen die ik hem al zien spelen heb.

Maar ik kan moeilijk om de gedateerdheid heen kijken. Dit is net zo veel een monsterfilm als een western pur sang, maar het monster ziet er zeer knullig uit. Een uit de kluiten gewassen bizonknuffel, zo je wil. Een slimmere belichting (vooral minder belichting) had misschien zoden aan de dijk gebracht, of men had überhaupt véél minder van de bizon in beeld moeten brengen. Nu krijg je vooral vergeefse pogingen om spannende actie voor te schotelen, hoewel de opbouw ernaar toe nog best te pruimen is.

2,5

Redelijk.

Voor hoogstaande humor moet je niet bij White Chicks zijn. Maar een flinke scheut jeugdsentiment helpt dan wel eens. Ik moet wel zeggen dat ik best niet te veel herzieningen doe - bij deze ene keer is al duidelijk dat de film er met de jaren niet beter op zal worden. De Wayans-clan is hit-or-miss. In deze film hebben ze hun momentjes en met hier en daar een geslaagd bijrolletje blijft de film toch overeind.

3

Mja.

't Is wat. Na Olympus Has Fallen dit. Ge moet er maar opkomen. Maar White House Down vind ik minstens even matig. Het begint braver en duurt te lang, da's al één. Verder wordt het nooit interessant en erger ik me kapot aan slechteriken die elkaar beginnen irriteren en dingetjes zoals 'the president wants to do his thing'. Kinderachtige nonsens.

Channing Tatum is ook weer zijn archislechte zelve. Veel te beperkt in serieuze rollen en veel te posterboy om de actieheld uit te hangen.
De bijrollen vind ik met oa Richard Jenkins, James Woods en Jason Clarke veel interessanter ingevuld, al is die laatste wat te veel een schreeuwlelijk.

De actie wordt met wisselend succes in beeld gebracht. Vaak zit er ook lelijke CGI tussen, zoals met helikopters. De humor die er insteekt is niet al te best, maar verder ook niet echt storend. Noah Emmerich had ik al niet erg hoog zitten en daar verandert dit hersenloos tussendoortje ook niets aan en da's prima zo.

2,5

Erg matig.

Behoorlijk vervelende film. Na 2u15 weet ik doorgaans graag naar wat ik gekeken heb, maar dat is niet het geval bij White Noise. De film schippert van hot naar her, raakt hier en daar bepaalde levensdilemma's aan zonder daar echt diep op in te gaan. De toon is veelal zagerig, al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat een losse scène zo nu en dan eens voor een glimlach kan zorgen. Meer zit er eigenlijk niet in. Dat het eigenzinnig is, juich ik toe, maar is helaas geen garantie op een geslaagde kijkervaring.

2