Opinions

Tegenvaller.

Hoewel het aantal moppen vrij hoog ligt, is het vooral de kwaliteit van de moppen die het laat afweten, enkele uitzonderingen daargelaten (ik denk aan de scène waarin Nielsen terug naar het werk gaat door achteruit te rijden.).
Van een film met Leslie Nielsen verwacht je toch 't een en 't ander, maar helaas bleef de slappe lach uit, de domme kop van Leslie Nielsen ten spijt.

2

Ietwat teleurstellend.

Ridley Scott en historische epossen. Gladiator en Robin Hood vind ik zeer matig, de director's cut van Kingdom of Heaven is dan weer wél goed. Het is dus een beetje hit-or-miss. Van Napoleon had ik daardoor geen bijster hoge verwachtingen en maar goed ook.

Dik tweeënhalve uur duurt deze bioscoopversie en toch is het me niet lijvig genoeg. Scott lijkt niet echt te kunnen kiezen, laat staan focussen, op wat nu écht belangrijk is. Napoleon krijgt uiteraard veel schermtijd, maar Joséphine komt er bekaaid vanaf - dus hun relatie ook. Die relatie pakt wel wat tijd, maar nu ook weer niet zo veel als ik gedacht had. Scott wil immers ook het politieke parcours van Napoleon laten zien. Een slechte keuze, want veel meer dan wat fragmentarische scènes en sleutelmomenten uit z'n loopbaan zijn het eigenlijk niet. Door heel de periode van 1789 t.e.m. z'n dood in 1821 te nemen, neemt Scott gewoon te veel hooi op z'n vork.

Het gevolg is dat, ondanks de behoorlijke speelduur, de film nogal 'dun' aanvoelt. Dat geldt voor de relatie met Joséphine, de politieke loopbaan, maar ook het militaire genie dat hij geweest zou zijn. De scène in Austerlitz zou dat moeten tonen, maar daar lijken mij vooral de tegenstanders oerdom te zijn. De eerstvolgende oorlogsscènes zijn de mislukte campagne in Rusland en Waterloo, ook niet z'n grootste succes. Van dat militair genie heb ik dus ook weinig gezien.

Blijft een onemanshow van Joaquin Phoenix over. Die krijgt echt alle mogelijkheden om er wat van te maken en op zich doet hij dat niet slecht, ware het niet dat we Phoenix al eens als dictatoriaal ettertje gezien hebben. Deze vertolking is eigenlijk perfect wat je van Phoenix verwacht. Net daardoor blijf ik wat op m'n honger zitten: zijn mompelende, norse Napoleon met hier en daar een zielige opvlieger is te typisch Phoenix.

De andere zekerheid naast Phoenix is de grote schaal waarop Scott z'n actie kan en mag maken. Het budget is er, dat is overduidelijk - al is Austerlitz iets te veel een CGI-show. Maar Waterloo bijvoorbeeld lijkt me de locatie wel eer aan te doen. Ik ben daar zelf ooit eens geweest; het 3D-filmpje in het museum dat een cavaleriecharge toont is helaas voor Scott toch nog iets echter. Helemaal vlot loopt het hier nergens, niet inhoudelijk maar ook niet vormelijk. Door de ondergrens zakt deze film niet, maar veel meer dan dat is het evenmin.

2,5

Rommelig.

Animal House gaat overal en nergens naartoe. De film is eigenlijk een aaneenschakeling van losse scènes en situaties, hetgeen zorgt voor een serieus onevenwicht. Sommige stukken zijn fantastisch in hun flauwheid (het paard), andere stukken zijn vreselijk loom.

Door de wirwar aan 'verhaal'lijnen lopen er ook behoorlijk wat acteurs rond. John Belushi is veruit de grappigste van de hoop, andere acteurs zijn ofwel onopvallend ofwel zwak.

Animal House speelt zich klaarblijkelijk af in 1962 maar het tijdsbeeld dat ik in gedachten had tijdens het kijken is er eentje van minstens 10 jaar later. De soundtrack bevat evenwel een paar leuke niemendalletjes.

2,5

Doorsnee.

Het enige excuus dat deze film kan hebben is dat er al zoveel vergelijkbare films zijn gemaakt. Maar dan heeft men nog een manier om niet in herhaling te vallen: de film gewoonweg niét maken. Niemand die er z'n slaap voor zal laten.

Soit, Van Wilder (The Rise of Taj heb ik een aantal jaar geleden eens gezien) volgt de standaardformule en daarbij passeert er naast het zoveelste domme romantische subplotje ook een aantal gore scènes, waarvan die met de broodjes wel écht walgelijk is.

De cast is overigens vervangbaar. Ryan Reynolds komt af en toe nog droog uit de hoek en heeft een gladde uitstraling, dus die kan z'n vel nog redden, en ook Kal Penn is héél af en toe eens grappig. Voorts is het armoe troef. Tara Reid is grappig noch aantrekkelijk en de rivalenbende van Van Wilder zijn een tweede dieptepunt.

American Pie, maar dan nog niet half zo goed.

2

Slecht.

Martin Lawrence op z'n meest irritant; dat vat het zowat samen. Het is ook veelzeggend, want de film ontsnapt niet aan veel lawaai en getier en drukdoenerij, helaas zonder komisch te zijn. De wisselwerking met Steve Zahn - die eigenlijk ook alleen maar mag schmieren - is pover en dat is dodelijk voor een 'ouderwetse' buddyfilm.

1

Niet goed.

Nicolas Cage is totaal miscast als soort van (moderne) Indiana Jones die, hoe kan het ook anders, verrassend vlot tal van puzzelstukjes in elkaar past in zijn zoektocht naar een of andere schat. De film is behoorlijk eentonig, met een herhaling aan zetten van de ene clue naar de andere. Echte dreiging is er niet, de casting van Sean Bean is uiteraard ook veel te doorzichtig, waar de enige verrassing is dat hij de film overleeft. Cage en zijn love interest Diane Kruger hebben opvallend weinig chemie.

2

Matig.

Een tikkeltje beter dan het eerste deel, al is het verschil miniem. De cast is grotendeels hetzelfde - Nicolas Cage mag nog altijd Indiana Jones zijn, Diane Kruger is nog steeds zijn fletse love interest en mannen als Jon Voight hangen er ook maar wat achteraan te bengelen. Ed Harris is een saaie slechterik, maar ik heb het idee dat de villains in deze filmreeks niet bepaald belangrijk zijn. Meer dan wat achtervolgen doen ze eigenlijk niet. Deze films zijn vooral Cage die gemakkelijk van de ene aanwijzing naar de andere gaat. Veel tegenstand ondervindt hij daar niet bij. Spannende films zijn het dan ook niet.

2,5

Goed.

Maar dat is niet per se de verdienste van het plot. Na een langzaam begin waarin de whodunnit nog vlotjes meehelpt aan de sfeerschepping laat de uitkomst serieuze steken vallen naar het einde toe, waarin het "meesterplan" van de moordenaar uit de doeken wordt gedaan en het uit een reeks toevalligheden blijkt te bestaan.

Nu goed, Nightwatch is een prima wegkijker, zeker ook door cast die overwegend goed staat te acteren. Hoofdrolspeler Nikolaj Coster-Waldau is wellicht het beste. Kim Bodnia is wat luidruchtig aanwezig en Ulf Pilgaard is mij niet subtiel genoeg, maar ook zij kunnen er mee door.

Regisseur Ole Bornedal slaagt erin stevig wat sfeer in z'n film te steken. De locatie ademt sowieso al iets lugubers uit en af en toe een dom schrikmomentje kan ik ook altijd wel smaken.
De soundtrack is niet altijd even overtuigend, maar de verdere no nonsense-aanpak past wel bij dit soort films.

3,5

Best oké.

Verrassende film, of toch omdat het van de hand van Oliver Stone is. De eerste 20 minuten zijn zeer tof. Visueel afwisselend en aan een grandioos tempo verteld. Het cynische ondertoontje is zonder meer leuk. Juliette Lewis is sterk, Woody Harrelson ook.

De tweede helft zakt het niveau een beetje. De stijl blijkt vermoeiend en een aantal acteurs komen niet uit de verf. Verhalend kent de film ook nauwelijks verrassingen. En zodus dooft het vuur een beetje ook al is de finale, wederom,'luid en energiek.

3

Redelijk.

Intussen weet ik wel wat te verwachten van Buster Keaton en z'n films. Zo is ook The Navigator weinig verrassend, doch gewoon degelijk vermaak. Naar mijn goesting zitten er ietsje te weinig kenmerkende stunts in - de scènes teren veelal op toeval en het (soort van) liefdesspel tussen beide hoofdpersonen.

Het is allemaal wel vlot genoeg en zo nu en dan kan het als 'koddig' omschreven worden, maar ik kijk Keaton toch vooral om grootse stunts te zien. Met z'n wat droge uitstraling onderscheidt hij zich wel van een Charles Chaplin, maar het zijn toch vooral die stunts die het 'm doen.

3

Flauw.

Zagerig drama over een onsympathieke vader en een de rest van z'n familie. Bruce Dern is knorrig, maar behalve dat kan hij niks van z'n rol maken. Tegenspeler Will Forte is dan weer een saaie muis. Duidelijke keuzes, maar het zorgt m.i. niet voor een geslaagde dynamiek. Het maakt de film lamlendig. Het trieste zwart-wit moet voor extra weemoedig cachet zorgen, maar dat is een losse flodder als het allemaal zo interessant niet is. Spijtig, ik had er meer van verwacht.

2

Uitstekend.

Het begin is ijzersterk, maar naarmate de film vordert daalt het niveau enigszins. Tot ergens na het uur is dit gewoon genieten. Nadien valt op dat de boot langzamerhand stuurloos wordt. Het plot rondom Gabi loopt niet echt lekker en ook de afrekening met Charlie Countryman wordt stroef afgewerkt: ik had hem vanzelfsprekend ook dood laten gaan.

Maar al loopt het verhaal niet echt geweldig af, er is wel één grote verrassing en dat is Shia LaBeouf die erg sterk uit de hoek komt. Meer dan een vijftal films heb ik niet van hem gezien, maar geen enkele keer raakte ik onder de indruk. Deze film maakt hem plots weer een stuk interessanter.
Mads Mikkelsen's rol is wat standaard, maar die man heeft zoveel présence dat zelfs dat geen obstakel vormt. Evan Rachel Wood valt vooral op met haar accent, waarvoor ze m.i. net iets te veel moeite doet.

Naast LaBeouf is dit ook audiovisueel verfrissend. Zeker tijdens het eerste uur kreeg ik meermaals een Drive-gevoel: de soundtrack is niet mijn genre maar past perfect en is heerlijk sfeervol en ook de kleuren zijn dat. Gemixt met het wat zweverige begin waarin Charlie de doden ziet en hoort, geeft dit een heerlijke surreële sfeer.

Aangename verrassing.
4

Redelijk.

De trailer geeft iets te veel weg, daardoor blijven enkele grappen wat lauw. Verder is dit stukken beter dan ik verwacht had - nl. iets op Seth Rogen-niveau.

Door de relatief korte speelduur blijft de grappendichtheid vrij hoog. Het verplichte dipje langs beide kanten blijft kort, waardoor het tempo blijft.

Seth Rogen blijft ook genietbaar in dit genre, ook al is het keer op keer dezelfde rol die hij speelt - ik ben benieuwd hoe lang ik zijn moppen over wiet nog ga kunnen trekken. Rose Byrne vormt een geslaagde tandem met hem en zelfs Zac Efron heeft een sterk moment - die Batmanimitatie. Enkel Dave Franco is waardeloos. Het moét echt enkel dankzij broerlief zijn, anders zie ik totaal geen reden hem te casten. Ik had veel liever Christophe Mintz-Plasse in zijn plaats gezien, die wordt hier schromelijk onderbenut.

Hap-slik-weg maar wel smakelijk.

3

Slecht.

Knak hetzelfde als de voorganger, veel minder grappig ook. Een paar keertjes kon er wel een lachje vanaf, maar verder gewoon niet goed genoeg.

Grootste schuld ligt voor mij vooral bij de nieuwe studentenclub met al die tuttebellen bijeen. Chloe Moretz bakt er ook helemaal niks van.

Rose Byrne en in iets mindere mate Seth Rogen redden wat er nog te redden valt.

1,5

Intrigerend.

Zeker het eerste uur. Dan is het abstracte nog ver weg en zo ook het pretentieuze. De spanningsboog is dan het meest aanwezig en zorgt in combo met de cinematografie voor wederom een aparte filmbeleving.
Enkel neemt de symboliek wel de bovenhand na verloop van tijd en daar kan ik echt niks mee. Ja, het levert nog wat "schokkende" dingetjes op zoals de necrofilie maar kom, dat vind ik maar flauw.

Elle Fanning is zeer goed gecast. Ten eerste omdat ik ze allesbehalve een symmetrisch gezicht heeft (ik heb ooit eens gelezen dat Kate Moss haar succes te danken heeft gehad aan haar symmetrisch gezicht, kennelijk een enorme plus dus in de modewereld), en ten tweede omdat ze gewoon heel veel uitstraalt.
In samenspel met een eveneens goed acterende Jena Malone is dat het leukst om te zien. De andere bijrollen zijn vaak een klucht, denk maar aan Keanu Reeves.

Máár The Neon Demon is geregisseerd door Nicolas Winding Refn en dat wil zeggen dat dit visueel een trip van jewelste is. De beste man blijft de meest waanzinnige shots uit zijn hoed toveren, zeker qua kleurengebruik. Met de soundtrack eronder maak het altijd wel iets los. Enkel zou ik graag zien dat hij wat meer mainstream blijft (naar zijn normen dan) en niet steeds de meer abstracte toer opgaat. Ik vind het vaak pretentieus overkomen. "Kijk eens wat een symboliek ik in deze scène heb gestoken, denk maar eens na wat de waarheid zou kunnen zijn". Het zal wel.

3,5

Uiterst matig.

Hoe mooi haar snoetje, zo matig haar acteren. De Sandra Bullock van de jaren '90 is bijzonder knap, maar van acteren bakt ze er, thans in deze film, amper iets van. Echt een miscast van jewelste. Het is dan ook in haar voordeel dat eigenlijk heel de film de tand des tijds niet doorstaan heeft en erg gedateerd oogt. Dat is natuurlijk ook te wijten aan het thema. Hackers en wat 'snelle' en 'hippe' computerdingetjes die voorbij flitsen. Midden jaren '90 zal dat er gelikt hebben uitgezien, vandaag de dag is dat natuurlijk hopeloos achterhaald, als het van floppy disks moet komen.

Maar dan nog kan een film een charmant product van z'n tijd zijn, op voorwaarde dat het goed geregisseerd is. Dat ontbreekt hier ook wel. De film is best saai en vaak onevenwichtig. Bullock loopt hopeloos verloren in een stuurloze bedoening en dat ligt dus niet enkel aan haar acteerwerk. Regisseur Irwin Winkler valt ook een en ander te verwijten.

2

Pover.

Niet dat ik er erg veel van verwacht had, maar Network is toch teleurstellend vlak. Als kritische blik op de televisiewereld is het allemaal vrij oppervlakkig; Als uitschieter voor de oppervlakkigheid neem ik Peter Finch, die kennelijk een Oscar voor Beste Acteur gewonnen heeft, maar bizar weinig te doen heeft en eerder fungeert als dorpsgek op de achtergrond waarrond zich wat interessantere dingetjes afspelen.

Dan kon ik meer genieten van bijvoorbeeld Faye Dunaway als gehaaide carrièrevrouw. Niet dat men met haar personage de juiste dingen doet. Die affaire is vrij zwak uitgewerkt - William Holden is mij ook te oubollig om mee te voelen met zijn midlifecrisis. Uiteindelijk ligt die stoffigheid een scherpe film in de weg. Spijtig, want het had er misschien wel ingezeten.

2

Nog net vermakelijk.

Vooral het eerste anderhalf uur vind ik zeker niet slechter dan de gemiddelde Bondfilm met Roger Moore. Het Bondgevoel is eigenlijk nagenoeg onbestaande - geen gunbarrel, geen Bondtunes,... -, maar niettemin kijkt het allemaal vlot weg.

Het komische ligt er nogal dik op en dat loont tot een heel stuk in de film. Nadien wordt het wat serieuzer en de climax is ook niet denderend.

Sean Connery is en blijft de beste Bondvertolker. Zelfs op z'n 53e (en met afschuwelijk toupet) heeft hij nog meer charisma dan alle andere Bondacteurs samen. Hij oogt trouwens fitter en enthousiaster dan in Diamonds Are Forever. Ook op vlak van humor kan hij zich ongeremd uitleven en dat doet duidelijk goed.

Kim Basinger is een degelijke Bondgirl, vooral gezien haar uiterlijk. Ook een jonge Rowan Atkinson passeert nog even, maar zijn rolletje is er eentje om snel te vergeten.

In plaats van de Bondvibe is er nu een 80svibe, iets wat bij mij altijd wel scoort. Net als in Thunderball zijn ook hier de locaties tof gekozen.

Never Say Never Again duurt wel wat aan lange kant. Een half uurtje korter had beter geweest.

Nipte 3

Om het met de woorden van de hangjongeren te zeggen: wat een slechte film, kut!

Zeker na het zien van de reeks is deze film erg tegenvallen.

Nergens boeit het, de humor is ver te zoeken. Hier en daar wel een grappig momentje, maar over de hele lijn erg matig.

Zoals JanDahler zegt: als reeks is dit goed, als film gaat dit de mist in.

Voor m'n reactie dacht ik aan een 1,5*. Wordt toch nog verlaagd naar 1*. Gewoon slecht.

Erg zweverige Pocahontas-verfilming.

Het verhaal is natuurlijk bekend, en is al in allerlei andere films gebruikt, dus gaat het wat mij betreft om hoe je het uitwerkt. Terrence Malick doet het op een poëtische manier. Er zitten ontelbare prachtige natuurbeelden in, en de uitjes van Pocahontas en Smith door de weides is mooi in beeld gebracht.
Toch is het bij momenten net iets té veel van het goede. Die voice-overs weten niet altijd te boeien - zo had ik liever gehad dat enkel Pocahontas haar gedachten vertelt, en niet Smith en dan nog eens Rolfe.
Malick spendeert erg veel tijd aan de romantiek, en m.i. te weinig aan de kolonisatie en hoe de natives die beleven. Meer dan een hoopje ellende is Jamestown echter niet. De uitwerking van dat aspect van het verhaal is wat magertjes. Ook zitten er wat rommelige overgangen in, her en der.
Het einde is best pakkend. Pocahontas legt haar neer bij haar lot. Haar dood wordt echter afgerafeld.

Colin Farrell doet het niet onaardig, maar wordt imo volledig weggespeeld door Q'Orianka Kilcher. Zij is perfect gecast; niet alleen qua uiterlijk, maar ook haar acteren is subliem, vooral het non-verbale aspect daarvan.
Christian Bale is eveneens uitstekend. De kleinere bijrolletjes van Christopher Plummer en Wes Studi zijn oké; David Thewlis valt behoorlijk tegen.

Malick vult deze film met behoorlijk veel mooie beelden. De manier waarop hij 'laag' filmt wanneer Pocahontas door de weides loopt, is heerlijk.
De kostumering en decors zijn tip top in orde. James Horner's muziek is meer dan eens de moeite.

Zeer geslaagde Pocahontas-verfilming. De verpakking is echter meer dan eens mooier dan de inhoud.
4

Zo zo.

Net als in Valentine's Day is er ook hier een teveel aan verhaallijnen. Er zijn slechts enkel die boeien, twee om precies te zijn (Pfeiffer/ Efron en De Niro/ Berry). De rest is overbodig (Duhamel) of vervelend (Biel).

Qua screentime is het ook niet logisch verdeeld. Enkele personages hadden meer screentime verdiend, en andere personages hadden dan weer géén screentime verdiend.

De cast is heel omvangrijk en het is dus eigenlijk niet meer dan logisch dat er enkele goeie acteerprestaties tussenzitten. Robert De Niro kan overtuigen in z'n klein rolletje, Hilary Swank is ook goed, net als Halle Berry. Sofía Vergara is hot as hell. Voorts zijn ook Michelle Pfeiffer en Zac Efron wel te pruimen, al komt dat vooral door hun enthousiasme.

Al de rest is vooral irritant. Jessica Biel spant wederom de kroon, maar wordt kort gevolgd door Abigail Breslin, Bon Jovi en Katherine Heigl.

New York is een sfeervol decor an sich, maar ik heb de indruk dat de makers niet het onderste uit de kan gehaald hebben op dat vlak. Het nieuwjaarsfeestje is vooral druk en weinig overzichtelijk.

De muzikale intermezzo's (een verplicht nummertje met het casten van een zanger) halen voornamelijk het tempo uit de film.

2,5

Goh ja.

Weleens tof om gezien te hebben, al ben ik nog nooit in New York geweest - en staat die stad ook allesbehalve hoog op mijn verlanglijstje. De verschillende verhaaltjes die gebracht worden, lijken mij op het eerste gezicht zich ook perfect in elke andere stad dan New York te kunnen afspelen. Ze zijn ook nietszeggend. Ik heb weinig echt toffe dingen gezien, al is het warme sfeertje wel degelijk aanwezig als leidraad. Net oké dus als tussendoortje. De aparte segmenten duren ook niet lang, dus het is niet dat het echt de kans heeft om saai te worden.

2,5

Best goed.

Na Like Crazy en Zoe is dit Drake Doremus' derde film die ik zie en tot dusver ook de sterkste, de krachtigste. Zijn regie is rechtlijnig en zijn stijl al snel herkenbaar. Ik vind het in ieder geval zeer keurig geregisseerd. Visueel zeer aantrekkelijk en kundig gebruik van een losse camera. Hij zit met die losse camera ook niet té dicht op de personages - wat ik vaak als ergerlijk beschouw. Daarin wordt de balans perfect bewaard.

Doremus regisseert zijn hoofdrolspelers ook naar sterke prestaties. Ik vind ze beiden zeer goed voor de dag komen. Heel naturel, ook niet te veel schroom in wat intiemere scènes. Dat ik ze niet vervelend begon te vinden tijdens het kijken is best een prestatie, want inhoudelijk toch vaak mijn wenkbrauwen gefronst. Van zoveel gedoe in een relatie was ik al lang gaan lopen. Het werkwoord liefde staat in Newness synoniem voor zwoegen.

Maar bon, de rare kronkels van een open relatie - in een moderne setting vol apps en 'vluchtroutes' - indachtig, heb ik toch met volle aandacht het einde gehaald. Mooie film. En als ik nog wat van Doremus tegen kom zal ik graag kijken.

3,5

Best goed.

Paul Greengrass laat z'n schokkerige camerawerk redelijk achterwege en dat zorgt voor een visueel aantrekkelijke western. Dat is verder ook te danken aan de geweldige aankleding, maar ook de soundtrack is fijn. Het zorgt in ieder geval voor een erg sfeervolle film.

Een beetje verrassend - ik zie Greengrass toch als actieregisseur - zijn het de weinige actiescènes die niet echt kunnen overtuigen. De film steunt echter op de relatie tussen een degelijke Tom Hanks - wel geen fan van hem - en de jonge actrice Helena Zengel. Naar het einde toe wil dat een tikkeltje onbevredigend worden, maar dat kost de film als geheel gelukkig niet al te veel punten.

3,5

Middelmatig.

Een nogal onuitgegeven trio acteurs huppelt wat van hop naar her. De film is nergens echt slecht, maar kan evenmin indruk maken. De actie stelt niet veel voor, maar dat hangt natuurlijk wat samen met de gave van Nicolas Cage's personage, waardoor het allemaal wel een draai krijgt, maar ook evt. spanning verliest. Gelukkig duurt het niet heel lang.

2,5

Best goed.

Het Franse origineel heb ik vooralsnog niet gezien, dus vergelijkingsmateriaal heb ik niet.
Misschien dat dat wel een voordeel is gebleken, want The Next Three Days kijkt verrassend goed weg. Vooral de keuze om de voorbereidingen van John realistisch weer te geven en ook de daarmee gepaard gaande radeloosheid sluimerend in beeld te brengen zijn een schot in de roos.
Naar het einde toe neigt het boeltje de actietoer op te gaan, maar het blijft allemaal binnen de perken en is zelfs spannend.

Ik dacht het nooit te kunnen zeggen maar Russell Crowe zet zowaar een sterke rol neer. Meestal vind ik hem maar zoutloos en ongeïnteresseerd acteren; hier zet hij zijn beste rol totnogtoe neer.
Ook Elizabeth Banks is goed op dreef. Een minpuntje is wel het te korte gastoptreden van acteurs zoals Daniel Stern en vooral Liam Neeson, die misschien twee minuutjes in beeld is.

Daarnaast is ook de muziek best drakerig, vooral omdat enige subtiliteit ontbreekt. Ook de autodraaiscène valt op in negatieve zin - lelijke CGI ook. Verder heeft Paul Haggis alles gedaan zoals het moet. Vooral de manier waarop het verhaal verteld wordt vind ik mooi: niets loopt van een leien dakje en de vrouw blijft lange tijd dubieus.

3,5

Best vermakelijk.

Ryan Gosling en Russell Crowe, twee acteurs die ik niet bepaald hoog aangeschreven heb staan, vormen een verrassend geslaagde tandem in dit komische niemendalletje. De cynische ondertoon is geweldig, net als de setting. Het is spijtig dat het plotje af en toe daarvan afleidt, want een film als deze heeft eigenlijk niet veel meer nodig dan de aankleding en de soms snedige dialogen. Meer dan op het misdaadgedeelte valt de spotlight op het buddy-gehalte. En terecht.

3

Raar.

Ik gok erop dat Nick Of Time een claustrofobische thriller zou moeten zijn, maar net de trucjes om die claustrofobie te bereiken zijn verdomd lachwekkend.

Wat overblijft is een snelle wegkijker - de film ontvouwt min of meer in realtime -, maar evenzeer een wegkijker die zo weer vergeten is.

Johnny Depp en Christopher Walken zijn namen en daar is alles mee gezegd. Depp doet wat hij kan met een leeg rolletje en dat is het dan; de besnorde Walken is voornamelijk komisch.

Charles S. Dutton heeft ook nog een eigenaardig rolletje en Roma Maffia - ontvoeringskompane van Walken - is strontvervelend.

Regisseur John Badham maakt er min of meer een zooitje van. Het camerawerk is slordig en de pogingen om spanning en claustrofobie op te wekken beperken zich tot een tweetal trucjes, waarbij de keuze om Walken op de achtergrond te zetten onbedoeld komisch werkt.

Kleine 3

Redelijk.

Het origineel zag ik indertijd in de bioscoop. Sindsdien heb ik die niet meer (ge/her)zien. Toen ik zag dat die al van 2006 dateert schrok ik toch een beetje. De tijd gaat snel. Ook deze sequel is al langer uit dan ik dacht. Nu, veel weet ik niet meer van deel 1, niet dat dat wat uitmaakt.

Want deel 2 lijkt wat meer z’n eigen gangetje te gaan. Het is allemaal minder hysterisch, exclusief het einde. Het lome hoofdpersonage doet maar wat – ik vind het best wat hebben. Enkele scènes zijn nog wel grappig, anderen dan weer niet. Sowieso is dit soort film niet meer dan een tussendoortje.

Ben Stiller doet het aardig, wellicht omdat hij wat uitgeblust overkomt. Dat gaat hem beter af dan de sympathieke loser met overal drukte om zich heen te spelen, zoals in de Fockers-films e.d.

De supporting cast is wat hit-or-miss. Owen Wilson en Steve Coogan zijn oké, rolletjes als dat van de immer aaibare Amy Adams zijn vrijwel nutteloos. Hank Azaria doet z’n best, maar mist toch wel wat.

Verder allemaal een tikje te lang. Komedies zouden vaker onder het anderhalf uur zitten (inclusief endcredits), het zou het allemaal wat vlotter maken. Deze film had er ook profijt aan gehad, ondanks enkele geslaagde grappen en grollen.

3

De citroen is uitgeperst.

Als jonge tiener heb ik indertijd het eerste gedeelte nog in de bioscoop gezien. Intussen zijn we een heel aantal jaren - en dus ook sequels - verder en is het vet toch wel echt van de soep. Het zijn lopende band-films geworden, die eigenlijk altijd gewoon hetzelfde doen, soms met wat meer lawaai of drukte dan de vorige. Sinds dit derde deel is er kennelijk geen sequel meer gemaakt, dus het is te hopen dat men het hierbij laat. Dan kan dit nog ietwat van een waardige afsluiter zijn.

2,5