Opinions

Povertjes.

Dingen tot in den treure toe herhalen is niet leuk. Dat bewijst deze film eens te meer. Zaken zoals die spastische hoofdknikjes zijn compleet idioot en vooral ongrappig als dat honderd keer gedaan wordt, telkens onder dezelfde begeleiding.

Ook erg is het dramastukje, dat hier ongeveer een twintigtal minuten in beslag neemt en de speelduur van niets bijzonder taai maakt.

Daarnaast is ook één van de twee hoofdrolspelers strontvervelend en dat is net iets te veel. Hij doet me wat denken aan Charlie Day in Horrible Bosses, die Chris Kattan: ellendige kop, ellendige stem en vooral niet grappig.

Godzijdank is Will Ferrell er om de film te redden in de mate van het mogelijke, al is hij in latere komedies meer in zijn element.

Ik ben wel voor die janettendancepop uit de jaren 90 en de soundtrack bevat ook wel een aantal goede nummers. Maar hoe fout en goed die ook mogen zijn, als zo'n Haddaway een keer of 8 gedraaid wordt begint dat te ergeren.

2

Redelijk.

Typische komedie waarin Seth Rogen komt opdraven, deze keer als familieman. Makkers Joseph Gordon-Levitt en Anthony Mackie zijn een meer wisselend succes, zeker eerstgenoemde vind ik niet echt sterk.

Verder weinig nieuws onder de zon. De film biedt perfect wat je er van kan verwachten, en ook niet meer dan dat. Met een speelduur van dik anderhalf uur in elk geval een vermakelijke tussendoor.

3

Wel oké.

Maar absoluut geen hoogvlieger. Daar waar het in se niets meer is dan wat geknok tussen rivaliserende misdaadtypetjes, wordt er toch opvallend veel drama uit de schuif gehaald. Dat wordt dan nog eens serieus gebracht, terwijl het geknok natuurlijk allerlei wetten der natuur aan z'n laars lapt. Daardoor duurt de film ook gewoon te lang om echt goed te zijn.

Het geknok zelf is de reden om dergelijke films te zien. Ook hier worden een aantal leuke scènes voorgeschoteld, zoals in dat appartement. Dat de figuranten vaak met vijftig man de set komen opgewandeld om dan één per één in elkaar gemept te worden, oogt vaak onnozel. En hier en daar zijn de choreo's ook te veel een soort ingestudeerde dans, waardoor ik het toch allemaal vind meevallen qua hardheid. Natuurlijk, aan bloed en gehavende gezichten geen gebrek en het vermaakt allemaal wel. Daar blijft het dan ook wel bij.

3

Flut.

Typische Kevin Hart-komedie, wat synoniem staat voor een hoop schreeuwerig gedoe. Grappig is het geen seconde. De film duurt gelukkig geen twee uur, maar bewandelt keurig de gekende paden. Binnen die formule is er evenmin iets te vinden wat als komisch bestempeld zou kunnen worden: geen situaties, geen geslaagd typetje in een bijrol, .. Gefaald. Grandioos.

1

Eng.

Een kil gevoel had ik, zo na 2 uur kijken. Vakkundig gedaan, die spanningsopbouw. Het begint allemaal vrij gewoontjes, maar de film gaat steeds dieper met z'n hoofdpersonage. Wat een creep. De spanning zit 'm ook daarin; dat personage en wat die zou kunnen doen en dan uiteindelijk doet.

Sowieso is dit ook de verdienste van Jake Gyllenhaal. Niet zo lang geleden liep die nog in de woestijn met lang haar te knoeien, nu zet die topprestaties neer. Ik heb nog niet zo gek veel films gezien, maar voorlopig zet ik die in mijn top 3 van engste personages die ik ooit gezien heb.

Dan Gilroy smukt z'n film op door nachtelijke plaatjes. Ergens is dat gemakkelijk, maar soit, het blijft wel leuk kijken. Verder valt hier niet veel op aan te merken, de engerd wordt steeds enger maar het is enkel het laatste half uur dat écht meeslepend is. Voordien is het mij net iets te tam nog, gezien het vele geklets van Lou.

3,5

Matig.

Sylvester Stallone doet het voor zijn doen nog vrij aardig, maar kan de film absoluut niet naar een hoger niveau tillen. Het valt hem ook niet echt te verwijten, want het is gewoon een doodse boel. Een typisch product van z'n tijd - zelfs nog wat meer een 70s dan een 80s-vibe -, hetgeen mij altijd wel kan bekoren.

Maar van spanning is geen enkel moment sprake en zo kabbelt het eigenlijk vrij anoniem naar een foute doch flauwe finale. De actie stelde tot dan ook al niet veel voor, dus dan kan je zo'n einde wel verwachten.

Ik zou zeggen: voor de fans van Stallone of Rutger Hauer. In elk ander geval zou ik deze film niet aanraden.

2

Goed.

Guillermo del Toro en hoofdrollen voor Bradley Cooper en Cate Blanchett: meer wist ik op voorhand niet en dat is positief uitgedraaid. Of het mede daardoor komt of niet: in ieder geval bleef ik de ganse speelduur lang geïnteresseerd in wat komen zou. Zeker in het begin is het niet direct duidelijk - behalve dan dat Cooper's personage op een dunne koord danst. De finale is vrij explosief, maar een logisch slot van hetgeen opgebouwd is.

Voorts is vooral genieten van de setting en wat del Toro daar mee doet. Nightmare Alley is ontzettend sfeervol - visueel uiterst verzorgd. De tijdsgeest en circussetting zijn tools waar del Toro alles uithaalt. Ook de soundtrack is een meevaller - klassiek maar efficiënt gebruikt.

Enige echte manco is Cooper. Die vind ik toch te beperkt voor een gelaagde rol als deze. Hij speelt de ganse film een eikel, de charme die zijn vriendinnetje er op zeker moment in ziet is quasi onbestaande. Dat vriendinnetje wordt trouwens neergezet door Rooney Mara - die wat mij betreft de beste rol neerzet. Ze steekt ook af tegen de wat meer over-the-top benadering door bv. Blanchett - maar dat vind ik dan ook wel weer passen.

In ieder geval een puike film. Een lust voor het oog en bijna 2,5 uur lang interessant.
3,5

Zware tegenvaller.

The Nightmare Before Christmas kan mij ongeveer 10 minuten boeien. Na de opening valt alles ineen en wordt het een aaneenschakeling van humorloze humor (hét manco) en repititieve liedjes.

Met z'n 76 minuten is dit een erg korte film en daar ben ik enorm dankbaar voor.

De voice-acting is redelijk. Er wordt vooral veel gezongen en de zang zelf valt toch altijd wel mee.

Dat dit uit de Tim Burtonstal komt, is ook wel overduidelijk. De sfeer is vrij donker en origineel is het allemaal wel. Ook de stop-motionanimatie vind ik wel leuk en de muziek (niét de gezongen gedeeltes) is eveneens in orde, maar als geheel doet het me absoluut niks.

1,5

Slecht.

Veel had ik niet verwacht, een generatiegenoot als Halloween vind ik ook geen meesterwerk. Maar die film is nog goed te pruimen. A Nightmare On Elm Street is vooral tenenkrommend, in zowat elk opzicht.

De film duurt ochottekes anderhalf uur, maar zelfs dat blijkt te lang. Het enige wat ik een dag of vier na het kijken nog een beetje de moeite vind is Freddy Krueger, omdat die grappig is.

Een groot deel van het probleem ligt aan de cast. Ik ben iemand die veel verlangt van acteurs, maar dat gaat voor dit genre absoluut niet op. Maar zelfs dan nog is dit te slecht om waar te zijn, vooral hoofdrolspeelster Heather Langenkamp is beschamend slecht.

Robert Englund zet nog wel een degelijke psycho neer en ook Johnny Depp in een klein rolletje is leuk.

Wes Craven - nochtans verantwoordelijk voor Scream, één van de betere films uit het genre - zorgt voor een handvol shots vol foute eightiessfeer, maar had als regisseur veel meer uit z'n acteurs moeten halen. Voorts doet hij weinig mis (maar ook weinig goed): bloedfontuinen zijn niet bepaald aan mij besteed, maar Freddy Krueger heeft zijn momenten en dat is toch ook niet onbelangrijk.

1,5

Nogal flauw.

Bijna twee uur lang wordt in rondjes gedraaid. Een snol is op zoek naar liefde - toch? - en de vent die ze vindt is nogal bezitterig. Nine 1/2 Weeks kenmerkt zich dan ook door z'n herhalend gedrag. Tegen het einde aan - er zijn ongeveer twee scènes die bijblijven - wandelt de snol dan toch weg. De film is voorbij en ik heb niks gezien.

Mickey Rourke is een acteur die ofwel erg goed ofwel erg slecht is. Hier is dat tweede het geval. Kim Basinger is eveneens niet al te best en mag haar body double bedanken voor de scènes waarin nog iets te zien is.

Verder is het eightiessfeertje best aanwezig. Het niemendalletje dat de film is is soms wel leuk, maar uiteindelijk ben ik meer tevreden achteraf (een film minder op het nog te zien-lijstje) dan tijdens het kijken.

2

Gaat wel.

Ik ken het oeuvre van Roman Polanski nog niet genoeg om te kunnen oordelen of dit een typische Polanski-film is of niet. In ieder geval is het amper serieus te nemen als thriller, maar heb ik me er niettemin wel kunnen mee vermaken.

Zeker het eerste uur creëert Polanski een tof sfeertje en zijn er genoeg rare typetjes die voor wat mysterie zorgen. Zoals wel vaker bij dit soort films, is dat het sterkste gedeelte. Nadien duurt het toch een beetje te lang, want veel meer dan Johnny Depp die van hot naar her huppelt, achterna gezeten door het mysterie dat hij moet ontrafelen, is het ook weer niet.

Zeker het einde, waarin het occulte de bovenhand neemt, is erg vreemd. Die laatste seksscène slaat als een tang op een varken, maar ik heb er in ieder wel om kunnen lachen. Zo zitten er wel meer (al dan niet bedoeld) grappige scènes in. Maar dat in combo met de stoffige look en sets vol details, bovendien mooi gefilmd, zorgt alleszins voor genoeg kijkplezier.

3

Had eerst de boek in het (Amerikaans) Engels gelezen. Pas toen ik de film zag snapte ik wat meer van het verhaal. Een meeslepende misdaadthriller met een uitstekende Javier Bardem - die Oscar is logisch.

Ook Josh Brolin speelde uitstekend, Tommy Lee Jones daarentegen kon nogal een potje zagen, maar dat was in het boek ook zo, dus no offence.

Het verhaal is wat traag en je moet er je kopke bijhouden, maar dit is zeker een aanrader.

Van mij een 4*.

Vrij slecht.

Heel erg standaard, deze No Good Deed. Een beetje Cape Fear-achtig plotje met een gevangene die vrijkomt (nu ja...) en tijdens zijn straf dus geen betere versie van zichzelf geworden is.

De clichés van het genre worden braafjes gevolgd en één voor één afgewerkt. Idris Elba is wel oké als pyscho en zijn tegenspeelster Taraji Henson kan er ook mee door.

Met een speelduur van nog geen anderhalf uur zit het tempo er nog wel redelijk in en dat maakt het kijken enigszins gemakkelijker.

2

Goh ja.

Een tussendoortje; meer kan ik niet maken van No Hard Feelings. Het is ook geen film waar een actrice van het kaliber Jennifer Lawrence veel van hoeft te maken, of je bent zo vergeten dat ze ook effectief goed kan acteren. In dit soort rollen komt dat er toch een stuk minder uit.

Ik lees wel een aantal lofberichten over die naaktscène op dat strand, maar die voegt toch ook maar weinig toe aan de film. Komt een beetje gratuit over en dat kon voor mij de aandacht niet afleiden van al de botox of fillers of weet ik veel wat Lawrence in haar gezicht heeft laten steken.

Verder acteert dat jongetje wel oké - die had gerust een 14-jarige kunnen spelen ook. Verhalend worden de geijkte paden gevolgd, wat een lamlendig slot garandeert dus ik was ook weer blij toen het gedaan was. Ondanks een aantal leukere scènes.

2,5

Vervelend.

Films als deze kunnen nog altijd gered worden door een ommekeer (wat alsAdam nu eens "neen, bedankt" tegen Emma had gezegd?), maar deze brol loopt braaf het lijstje aan clichés af.
Grappig of aandoenlijk is het nooit, strontvervelend daarentegen.

Ashton Kutcher kan normaal gezien af en toe grappig uit de hoek komen, maar hier is het armoe troef. Ook Natalie Portman kan hier écht niet bekoren. Zij moet zowat de reden geweest zijn dat ik dit onding een kans heb gegeven, maar overtreft hier zo mogelijk haar wanprestaties in de 2e Star Wars-trilogie.

Snel vergeten is de boodschap. Ik twijfel er niet aan dat dat lukt.
1,5

Redelijk.

Geen meesterwerk - verre van zelfs -, maar wel gewoon een degelijke film. Het begint trouwens erg goed, met die proloog met wat thrillerkantjes. Dat is meteen ook de beste scène uit de ganse film, want de parfumreclame in Zuid-Italië(?) is al meteen een stukje slechter.

Wat nadien volgt is in hetzelfde bedje ziek: matig geregisseerde actie, veel gedoe, maar weinig concrete, laat staan verrassende, wendingen. Er worden een paar toffe locaties aangedaan, zo nu en dan passeert er eens iets geslaagd zoals dat kleine rolletje van Ana de Armas, maar echt wegen doet het niet op de film.

De nadruk ligt immers op het verder vermenselijken van Daniel Craig's James Bond. Er wordt daarom een plotje geweven dat nog wat van doen heeft met Spectre en Blofeld, maar het waarom is mij niet geheel duidelijk. Rami Malek is immers een zoutzak. De zoveelste schruk in de rij die een wat onderkoelde indruk wil maken met halfbakken psychologische spelletjes. Oh ja, hij heeft ook een kimono aan, heeft een accentje en wat littekens in het gelaat. Een typische Bondschurk, maar er zijn intussen een heleboel acteurs gepasseerd die het beter deden.

Het dient evenwel het familiedrama en daar lijkt het hier om te draaien. Zo kan men de cyclus van Craig afronden. Naar mijn mening is dat iets te ver doorgedreven. Bond laten sterven doet het 'm niet bij mij. Binnen dit en 5 jaar is de reeks toch weer gereboot. Maar ik kan het begrijpen. Ondanks dat Casino Royale (en aansluitend Quantum of Solace) zijn beginperiode moet voorstellen, hadden de makers Craig's Bond al een keer of 3 met pensioen laten gaan, dat trucje was dus uitgewerkt.

In ieder geval heb ik wel kunnen genieten van Craig. Het lompe loopje tijdens de gunbarrel sequence laat hier ook weer zien dat hij evengoed één of andere Oost-Europese buitenwipper had kunnen spelen, maar puur qua acteren hoort hij bij de beste Bondvertolkers. In zijn afscheid wordt hij bijgestaan door een opvallend groot leger aan bijrolletjes. Een aantal rolletjes, zoals dat van Naomi Harris' Moneypenny, zijn amper de moeite waard. Zo'n rol als die van Lashana Lynch krijgt dan, weinig verrassend, weer erg veel schermtijd, maar is niet meer dan een krampachtige poging om een "sterke vrouw"-rol te schrijven. Onnodig, want Léa Seydoux als kwetsbaar typetje komt mij veel sterker over dan zo'n geforceerd personage.

Hoe dan ook zal de wereld het nu weer een jaar of 5 zonder James Bond moeten doen. Dan kan het riedeltje weer opnieuw beginnen. Voor mij is die pauze na de Craig-cyclus, waar de films elkaar nochtans ook niet echt snel opvolgden, welgekomen. En laat de volgende cyclus maar weer eens iets anders van toon proberen zijn.

3

Matig.

Verhalend loopt No Way Out niet bijster vloeiend. De achterliggende gedachte om het personage van Kevin Costner de boel te laten onderzoeken lijkt er nogal bij de haren bij gesleurd en het komt mijns inziens het verhaal niet ten goede. Echt spannend wordt het daardoor nooit, krampachtig des te meer. Costner is voor een keertje wel oké, van Gene Hackman's prestatie ben ik minder kapot. In z'n geheel iets te degelijk, en daardoor een tikkeltje te stroef en saai.

2,5

Redelijk.

Noah is beter dan verwacht - al was ik eigenlijk nooit van plan er een bioscoopbezoek van te maken -, maar dat men het zo serieus heeft willen brengen is doodzonde. Los van de religieuze waarde dat dit al dan niet zou kunnen hebben klinkt het toch allemaal te dom voor woorden? Een beetje zelfspot had dit best goed kunnen maken, maar wanneer men begint door te vitten over de zondes van de mensheid en wat nog allemaal verliest het toch een deel spektakelwaarde.

Russell Crowe kan ik voor een keertje best hebben. In ongeveer één rol op de zeven lijkt hij er iets van te kunnen maken en hier is het weer zover. Bijrolletjes zijn wat minder een succes. Anthony Hopkins in een cliché wijzemansrol doet wat hij moet doen en dat is altijd wel van een zeker niveau. Verder vind ik een schmierende Ray Winstone ook wel leuk en is Logan Lerman eveneens niet slecht op dreef. Zo'n Douglas Booth daarentegen doet me wat denken aan een poor man's versie van Brad Pitt in Legends Of The Fall.

Darren Aronofsky probeert het blockbustergehalte laag te houden, maar dat is wat mij betreft niet gelukt. Ten eerste is het verhaal er niet naar, en ten tweede passen enkele snelle montages niet tussen al het CGI-geweld. Hij heeft het geprobeerd, dat wel, maar een echt goede regisseur had zich hier wellicht niet in verslikt/ het verstand gehad zich er niet aan te wagen.

3

Redelijk.

In navolging van o.a. Taken en John Wick is er nu Nobody. Er is op sommige vlakken niet naast de gelijkenissen te kijken, maar storen doet het amper; Zo'n simpel actiefilmpje, mits degelijk gemaakt, kan er bij mij altijd wel in. Nobody is zo'n film.

Het is allemaal ietsje minder gelikt dan bv. John Wick, dat nogal eens met wat kleurtjes tovert. Nobody is vrij grijs van look, maar dat past wel. Actiescènes zijn best oké. Ik had het allemaal nog wel iets bruter verwacht, maar men opteert om er vaak in slomo een klassieker onder af te spelen. Daardoor ligt ook het droogkomische er na een tijd toch te dik op om nog echt droogkomisch te zijn.

3

Best goed.

Tom Ford regisseert een visueel strak geschoten film: de 3 verhalen hebben elk een heel eigen kleurenpalet, maar zijn eigenlijk allemaal wel de moeite. Het moet gezegd, zo'n openingsequence met obese vrouwen in hun blootje hoeft voor mij niet, maar zal allemaal wel bij dat modegedoe horen (Ford is kennelijk een mode-ontwerper).

De premisse is trouwens wel de moeite, al vind ik de overgangen niet altijd perfect. Helemaal blenden doet het niet, al zal dat niet aan de acteurs gelegen hebben. Zowel Amy Adams als koele kikker in het kille L.A., als Jake Gyllenhaal, Michael Shannon en Aaron Taylor-Johnson doen het uitstekend. Zeker die laatste twee in hun bijrollen zorgen mee voor een geweldige spanningsopbouw. Ik had steeds het gevoel dat Shannon's personage nog een corrupt kantje ging hebben.

Meer dan degelijke thriller dus, zij het met hier en daar schoonheidsfoutjes.
3,5

Vlak.

Een vrij apathische kijkervaring beleefd met Nomadland. Chloé Zhao wil echte cinema maken en ze doet dat keurig, maar echt interessant vind ik het nooit worden. De volle speelduur lang draait het wat in cirkels. De nomaden zijn weinig verrassend wat zweverig: elk heeft z'n drama beleefd en leven nu wat van hot naar her.

Als kritiek op een zekere gang van zaken in Amerika waar mensen, na een tegenslag hun ganse leven verwoest zien, kan het mogelijk wel tellen. Ik ben daar evenwel niet zo tuk op, dus ook daarin maakt het niet al te veel indruk. Op de performance van Frances McDormand is niets aan te merken - tussen de karrenvracht aan jonge, frisse actrices die Hollywood doorgaans voorschotelt is zo'n gerenommeerde 'oudere' actrice wel eens welkom.

2,5

Redelijk.

In het begin wordt de fout gemaakt om de dader al te laten opdagen, want anders had dit een verrassend filmpje geweest. Zeker het eerste uur is de spanning behoorlijk aanwezig en was ik echt benieuwd of mijn vermoeden juist zat.
Naar het einde wordt het wat stroperig, de fut sijpelt langzaamaan weg en de actie op het einde - vals sentiment incluis - had beter geknipt geweest.

Liam Neeson speelt op de automatische piloot - haha -, al heeft hij natuurlijk wel de kop voor dit soort actierollen. Puur qua acteren vind ik hem al enige tijd een stuk minder.
Julianne Moore loopt er voor spek en bonen bij, Scoot McNairy is de logische slechterik - daar is de casting wat de mist ingegaan.

Het vliegtuig vormt best een leuke locatie - hoewel het niet écht claustrofobisch is. Dat is zo'n wc-kot wel en dan blij dat ze dat benut hebben door er wat geknok in te schrijven. Qua editing hadden die actiescènes wat beter gekund, maar middelmatig als de film is stoort me dat niet echt.

3

Slecht.

Ik heb het sowieso niet voor films waarin een ‘ster’ meerdere rollen speelt en al zeker niet in komedies. Dat gaat zelden goed. Ook in deze film is het een druk rommeltje met een groot gebrek aan humor om te lachen.

Eddie Murphy is ook niet echt top. Zijn glorieperiode lag anno 2007 ook alweer 20 jaar achter hem, maar toch. In mijn kinderjaren kon ik z’n (oude) films à la The Golden Child goed hebben. Zijn drukdoenerij is meestal zijn sterkte, nu z’n zwakte.

Te veel is te veel.

1

Best sterk.

North & South duurt 240 minuten en mag dan wel als miniserie gemaakt zijn, de speelduur is om voordat je het beseft. Daar ligt de kracht van North & South: de 240 minuten zijn nodig.
Het verhaal behandelt verschillende onderwerpen en neemt daar terecht alle tijd voor. Vooral de socio-economische problemen zijn meer dan slechts een achtergrond voor de relatie tussen Margaret en Thornton. Daar heb ik wel een probleempje mee, wellicht het enige dat me een beetje dwars zit: het duurt zo verdomd lang eer Margaret genegenheid toont. Ze lijkt zelfs lange tijd een besluitloze huismus te zijn. Iets meer innerlijke tweestrijd had wel gemogen.
Daarmee samenhangend had ik op iets meer scènes tussen Margaret en Thornton gehoopt, maar de keuze om ook de sociale problemen te verfilmen zorgt wel voor een compleet verhaal.
Het einde is lekker klassiek en eentje waarin de hoofdpersonages elkaar dan toch zien staan. Verrassend is het niet, maar het hoort bij dit genre.

Naast een weggevuld verhaal kan North & South ook rekenen op een sterke cast. Hoofdrolspeelster Daniela Denby-Ashe is goed, maar mist soms intensiteit. Zeker in vergelijking met Richard Armitage, die van John Thornton een zeer interessant personage maakt: charismatisch en koppig, maar toch weer niet zo sterk als hij lijkt.
Ook de ondersteunende cast levert overwegend goed werk af. Tom Piggot-Smith als de vader van Margaret en Sinéad Cusack als moeder van Thornton zijn betrouwbare fundamenten.

En ook visueel staat North & South als een huis. Het Zuiden is ietsje té qua belichting, maar steekt mede daardoor sterk af tegen het grauwe Noorden. Toch vind ik het Noorden beter op vlak van sfeerschepping en tijdsbeeld. Het komt realistischer over en levert de mooiste shots op, zeker die van Thornton die door zijn fabriek loopt. De art direction doet wat dat betreft minstens de helft van het werk: regisseur Brian Percival speelt daar handig op in.
Verder is de soundtrack opvallend goed en is mijn honger naar meer kostuumdrama's nog groter geworden.

4

"Look back at me.."

Goh ja.

Een zogenaamd meesterwerk van de meester van suspense. Ook stevig in de top 250 (wat in de eerste plaats de reden was om deze te kijken). Ik vind het alleszins geen goede film, zoveel is duidelijk. Het duurt véél te lang, het plot klampt maar aan. Cary Grant is van elk greintje charisma gespeend en baant zich in z'n keurige pak een weg doorheen het warrige gegeven waarin hij zich bevindt. Zijn tegenspeelster Eva Marie Saint doet het een stuk beter.

Enkele scènes op locatie getuigen inderdaad van ambitie en zijn ongetwijfeld een voorbeeld geweest voor vele latere genregenoten. Er valt wel iets voor te zeggen dat Alfred Hitchcock voor zijn tijd innovatief was. Van suspense heb ik dan weer niet veel last gehad, te meer het vaak nogal klungelig ineen zit. Het zal vast en zeker door de tijdsgeest komen, maar personages reageren altijd zo erg geacteerd als hen onverwachte dingen gebeuren. Ik kan er niet zoveel mee. Ook de kop van Grant als hij in dronken toestand rijdt is goud waard. Alleen niet op de juiste manier, vrees ik.

Blijft een te lange avontuurlijke spionagefilm over. Niet alles is slecht en ik ben zeker blij dat ik hem gezien heb. Er zitten m.i. wel iets te veel stoorzenders in om er écht van te genieten, gedateerd of niet doet er dan niet toe.

2,5

Zwak.

Vreemd, klein filmpje dat aanvankelijk ietwat grijs begint, maar wel nog de deur wagenwijd open laat voor een leuk vervolg. Alleen blijkt het begin nog het beste gedeelte te zijn. Ja, het laatste half uur is luid en dwaas en er gebeuren een aantal (vergezochte) zaken. Het is alleen niet grappig en geen enkel personage komt uit de verf. Ik was blij toen het gedaan was.

2

Matig.

Behoorlijk zwaarwichtig bedoeld wraakepos, weliswaar met een hoop mythologische en folkloristische dingetjes, maar toch een stuk rechtlijniger dan verwacht. Ik krijg het bijna niet uitgetypt, maar het had van mij zowaar abstracter mogen zijn. Niet dat ik van dat zweverige hou, maar dat had misschien geholpen tegen het nogal potsierlijke gevoel dat de film mij nu geeft.

Dat potsierlijke wordt perfect belichaamd door Alexander Skarsgård, de ideale lomperik: stevig afgetraind, maar o zo gespeend van enig charisma en niet veel meer dan een wat norse, knokkende brombeer. De sérieux ligt er onder meer bij hem erg dik op en dat ik had net omgekeerd willen zien. Zijn tegenspelers vind ik ietsje beter, hoewel sommigen er een te kleine rol op nahouden - denk dan WIllem Dafoe.

Audiovisueel is het verder wel aardig. Er zitten geregeld mooie shots tussen, al had er net iets meer contrast mogen inzitten. De triestige grijze beelden zijn onontbeerlijk in een vikingverhaal, maar het finale duel bewijst dat een wat meer uitgesproken kleurengebruik toch ook wel enige schoonheid huisvest.

Maar bon, gisteravond toch een geslaagde bioscoopavond gehad. Dat ik kennelijk de enige geïnteresseerde was en dus in een lege zaal zat, zal daar ook wel aan meegeholpen hebben.

2,5

Middelmatig.

Robert Eggers gaat er voor mij voorlopig niet op vooruit. Nosferatu is een weinig verrassende film geworden. Niet eens zo eigenzinnig, gewoon het gekende verhaal dat nogal rechttoe rechtaan gevolgd wordt. Bovendien wordt het een beetje potsierlijk gebracht; Orlok met z'n rare accentje, Willem Dafoe met z'n overacting, ... Ik ben er niet kapot van, zelfs al zitten er wel een aantal goeie dingen in. Visueel zeer oké en het meeste acteerwerk is dat ook. Achteraf gezien had ik mijn verwachtingen beter anders gelegd; namelijk dat dit gewoon een remake is, zonder al te veel eigen stempel.

2,5

Nogal mak.

En dus ook best teleurstellend. Het klassieke Bram Stoker-verhaal is de duidelijke leidraad, maar de film kan niet meer zijn dan een nogal toneelachtige presentatie van dat verhaal. Echt filmisch wil het m.i. niet worden, de goede intenties ten spijt. Het acteerwerk is bovendien érg theatraal - zelfs voor een stomme film - en het figuur Orlok vind ik geenszins griezelig. Daarvoor beweegt Max Shreck zich veel te houterig. Het schaduwspel is een leuk trucje, maar ook niet meer dan dat. Zoiets redt geen ganse film.

2

Meevaller.

Terloops meegepikt op televisie en een behoorlijke meevaller gebleken. Ideaal geschikt als tussendoor. Redelijk wat pis - en kakhumor in deze parodie maar dat ligt natuurlijk perfect in de lijn van de films die als basis dienen.

3