Opinions

Redelijk.

The Great Escape is een behoorlijke zit, maar slaagt er net in om z'n speelduur te rechtvaardigen. Het begint evenwel niet bijzonder sterk: de wakers zijn ontzettend dom en mild waardoor het gevangenkamp eerder een veilig vluchtoord lijkt.
Na dik anderhalf uur begint de ontsnapping en die is behoorlijk leuk. Vanzelfsprekend blijft een tunnel een wat makkelijke oplossing, maar ik vind het best spannend, zeker ook wanneer de ontsnapte gevangenen één voor één teruggehaald worden.

Door de waslijst aan grote namen is The Great Escape ook een feest van herkenning. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er slechts enkelen ook effectief goed acteren. Richard Attenborough of Steve McQueen vind ik verre van indrukwekkend. Charles Bronson, James Garner en Donald Pleasance zijn de uitschieters.

Filmtechnisch kan The Great Escape er 50 jaar na datum nog steeds mee door. Enkel de muziek vind ik slecht: het lijkt een Bridge On The River Kwai-kloon en klinkt vooral veel te luchtig. Het thema is zwaarmoedig, maar de luchtige aanpak laat dat niet tot z'n recht komen.
Pluspunt is wel het feit dat elke nationaliteit z'n eigen taal spreekt.

3

Mooi.

Voorspelbare en zeemzoete (voorlopige?) adieu van Michael Caine. Hij acteert prima, maar hetzelfde mag gezegd worden van zijn tegenspeelster Glenda Jackson. De flashbacks zijn zo nu en dan wat stuntelig, zeker de oorlogscènes, maar het verhaal over verloren onschuld etc. mag wel verteld worden natuurlijk.

3,5

Mja.

Alfonso Cuarón die een moderne verfilming doet van een boek van Charles Dickens: het klinkt veelbelovend. En het moet gezegd dat het bij momenten wel fris genoeg aanvoelt, maar de film heeft één groot manco en dat is dat Ethan Hawke en Gwyneth Paltrow niet de juiste hoofdrolspelers zijn. Te matig geacteerd, te weinig charisma en te weinig chemie. Hawke is iets te stuntelig en Paltrow, hoewel geen lelijke verschijning, mist het sex appeal om met recht en reden zo met 's mans kersen te rammelen.

Verder kijkt de film wel aardig weg. De bijrollen van Anne Bancroft en Robert De Niro zijn wat vrijblijvend, maar wel goed geacteerd. De soundtrack daarentegen kan me wel écht bekoren en zorgt alsnog voor wat emotie in de houterige relatie tussen Hawke's personage en dat van Paltrow.

2,5

Gemiddeld.

Tussen alle kitsch moet het drama van de wanhopige Gatsby en zijn eendimensionale snol Daisy een beetje kunnen boeien en daar wringt voor mij het schoentje. In het begin kan het er nog allemaal mee door - mede dankzij Nick die Gatsby's gedachtegang probeert te doorgronden - maar hoe langer de film duurt, hoe leger de boel blijkt te zijn. Ook de finale wil maar niet echt ontploffen qua emoties.

Het merendeel van de cast doet wat hij of zij moet doen. Leonardo DiCaprio is geen slechte Gatsby, maar toch iets te veel Leonardo DiCaprio. Tobey Maguire is een ontzettend saaie zak patatten en z'n voice-over is van het slechtste dat ik ooit gehoord heb - de film lijkt er een half uur langer door te duren.

Ook Carey Mulligan blinkt niet echt uit - meer dan één gezichtsuitdrukking zou welkom zijn geweest. Gelukkig heeft zij het geluk om veel scènes te delen met Joel Edgerton, die het flauwe boeltje toch nog wat schwung meegeeft.

Want regisseur Baz Luhrmann lijkt uitsluitend op het visuele te teren voor wat schwung en ook dat gaat niet altijd even gestroomlijnd. Sowieso ben ik niet zo'n fan van weelderige kitsch, en al zeker niet als die kitsch schreeuwerige kleuren zijn die uit een computer getoverd zijn. Te vaak worden totaalshots daardoor om zeep geholpen.

De veelbesproken soundtrack wisselt wat. Florence Welsh en Beyonce zijn ontzettende kwelen, terwijl iemand als Lana del Rey dan wel weer voor wat aangenaams kan zorgen. Het is alleen spijtig dat haar lied net iets te vaak ingezet wordt en dat kenmerkt het muzikale aspect: te veel hit-or-miss.

Kleine 3

Degelijk.

Naar goede Disney-gewoonte, opent ook The Great Mouse Detective snedig. De toon is meteen gezet en het verhaal kan beginnen.

Dat verhaal vond ik vroeger beter. Nu komt het wat povertjes over. Er is vrij weinig actie en de bad guy van dienst Professor Ratigan is pas echt dreigend in de climax.

De stemmen zijn goed gecast. Brits-Engels blijft een magnifieke taal. Vincent Price die de stem van Ratigan op zich neemt, valt nog het meest tegen. Het is er altijd net over.

Wat bij de herziening ook opgevallen is, is dat het er gedateerd uitziet. De tekeningen zijn van een beduidend minder niveau dan in de films uit de jaren 90. Ook muziek is er vrij weinig. Wat dan wel weer een pluspunt is, is de locatie.

3

Slecht.

Slap verhaaltje dat een opstap moet zijn voor een avonturenspektakel vol fantasy. Nu, dat het plotje slap is, is het laatste van mijn zorgen. ’t Is alleen gewoon heel slecht gebracht: weinig frivoliteit, weinig plezier, een wat lichtere toon is wel aanwezig maar ik zie enkel formulewerk.

Matt Damon is daar de exponent van. Was hij de afgelopen jaren film per film in mijn achting aan het stijgen, is dit weer een throwback naar de ellendige Damon. Dat zijn Aziatische tegenspeelster mij tegen valt, lag in de verwachtingen, maar hij moet beter kunnen.

Yimou Zhang speelt leuk met kleuren, maar daar blijft zijn toegevoegde waarde bij. De lelijkheid van de CGI is anno 2017 met geen woorden te beschrijven. Zijn monsters zijn qua design ook niet echt mooi, en als er hij er dan nog eens een overkill van in de strijd gooit is het plezier ver te zoeken.

1,5

Leuk.

Niet super, maar toch wel een vlotte kennismaking met de figuur Barnum. Iets te gelikt naar mijn goesting - zeker gezien de setting -, en bij de liedjes - hoewel opzwepend genoeg - staat de autotune me toch wel tegen. Iets te hoppy poppy.

De ambiguïteit van Barnum met betrekking tot zijn "freaks" mocht wel wat meer uitgewerkt zijn. Nu blijft het vooral een kinderfilm.

Pluspunt ook dat er met Hugh Jackman een hoofdrolspeler is die wel een redelijke zangstem heeft. Altijd wel een fijn acteur en geknipt voor dit soort melige familiespektakels.

3

Wel oké.

Prima Oscarfilmpje. Daar is eigenlijk alles mee gezegd: prima geacteerd - zowel door Viggo Mortensen als Mahershala Ali -, solide in beeld gebracht, op een aangenaam tempo verteld en bovendien gebaseerd op figuren die effectief bestaan hebben. Maar het is ook braaf en ongenuanceerd. Braaf, want het kleurt echt wel tussen die Oscarlijntjes. En ongenuanceerd, want met zoiets schrijnends als racisme kan men toch echt wel wat meer doen. De ontmoetingen met de politie zijn daar het beste voorbeeld van. Die uitersten hadden toch echt wel wat verfijnder mogen zijn.

Op voorhand was ik wel benieuwd naar wat regisseur Peter Farrelly nog kan behalve zijn reeds bekende komische werken. Het resultaat zal zijn carrière geen windeieren leggen - zo is reeds gebleken -, maar Green Book heeft me toch niet echt nieuwsgierig gemaakt naar meer.

3

Gaat nog net.

Redelijke tussendoor, deze The Green Hornet, mede door de retro look in bepaalde designs. Dat contrasteert anderzijds wel te veel met de 3D-geconverteerde actiescènes, een weinig geslaagde keuze.

Seth Rogen-min-een-paar-kilo speelt zoals hij altijd doet wat maakt dat Britt Reid een lawaaierig geval met Peter Pan-syndroom is. Niettemin kijkt het allemaal wel aardig weg. De wisselwerking met Jay Chou is oké en Christoph Waltz is een veilige keuze als villain, ook omdat hij niet té veel zijn best lijkt te doen.

2,5

Goed.

Ik had van The Green Knight alle trailers vermeden, noch had ik mij ingelezen over het hoe en wat. Niettemin was het een film die écht graag wilde zien - op één of andere manier had ik hier een goed gevoel over. Mocht het tegenvallen, had ik me alvast getrakteerd op een moeizame laatavond-verplaatsing naar de UGC van Mechelen, waar ik in de smerigste filmzaal die ik tot dusver ben tegengekomen als enige filmkijker een zeldzaam propere stoel vond en zowaar een privé-voorstelling kreeg.

Een tegenvaller is het gelukkig niet geworden. Daarvoor is er veel te veel te ontdekken. De visuele schoonheid springt, weinig verrassend, het meest in het oog. Niet alleen de scenery en de wijze waarop die in beeld gebracht wordt maar ook de kostumering en decors en de details daarin hebben mij enorm kunnen bekoren. Ook de soundtrack valt in positieve zin op.

Die combo alleen al zorgt ervoor dat de reis van Gawain op elk moment de moeite is. Verhalend is het immers een simpele queeste, al is er nog wat gespeeld met symboliek en dat zorgt voor een paar niet-alledaagse taferelen. Ik had wel niet het idee dat regisseur David Lowery het allemaal echt serieus bedoelt. Een aantal scènes doet immers erg komisch aan en de gekende, bombastische ridderheroïek-volgens-Hollywood is hier niet aanwezig.

De diversiteit-volgens-Hollywood is hier dan wél weer aanwezig. Ik kan Dev Patel best hebben - als ietwat slungelachtige ridder zonder verdienste komt hij goed genoeg uit de verf -, maar noem mij gerust ouderwets; net zomin als ik een blanke westerling verwacht te zien in een Indische mythe is dat omgekeerd ook zo het geval. In ieder geval wordt hij wel goed omringd door de acteurs in bijrollen, waarin ik toch weer genoten heb van Alicia Vikander - daar krijg ik voorlopig niet genoeg van: sterke uitstraling en goed acteerwerk.

Hopelijk kan ik ze in nog meer van dergelijke projecten terug vinden. Ook de volgende van Lowery zal ik wellicht niet missen. De paar schoonheidsfoutjes (bv. de CGI die niet top is) doen daar niets van af.

3,5

Best slecht.

Om met de deur in huis te vallen: Mark Strong en Peter Sarsgaard als kitscherige clowns zijn de lichtpuntjes in deze zwakke superheldenfilm. Qua script is het een rommeltje. Er lijkt niets aan te kloppen en weet ook niet echt welke richting het uit wil: dan weer lijkt de wereld te vergaan, dan weer zit er wat zelfspot in, en zo kabbelt het wat verder. De cast weet er ook nauwelijks raad mee.

Bovendien is deze film visueel echt spuuglelijk, zowel in design als in effects. Ik kan me amper voorstellen dat Green Lantern, zelfs zijn comic-versie, een publiek heeft. Geen idee hoe dit figuur ooit tot de verbeelding zou kunnen spreken.

1,5

Niet mijn ding.

Heel vroeger had ik al eens 80% gezien van deze vaste klant in toplijsten en "must-see's". Dat beviel me toen geenszins, maar we zijn nu meer dan 10 jaar later en een mens evolueert wel eens dus toch maar eens een volwaardige kans gegeven.

Dezelfde euvels blijven evenwel overeind en ook nu vind ik dit wellicht de meest overschatte vaste klant in toplijsten en consoorten. Op zowat alle vlakken vind ik het armoe troef: karikaturale en/of eenzijdige karakters, neergezet door een hoop saaie dweilen, bijgestaan door een melig plotje met wat vage fantasy-elementen.

Er zit werkelijk niets in dat mij op één of andere manier raakt of intrigeert. Met een speelduur van boven de 3 uur is het bovendien een pittige zit. Ik kan er nog steeds weinig mee en ik verwacht niet dat dat ooit nog zal veranderen.

1,5

Zeer matig.

Greenland begint anders nog best goed. Meer dan een spektakel pur sang lijkt het een geüpdatete Deep Impact, met nogal wat aandacht voor de menselijke drama's. De initiële hysterie doet wat denken aan War of the Worlds. Het komt wel best goed over, al zijn sommige scènes te donker gefilmd. Dat is intussen een gekend trucje, maar ik kan daar meestal niet veel mee.

Halverwege lijkt er een soort van break te zitten. Een eerste rustpuntje. De film heeft nadien spijtig genoeg moeite om terug op gang te komen. De herhaling van zetten pakt niet goed uit en men zou nog snakken naar zicht op Groenland. Dat hele tweede gedeelte is bijzonder matig. Gerard Butler en Morena Baccarin zijn goed genoeg voor de paniek van dat eerste gedeelte, maar verre van interessant genoeg om zo'n flauw tweede gedeelte te dragen. Bovendien worden dan ook wat meer special effects voorgeschoteld, maar die zijn naar de standaarden van nu gewoon lelijk.

2

Mwah.

Horror in combinatie met komedie vind ik meestal een erg leuke mix. Ik had dan ook behoorlijk wat verwacht van Gremlins, maar blijf uiteindelijk op m'n honger zitten.

Het grootste manco is uiteraard de intro. Die duurt en duurt en blijft maar duren. De meeste films uit mijn top 10 hebben allemaal een laag tempo, daar niets van, maar het moet natuurlijk wel aan het geheel bijdragen. En dat doet het hier niet. Gremlins is een kerstparodie op Alien met een vleugje E.T. Een dergelijk uitgangspunt heeft aan een kwartiertje intro genoeg.

Want het vermaak dat na de oersaaie "intro" volgt is zeker niet slecht. De Gremlins zijn geweldig fout en zorgen voor een heleboel leuke taferelen.

Van het acteerwerk moeten dergelijke films het niet hebben. De Gremlins stelen sowieso de show, maar een mooi snoetje als Phoebe Cates mag al wel eens door het beeld huppelen.

Qua sfeer en beleving zit het verder ook allemaal snor. Het begin in Chinatown is heerlijk donker en relax; nadien neemt de kerstsfeer het voortouw en met succes.

Bijna 30 jaar na datum zien de Gremlins er nog beest leuk uit. Uiteraard is e.e.a. wat verouderd, maar zowel qua design als uitwerking kunnen de beestjes nog bekoren.

Mijn lievelingsfilm voor kerst zal deze evenwel niet worden.

2,5

Behoorlijk spannend.

Ik verwachtte op voorhand niet meer van The Grey dan een doorsnee avonturenfilmpje waarin de dieren 'slecht' zijn en de donkere overlevenden opgegeten worden.

Dat klopt deels wel, maar The Grey is ook meer dan dat. Het survivalgedeelte is goed uitgewerkte voorspelbaarheid, maar ook het zijplotje over Ottway's verleden heeft haar waarde.

De climax mag er ook wel wezen. Het einde is het best mogelijke voor dit soort film.

Zowat alle personages zijn cliché (het gezellige momentje aan het kampvuur is dan ook misplaatst). De cast is dan ook inwisselbaar, behalve Liam Neeson. Die maakt van een typetje toch nog net iets meer en dat is wat het kaf van het koren scheidt. Met zijn karakterkop en machtige stem past hij ook gewoon perfect in dit soort rollen.

Joe Carnahan wisselt spectaculaire scènes (de vliegtuigcrash maakt best wel indruk) af met wat soberheid (de flashbacks bezitten een heerlijke dromerigheid). Over het algemeen gezien slaagt hij erin redelijk wat spanning op te bouwen en te handhaven, op enkele momentjes na.

De locaties zijn schitterend gekozen (maar dat is wel een vereiste in dit genre), maar ook het muziekgebruik is uitstekend gedaan. De stiltes geven de film extra kracht.

Over het uiterlijk van de wolven ben ik wel niet geheel enthousiast...

Behoorlijk cliché allemaal, maar wel goed uitgewerkt.

3,5

Best leuk.

Sacha Baron Cohen kan zich als vanouds uitleven in een losgeslagen karikatuur, deze keer van een Brit uit een marginale buitenwijk. In samenspel met Mark Strong, niet meteen iemand die ik verwacht had te zien in dit soort comedy, wil de film goed vlotten. Het tempo ligt best hoog en de absurditeiten, hoewel voorspelbaar, volgen elkaar snel op. Met een speelduur die onder het anderhalf uur blijft maakt dat van Grimsby een perfecte tussendoor, een tussendoor om zonder denkwerk de avond mee af te sluiten.

3

Best leuk.

Bill Murray kan me eindelijk eens bekoren in één van z'n klassiekers. Zijn uitgebluste en cynische kant kan ik wel hebben. Groundhog Day is echter vooral luchtig. Tuurlijk, het moraaltje dat erin zit biedt weinig ruimte voor wat anders, maar de afwisseling is op zich wel geslaagd.

Door die afwisseling wordt het repetitieve karakter van de film nergens slepend. De schwung blijft er in en irritante nevenpersonages komen in elke versie van Groundhog Day maar eventjes voor. De schrik dat ze in een versie een te grote rol zouden spelen, blijkt ongegrond.

Met een speelduur van iets voorbij het anderhalf uur valt ook dat goed mee en zo kan ik eindelijk eens een klassieker van Murray waarderen.

3,5

Vermakelijk.

The Green Butchers is audiovisueel weinig spectaculair en zet vol in op de zwarte humor. Dat is op zich best geslaagd. De absurditeit van een hoog aantal scènes en de personages is soms hilarisch. Bovendien zijn Mads Mikkelsen en Nikolaj Lie Kaas - in een dubbelrol - schitterend.

Van mij had het allemaal wel ietsje korter mogen zijn, want de film is hoe dan ook een one-trick pony en legt de lat voor zichzelf dus hoog.

3

Tussendoortje.

Meer had ik er ook niet van verwacht, maar iets beter had best gemogen. Tuurlijk is de opbouw en afhandeling voorspelbaar, reden te meer om de speelduur te hekelen. Die had zeker een 20-tal minuten korter gemogen.

Robert De Niro raast er best op los, maar zie ik de laatste tijd te vaak opdagen in dit soort komedies. Hem mijden lijkt mij stilaan aangewezen, hoe raar dat ook klinkt van een acteur die ik in zijn meeste rollen graag bezig zie.

Ook Sylvester Stallone is uiteraard weinig verrassend. Rondlopen met een kop van 'maarrr.. ik begrijp de dingen niet helemaal..' en wat mompelen zijn het enige dat hij vandaag de dag schijnt te kunnen.

Rest nog wat flauwe mopjes zoals Stallone en de vleesklompen en dat weet je het wel. De Niro in z'n huidige vorm - ook al is die zeker niet slecht voor een 70-jarige - tegenover Stallone levert nog wat leedvermaak op en dat is het zowat wat grapjes betreft.

Kleine 2,5

Matig.

Eerder tam familiefilmpje, dat volledig leunt op het gesakker van Jack Lemmon en Walter Matthau. Speciaal is het allesbehalve, maar het kijkt niettemin aardig weg en de voorspelbaarheid doet eigenlijk ook geen afbreuk aan het geheel. Gewoon een nietszeggend tussendoortje.

2,5

Matig.

De film heeft slechts één minpunt en dat is dat het een ontzettende mengelmoes van onafgewerkte ideetjes en verhaallijntjes is. Laat dat nu net een belangrijk iets zijn.

Verhaaltechnisch loopt het totaal niet - geen idee waar ik het moet plaatsen binnen Marvel's Universe, ik ben er niet zo in thuis en interesseren doet het me ook niet - en dan krijg je een aaneenschakeling van scènes die zowat op zichzelf lijken te staan. Tussendoor vinden er behoorlijk wat actiescènes plaats, zijn er zo nu en dan wat villains die tevoorschijn komen en rijgen de schijtlolligheden zich helaas ook aan elkaar. Nu, die onderbroekenlol vind ik niet slechter dan Iron Man's snelle gebrabbel, maar echt gelukkig maakt het mij toch niet.

Chris Pratt doet z'n best en is een aangename hoofdrolspeler. Dat hij dan ergens in de film moet beginnen dansen en zingen, zorgt ervoor dat ik best wel medelijden met hem krijg. Het is toch wat.

De supporting cast met o.m. Zoe Saldana is oké - enkel Bradley Cooper's stem is behoorlijk miscast.

Met Lee Pace heb je een acteur die heerlijk theatraal kan zijn en Ronan lijkt ook geslaagd, maar hoe langer de film doorgaat hoe meer het script hem de das omdoet.

Visueel doet Guardians wel eigen aan. Het is iets totaal anders dan bv Asgard in Thor - dat qua lelijkheid ook tien keer erger is dan dit. CG-creaties zoals Groot e.d. worden steeds beter. De designafdeling laat behoorlijke wat variatie zien in z'n aliens en kostuums. Ronan vind ik qua design het toppunt.

Positieve afsluiter is de soundtrack - die behoorlijk wat 70s bevat en de film meer karakter geeft dan de doorsnee superheldfilm uit de stal van Marvel.

2,5

Luidruchtig.

Deel 1 vond ik toendertijd ook al niet wauw, en ook dit 2e gedeelte is vooral luidruchtig. Komt daarbij ook nog veel geforceerde humor (elk personage krijgt een momentje of 3, echt tenenkrommend) en wat onzin familiegeneuzel langs allerlei kanten.

Het aantal personages is naar slechte Marvelgewoonte ook weer véél te groot, wat maakt dat niemand uit de cast veel indruk kan maken. Als Chris Pratt hoofdrolspeler is, is dat toch vooral spijtig gezien de weinige gelegenheid tot acteren.

James Gunn kiest wederom voor overdaad. Héél veel kleuren, héél veel lelijke kleuren dan nog, veel actie en lawaai. De kitsch druipt ervan af. De slapstick die er mee gepaard gaat, zou het geheel kunnen laten werken hebben, maar het verplichte lijstje van mopjes dat elk personage afwerkt komt mijn kijkplezier althans niet ten goede. De soundtrack redt nog wat puntjes, dat wel.

2

Degelijke afsluiter.

Om met de deur in huis te vallen: het trio Nebula - Drax - Mantis is behoorlijk vervelend. Zij mogen in deze ietwat serieuzere afsluiter van de Guardians-reeks de typische domme Marvelmopjes maken, maar het is een hopeloze missie om die grappig te brengen. Ook Will Poulter kan niet bekoren. Dat zijn Warlock er als een sukkel bijloopt en min of meer buiten het verhaal lijkt te staan, helpt hem geenszins.

Dat gezegd zijnde vind ik dit allesbehalve een slechte afsluiter. Het oorsprongsverhaal van Rocket is gemakkelijk, maar werkt wel. En verder vordert de film best snel. Chris Pratt is niet per se dé hoofdrolspeler meer, wat zorgt dat de koek beter verdeeld is. De finale begint best vroeg waardoor het te lang duurt - al is die schmierende slechterik wel oké. Een soundtrack met hier en daar een tof nummer ontbreekt evenmin, maar de eerste film spant daar nog altijd de kroon mee.

Behoorlijke afsluiter dus, en ein-de-lijk nog eens een Marvel die op iets trekt.

3

Niet veel soeps.

Een paar gevatte momentjes redden dik anderhalf uur van deze troep niet. Hoofdrolspelers Ashton Kutcher en Bernie Mac doen hun best, maar zijn ook geen goden van de comedy. Zeker Kutcher is zelden grappig. Mac kent nog wel een handjevol scènes.

Zoals genregenoten heeft ook dit niemendalletje z'n moment dat het allemaal slecht gaat voor de hoofdrolspeler(s). Wat een drama, zo'n intermezzo. Bij deze film echt niet om aan te gluren.

2

Vermakelijk.

Behoorlijk voorspelbaar, zwartkomisch bij momenten maar vooral erg fout. Zeker dat einde draaft daar heerlijk in door. Met een speelduur die onnodig opvulsel onmogelijk maakt slaagt de film erin een amusante tussendoor te zijn.

Dan Stevens is ook wel oké in z'n rolletje. Het ligt er allemaal behoorlijk dik op, maar hij kan het nog net hebben. Benieuwd of dat getormenteerde hoofd me in serieuzere films niet gaan tegensteken.

Audiovisueel ook allemaal degelijk, zeker de finale waarin alle registers opengetrokken worden. Tijdens die finale kreeg ik ook een beetje een Cape Fear-gevoel, maar dan zonder enige pretenties.

3

Mooi.

Niet voor de allerkleinsten, maar wat mij betreft een erg frisse kijk op het gekende verhaaltje. Typisch Guillermo del Toro, bijvoorbeeld in de designs van onder meer de Dood, maar z'n collega-regisseur ken ik niet, dus geen idee waar die z'n bijdrage zich situeert.

Hoe dan ook, deze versie is origineel. De keuze om het verhaal te plaatsen tegen de achtergrond van fascistisch Italië pakt goed uit. Dat zijn voor del Toro bekende paden, maar het werkt wel gewoon goed. Het Disney-gehalte blijft redelijk achterwege, al had ik er aan het begin van de film wel wat moeite mee. Pinokkio zelf is aanvankelijk redelijk irritant en het verhaal lijkt niet gemakkelijk op gang te komen.

Het tweede gedeelte maakt dat goed. De bekende elementen zijn voornamelijk in grote lijnen behouden, zodat een gekend sprookje toch een heel eigen verloop kent. De animatie is schitterend. De film oogt gezellig en fantasierijk en ik ben toch weer een klein beetje meer liefhebber van del Toro geworden.

3,5

Vreselijk.

Heel lamlendig filmpje met bitterweinig om het lijf. Best veel drama en "guilt" erin gepropt, maar echt niet goed uitgewerkt. Barba Streisand is vreselijk en Seth Rogen komt evenmin uit de verf.

Als komedie totaal niet geslaagd en al zeker niet als drama.

1

Middelmatig.

Een grijze muis, deze film. Robert De Niro doet het, net als zijn tegenspelers, degelijk in deze degelijke film. Alles straalt degelijkheid uit, maar dat is, ook hier, vaak synoniem voor de wat saaiere film. Bij momenten een beetje stug, al is de speelduur nog een redelijk stuk van de 2 urengrens verwijderd (gelukkig maar!). De film vertelt een zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Hollywood, maar het gaat er behoorlijk karikaturaal aan toe. Het slotakkoord, voor de commissie, lijkt even alle burgerrechten e.d. te vergeten. Precies kinderen die ruzie maken.

2,5

Behoorlijk vlak.

The Guilty begint wel oké. Ik heb de originele versie niet gezien, dus het is allemaal even afwachten welke kant het opgaat. Ik moet zeggen dat ik die twist niet zag aankomen - had meer iets in de richting van Joe's persoonlijke leven verwacht -, maar erg veel verandert het niet aan de film. Met Antoine Fuqua aan het roer is het ook erg duidelijk wat voor film je kan en mag verwachten: een strak ogende thriller, maar veelal doorsnee als we het over het niveau hebben. Jake Gyllenhaal blijft mij iets te vaak een acteur van hit-or-miss.

2,5

Slecht.

The Gunman is een rommeltje. Het neemt zichzelf heel serieus door bepaalde politieke en sociale problemen aan te kaarten, maar faalt in zowat elk opzicht. Een standaard actiethrillertje, maar dan met veel te veel sérieux en zijplotjes.

Sean Penn en bij uitbreiding de ganse cast zijn niet al te best bezig. Penn is erg afgetraind, terwijl die toch ook al midden de 50 zal zijn, maar bakt er qua acteren niks van. Javier Bardem en Idris Elba waren de namen waar ik vooral naar uitkeek, maar Bardem zet na Skyfall en The Counselor de zoveelste louche Spanjaard neer. Elba komt niet in het stuk voor.

De actie is verder best vermakelijk. Pierre Morel maakt zich evenwel belachelijk door de ziektesegmenten en de inmenging van enig drama. Dit maakt dat de film zelf niet schijnt te weten wat voor film het is. Een rommeltje, voor mij.

1,5

Middelmatig.

Lange films uit dit tijdperk zijn niet echt een probleem, getuige mijn favoriete films, maar intussen heb ik toch een aantal films gezien die in toplijsten net onder die films komen en die bevallen me dan toch vaak wat minder, onder meer door de speelduur.

The Guns of Navarone heeft een beetje dat probleem. In principe is de film wel interessant, beschikt het over een cast waarvan enkele leden relatief naturel acteren en ziet de film er bijna 60 jaar na datum eigenlijk nog redelijk avontuurlijk en gelikt uit.

Maar het is mij allemaal te gedetailleerd, te stijf en te traag. Het avontuur komt nooit echt op gang. De dynamiek tussen de groepsleden had zonder twijfel voor enige spanning moeten zorgen, maar stelt mij danig teleur. Blijft een onderhoudende doch vrij oninteressante film over.

2,5