Opinions

Lamentabel.

Ik had amper anders verwacht, maar G.I. Jane is dus effectief een idioot, potsierlijk machofilmpje. Alleen is de macho geen man - nu ja, het loopt vol met macho's, want we hebben te maken met Navy Seals. De übermacho is Demi Moore, die tegen alle verwachtingen in, en ondanks allerhande tegenkantingen, zowaar bewijst dat vrouwen niet enkel in de keuken thuishoren. Wie had het voor mogelijk gehouden? Het is Hollywood, dus enige nuance, op welk niveau dan ook, kan niet. Ridley Scott, immer wisselvallig, kan er eigenlijk ook niets mee. Hij gebruikt z'n budget, maar verder is dit een draak van een film. Dom en cliché. Geen reclame voor het leger, noch voor de vrouwenzaak.

1

Leuk.

Rise of Cobra vond ik indertijd erg slecht. Van Retaliation had ik daardoor geen verwachtingen, en dat lijkt niet slecht geweest te zijn. I.t.t. deel 1 is Retaliation pure fun. Geen hoogstaand werk, wel actievermaak zonder pretenties en voorzien van een prettige sfeer.

De cast werkt ook beter. Channing Tatum staat z'n kroontje min of meer af aan acteerkanonnen Dwayne Johnson en Bruce Willis, waarbij de beperkte rol van die laatste hem helpt een positieve indruk na te laten. Jonathan Pryce kan als geen ander een rolletje als dit neerzetten, ik vind de beste man altijd iets vervelends hebben en dat komt zodus van pas.

De mij onbekende regisseur John Chu pakt uit met enkele toffe actiescènes, die vooral qua flow enorm gemakkelijk wegkijken. Hier en daar zit er wel wat slordigheid in de editing, maar over de ganse film gezien valt dat echt wel mee. De humor is niet altijd plezant, daartegenover staat dat drama tot een minimum beperkt wordt. Zo houdt dat zich ook weer in evenwicht.

3,5

Klucht.

Het leukste aan dit wanproduct is misschien nog wel de opzet, want de eerste vijf minuten lijkt dit nog potentieel te hebben als misdaadkomedie. Niets is minder waar, zo blijkt, want al snel verandert Gambit in een irritante romkom, zonder enige schwung.

De cast staat er ook maar bij als een zak patatten. Colin Firth spant hierin de kroon en blijkt eens te meer beperkter te zijn dan gedacht. Ook Cameron Diaz bereikt weer maar eens een dieptepunt - deze keer met semi-Texaans accentje erbij.

Een schmierende Alan Rickman is heel soms nog grappig en ook de majoor heeft wel eens een momentje.

Verder duurt het anderhalf uurtje véél langer dan gehoopt en heb ik het gevoel dat ik naar een lege huls gekeken heb.

1

Vlot.

Best leuke komedie die met een goed uitgangspunt van start gaat. Helaas is halverwege de film de clou achterhaald, iets wat men later nog probeert recht te zetten.
Zeker de eerste helft, zolang men denkt dat alles bij het spel hoort, levert een goede film op. De cast doet het redelijk goed, met Jesse Plemons als logische uitschieter.

3

Over een anti-climax gesproken..

Het begint nochtans goed. De film raast als een trein voorbij. Het is beklemmend. Nicholas en die clown bv. Spannende scène. Zo zitten er een aantal in en de film haalt dan ook gedurende anderhalf uur een hoog niveau. Maar dan...
Het hele einde is een serieuze tegenvaller. Dat alles een vergezocht, zelfs ziek spel is, oké, maar de hele essentie, de bedoeling van het spel slaagt werkelijk nergens op. Nicholas wordt de stuipen op het lijf gejaagd, bijna getraumatiseerd, en dat alles om wat? Eens te kunnen lachen? Neen, dat einde staat me dik tegen en doet de film absoluut geen goed. Ook die eindscène met Nicholas die een koffietje gaat drinken met Claire trekt ook op niets. Waarom weer per se zo'n romancetje er bijflikkeren?

Het acteerwerk gaat wel. Michael Douglas heb ik al beter gezien, maar ok, slecht is hij niet. Sean Penn heeft een makkelijk vervangbare rol. Deborah Kara Unger (wie?) doet het uitstekend.

Strak geschoten wel, de sfeer zit er helemaal in. Daar lijkt Fincher wel goed in. Af en toe een cliché'tje er tussen gegooid, maar oke. De muziek was ook wat te voor de hand liggend.

Spijtig van dat vreselijke einde, anders had dit zeker een 4 geweest.
Voor nu een krappe 3

Middelmatig.

Ik kan best geloven dat Gamer z'n fans heeft: de visie van de regisseurs is duidelijk vanaf minuut 1 tot het einde. Behalve het scifi-gegeven, bouwt de film op snelle actie, actie die met schokkend camerawerk en een hyperkinetische montage aan elkaar gebreid is. Op tijd en stond springen felle kleuren van Society in het oog, hetgeen voor een schreeuwerige mix zorgt met de grauwe look van Slayers.

Hoewel de stijl voor een anderhalf uur durende adrenalinerush moet zorgen, is het niet mijn idee van "harde, stoere, snelle actie". Ik kan ook genieten van snelle actie, zonder dat ik me irriteer aan die hippe chaos. Wat niet wil zeggen dat hier niet af en toe een aardig stukje tussen zit.

2,5

Gisteren nog eens gezien en m'n score verhoogd tot 4*.

De film duurt wat lang, akkoord, maar echt vervelen doet die niet. Al hadden sommige stukken wel weggelaten kunnen worden.

De film heeft een typische sfeer, het Amerika van de jaren 1840 wordt goed in beeld gebracht met de haat tegenover de immigranten.

De acteerprestaties zijn top. Day-Lewis is een klasbak, spijtig dat die zo weinig films maakt. Ook DiCaprio vond ik verrassend goed. Mijn favoriet zal die nooit niet worden, maar een degelijke acteur is die zeker en vast. Cameron Diaz daarentegen, tsja, beetje flauw he.

Ik heb me zeer zeker vermaakt met deze film, en daarom een 4*.

Middelmaat.

Gangster Squad heeft een paar leuke momenten, maar is als geheel te stuurloos. Althans, het zwabbert een beetje in alle richtingen: geforceerd drama, knipogen en personages die flirten met de grens van parodie, ... Men krijgt van alles wat voorgeschoteld, zonder dat iets ervan weldoordacht lijkt.

Een reden om Gangster Squad te zien zou de cast kunnen zijn. Ik dacht dat ook, maar de sterren(namen) ten spijt, is het acteerniveau hier niet al te best. Vooral Sean Penn is beschamend. De rest is of doorsnee (Josh Brolin) of ongeïnspireerd (Ryan Gosling) of simpelweg niet goed genoeg (Emma Stone).

Visueel ziet het er allemaal dik in orde uit en vooral in het eerste uur ademt de film genoeg sfeer uit. Ruben Fleischer steek ik evenwel geen pluimen op de hoed, want wat hij nu eigenlijk wilde maken is mij onduidelijk.

2,5

Best goed.

Zeker het eerste uur is verrassend vlot. Het verhaal is leuk en fris, de personages zijn niet alledaags, de situaties waarin Andrew terechtkomt zijn dat ook niet (die ridder na het stonerfeest.. hands down).
Maar net zoals meerdere genregenoten kan ook Garden State zijn luchtigheid niet vasthouden. Naarmate het einde nadert steekt drama meer en meer de kop op en dat vloekt behoorlijk met de voorgaande luchtigheid.

De mij onbekende Zach Braff is duidelijk geen topacteur, maar brengt het er redelijk van af. Hij lift mee op de uitstekende bijrolacteurs, Natalie Portman en Peter Sarsgaard. Vooral Portman vind ik uitstekend spelen. Ze lijkt ook beter te acteren in kleinschaligere films zoals deze ipv gehypte blockbusters zoals Star Wars of Thor.

Garden State kijkt overigens leuk weg. De dialogen zijn meestal erg gevat en passen bij de frivole regie van (eveneens) Zach Braff. Vooral in het komische luik tikt de speelduur gestaag verder.
Oh ja, het muzikale aspect is ook zorgvuldig gekneed en sfeervol gebruikt.

3,5

Hoe goed hun sketches zijn, hoe slecht deze film is.

De humor is duidelijk van een lager niveau. De film komt maar niet op gang, en toen het gedaan was, had zoiets van: ah, oke, op naar de volgende.

Gaston Berghmans is een lichtpuntje. Leo Martin weet maar op weinig momenten hilarisch te zijn.

1,5

Uitstekende science-fictionthriller.

Gattaca kan leunen op een meer dan degelijk verhaal met allerhande verschillende thema's. Zowel het personage Vincent Freeman als Jerome Eugene Morrow hebben een boeiende achtergrond.

Ik had meer science-fiction verwacht. Gattaca blijkt vooral een thriller/drama. Uiteindelijk ligt de balans wel in evenwicht. De lange inleiding is vooral science-fiction (met de 'gemanipuleerde' mens), dan volgt er een thrillergedeelte (wie is de moordenaar?) om uiteindelijk af te sluiten met drama. Het is allemaal geleidelijk aan opgebouwd, en het resultaat mag er wezen. De romance is wel een mankementje.

Ethan Hawke weet de hoofdrol uitstekend te vervullen. Toch is Jude Law imo nog beter. Hij is wat mij betreft perfect gecast en weet eerst wat arrogant over te komen, om op het einde toch de sympathie van de kijker te hebben.

Over Uma Thurman wil ik niet teveel kwijt. Haar personage voegt niets toe aan het verhaal en daar kan ook zij niet veel aan doen.

Gattaca mag dan wel al bijna 15 jaar oud zijn; toch ziet het er (op Blu Ray althans) erg modern uit. Het kleurengebruik is om duimen en vingers van af te likken. De muziek zorgt voor de finishing touch.

4

Meh.

Het begint anders wel als een leuk niemendalletje, met een loom sfeertje en wat semi-grappige situaties.

Helaas worden zowel Martin als Gemma worden naarmate de film vordert wel irritanter en het leuke gaat er gaandeweg af.

Beetje spijtig want zowel Fabrice Luchini als Gemma Arterton passen perfect in dit soort film. Voor Arterton was dit na Tamara Drewe een gelijkaardige film - misschien niet 's werelds beste actrice maar wel ontzettend charmant in dit genre.

2

Uitstekend.

Als iemand die zichzelf als filmliefhebber beschouwt werd het hoog tijd om eens iets van Buster Keaton te kijken, toch een ionische naam in de geschiedenis van cinema. Het is meteen ook de oudste film die ik ooit gezien heb. 1926, toen mijn overgrootouders amper pubers waren, het is wat.

Maar het is me wel een ervaring geweest. The General is eigenlijk totaal niet gedateerd. De warme bruinachtige kleur zorgt nog voor gezelligheid, maar het is toch de grootsheid die indruk maakt. De stunts van Keaton zijn fantastisch. Koddig en spectaculair tegelijkertijd. Bovendien is de cameravoering er ook naar: de scènes met de trein zijn keurig en overzichtelijk in beeld gebracht. Het toneelgehalte ligt zo redelijk laag en dat is voor mij een enorme plus. Ook het acteren en de slapstick is vrij naturel en gematigd. Net zoals de soundtrack, nog zoiets waar ik schrik voor had.

En zo is dit een erg geslaagde kennismaking met Keaton.

4

Flauw.

Generation Iron is een vrij saaie docu. Het is Pumping Iron 2, maar dan 30 jaar later. Maar wat die docu zo genietbaar maakt: 70ies sfeertje, leuke figuren, .. ontbreekt hier volledig. Zowat elke bodybuilder is een arrogante kwal. Haantjesgedrag zonder enige vorm van zelfrelativering. De voice-over van Mickey Rourke legt alles er nog eens extra dik op. Diepgang is echter ver zoek.

2

Tof.

Eén van de betere films van Guy Ritchie. Geheel in zijn stijl - hetgeen mij in het verleden wel al eens tegenviel. The Gentlemen is vlot, poogt ook hip te zijn. Alhoewel dat dezelfde ingrediënten zijn als 20 jaar geleden, voelt het niet als een herhaling van zetten, want het is gewoon goed gebracht - niet in het minst door een hoop veelal bekende acteurs die geslaagde typetjes neerzetten.

De vertelstructuur is in den beginne wel wat wennen, maar dat duurt ook maar een minuut of 10. Er is net genoeg afwisseling tussen de verschillende tijdsprongen zodat ook het overkoepelende gebabbel van Hugh Grant en Charlie Hunnam tof blijft. Hier en daar zit wat actie, maar The Gentlemen is toch vooral een misdaadkomedie. Het is ietsje bescheidener dan een films als het nerveuze Snatch, maar net dat bevalt mij meer. En hoewel ik tot dusver geen groot Ritchie-liefhebber was, moet ik zeggen dat hij met deze film en nadien ook Wrath of Man na een hoop miskleunen terug op de juiste weg is.

4

Matig.

Gerard Butler op automatische piloot gaat de ruimte in om onze planeet te redden. Het zou de set-up kunnen zijn van een film met jaren '90-allures, wat het ook wel een beetje is, maar men tracht de film nodeloos 'intelligent' te maken door er een flauw politiek complot bij te sleuren. Totaal onnodig en bovendien ook erg ongeïnspireerd. Een echte rampenfilm is dit dus niet. En dat is spijtig, zelfs al had het wellicht geen hoogvlieger geworden.

2

Degelijke avonturenwestern.

De cast en het acteerwerk vond ik goed. Sterkhouders als Duvall (geweldige acteur) en Hackman (spijtig van z'n oppervlakkige rol) worden afgewisseld door twijfelgevallen als Patric. Wes Studi vond ik in het begin maar matig, maar hij groeit best goed in z'n rol als Geronimo.

De landschappen worden heel mooi in beeld gebracht. De schietscenes en scenes met paarden waren best goed ineengestoken.

Het verhaal is bekend. De indianen worden verjaagd door de blanken. Geronimo en overlevenden vormen een laatste rebellengroep.

Ik vond het wel wat spijtig dat het nogal veel US Army vs. Geronimi was en dat er voor de rest niet echt veel inzat.

Goeie film, zonder meer. Best leuk om 'n keertje gezien te hebben.

3,5*

Erg sober, maar ook erg degelijke misdaadthriller.

Verwacht geen spectaculair plot of iets dergelijks, Get Carter heeft een simpel verhaal dat toch raakt. Het einde is mijn soort einde. Erg bitter, maar het komt de film alleen maar ten goede. Anders was het zo'n revenge-film geweest, waarin het nogal makkelijk leek. Ook de titel komt dan wat beter tot z'n recht, want het was vooral Carter die jacht maakte op de moordenaar van z'n broer, dan iemand anders jacht maakte op Carter.

Ik vind de jonge versie van Michael Caine echt een geweldige kop hebben, en dat paste hier wel. Carter is immers geen vriendelijke jongen.
Voorts was het acteerwerk van de ondersteunende cast niet echt hemels.

De film oogt sober, maar bevat toch enkele leuke scènes zoals die waarin Margaret haar kleren moet uittrekken - met die autolichten..
Goeie soundtrack, vooral bij de laatste scène is het deuntje van toevoegende waarde.
Wie Harry Brown goed vond, zal deze ook wel smaken. Ligt een beetje in dezelfde lijn.

4

Slecht.

Slaapverwekkend thrillertje. Absoluut minder dan de Get Carter uit 1971. De cast is een kleine ramp, met Sylvester Stallone als absoluut dieptepunt. De regie probeert het allemaal wat getrukeerd hip te brengen, het logisch gevolg is dat anno '23 de film hopeloos gedateerd aanvoelt.

1,5

Niet leuk.

Get Him To The Greek moet het hebben van een paar momentjes en een cameo hier en daar. Over de ganse lijn is het armoe troef: de moppen zijn herhalend, de personages zijn druk en het verloop is volgens het boekje.

Jonah Hill haalt hier z'n gebruikelijke niveau niet en is dan vooral een last. Ook Russell Brand is vaak irritant. In een bijrol(letje) zou hij nog grappig geweest kunnen zijn, maar zijn verwijfdheid is veel te veel van hetzelfde om een hoofdrol te dragen.

Voorts zijn er nog een heleboel bijrollen en cameo's, hetgeen voor wisselend succes zorgt. Zo is Rose Byrne wel leuk, terwijl Kanye West (of wie de platenbaasneger ook mag zijn) strontvervelend is.

Af en toe kan een muzikaal intermezzo voor een lichtpuntje zorgen, maar het staat als een paal boven water dat 109 minuten véél en véél te lang is. En Hill die zeventien keer kotst is ook niet zo leuk.

2

Redelijk.

Ik ben niet zo van de horror, maar dat is deze film uiteindelijk ook niet. Het is eerder een thriller, met wat bevreemdende elementen in. Op zich is dat wel iets waar potentie inzit, en Jordan Peele maakt er een leuke film mee, maar daar blijft het ook bij. Een wow-gevoel had ik geenszins. Daarvoor is het me iets te clichématig/ weinig subtiel. Het motief is te dwaas voor woorden, maar dat wordt op zich wel met een zwartkomisch ondertoontje gebracht en zo komt men er toch mee weg.

3

Onderhoudend.

Tof niemendalletje. John Travolta beweegt zich nonchalant voort in deze Pulp Fiction light. Best ontspannen van toon, wat het komisch op een toffe manier maakt. Spannend is het mede daardoor geenszins, maar dat lijkt ook niet echt de bedoeling. De vele verschillende personages zijn veelal kleurrijke figuren, laat staan dat ze vertolkt worden door karakteristieke acteurs - denk aan Danny DeVito of James Gandolfini.

3

Leuk voor 'n keertje.

Na de eerste vijf minuten vreesde ik er een beetje voor. De intro van Maxwell Smart is pijnlijk ongrappig.
Na verloop van tijd raakt de schwung er dan toch in, Agent 99 is een geslaagde sidechick en de flauwe humor wordt beter.
Wanneer Smart even verdacht wordt een spion te zijn dreigt de boel weer zo'n typische komedie te worden waar na 3/4e film de hoofdpersoon door een dal moet. Uiteindelijk blijft dat binnen de perken en eindigt Get Smart met een positief gevoel.

Steve Carell heb ik nog nooit hilarisch gevonden. Ook hier is hij dat niet - daarvoor teert hij te veel op dat sullige overkomen -, maar irritant is hij nooit en dat is toch ook al iets.
Iemand die mij wél constant heeft kunnen boeien is Anne Hathaway, die er ontzettend mooi uitziet.
In de andere bijrollen is het vooral Alan Arkin die droog uit de hoek komt.

Als parodie op James Bond staat Get Smart in de schaduw van Austin Powers, maar kan het dan wel weer wedijveren met Johnny English. Een aantal overgenomen elementen zijn net wat te kinderachtig - de Jaws-kloon bv -, maar als geheel kan het er allemaal mee door.

3

Erg vermakelijk.

Veel heeft het hele opzet niet om het lijf, maar dat het als geheel enorm vermakelijk is, staat als een paal boven water.

De intro is kort maar krachtig, de voice-over is geweldig komisch en voorts kan de hele set-up van begin tot eind boeien. Vooral de eerste helft vind ik erg leuk. Bij momenten lijkt het op een komische versie van Prison Break (ik geloof dat Scofield in het derde seizoen in een gelijkaardige gevangenis zit).

In de tweede helft krijgt de titel betekenis en speelt de actie meer en meer de hoofdrol. Het blijft evenwel altijd met een dikke knipoog en één scène is zelfs memorabel.

Mel Gibson - iemand die ik altijd wisselvallig gevonden heb - is ongelooflijk sterk. Zijn hele "je m'en fou"-houding past perfect bij z'n ondertussen sterk verweerde kop, maar ook het komische luik van z'n rol zet hij uitstekend neer. Vergeet z'n epische historische figuren: dit is wat mij betreft z'n beste rol.

Gibson krijgt evenwel uitstekend weerwerk: vooral dat jongetje valt in positieve zin op.

Wat ook in positieve zin opvalt is de regie. Get The Gringo is vrij dynamisch, maar heeft constant oog voor de details. Het camerawerk is dik in orde, maar vooral het kleurengebruik valt op. En last but not least voel ik mij verplicht de muziek te vermelden. De mariachimuziek of hoe het ook mag noemen is perfect gebruikt: sfeervol, maar ook weer met een dikke knipoog.

3,5

"Well, hello boys and girls. There's nothing worse than a sad clown. Unless it's a clown bleeding internally and coughing it all over your money."

Redelijk.

Ietsje minder dan in herinnering, maar dat was dan ook al eentje uit het "verre" verleden, uit de periode dat ik als snotaap van een jaar of 8, 9 avonturenfilms als The 13th Warrior e.d. mocht meekijken en ook gewoon leuk vond. Daar hoorde deze dus ook bij.

Maar uiteindelijk valt het allemaal wel mee. De film is niet heel erg evenwichtig - zo verdwijnt de urgentie van de bouw van de brug opeens naar de achtergrond -, maar het is nog wel een aangenaam te kijken tussendoortje. De suspense komt er zo nu en dan wel door, maar verder is het toch de setting die voor de sfeer zorgt. Val Kilmer is weinig imponerend, maar Michael Douglas heeft nog wel een leuk rolletje. En natuurlijk die 2 leeuwen, die voor dood en verderf zorgen (met vooral de slachtpartij in het ziekenhuis als memorabele scène), die zorgen voor wat animo.

3

Slecht.

En bovendien erg onorigineel. Nicolas Cage casten en dan zo'n dwaze transformatiescènes hebben.. Tja. Verrassend kan je dat bezwaarlijk noemen. Heel erg komisch is het niet, maar veel had het ook niet gered. Over de ganse lijn is dit gewoon een slechte productie. Zeer formulematig geschreven, matig geacteerd en CGI alsof er geen budget voorhanden was. Kennelijk is er ook een tweede deel, maar daar pas ik toch voor.

2

Middelmaat.

Als niet-horrorliefhebber is Ghost Ship me bij momenten nog behoorlijk meegevallen. Vooropgesteld dat het eerder richting B-film gaat dan dat het serieus bedoelde cinema wil zijn, doet men niet heel veel mis. Het is allemaal redelijk standaard, inwisselbaar en soms zelfs verwaarloosbaar. De sfeer zit wel oké - voor mij zowat het belangrijkste als op het op horror aankomt. Het begin is uiteraard erg bekend. Met reden. Wat nadien volgt is wisselend succes. Erg boeiend is het geenszins.

2

Tegenvallend.

Wat op't eerste zicht een aangename doch meeslepende thriller lijkt te worden, wordt al gauw een slappe brij. Na verloop van tijd was de spanning gewoon weg, ondanks het goeie begin.

De puzzel raakt dan opgelost, maar het einde is niet al te best.

Ewan McGregor haalt z'n beste niveau niet en Pierce Brosnan is gewoon slecht. HIj kwam als het ware karikaturaal over.

Bij 1 acteur had je het gevoel dat hij niet acteerde en dat kwam van een 95-jarige dan nog wel. Hopelijk kunnen er nog enkele bijrolletjes af voor Eli Wallach, schitterende acteur.

De sfeer zit wel snor. Het landhuis van Brosnan ziet er de moeite uit en het constante uitzicht op zee is mooi om zien.

Minder dan verwacht.

Gulle 2,5

Matig.

Ghostbusters lijkt mij aardig te teren op nostalgie. Het heeft z'n status, maar het is nu pas dat ik hem zie en ik ben er niet bepaald van onder de indruk. Sowieso komt het aardig gedateerd over, hoewel dat op zich nog z'n charme kan hebben. Maar dat geldt voor de special effects. Ook de humor komt immers gedateerd over en die kon ik echt niet smaken. Die is m.i. erg zoutloos. Bovendien bakken de leading men er niks van. Zeker zo'n Bill Murray; daar waar z'n tegenspelers nerd blijven, mag hij een wat droogkloterige womanizer spelen. Dat gaat hem absoluut niet af, terwijl ik toch net van hem wel wat had verwacht.

Bon, anderzijds kijkt de film niet onaardig weg. Er zit nog net genoeg amusement in, met dat rare verhaaltje met poortwachters e.d. Het levert in ieder geval in al z'n dommigheid nog wel wat vermaak op. De Marshmellow op het einde slaat daarin natuurlijk alles.

2,5

Niet best.

Ik ben niet de grootste liefhebber van Ghostbusters. De eerste vind ik zo middelmatig dat ik de sequel vooralsnog aan mij voorbij laat gaan, in de 'reboot' van enkele jaren terug heb ik al helemaal geen interesse. Geen idee wat me dan uiteindelijk dit 'vervolg' op het origineel heeft doen opzetten, maar bon.

In ieder geval is het wel een stukje frisser. Opgesmukt, meer in een Stranger Things-jasje. De oubolligheid is eraf. Of ik dat nu per se beter vind... daar ben ik niet uit. Afterlife begint wel oké, met een trage en iets te lange opbouw, maar dat heeft wel iets. Anderzijds moet er dan wel een gepast gevolg aan gegeven worden en dat ontbreekt. Eenmaal de actie losbreekt, is het ook maar dat. Een hoop lawaai en een lelijk geanimeerde Olivia Wilde als eng spook - dat is het toch niet.

Het verplicht nummertje met de intrede van Bill Murray en co is ongetwijfeld tof voor de fans. Ik heb daar niet zoveel aan, al vind ik de ode aan de reeds enige tijd overleden Harold Ramis best stemmig gebracht.

2