Opinions

Fantasierijke romcom.

Je zit als kijker meteen goed in het verhaal door een best wel snedig begin, waarin we meteen kennis maken met Casanova de fotograaf.

De eerste geest verschijnt ook vrij snel en daardoor zit er behoorlijk wat tempo in de film.

Na een tijdje verdwijnt dat tempo wel en kakt het op momenten een beetje in.

Ook het einde is niet helemaal mijn ding, maar natuurlijk wel te verwachten in dit genre - eentje dat ik niet echt een warm hart toedraag.

Matthew McConaughy is leuk gecast als de flirterige fotograaf. Van zijn tegenspeelster Jennifer Garner ben ik niet zo gek, ook hier is ze perfect vervangbaar.

Michael Douglas is heerlijk op dreef als ouwe womanizer - zijn theoriën zijn cru, maar stiekem ook goed gevonden -, maar het is Emma Stone die de show steelt als de eerste geest. Lekker vuil en onbezonnen. Hilarisch rolletje.

Normaal gezien is dit niet echt mijn ding, maar het goeie begin en de - algemeen gezien - niet onaardige cast maken het allemaal meer dan draaglijk.

3

Belabberd.

Niet dat er ook maar iets aan deze film is dat mij op een geslaagde komedie heeft doen hopen, maar toch. Elke film verdient wel een kans, zelfs Gigli. Dat dacht ik gisteravond rond 20h toch.

Rond 22h dacht ik dat nog altijd, maar toch iets moeizamer. In die twee uur heb ik ongelooflijk veel gezeik gezien, af en toe een flauw komisch of sexy momentje en heel veel gebrek aan ziel en beleving.

Met Ben Affleck in de hoofdrol is dat nu ook niet zo moeilijk. De beste man probeert stoer en charismatisch over te komen, maar hij heeft er gewoon de kop niet voor. Hij is een lege huls, ook qua acteren. In combinatie met Jennifer Lopez bakt hij er ook niet veel van, al valt zij nog erg goed mee.

Christopher Walken en Al Pacino verschijnen nog in korte rolletjes, maar dat is het dan ook wel.

Van een regisseur als Martin Brest verwacht een mens toch iets. Helaas geitenkaas kan hij de verwachtingen niet inlossen. Mede een paar indutmomentjes hebben ervoor gezorgd dat ik nog geen vierentwintig uur na het kijken al het grootste deel van de film vergeten ben. Met die gehandicapte kerel probeert Brest nog wat sentiment mee te geven, maar ook dat mislukt pijnlijk.

Het enige positieve is dat ik weer een slechte film minder te gaan heb en dat ik er eentje van Pacino's en Walken's lijstje mag schrappen.

1,5

Meh.

Onder het mom van wat variatie in mijn kijkgedrag te leggen, deze gezien, zonder ook maar enig idee te hebben wat te verwachten. Dat wekt in ieder geval een gezonde interesse op. En ik ben wel blij dat ik het een kans gegeven heb. De film ziet er best mooi uit - visueel verzorgd, met vooral het camerawerk dat in positieve zin opvalt. Zwart-wit kan me ook altijd wel bekoren.

Helaas blijft het daar wel bij. Inhoudelijk is het te soapachtig. Dit verhaal zal anno 1936 wel relevant (en misschien ook nodig) geweest zijn, als aanklacht tegen de onderlinge man - vrouwverhoudingen. De boodschap ligt er dik op en wordt te veel als een toneeltje gebracht - maar dat is dan weer volgens verwachting.

2

Wel oké.

Al tijdens de openingsscène is duidelijk dat regisseur Ettore Scola onder meer vol inzet op het fraai in beeld brengen van de setting. Met uitstekend camerawerk volgt hij een op het eerste gezicht weinig interessant ochtendtafereel van een drukke bende. Het is dat het zo goed in beeld is gebracht, of het was inderdaad een weinig interessant ochtendtafereel.

Nadien blijft de film visueel een attractie om te volgen. De bruinige kleurtinten zijn best apart en een geslaagde zet gezien de tristesse van de wereld waarin de hoofdpersonages leven. Maar ook het camerawerk blijft eigenlijk gans de speelduur lang van hoog niveau.

Het is des te spijtiger dat ik de interactie tussen Sophia Loren en Marcello Mastroianni maar zo zo vind. De film krijgt al vrij snel een toneel-vibe en daar heb ik het écht niet voor. Zowel Loren als Mastroianni hebben me niet echt kunnen bekoren en dan wordt al erg moeilijk om echt in te zitten met hun kommer en kwel. De climax, laat het ons zo omschrijven, is een misser.

En dan blijft vooral een visueel aantrekkelijk en keurig gemaakt drama over. Eéntje waar ik me alvast niet mee verveeld heb maar dat voor mij niet als meesterwerk geldt.

3

Aardig.

Het was alweer een tijd geleden dat ik nog eens een spaghettiwestern zag. Day of Anger slaagt erin om enkele typische spaghetti-elementen goed te gebruiken: geweldige credits, toffe setting met die typische stadjes, aardige muziek en goed camerawerk met een aantal mooie wijde shots en close-ups.

Spijtig genoeg is de regie niet echt goed. Zeker het laatste half uur worden er nogal wat bochten genomen om leermeester en leerling tegen elkaar uit te spelen. Enkele overgangen voelen daardoor abrupt aan. Ook het acteerwerk is niet echt om warm van te worden - het toneelgehalte ligt hoog, zeker als daar nog een dub bovenop komt. Enkel de immer charismatische Lee Van Cleef kan indruk maken, maar daar heeft hij natuurlijk wel de ideale kop voor. Toffe acteur.

Dus al bij al zeker de moeite waard, maar er zat iets meer potentieel in dan dat er uitkomt.

3

Genietbare tienerkomedie.

De film is vooral het eerste half uur best goed. De introductie van the girl next door is niet voor niets welbekend geworden. De scènes met Emile Hirsch en Elisha Cuthbert zijn ook leuk om te zien, de twee hebben een tof samenspel.

Daarna kakt de film een beetje in. Timothy Olyphant brengt wel terug wat schwung, maar zijn personage is ook niet echt sympathiek.

Het laatste kwartier is wel terug goed.

Tof samenspel tussen Emile Hirsch en de immer sexy Elisha Cuthbert. Beste acteerprestaties komen toch van de bijrollen. Vooral Paul Dano blijft in mijn waardering stijgen.

Echt veel moppen zitten niet in de film. Ik klasseer hem dan ook meer als feelgoodfilm ipv komedie pur sang.

Zeer genietbaar, dat wel.

3,5

Matig.

The Girl on the Train begint redelijk suspensevol. Ik had geen enkele voorkennis dus dat helpt natuurlijk ook wel mee. Naarmate de film vordert neemt het soapgehalte enkel maar toe en de spanning ebt stapsgewijs weg.

Emily Blunt is daarenboven ook niet echt mijn type actrice. Ze doet haar best wel, maar verder komt ze er niet mee. Ook zo’n Justin Theroux of Luke Evans zijn inwisselbaar tot en met.

Regisseur Tate Taylor maakt het audiovisueel gezien degelijk genoeg, maar daar blijft het dan ook bij. Geen enkel element heeft me op het puntje van mijn stoel laten zitten. Het is me allemaal te vrijblijvend gebleven. Dat het uiteindelijk om overspel en driehoeksrelaties gaat maakt het veel te klef. Maar daar kan Taylor niets aan doen, natuurlijk.

2,5

Doorsnee.

The Girl With The Dragon Tattoo neemt z'n tijd om de fundamenten te leggen: Mikael Blomkvist krijgt z'n opdracht, de achtergrond van Lisbeth Salander wordt geschetst, ... Dat eerste uur is veruit het sterkste gedeelte.
Nadien wisselt het niveau nogal. De hele zoektocht van Mikael en Lisbeth (inclusief 'romance' die uit de lucht komt gevallen) oogt nogal gemakkelijk en ook de uitkomst is niet wereldschokkend.
En om het sterke begin helemaal teniet te doen volgt nog een erg matig slotstuk waarin krampachtig de laatste horde afgehandeld wordt. Ik heb de Zweedse versie niet gezien/ het boek niet gelezen, maar mij lijkt dat dat beter voor een sequel gehouden had kunnen worden.

De cast doet het evenwel niet onaardig. Vooral Daniel Craig heeft mij kunnen overtuigen. Eén van zijn grootste troeven is dat hij zich niet aan een semi-Zweeds accent waagt. Onder meer Rooney Mara doet dat wel en dat komt haar geloofwaardigheid absoluut niet ten goede. Spijtig, want anders had ze Craig wellicht weggespeeld.
Stellan Skarsgård is een te voorspelbare casting, Robin Wright heeft hetzelfde probleem als Mara, Christopher Plummer is genietbaar.

David Fincher levert evenwel vakkundig werk af. The Girl With The Dragon Tattoo is een sfeerbom: grimmig, vijandig, toch gezellig bij momenten, ... Visueel oogt het allemaal erg mooi, met kleuren die voor een geslaagd contrast zorgen.
Ook een leuke verrassing is de openingsequence, die zowel visueel als muzikaal in de goede zin opvalt.

3

Bizar.

Gortdroge en zwartkomische comedy, met de altijd degelijke Bob Odenkirk in de hoofdrol van uitgebluste prentkaartschrijver; dat klinkt goed. Met een erg korte speelduur leek me dit dan ook een ideale tussendoor. Helaas is dit gek genoeg een bij momenten saaie en eerder rommelige vertelling van wat absurde gebeurtenissen. De vlam schiet nooit in de pan en de film sleept, ondanks die korte speelduur, na een half uurtje zielloos naar een doods einde. Opmerkelijk.

2

Goed.

Bong Joon Ho brengt met Gisaengchung een visueel uiterst verzorgde tragikomedie. De film ziet er geweldig uit: strak geschoten, mooi lichtgebruik en op een zekere manier knus. De brede shots in een beperkte omgeving zijn een geslaagde keuze.

Inhoudelijk had ik totaal geen idee wat te verwachten - behalve dat dit de Oscar voor Beste Film gewonnen heeft wist ik niets op voorhand. Echt grappig vind ik het allemaal niet, hoewel de absurditeiten elkaar in een hoog tempo opvolgen. Af en toe kan er zeker gelachen worden. Naar het einde toe volgt dan nog een gewelddadige uitbarsting, hetgeen ik niet echt van toegevoegde waarde vind. De film duurt nadien een tikkeltje te lang. Een wat meer compacte speelduur had beter geweest, maar het is zeker vermakelijk genoeg voor een plezierige filmavond.

3,5

Veruit de slechtste Leone. En dat na The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A time In The West.

Er zat amper tempo in. Kwam er dan toch wat tempo in, dan moest je te veel uitgaan van veronderstellingen. Het personage van Rod Steiger zou zoveel beter geweest zijn mocht Eli Wallach hem gespeeld hebben. En die James Coburn, zucht.. Op z'n intro na, weinig soeps.

Het verhaal sleurt me niet mee en ik heb me bijna moeten worstelen door de film.

De muziek van Morricone kwam ook niet echt tot z'n recht.

Neen, deze film komt nog niet tot aan de enkels van Leones andere films. Een 2,5.

Meh.

Hoewel ik nooit ondersteboven ben geweest van Gladiator was het in mijn herinnering toch stukken beter. Herziening (van de Director's Cut) leert mij dat dit een ontzettend lege film is: Commodus' jaloezie is kinderachtig, Maximus' verlies doet me niks en dan blijft er eigenlijk niks van over.

Het spektakel lijkt dan de laatste reddingsboei te zijn maar entertained was ik niet. Mopje qua flauwheid op gelijke hoogte van deze film.

Russell Crowe bewijst hier ook de ultieme zoutzak te zijn die denkt de cool te hebben er iets van te maken. Maar hij heeft dat charisma niet. Ik zie zo door z'n trage blikken heen. Hij acteert als iemand die net van de acteerschool komt en te veel moeite doet om z'n performance wat 'details' en ticjes mee te geven.

Ook Joaquin Phoenix - sowieso in mijn top 5 van beste acteurs van het laatste decennium - bakt er niet veel van, met z'n dom accentje dat kant noch wal raakt. Dan zorgen oudjes Richard Harris en Oliver Reed voor het meeste schwung.

Ridley Scott teert naast alle opgeblazen tragedie ook op opgeblazen spektakel, iets wat ik normaal wel kan hebben. Maar echt spectaculair vind ik dat spektakel allemaal niet. Veel gevechtsscènes voelen te choreografisch aan en ogen daarom klungelig. Ook de soundtrack die eronder geplakt is doet me niet veel. Het komt me allemaal over als volgens het boekje.

Wel chapeau voor de CGI die schijnbaar gebruikt is om Reed's dood te counteren, daar heb ik niets van gemerkt.

2

Bwa.

Iets te taai drama. Captain Fantastic, met een gelijkaardig onderwerp, vind ik beter. The Glass Castle brengt het allemaal nogal zwaar - niet verwonderlijk door het zware onderwerp, maar toch. De sprongen in tijd zijn een keuze die niet echt goed uitpakken. Sowieso zijn de flashbacks naar de jeugd beter. Brie Larson is zeer degelijk in de hoofdrol, Woody Harrelson stelt me ietwat teleur in een nogal gemakkelijke vertolking van alcoholieker.

2,5

Mwah.

Geen echt slechte film, maar dit is geenszins beter dan het origineel - wat een leuke afwisseling was. Om er nu een reeks van te maken... Benoit Blanc is hoogstens tof voor een keertje, bij dit tweede deel is z'n houdbaarheidsdatum alweer bereikt.

Dat komt ook wat door het verhaal dat, weinig verrassend, met haken en ogen aan elkaar hangt. Van een whodunit is er eigenlijk nog geeneens sprake, want als kijker is het gewoon wachten tot alle hippe tijdsprongetjes en twistjes gebeurd zijn. Maar zo wordt een film al snel uitleggerig. Voeg daar nog een hoop kinderlijke personages en dialogen bij en het is duidelijk dat Glass Onion nooit het niveau van het origineel bereikt.

2,5

Weinig boeiend.

En dat komt volledig door het verhaal, dat nergens weet te boeien. De op zich levendige personages worden niet uitgediept, maar discussiëren anderhalf uur lang over een niet zo vriendelijk bezoekje van een baas.

De film mist ook een structuur: van een climax is amper sprake.

Dat het verhaal tien keer niks is, is zonde. Met een cast bestaande uit Al Pacino, Jack Lemmon, Kevin Spacey, Ed Harris, Alan Arkin en Alec Baldwin valt zoveel te doen. Ik ga niet zeggen dat daar niets mee gedaan wordt, maar enkel Al Pacino weet het niveau op te trekken. De rest zit niet in de juiste rol (Kevin Spacey), of staat gewoon slecht te acteren (Alec Baldwin, Ed Harris).

Over de regie valt overigens niet te klagen. De frustratie van de werknemers wordt vakkundig neergezet. Regisseur van dienst James Foley weet het zo te brengen dat je als het ware bijna zelf in het kantoor zit.

Teleurstellend.

2

De moeite waard.

Op voorhand vreesde ik een beetje dat racisme te veel aandacht gegeven zou worden. Nu, het is wel een item, maar het stoort niet.
Het dramagedeelte neemt weliswaar het grootste deel van de film in beslag. Het personage van Washington is wat cliché, maar krijgt wat diepgang en dat doet de film goed.
Het oorlogsgedeelte voelt wat magertjes aan, maar de climax bij Fort Wagner is wel mooi. Ik heb het trouwens wel voor zo'n eindes waarbij je weet dat het fout gaat aflopen.

Matthew Broderick is een beetje een grijze muis en zodoende perfect gecast in zijn rol. Het acteren zelf lukt op het ene moment wel wat beter dan het andere, maar over de ganse lijn gezien is er geen reden tot klagen.
Het is echter wel duidelijk dat Morgan Freeman maar vooral Denzel Washington van een niveau hoger zijn. Eerstgenoemde doet niet veel meer dan de wijze man spelen (wat hij overigens wel kan, natuurlijk), maar Washington verrast me hier toch in positieve zin.

Cinematografisch is alles wel in orde. Er zitten geen spectaculaire shots in, maar alles is wel mooi in beeld gebracht.
Ook op muzikaal vlak heb ik geen klachten, maar het is de muziek tijdens de end credits die opvalt.

3,5

Redelijk.

Film nummer 4 intussen die ik van Buster Keaton heb gezien, en ik ben het met mijn bovenbuur op deze pagina eens dat het einde veelal makkelijker te verteren is dan het begin. Keaton de stuntman is geweldig, Keaton de sympathieke doch droge slapsticker is, mja, niet mijn soort humor - hoewel ik hem dat zeker niet slecht vind doen. Slapstick in de pure betekenis van het woord is wellicht mijn minst geliefkoosde vorm van humor, zeker in langspeelfilms.

Dat gezegd zijnde, Go West heeft nog wel veel meer te bieden dan slapstick. De enscenering en aankleding is piekfijn. Ondanks de toen ongetwijfeld beperkte middelen, ziet de film er bijna een eeuw later nog behoorlijk strak geschoten uit. En de spaarzame stunts zijn ook nog steeds geld waard.

3

Uitstekend drama met een wat mager slot.

De film die als roadmovie begint krijgt al snel meer diepte door de flashbacks van beide hoofdrolspelers. De ene flashback kwam al wat beter over dan de andere. Sommigen duurden ook wat lang.
Het kabbelt allemaal rustig voort, maar het blijft wel interessant. Personen met een beperking zijn altijd boeiend om naar te zien.
Het einde bij grootpatje de kluizenaar in die grot, was onnodig. De locatie en hoe hij eruitzag vielen tegen.
Gelukkig krijgen we nog een mooi eindshot.

Het acteerwerk van Rose Byrne (de reden waarom ik deze film wou zien) is nagenoeg perfect. Vooral in haar eerste rollen weet zij me steeds te verbazen. Ik noem het zelfs zonde dat zij niet in elke scène van deze film verschijnt.
De Aziaat doet het over het algemeen degelijk, maar begon nogal twijfelachtig.

The Goddess Of 1967 is echt wel mooi in beeld gebracht. Het is wat zweverig, wat surrealistisch, maar bij momenten o zo mooi. De belichting bij de dansscène zal misschien niet origineel zijn(??), maar is wel goed uitgevoerd. De liefdesscène is 2 minuten zowel film- als verhaaltechnisch een genot om naar te kijken. Het ziet er allemaal zo fraai uit, zo confronterend en breekbaar ook.

Hoewel het einde wat tegenviel, een 4.

Honestly, I'm as blind as you are.'

Kippenvel.

Nadat ik een dik jaar geleden het misdaadepos bij uitstek voor het eerst zag, kreeg ik vrijwel meteen zin in een herziening. Ik ben echter van het type dat liefst een tijdje laat voorbijgaan na een eerste kijkbeurt.
Een dik jaar lang heb ik het kunnen uitstellen, maar de drang om de trilogie een tweede kijkbeurt te gunnen werd alsmaar sterker, en aangezien ik het huis een week voor mij alleen had heb ik maar meteen een Godfather-marathonnetje gehouden. En het moet gezegd: wat staat deze film (en bij uitbreiding de trilogie) nog steeds als een huis.

Het meeslepende van The Godfather begint al tijdens de openingsscène, waar Don Vito Corleone aka The Godfather meteen epische proporties aanneemt. Het familiefeest is uiterst gezellig om te beleven en kan daardoor niet tegenstrijdiger zijn met het werk dat Vito doet.
Na de geweldige openingsscène is het nog eens dik twee uur genieten. Enkele scènes zoals de paardenkopscène en de moord op Luca Brasi komen wat minder over dan tijdens de vorige kijkbeurt, maar andere scènes zoals de ziekenhuisscène en de scènes in Sicilië doen dat des te meer. Het is ook vanaf dan dat het écht briljant wordt.
De verdere plotontwikkelingen zijn bevredigend, maar vooral het lot van de verschillende personages is boeiend om te volgen. Michael Corleone is een fantastisch personage, zo niet het interessantste uit de filmgeschiedenis.
Ook de climax mag er nog steeds wezen. Een klein minpuntje is het instinct van Vito over de verrader. Dat is een beetje te toevallig, maar het is enkel het bewijs dat niets perfect is. Voorts is de impact van de aanslagen, maar vooral de blik van Michael als hij liegt tegen Kay nog steeds goud waard.

Marlon Brando en Al Pacino zijn beiden fenomenaal en zetten het beste acteerwerk neer dat ik tot op heden heb mogen aanschouwen.
Maar ook de ondersteunende cast mag niet tekortgedaan worden. James Caan is een uitstekende Sonny Corleone en Robert Duvall schittert eveneens in een ingetogen maar o zo belangrijke rol als consigliere Tom Hagen. Zelfs Diane Keaton weet voor het volle pond te overtuigen. Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van Talia Shire – het enige smetje op een waar meesterwerk. Zij staat net iets te veel te schreeuwen.

Ondanks de puike regie van Francis Ford Coppola ziet The Godfather er toch wat gedateerd uit. Zelfs de Restorationversie op BluRay kan dat niet behelpen. Het gevolg is dat de kleuren in sommige scènes wat brak overkomen, maar tegelijk heeft het iets sfeervol. Een filmklassieker van 40 jaar hoeft er niet strak en “perfect” uit te zien.
Het muzikale is wat gewoontjes ten opzichte van alle andere aspecten van de film, maar de door Carmine Coppola gecomponeerde soundtrack is en blijft fantastisch. Het enige wat ik kan doen als ik het hoor, is genieten en kippenvel krijgen.

Magnifiek.
5

"But if Clemenza can figure a way to have a gun planted there for me.. then I'll kill them both."

In de lijn van zijn voorganger.

Na mijn eerste kijkbeurt vorig jaar was ik niet helemaal overtuigd van dit vervolg. De verhaallijn van Michael Corleone verdween wat op de achtergrond ten opzichte van het sfeervolle subplot met Robert De Niro. Een tweede kijkbeurt echter bracht mij meer inzicht in het verhaal en liet me toe meer te genieten van de film als geheel.

Ik blijf er echter bij dat de opkomst van de jonge Vito interessanter is. Verhaaltechnisch is het misschien wat simpel, maar dat is slechts bijzaak. De hele sfeerbeleving is bijna hallucinant. De scènes in Sicilië (zowel die in het begin als op het einde) zijn perfect. Ze zijn tragisch, en net daarom geven ze die voldoening waar ik zo van kan genieten.
Maar ook de scènes in het New York van rond de jaren 20 zijn om van te smullen. De decors en de aankleding zijn schitterend. De manier waarop Vito de maffia inrolt is wat gemakkelijk, maar tegelijkertijd episch te noemen. Een klein minpuntje hier is Don Fanucci, een personage dat een ware karikatuur is (rondbuikige Italiaan met een sigaar in de mond en een volumineuze moustache op de bovenlip).
Dan is er nog de verhaallijn met Michael Corleone, die zichzelf helemaal verloochent. Het complot tegen de Corleones is mij deze keer beter meegevallen dan tijdens de eerste kijkbeurt, daar ik het allemaal beter kon volgen. Toch is het slechts een kader om een gevoelig familiedrama in te plaatsen. De breuk met Kay is pijnlijk – ondanks dat het slechts een logisch gevolg van Michaels beroep is – en het algemene onvermogen van Fredo frustrerend en zielig.

Al Pacino staat net zo goed te acteren als in deel 1. Van zijn verbale acteren ben ik altijd al fan geweest (al schmierde hij in zijn eerste glorieperiode tussen 1972 en 1975 beduidend minder), maar hier schittert hij voornamelijk door zijn non-verbale acteren. De scènes waarin Kay hem over de abortus vertelt en waarin hij Kay aan de deur zet zijn de perfectie nabij.
Maar op het vlak van acteren is het desondanks geen onemanshow. Robert De Niro is namelijk even legendarisch als de jonge Vito Corleone, een complexe rol daar hij Marlon Brando’s invulling niet mag verloochenen. Maar De Niro doet meer dan alleen Brando imiteren, hij geeft de rol ook een nieuwe dimensie, een wat menselijkere invulling.
In dit deel krijgen we ook wat meer van de veel te vroeg overleden John Cazale te zien. Hij zet een erg geloofwaardige en zielige Fredo neer. Ook Robert Duvall is weer goed op dreef, net als Diane Keaton en zelfs Talia Shire.

De enige reden waarom The Godfather: Part ll een wat minder mythische status dan zijn voorganger heeft, is omdat het al een keer eerder gedaan is. Mocht dit verhaal eerder zijn gekomen dan deel 1, was het omgekeerd geweest. Maar goed, sfeer bevat deze film meer dan genoeg, mede te danken aan het geweldige deuntje.

Even magistraal als zijn voorganger.
5

"Mi padre si chiama Antonio Adolini.. e questo è per ti."

Waardige afsluiter.

If only. If only Francis Ford Coppola meer tijd had gekregen. Want dat is wat het laatste deel van een fantastische trilogie wat de das omdoet: het lijkt gehaast gemaakt. Dat merk je vooral aan het verhaal, dat bij momenten wat rommelig oogt. Ook de dialogen hebben duidelijk geleden onder het tijdgebrek, want ze zijn lang niet zo gevat als in de voorgaande delen.
Maar daarmee is al het negatieve ook wel gezegd. Zijn voorgangers overtreffen doet het nergens, maar een film dat geen meesterwerk is, kan nog altijd een goede film zijn.

In het derde en laatste deel van de Godfather-trilogie draait het voornamelijk om de pogingen die Michael Corleone doet om de illegaliteit te ontsnappen. Helaas voor hem lukt dat niet zo goed en krijgt hij wederom met louche zaken te maken. Dat misdaadgedeelte wordt gered door de opkomst van Vincent Mancini, want speciaal is het allemaal niet. Het dramagedeelte rondom Michaels spijt is interessanter.
Daar Part lll zich 20 jaar na Part ll afspeelt, is de sfeerbeleving helemaal anders. Het ‘lege’ Amerika van de naoorlogse periode heeft plaatsgemaakt voor een gemoderniseerde versie. Het poëtische is er wat af, en het is dan ook een slimme zet van Coppola geweest om het verhaal al snel naar het sfeervolle Sicilië te verplaatsen.
Vanaf dan stijgt het niveau immers zienderogen. We krijgen een geweldige climax met de spannende operascène en de tragische laatste scène waarin Michael moederziel alleen sterft. Door ook nog eens gebruik te maken van flashbacks uit deel l en ll weet Coppola toch nog extra gevoel over te brengen en bleef ik wederom met een krop in de keel achter.

Al Pacino is net wat minder dan in de voorgaande delen. Bij de aanvang van de film heeft Michael al een bocht van 180 graden gemaakt en het is spijtig dat we nergens in de film de meedogenloze maffiabaas terugzien. Anderzijds weet hij het tragische van Michaels levenswandel goed over te brengen.
Wat dit deel ook mist in vergelijking met de vorige, is een stevige ondersteunende cast. Het verdwijnen van Robert Duvall is een serieus gemis. Een nochtans sterke Andy Garcia – de perfecte acteur om de nieuwe generatie voor te stellen – kan dit niet behelpen. Hij wordt hierbij ook niet echt geholpen door het script. Zijn personage krijgt een leuke intro en een sterk slot, maar wat daar tussenin zit is niet echt iets om over naar huis te schrijven. Eli Wallach is gewoon goed, net als Diane Keaton en Talia Shire. Sofia Coppola is wat minder, maar uiteindelijk valt dat allemaal nog wel mee. Ze is door velen afgekraakt indertijd, maar slechts weinigen steken dat op de puberale karakterschets van haar personage.

Francis Ford Coppola komt hier beter uit de verf als regisseur dan als schrijver. De regie is immers top – de operascène is en blijft om van te smullen. Het script daarentegen had beter gemoeten, maar het is natuurlijk niet zijn fout dat de studio geen geduld had. Uiteindelijk is dat doodzonde. Coppola heeft immers alles uit de kast gehaald wat er uit te halen was, helaas stak er niet zoveel in.

Het hoge cijfer van de vorige keer wordt wat krapper, maar het einde is zo mooi dat ik het gewoon laat staan.
4,5

"Just when I thought I was out.. they pull me back in."

Eerder tegenvallend.

De eerste afleveringen tonen best potentieel, maar uiteindelijk wordt dat nooit waargemaakt. Vanaf de derde of vierde aflevering begint het bij tijd en wijlen te slepen: iets te veel personages waarop gefocust wordt, maar waar er kennelijk niet echt naar gekeken wordt of het interessant is.

Zo lijkt Godless wat veel hooi op de vork te nemen, terwijl de "uitdieping" van de personages eerder "verbreding" is. Frank Griffin blijft bijvoorbeeld wauwelen over zijn aanstaande dood, Roy Goode blijft wat paarden temmen en vadertje spelen over die puberzoon, ... Het draait allemaal wat rondjes. Men had beter wat meer op vooruitgang ingezet, zoals bv. de zoektocht van John Cook (uitstekende vertolking door Sam Waterston) naar Frank's bende. Daar zit tenminste wat suspense in.

Uiteindelijk kabbelt het dan wat voort naar de teleurstellende finale, waarin men zowel een shoot-out in groep als een ouderwets duel wil hebben. Ook weer iets te veel van het goede, terwijl het begin van die finale veelbelovend is (moordpartij in Blackdom en de crue dood van de naïeve Whitey Winn).

Het maakt dat Godless allemaal net-niet is, terwijl het in veel aspecten wél hoge punten scoort: die stoffige westernlook, de casting van enkele (bijrol)acteurs en een goede soundtrack.

2,5

Mwah.

Goed is het natuurlijk niet. Veel te veel lelijkheid en verder gewoon alle kenmerken van een snelle hap.

Dat gezegd zijnde voelt de film ook wel aan als een snelle hap, en dat is mij er nog het meest aan bevallen: bedoeld als tussendoortje en dat ook kunnen waarmaken.

Met enkele bekende gezichten in de cast en een redelijk speelduur die desondanks toch snel voorbij gaat heeft dit me nog enigszins positief verrast, al de visuele lelijkheid ten spijt. Want die lelijkheid is wel talrijk aanwezig.

Kleine 2,5

Knullig.

Hoge verwachtingen had ik niet, maar het is vooral opvallend dat men veel foute keuzes gemaakt heeft. Sowieso is de hele aanloop ontzettend storend, vol met meligheid en verdwaasde personages.
Nadien wordt het een beetje een monsterfilm, maar het komt nooit echt los. Telkens wanneer er iets dreigt te gebeuren wordt een scène afgekapt. En zo gaat het gezapig verder, tot Godzilla plots de held van de dag is en het alweer afgelopen is.

De cast is trouwens ook ergerlijk. Enkel Aaron Johnson lijkt op zijn plaats - die kan toch niet beter. Zijn collega's beschouw ik stuk voor stuk als acteurs de naam waardig, maar zij lopen er ook maar voor spek en bonen bij. Vooral Elizabeth Olsen's talent vind ik weggegooid.

Positief is dan weer de schaal. Hoewel de totale vernietiging niet goed genoeg in beeld wordt gebracht zitten er genoeg shots in waarin de chaos duidelijk wordt. Gareth Edwards gebruikt wel iets te veel hetzelfde trucje bij de keren dat de monsters tevoorschijn komen: langzaam en in stilte om dan effe te brullen. Of hoe een cliché uitgemolken wordt.
CGI is redelijk goed, maar de monsterdesigns vallen tegen. Godzilla is sowieso veel te lomp met z'n dikke pens en korte armpjes, maar ook de andere monsters vind ik weinig origineel - Cloverfield en Pacific Rim in de blender, zo lijkt het wel.
Voor een tweede deel zal er wellicht al voldoende geld in het laatje zijn gekomen. Ik pas alvast.

2

Slecht.

Zeer, zeer slecht actiespektakel. Inhoudelijk is het een ongeïnspireerd rommeltje van jewelste: sinistere bedrijfsleiders, bemoeizuchtige kinderen, .. Het zit allemaal in deze film gepropt. Er zijn ook nog King Kong en Godzilla, die bijzonder matig geanimeerd elkaar een paar motten geven tot er een nieuwe, gemeenschappelijke vijand opduikt. Van een monsterblockbuster had ik geen meesterwerk verwacht, maar een deftig actiespektakel had er toch wel van af gemogen.

1

Oef.

Ik prijs me gelukkig dat er tegenwoordig erg veel mogelijk is qua special effects. Het is immers één van de weinige aspecten waardoor films als deze nog ietwat tot hun recht komen en/of te behappen zijn. Deze sequel is immers érg slecht geschreven. Alsof men in grote en dure blockbusters vol monsters zit te wachten op familieperikelen. Het zorgt in ieder geval voor een slecht eerste uur. Acteurs als Vera Farmiga (die ik anders wel goed vind) bakken er niks van, maar met dat script mag dat niet verbazen.

Het is pas nadat er genoeg andere monsters in gang schieten dat de film begint te doen wat het moet doen: entertainen. Dat gebeurt in het tweede uur dus sporadisch, maar niet genoeg om op het einde van de rit een goed gevoel over te houden. De Kong vs Godzilla-sequel zal ik wel eens kijken, maar dat zal niet voor direct zijn.

2

Leuk.

Niet origineel, laat staan verfrissend of verrassend. Maar wel gewoon leuk gemaakt door de zwaargewichten die de hoofdrollen vervullen. Michael Caine en Morgan Freeman springen daar qua naam het meest in het oog, maar Alan Arkin steelt wat mij betreft elke scène. Heerlijke kurkdroge rol die hij hier neerzet en daarmee de film naar net boven de middelmaat uittilt.

Verder is regisseur Zach Braff slim genoeg om de speelduur in de perken te houden, waardoor de film een ideale wegkijker is.

3,5

Mwa.

Het verslagen Japan na WO2 is een toffe setting en de ouderwetse soundtrack is ook wel leuk, maar verder is dit toch te veel opgeklopt, ietwat schreeuwerig drama, bovendien matig geacteerd ook nog.

Godzilla himself zorgt gelukkig wel voor een handjevol geslaagde scènes, en z'n hittestraal komt er visueel ook goed uit. De CGI van het monster zelf daarentegen kan mij niet overtuigen.

2,5

Redelijk.

Ik kreeg tijdens het kijken een klein beetje een Wolf of Wall Street-gevoel. Die film is wel beter, maar de tijdsgeest komt min of meer overeen en de frauduleuze fondsen-wolk hangt ook boven deze film. Niet geheel verrassend, deze rise-and-fall, maar dat had ik ook niet echt verwacht.

Matthew McConaughey - deze keer een ander fysiek uiterste - doet het prima. Ook zijn tegenspeler, Edgar Ramirez, vind ik dik oké. Enkel wat spijtig dat zijn personage nogal vlak blijft. Die had wel een meer uitgediept personage verdiend.

Geen topper, maar wel eens de moeite.

3

Niet mijn ding.

Charles Chaplin zal me wellicht nooit kunnen bekoren. Ik zie er de charme niet echt van in. Chaplin zelf is daar eigenlijk het grootste probleem van: ik vind hem niet leuk en dan houdt het natuurlijk snel op.

Het eerste gedeelte kon me nog ietwat bekoren, wellicht omdat ik de setting an sich wel interessant vind. De wat meer romantische tweede gedeelte kon me daarentegen gestolen worden.

2