Opinions

Bond zoals het hoort.

De proloog moet tot de beteren uit de Bondreeks behoren. Het spionagesfeertje zit er meteen in en het is leuk om eens een andere 00-agent te zien. Een eerste climax volgt als 006 neergeschoten wordt.
Nadien ontvouwt het verhaal zich op een rustige manier, evenwel zonder de spanning te verliezen. Want daarin onderscheidt GoldenEye zich van een hoop andere Bondfilms: de volle speelduur blijft een zekere spanning behouden.
Het verhaal is trouwens één van de leukere die ik totnogtoe in een Bondfilm heb zien passeren. De badguy van dienst is niet de zoveelste slungelige vent die de wereld wil veroveren, maar eentje die een motief heeft en een fatsoenlijk uitgewerkt plan om zijn doel te bereiken. Het leukste aan de badguy echter is dat hij Bonds gelijke is. Hij kent Bond en diens omkadering.
Zoals gezegd wordt de spanning zorgvuldig opgebouwd, met een spannend slot tot gevolg, waarin Bond nog eens hard voor de dag komt.

Pierce Brosnan geeft hier een geweldige invulling van de rol. Zijn Bond is behoorlijk hard en ik zou hem zelfs een lichte verbetering ten opzichte van Timothy Dalton willen noemen. Brosnan is misschien net iets minder spion, maar wel meer womanizer en charmeur. Net als bij Dalton echter is ook zijn komische timing niet wat het moet zijn.
Sean Bean steelt de show. De beste man is al geruime tijd één van mijn favoriete acteurs en slaagt er in om een dreigende badguy neer te zetten. Zijn timing is trouwens een pak beter dan die van Brosnan.
Famke Janssen is hier een bloedmooie verschijning, maar net iets te veel van het goede. Haar beestachtige seksuele handelingen zijn wat misplaatst en af en toe is ze wat te veel Lara Croft. Izabelle Scorupco is eveneens een mooie dame en doet het zowaar niet slecht.

De periode tussen Licence To Kill en GoldenEye heeft de Bondreeks duidelijk goed gedaan. Zowat alles voelt hernieuwd en fris aan. De gehele sfeer die deze film uitademt doet terug denken aan de beginperiode van de filmreeks. Ondertussen ziet GoldenEye er lichtjes gedateerd uit, maar de Bondsfeer die het uitademt mag niet geminimaliseerd worden.
De alombekende titelsong van Tina Turner vind ik wat minder. Het is een lied dat zeker blijft hangen, maar echt genieten kan ik er niet van - ondanks dat ik Tina Turner best wel kan waarderen als zangeres.
GoldenEye had nóg beter geweest als enkele flauwe passages en one-liners geschrapt waren geweest, maar goed, je kan niet alles hebben.
From Russia With Love blijft mijn favoriete Bondfilm, maar deze komt stevig op plaats 2 te staan.

4

"Why can't you just be a good boy and die?"

Lichte tegenvaller.

Door de goeie reacties en score had ik hier meer van verwacht. Maar ik moet zeggen dat ik From Russia With Love en ook Dr. No beter vond.

Ik vind het allemaal wat vlak en loom, ondanks weer maar eens een geweldige openingsscène. Voorts ontmoet James Bond z'n vijand veel te vlug, is hij zowat 3/4e van de film hulpeloos en is er een tekort aan spanning omdat we Bond amper de vijand zien bespioneren.

Het grootste pijnpunt is dus het verhaal.

Sean Connery doet het uiteraard weer goed. Niet slechter dan From Russia maar zeker niet beter (door het gebrek aan spionage-activiteiten). Goldfinger is een leuke badguy, met Oddjob als hulpje. Voorts passeren heel wat babes de revue (4 denk ik) maar Bondgirl van dienst is uiteraard Pussy Galore. Eéntje met wat inhoud (eindelijk) en redelijk goed neergezet door Honor Blackman.

Stijlvol ingeblikt. De actie zag er redelijk uit. De snufjes en gadgets van Q waren leuker dan in From Russia. Toch miste ik de spanning die From Russia With Love wél had.

Pluspunt is wel dat het er wat meer (subtiele) humor in zat.

Leuke personages, te weinig verhaal.

3

Goed.

Zeer onderhoudend werkje, de eerste van Ben Affleck de Regisseur. Opvallend stemmig geregisseerd, met een sterk sfeerbeeld van achtergestelde wijken. Dat is zowat het fundament van deze film. De kapstok waaraan eerst een vrij klassieke whodunit opgehangen wordt, om nadien te fungeren als ruggensteuntje voor het ethische dilemma.

Die twist had ik op zich niet zien aankomen, maar ik ben er niet uit of ik die nu echt zo goed vind. Ik denk dat daarvoor de rollen, van onder meer Morgan Freeman, te beperkt zijn in het eerste uur. Een beetje spijtig, want een deprimerend einde zonder twists, waarin bv. Casey Affleck overal te laat kwam, had ik perfect kunnen smaken.

Maar bon, in ieder geval een uitstekend regiedebuut van de oudste Affleck, mee recht gehouden door uitstekend acteerwerk van de jongste Affleck. Niets te zot, maar wel de moeite.

3,5

Matig.

Behoorlijk wat kennissen raadden me deze film aan maar ik heb geen flauw idee waar de hetze over ging. Gone Girl is een flauw en vrij kleurloos niemendalletje, niets meer, niets minder.
De spanning zit de eerste 5 minute snor, maar vanaf het moment dat het allemaal begint zit ik maar één ding te hopen: laat ze het niet in scène gezet hebben. En jawel.
Nadien volgen nog wat stuiptrekkingen om de film wat pit te geven en die dodelijke seksscène vind ik best oké, maar in z'n geheel ben ik allerminst onder de indruk.

De casting is ook wat onorthodox. Ben Affleck heb ik nog nooit goed zien acteren en zo iemand als Tyler Perry lijkt me wat misplaatst - ondanks dat hij het niet slecht doet. Rosamund Pike steelt de show, hoewel ik haar ook niet altijd even overtuigend vind. Maar ze brengt tenminste wat pit met zich mee en creëert wat twijfel rond haar personage. Een femme fatale zou ik ze wel niet noemen, eerder labiel kreng.

Soundtrack is verder dik in orde, het tempo kabbelt gezellig verder. Echte spanning mis ik wel, iets wat David Fincher in z'n overige thrillers wel in slaagt. De gewaagde scène(s) vind ik verder niet zo gewaagd en de speelduur van twee uur en half is minstens een half uur te lang.

2,5

Best leuk.

In mijn lessen geschiedenis kreeg ik vroeger Die Welle te zien. Het had ook deze film kunnen zijn. Op een tragikomische manier wordt een toch wel belangrijk stuk Europese geschiedenis aangesneden. Het is een periode die ik nooit meer geweten heb (geboren in '92), maar als ik dan oudere mensen hoor is het precies alsof men achter het IJzeren Gordijn niets te zoeken had (wat in zekere zin ook zo leek te zijn).

Interessant is Good Bye Lenin! dus zeer zeker. Echt satirisch wordt het m.i. niet en dat is misschien maar goed ook. De film is vooral sympathiek. Dat belichaamt hoofdrolspeler Daniel Brühl ook perfect.

De waarheid gebiedt me te zeggen dat ik deze film erg lang heb laten liggen, maar daar is eigenlijk geen reden voor. Solide ('historisch') drama met hier en daar wat komische elementen.

3

Slecht.

Ik ben niet de grootste Die Hard-fan, maar de delen 1 en 3 vind ik wel goed. Dat zijn ook gewoon ouderwetse actiefilms zonder al te veel franjes. Dit 5e deel teert om onverklaarbare redenen niet meer op John McClane maar koppelt hem aan z'n zoon, neergezet door Jai Courtney, toch wel een erg matig acteur. Chemie tussen hem en Bruce Willis is onbestaande.

Bovendien is het verder niet al te interessant qua premisse - waar het origineel dat bijvoorbeeld wel is. Met wat slecht geschoten actie en veel lawaai als enige ingrediënten is de film kansloos.

1,5

Mooi.

Aangrijpende film. Eentje die ikzelf eerder lineair verteld zou hebben, maar zelfs dan nog behoorlijk binnen komt. De pesterijen zijn erg cliché, maar in het echt is dat natuurlijk ook. De impact ervan is alleszins niet min. Zowel de zoon als de vader krijgt voldoende aandacht zodat de film niet alleen over pesten gaat, maar ook over thema's die daaruit voortvloeien. Dat de gehele cast uitstekend acteert helpt een film als deze ook een handje.

4

Matig.

Bijzonder onevenwichtige film die begint als een soort romcom, met warme vertolkingen van Ian McKellen en Helen Mirren. Je bent geneigd te denken dat het een charmant kat-en-muisspel wordt van twee oplichters. Als gaandeweg een gewelddadige uitspatting volgt is het gissen naar het verdere verloop, maar dat men er eerst nazi's bijhaalt en nadien nog een stapje verder gaat en er een persoonlijk trauma (verkrachting) ook nog bij flikkert, had ik nooit verwacht. In die zin dus een verrassende film, maar daardoor ook een soep van jewelste. Qua regie ook niet wat het had moeten zijn, zeker naar het einde toe zijn enkele scènes te lang wegens te veel uitleg. Rare kijkervaring.

2,5

Gemiddeld.

Ietsje beter dan in mijn herinnering, maar dat zegt nauwelijks iets. Good Luck Chuck is een vrij typische tienerkomedie uit de nillies. Een echte film van z'n tijd. Jessica Alba, als snoepje van de midden jaren 2000, mag niet ontbreken - al kan ze amper acteren. De combo met Dane Cook is dan ook nietszeggend, maar het kan hen ook amper aangerekend worden. Want zelfs mochten zij 's werelds beste acteurs zijn, van zo'n gemakkelijk en flauw tienerfilmpje valt meestal geen meesterwerk te maken. Het is wel een stuk vlotter dan ik had verwacht en behoorlijk rechtdoorzee in, laat ons zeggen, het tonen van een blote tiet hier en daar. En eigenlijk is de film dan nog op z'n best - als puberkomedie. Elk serieus bedoeld stukje daarentegen is tenenkrullend.

2,5

Redelijk.

Een Vietnamfilm in een ander jasje dan we doorgaans gewoon zijn. Geen pure oorlogsfilm - de oorlog lijkt lange tijd eerder achtergrond, al is die er wel. Wel een luchtig drama, waarin Robin Williams voluit mag gaan en z'n ding kan en mag doen. Dat doet hij vol overgave, maar ik geniet eigenlijk meer van een iets ingetogenere Williams, zoals tijdens het tweede uur of latere films zoals Awakenings of Good Will Hunting. In ieder geval wel een degelijke film, zij het zonder al te veel nuance of diepgang. Mogelijks ook een klassieker - mijn vrouw kon maar niet geloven dat ik deze nog niet gezien had -, maar m.i. geen absolute hoogvlieger. Gewoon een degelijke film zonder meer.

3

Ondermaats.

Beetje een flets drama. Zeer voorspelbaar allemaal en hoewel ik het acteerwerk van Florence Pugh zeer kan waarderen, kan ik weinig aanvangen met haar personage of elk ander. Zach Braff kleurt veel te braaf binnen de lijntjes, wat op een gegeven moment - pakweg dat feestje in New York - wel écht op mijn zenuwen werkte. Alsof het allemaal nog niet stroperig genoeg was, krijg je er nog een veilig einde tegenaan gegooid. De opa is dood, laat nog een wijze voice-over na (want ja, Morgan Freeman!), Allie is afgekickt en de ex-verloofde is terug vrijgezel. Men zou bijna een feel good film vermoeden.

2

Middelmaat.

Het formulewerk en de voorspelbaarheid zijn slechts kanttekeningen, maar misschien wel mee verantwoordelijk voor het feit dat ik nooit werd meegezogen.

Het doen en laten van Will is op zich voer genoeg, maar zijn vriendengroep is wreed irritant en zijn gesprekken met Sean hadden meer op de voorgrond gemogen.

Ik heb Matt Damon altijd al een wisselgevallig acteur gevonden en ook hier is dat niet anders. Goede momenten worden afgewisseld met erg matige.

Voor de rest van de cast geldt dit niet: Robin Williams en Stellan Skarsgård zijn uitstekend op dreef; Ben en Casey Affleck zijn irritant. Minnie Driver zit daar een beetje tussenin.

Good Will Hunting is visueel de degelijkheid zelve: weinig experimenteel, maar wel gewoon oké.

Meer dan oké is Danny Elfman's score, die ongetwijfeld tot z'n betere werk behoord.

Wie ook nog even pluimen verdient zijn Damon en Affleck, maar dan wel als schrijvers: 95% van de dialogen is bovengemiddeld, die andere 5% is dat nog méér.

3

Niemendalletje.

Niet het type film waar ik de naam Ridley Scott met zou associëren, maar wel een aangenaam voortkabbelend en veelal komisch bedoeld tussendoortje. Russell Crowe kan mij helaas ook in dit genre niet bekoren en verder heeft de film ook niet al te veel te bieden. Inhoudelijk is het wat magertjes, maar ook audiovisueel speelt Scott het op safe en teert hij vooral op de zomerse sfeer. Niet onlogisch, maar toch wat magertjes.

2,5

Saai.

Nogal droge verfilming van het ontstaan van Winnie de Poeh. Het korte intermezzo waarin die wereld effectief vormgegeven wordt is het leukste van de film, maar wordt nogal snel afgehandeld. Centraal staan dan twee erg onsympathieke ouders - de stijve Domnhal Gleeson die de papa vertolkt en een karikaturale Margot Robbie als egocentrische aandachtshoer. Ik kwam maar moeilijk in de film, mede door het kijken naar erg onsympathieke mensen. Scènes met Kelly Macdonald zijn dan ook welkome afwisselingen. De manier waarop de jongvolwassen Billy Moon afgehandeld wordt, is lachwekkend: snel-snel om het toch maar te laten zien. Een klein beetje inlezen nadien leert ook al snel dat het allemaal net wat anders is gelopen.

2

Toch wat tegenvallend.

Het verhaal is er een uit het boekje. Rise-and-fall over een gangster. Er zit niks nieuws of verrassends in.
Dat het waargebeurd is, heeft er met te maken, maar dat maakt uiteraard niet alles goed.
Voorts duurde de film een half uur te lang. Na de moord op Tommy - waar ik een 'eindelijk!'-gevoel bij had. had het in 10 minuutjes afgerond kunnen worden. Nu moet ook wel gezegd; het laatste half uur was kwalitatief zeker niet het slechtste, maar gezien de voorafgaande tijdvullerij werd het nogal zwaar.

Ray Liotta is absoluut niet mijn favoriete acteur, maar komt verrassend genoeg het beste over. Robert De Niro heeft een ontgoochelend kleine rol en is ook nog eens op automatische piloot geschakeld. Joe Pesci won dan wel een Oscar en zorgde voor de enige geweldige dialoog uit de film ('You think I'm funny?'), hoe meer ik hem zie, hoe minder ik van hem moet hebben.
Ook alledrie de acteurs waren nogal oud gezien de leeftijd van hun personages (zeker aan het begin, dan). De toen 47-jarige Joe Pesci die een twintiger moet voorstellen? Daar stel ik me vragen bij.

Scorsese weet wel alles mooi in beeld te brengen. De actie ziet er goed uit. De muziek en randzaken zijn wat onopvallend, maar da's niet per se een manco.

Gezien z'n score, had ik torenhoge verwachtingen, maar die zijn niet helemaal ingevuld geraakt.
Lichte teleurstelling, wel.
3

Druk.

Vooral het eerste uur van deze Indiana Jones-voor-kinderen is moeilijk door te komen. De verschillende intro's zijn nog leuk, maar daarna begint een hoop geschreeuw en gegil.

Na een tijdje mindert dat een beetje, maar het is vooral het verhaal dat eindelijk wat tempo kan oppikken. Veel heeft het allemaal niet om het lijf - de kinders gaan van punt A naar punt B naar punt C ... -, maar ik kan me voorstellen dat het als kindervermaak best geslaagd is.

The Goonies is vooral leuk omwille van de cast. Mannen als Sean Astin en Josh Brolin ken ik alleen maar als volwassene, dus is het een keertje leuk om hen in hun vroege rollen bezig te zien.

Voor een jaren 80-film ziet The Goonies er eigenlijk nog best goed uit qua regie. Het is allemaal lekker dynamisch en vlot. Misschien dat dat ook wel nodig was om de neppe decors te camoufleren.

Nipte 2,5

Pfft.

Overwegend saaie koffiebabbel. Een karrenvracht personages die amper kunnen begeesteren zorgen voor een te lange intro. Wanneer dan eindelijk iets gebeurt is het much ado about nothing. Daar zit natuurlijk de humor in, maar dat is niet genoeg om de speelduur lang te boeien.

Visueel is de film te saai gefilmd, soms ook te stoffig. Enkele acteurs zijn te voor de hand liggende castings (ja, Maggie Smith), enkele andere zijn uitstekend. Maar geen enkele kan de film redden van een zekere saaiheid.

2

Redelijk.

Nogal formulematig werk, maar wel eentje met een vrij hoog tempo. Het zorgt er in ieder geval voor dat de oninteressante plot licht verteerbaar blijft. Er zitten wat horrorelementen in, al blijf ik het eerder een thriller vinden. Halle Berry in haar populaire jaren vertolkt de hoofdrol, maar is eerder onopvallend. Dat is misschien in haar voordeel, want een echt goede actrice vind ik ze niet.

Verder veel blauw in het kleurpalet, hetgeen voor een wat kille sfeer moet zorgen. Dat is een vrij veilige keuze. Zo nu en dan oogt de film wat rommelig en onevenwichtig in editing, zoals in het begin, als Berry's personage in de late uurtjes naarstig overwerkt om dan bij een elektriciteitspanne opeens te gaan zwemmen. Dat slaat nergens op. Gelukkig blijft het daar bij en is het verdere verloop wel gewoon degelijk genoeg.

3

Vermakelijke tragikomedie.

Ik had op voorhand absoluut geen idee over wat deze film ging gaan. Ik zette me gewoon voor de tv, en zou me wel laten verrassen.
En dat verrassen is de film wel aardig gelukt. Vooral het eerste uur is goed. Het verhaal gaat eigenlijk nergens over, maar het wordt snedig en komisch gebracht.
Met de intrede van Katharine Ross wordt het allemaal wat meer drama, maar ook dan blijft het van een redelijk hoog niveau.
Het is echter met de onthulling van de affaire dat het wat te veel wordt. Ook het einde is er wat over. Dustin Hoffman die een huwelijk verstoort door aan dat raam te staan schreeuwen en dan de genodigden op afstand houdt met een kruisbeeld.. Het gaat allemaal net te ver.

Dustin Hoffman speelt hier één van zijn eerste hoofdrollen en dit is mogelijk ook één van zijn beste ooit. Maar hoe goed hij het ook doet, zijn vrouwelijke tegenspeelsters, Anne Bancroft en in mindere mate Katharine Ross, overtuigen nog net iets meer.

Nog zo'n pluspunt aan The Graduate is de muziek. Ik kan nu eventjes niet meer op de naam van de groep komen, maar die songs zijn echt geweldig. Ze klinken allemaal zo heerlijk jaren '60 (hoe kan het ook anders..) en passen perfect bij (het thema van) de film.

3,5

'Mrs Robinson, you're trying to seduce me... Aren't you?'

Goed.

Afgaande op de poster dacht ik een soort Harry Brown voorgeschoteld te krijgen, maar eigenlijk is dit een vrij kleffe buddyfilm.
Enige subtiliteit ontbreekt eigenlijk volledig; zowel de "haat"mopjes als de schouderklopjes zijn zo binnen de lijntjes dat het soms zelfs saaiig wordt.
Naar het einde toe komt er wat vuur in de pan en het levert zelfs een ontroerende finale op; hoewel ik zo'n sterfscène misschien liever in een western had gezien.

Clint Eastwood is naast een goed acteur ook een icoon. Lange tijd is hij de coolheid zelve geweest en voor de meesten zal hij dat ook nog zijn, maar in deze film vind ik hem niet helemaal goed. Het brompottige gedoe ligt er wel héél erg dik op waardoor het gevaar voor een karikatuur om de hoek loert.
Over de andere castleden ben ik helemaal niet te spreken: Hmong zullen ze zeker en vast zijn, maar van acteren hebben ze geen kaas gegeten.

Als regisseur voldoet Eastwood wél helemaal. Hoewel cliché, voorspelbaar en bol van de onsubtiele thematiek staat er een verhaal. De speelduur boeit op elk moment en dat is grotendeels zijn verdienste, ook al oogt het geheel wederom grauw en grijzig.

3,5

Redelijk.

Behoorlijk sympathiek niemendalletje, in de lijn van films als The Full Monty. Men kleurt keurig tussen de lijntjes en neemt geen risico's. Het blijft daardoor wel wat oppervlakkig, zeker voor de speelduur, maar meer drama had allesbehalve een meerwaarde geweest. Met acteurs als Benoit Poelvoorde in de cast weet men wel wat te verwachten, maar een echt drukke film is het niet. Le Grand Bain is leuk en gemakkelijk te behappen, zolang men maar geen meesterwerk verwacht.

3

Leuk.

The Grand Budapest Hotel is me net wat te druk om écht goed te zijn. De talloze absurde dingetjes werken slechts af en toe. Absurditeit hoort vooral het middel te zijn, terwijl het hier vaak het doel is. Echt grappig is het daardoor zelden.

Daar komt bij dat de cast simpelweg te veel namen bevat. Tuurlijk, Ralph Fiennes is best wel genietbaar in z'n hoofdrol maar wat pakweg een Owen Wilson plots door de film komt doen is nutteloos. Het is een naam om een naam te hebben.

Wes Anderson schotelt visueel veel voor, maar teert niettemin op hetzelfde trucje, namelijk symmetrie. Dat is best leuk, maar ik geniet stukken meer van het kleurenspel of de ouderwetse decors. De soundtrack is wat druk, dat is niet echt mijn smaak maar verder is dit een warm en aangenaam schouwspel.

Kleine 3,5

Mja.

Er valt veel goeds over La Grande Bellezza te zeggen. Zo'n titel alleen klinkt al goed en past ook perfect bij het sfeertje dat Paolo Sorrentino meegeeft. Ik ken absoluut nog niet genoeg van zijn werk, maar met Youth en The Hand of God achter de kiezen valt het misschien een beetje in te schatten wat voor cinema hij maakt. Ik vind dat cynische, melancholische alleszins nogal herkenbaar.

Visueel valt ook over deze film niet te klagen. Sorrentino lijkt wel te weten wat hij doet. Er zitten mooie shots tussen, daar kan ik echt van genieten. Het is uiteindelijk ook nodig dat het zo'n mooie film is, want ergens onderweg begon mijn aandacht toch te tanen. Heel interessant is het wel en wee van Jep nu ook weer niet en dan dreigt het allemaal te beginnen slepen, wat het naar mijn gevoel effectief doet, na een tijdje dan. Spijtig.

2,5

Niet best.

De film begint nochtans best stemmig: uitstekende soundtrack en stoffige sfeershots terwijl de opening credits over het scherm rollen. De soundtrack blijft uitstekend over de ganse lengte, maar eenmaal de film echt begint wordt het al snel amateurtoneel. Slechte acteurs (en dito dub) schmieren er op los, maar als zelfs een karakterkop als Lee Van Cleef er eigenlijk niets meer van kan maken, zegt dat alles.

1,5

Na het middelmatige Django, nu een topper van Sergio Corbucci!

Spannend verhaal. Het begint goed, het midden kent geen of amper zwakke momenten, en bovenal: origineel einde! Velen zitten met gemengde gevoelens. Wel, ik ook. Mocht ik kiezen, ik zou het zo gedaan hebben: Een confrontatie tussen Silenzio en Tigrero, waarbij Tigrero eerst trekt, maar ook eerst schiet en bijgevolg Silenzio doodt. Nu, met die hele bende vond ik wat spijtig, zeker ook omdat er eerst in Silenzio's handen wordt geschoten. Had hele bende nu gewoon vanop hun paarden meegekeken hoe Silenzio vermoord werd, ok, maar eerst nog die handen er bijna afschieten..

Klaus Kinski steelt de show. Geweldig lelijke karakterkop. Die mottige uitdrukking, dat afgrijselijke kapsel en dan die groene ogen (en ik zie een gelijkenis met de ogen van Henry Fonda, die andere bad guy uit '68).. Trintignant vind ik niet mytisch genoeg overkomen. Corbucci leert wel uit z'n fouten. Waar Django gewoon te praatziek was, was Silenzio dat niet (rarara..).
Voorts ook prima bijrollen voor oa Luigi Pistilli, Frank Wolff en die vrouw.

Verrassende setting. Een western in de sneeuw! Nog nooit gezien. Maar hoe goed was dat gekozen, zeg! Heerlijke sfeer, prachtige natuurbeelden, grimmig dorpje, .. En dan die muziek van god/componist Ennio Morricone. Wat een talent voor goeie soundtracks heeft die man, zeg! Net wat minder dan Once Upon A Time, maar toch nog altijd top.

Verrassende, onorthodoxe western in meerdere opzichten. Aanrader.
Dikke 4

Best oké.

Tot gisteren had ik van Louis De Funès slechts enkele fragmenten gezien. Op basis van die fragmenten kon ik wel goed inschatten wat voor humor hij zoal brengt, en ik vreesde dan ook dat ik hier mijn dading niet ging vinden.

Het moet gezegd dat ik best verrast ben. In plaats van een catastrofe is La Grande Vadrouille een redelijke meevaller gebleken. De drukte van De Funès gaat niet met de spotlight lopen. De verschillende typetjes die rondom hem opereren, halen de scherpe kantjes ervan af. Zo blijft het redelijk verteerbaar.

La Grande Vadrouille schippert zo dik 2 uur lang van situatie en misverstand naar situatie en misverstand. Af en toe levert het wel een glimlachje op, schateren zit er - weinig verrassend - nergens in. Een meesterwerk in de wereld van comedy is dit voor mij allerminst. Het avonturengehalte zit anders wel behoorlijk goed - de locaties zijn goed gekozen - en dat maakt dit voor mij een licht verteerbare avonturenfilm. De slapstick en drukte van De Funès doen daar dan niet veel van af.

3

Aardig familiedrama.

Het verhaal bevat 2 hoofdlijnen: het familiegebeuren en het politieke aspect. Dat eerste aspect komt niet altijd geloofwaardig over. In het eerste uur sterven grootmoemoe en grootvava, maar daar wordt nogal luchtig mee omgesprongen. Het belang van een samenhangende familie wordt ook nogal uitdrukkelijk naar voren gebracht. Toch zijn enkele banden (nl die tussen Tom Joad en zijn 'Ma') interessant om te zien. Het politieke aspect is rechtlijnig. Het heeft een duidelijk standpunt en wijkt daar niet van af.
Tot slot is er nog het persoonlijke subplotje met Tom Joad, wat tot een mooi einde leidt. De film had m.i. ook mogen stoppen met Tom die in de verte, aan de horizon, wegwandelt.

Henry Fonda acteert zoals altijd sterk. Zijn manier van gaan heeft ook iets mysterieus. Hij was eigenlijk ook een beetje een vreemde eend in de bijt, aangezien er in de jaren 40 en 50 heel theatraal geacteerd werd - Fonda komt altijd veel meer naturel.
Ook de bijrollen zijn minder theatraal dan verwacht. Jane Darwell is goed op dreef.

Het zwart-wit zorgt zo nu en dan voor sfeervolle taferelen, maar soms klopt de belichting niet en is het wat te donker - iets wat ik graag door de vingers zie aangezien de film reeds 71 jaren geleden uitkwam.
De muziek is minder bombastisch dan verwacht, maar past heel goed bij de boerse gezichten.

3,5

Tegenvallend.

Gravity had een ongelooflijke rit kunnen en moeten zijn. Er is één ding dat me echter tegen borst stoot en dat beïnvloedt mijn algemene mening: de toon. Die is zo jammerlijk. Zeker met het einde dat er tegenaan geplakt wordt, is dat niet te harden. Alles wordt met de minuut kleffer; enig karakter ontbreekt volledig.

En daar is meneer of mevrouw de castingdirecteur schuldig aan. Sandra Bullock en George Clooney zijn grote namen, ja, en zullen nodig geweest zijn om de financiering rond te krijgen, maar ik moet er niks van hebben: die typische Hollywoodgezichten in een atypische Hollywoodfilm. Beiden ontbreken een karakteristieke kop. Bullock valt dan wellicht nog het meest door de mand, maar Clooney in z'n zoveelste Clooney-rol ergert mij evenzeer mateloos. Zonde.

Door het visuele worden de meubelen evenwel gered. Alfonso Cuaron schudt alles uit z'n mouw en schotelt een resem aan lange shots voor - meestal héél erg de moeite. De details in decors en creaties zijn fantastisch.
Soundtrack is dan weer wat minder. Zeker naar het einde toe verliest men alle pedalen en wordt het wel erg tegendraads met het eerste uur van de film. Een kille sfeer - met desnoods een niet zo happy end - had het m.i. beter gemaakt.

2,5

Behoorlijk.

Eén van de duurste Netflix-producties tot dusver, maar dat is dan vooral opgegaan aan de lonen van Ryan Gosling en Chris Evans, vermoed ik. Het zal Netflix in ieder geval geen windeieren leggen, want de film zal z'n streams wel halen.

Maar voor de kijker is het spijtig dat, voor zo'n dure film, het niet wat beters is geworden. Ik heb mij, voor alle duidelijkheid, best vermaakt. De film is snel en vlot, ondanks de gratuite reeks locaties waar je mee doodgemept wordt. Het neemt zich niet té serieus. Maar dat is het dan maar ook: een vlot, doordeweeks actiefilmpje, prima als tussendoor. Op geen enkel moment stijgt het daar bovenuit. Grootste ergernis, gezien het budget, is dat de film lelijk is. Lelijk geschoten, met lomp camerawerk (en ik ben eigenlijk voor zwierig, doch overzichtelijk camerawerk) en onlogische editing.

Bovendien heeft de film een vuile, plastic look. Zijn de actiescènes vaak al matig geschoten, krijg je daar nog een ruwe CGI-look over, waar men zelfs 15, 20 jaar geleden al niet tevreden over mocht zijn. Dat is echt onbegrijpelijk voor een hedendaagse big budget-film. De gelijkenissen met een reeks als Jason Bourne zijn reeds getrokken, maar dat is toch nog wel wat anders, zowel van insteek als niveau.

3

Niemendalletje.

Al klopt dat in feite niet, want de film heeft natuurlijk wel z'n status. Ikzelf vind het allemaal wel grappig, zo'n fout sfeertje in die jaren '50-setting.

Veel stelt het allemaal niet voor - ik heb de film ook maar met gedeelde aandacht gezien (wellicht beter zo), maar dat het voor sommigen "leuk" is kan ik best begrijpen.

De cast zet de stereotiepe personages niet onaardig neer. John Travolta vind ik wellicht de meest geslaagde persiflage, met z'n nichterige tred en machogelul. Hij heeft ook zo'n stem die totaal niet bij z'n hoofd past.

Verder iets te lang, af en toe wat idiote liedjes - maar personages die lukraak beginnen zingen zijn ook idioot, natuurlijk, blij dat een musical dit kan overbrengen.

Klein 3'tje.