Opinions

Een geweldige en onvergetelijke 'high school' komedie. Ik ben hier zonder voorkennis ingegaan en ben compleet weggeblazen door de epische proporties die de film aanneemt. Project X doet wat elke 'fake documentary' nastreeft, maar vaak niet behaalt: het gevoel dat je daadwerkelijk deel hebt uitgemaakt van 'the most epic party ever'.

4,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Project X (2012, Nima Nourizadeh) - recensie - cultmoviesreviewed.com

De film heeft zijn sfeer mee want verder is dit een zeer matige slasher. Elke slasher waar je een uur op de eerste moord moet wachten en er met uitzondering van welgeteld één scene die moorden zo mak als wat zijn is gedoemd te falen.

Om het erger te maken wordt er te overduidelijk leentjebuur gespeeld bij Halloween en Carrie en is het script er één die erg slecht geschreven is met al even slecht geschreven personages.

Enigszins begrijpelijke recensie van Friday the 13th.

2*

De film haalt vooral punten op het audiovisuele vlak. Op momenten word je toch getrakteerd op een stel erg mooie shots. Vooral de scène in de met stoom gevulde badkamer vond ik zeer geslaagd. Scriptgewijs is Deep in the Woods verder een teleurstelling. Het roodkapje-uitgangspunt belooft veel, maar komt uiteindelijk niet verder dan bordkartonnen personages die stuk voor stuk op inspiratieloze wijze worden afgemaakt. Niet erg in een doorsnee slasher, maar hier vooral teleurstellend.
3*

Erg genoten van deze terugkeer van Scott naar het genre dat hem groot heeft gemaakt. Qua sfeer en design naar verwachting, het is alleen jammer dat het script een beetje een rommeltje is. Desalniettemin beter dan een groot deel van de science-fictions van de afgelopen jaren.

Cult Movies Reviewed: Prometheus (2012, Ridley Scott) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Beetje onleuke komedie die erg weinig scherpe of grappige momenten kent. Een niemandalletje waar John C. Reilliy en wat randpersonages er nog ietwat bovenuit steken.

2*

Een van de minst geslaagde films van Maas. Langdradig, oninteressante personages, een zeer irritante zelfs en foute keuzes die van Prooi geen lekker lopende genrefilm maken. Gelukkig is de leeuw nog een van de meest positieve aspecten.

Prooi (Dick Maas) – recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Prophecy kent een heerlijk 70's sfeertje en past perfect in het rijtje van eco-horrors uit die tijd. Na een verplichte opbouw komt de film het laatste half uur helemaal los met een op hol geslagen gemuteerde beer. Dit zorgt voor een paar memorabele scènes.

Langere recensie:

Prophecy (John Frankenheimer) – filmrecensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Sterke gevangenis film die vooral overtuigt met het acteerwerk en het hoge realisme gehalte. Hier is geen plaats voor romantisering of heroïek, maar vooral recht toe recht aan drama en geweld. Zeer fijne film weer van Franse bodem. De Fransen lijken wel een patent te hebben op realistische films. Erg genoten.

4*

Geweldig sfeertje, toffe kills en een perfecte jaren '80 soundtrack. Effectief in zijn authenticiteit en de sterke spanningsboog. Iets wat je niet snel vindt in het slashergenre. The Prowler stevende af op een erg hoge score, tot de climax. Een einde dat best als een domper gezien mag worden. Ik had het liever 'bovennatuurlijker' gehad ala Halloween. Desalniettemin erg van genoten zo op de late zaterdag nacht.

3,5*

Meer dan aardig vervolg dat de gebeurtenissen uit het origineel moeiteloos naar de jaren '80 brengt. Psycho II weet zeer degelijk spanning op te bouwen en Perkins lijkt nooit weggeweest van zijn rol als Norman Bates. Het laatste shot is om te watertanden, zo sterk.

3,5*

Een beetje een overbodige prequel op een filmreeks die met het derde deel al duidelijk aan het einde van zijn latijn zat. Deel 4 is niet wat teveel van het goede. Typisch tv-werk ook. Het uiterlijk is goedkoop, de score goedkoop jatwerk en de spanning is zoek. Gelukkig is Perkins nog wel van de partij en is Psycho 4 nog redelijk kijkbaar.

2*

Lang naar uitgekeken en dan eindelijk gezien, de nieuwste Mann!

Dat Mann door zou gaan op zijn filmische avontuur, die hij met Miami Vice heeft ingezet, wist ik en keek ik ook naar uit. Miami Vice is een modern visueel meesterwerk. HD heeft er haast nooit zo goed uitgezien als in dat pareltje en is ook, vind ik, één van de meest onderschatte films ooit. De negatieve commentaren over Public Enemies op dat vlak heb ik dan ook compleet genegeerd. Enige vrees was dat ik bang was dat dit niet helemaal tot zijn recht zou komen in een jaren '30 setting. Dit bleek deels uit te komen.

Public Enemies geeft de meest realistische kijkervaring ooit bij een film die zich afspeelt in een periode die we tot nu nog nooit op deze manier hebben mogen meemaken. Ik had meer dan eens het gevoel dat ik midden in het jaar 1933 zat en dat Stan Laurel & Oliver Hardy zo de hoek om zouden lopen. Bijzondere kijkervaring, maar het bracht wel met zich mee dat ik vooral het eerste uur amper het gevoel had naar een Michael Mann-film te kijken. Zijn visuele stijl komt m.i. het beste tot zijn recht in de moderne maatschappij van glazen gebouwen en neon-verlichte steden. Deze klassieke setting brengt ook met zich mee dat we het zonder een ambient soundtrack moeten doen. Iets wat ik bijzonder jammer vind, helemaal gezien het feit dat dit niet helemaal nodig was. Waarom geen Tangerine Dream-achtige muziek door Public Enemies? Dit had een zeer bijzondere kijkervaring opgeleverd, denk ik zo. Manns visuele stijl komt gelukkig veel beter naar voren in de tweede helft van Public Enemies. Visueel doet het minder klassiek aan en krijgen we een paar grandioze scènes voorgeschoteld. De aankomst op het vliegveld, de scène in de bios en vooral de inval op het verblijf midden in het bos waren meesterlijke scènes. Van het beste dat Mann ooit heeft voortgebracht.

De fragmentarische vertelwijze vond ik de enige juiste keus. Dillinger vertelt op een gegeven moment in de film dat hij een man is die niet aan morgen denkt, maar aan het moment. De vertelwijze sluit hier perfect bij aan. Daarnaast is het gewoon heerlijk om niet alles op een presenteerblaadje te krijgen en gewoon de film te zien in de essentie van zijn doel, namelijk het kat en muisspel tussen Dillinger en Purvis. Twee rollen die perfect worden ingevuld door Depp en Bale. Twee acteurs die naast een hoop, voor mij, weinig zeggende rollen hier weer eens op de top van hun kunnen zijn. Knap om met zo weinig informatie over deze personages, twee zulke interessante personages neer te zetten. Cotillard hangt er verder een beetje bij, maar het is dan ook het spel tussen Dillinger en Purvis waar de hele film om draait. Echt erg vond ik het niet dat we het eens een keer zonder diepgaand liefdesverhaal moeten doen. Hoezeer Dillinger ook waarde hechtte aan zijn meisje, hij kwam toch echt naar voren als een individu, een loner. Ik vond het goed zo.

Public Enemies is geen 100% Mann-film geworden, maar een groot regisseur weet zich te redden in elke setting of filmstijl en Mann toont toch weer grote klasse om, zelfs met een totaal nieuw uitgangspunt, alweer een film van jewelste voort te brengen.

Voor nu een zeer dikke 4*, maar het zou me niets verbazen als dit bij herziening in waardering gaat stijgen. Ik kan nu al niet wachten op de DVD.

Had hier wel wat van verwacht en de film stelde gelukkig niet teleur. Pumpkinhead teert vooral op het visuele. Hier en daar erg mooie sfeervolle scenes en een wezen dat zich nog net niet kan meten met een alien maar er niet ver vandaan ligt. Mooie creature design. Verder heeft dit weinig te bieden maar de belangrijkste dingen waren aanwezig. M.u.v. de gore. Waar was de gore? Was de film lekker bloederig geweest had er een hogere score ingezeten.

3,5*

Slecht. De actie is matig, film duurt te lang en Travolta is wel erg soft als bad-guy. Nee, het origineel met Lundgren is echt vele malen beter.

2*

De film wordt gered door de poppen, maar dan nog blijf je met het idee achter dat er meer met ze gedaan had kunnen worden. Desalniettemin heeft Puppetmaster ons weer wat memorabele horrorfiguren geschonken.

Langere recensie:

Puppetmaster (1989, David Schmoeller) - cultmoviesreviewed.com

Puppet Master 4 kent een leuke set-up maar gaat de mist in met die demonen uit de onderwereld. Zij halen het leuke design van Toulon's poppen bij lange na niet en leggen enkel amateurisme bloot. Zwak design. Desalniettemin is dit nog één van de leukere delen. Fijn is vooral dat de film nog geen 80 min duurt.

3*

Onnozel vervolg op deel 4, dat een haast identieke set-up kent en weinig nieuws biedt. Jammer is vooral dat die vervelende demonen hier weer opdraven en het niveau enkel omlaag halen. Wel fijn is dat Torch er weer bij is, na op onverklaarbare wijze te zijn verdwenen in deel 4.

2*

Dit vervolg is een stukje beter en dat is vooral te danken aan de betere cast. Verder is er weinig veranderd t.o.v. deel één, behalve de leuke toevoeging van Torch, één van de leukere 'puppets'.

3*

Stuk slechter bij herziening. Geen moment krijg je het gevoel je echt in Nazi-Duitsland te bevinden, zo amateuristisch is de set-up. Gelukkig hebben we wel nog Toulon's poppen, met Six-Shooter als aangename aanwinst en cult-held Richard Lynch, al is zijn rol hier verre van één van zijn beste.

2*

Ook dit negende deel, dat de terugkeer van Puppet Master zou moeten worden, ligt in de lijn van eerdere delen. Dit betekent dus amateurisme ten top. Die twee gasten die voor Duitsers door moeten gaan zijn wel erg triest en ook de locatie waar de bad guys zich schuil houden is droevig. Ongelofelijk dat de toch wel erg toffe poppen van Toulon zo'n behandeling krijgen.

1,5*

Wat een dramatisch excuus voor een film, dit achtste deel uit de Puppet Master reeks. Voor aanvang van de reeks had ik nog goede hoop op een paar leuke films, maar helaas krijgen de poppen niet wat ze verdienen. Full Moon zou eens een aardig budget bij elkaar moeten schrapen voor een film die de poppen van Toulon eer doen of anders hoop ik dat er een keer een remake van Puppet Master zal komen.

0,5*

De Puppet Master reeks is echt zo’n reeks die nooit echt hoogstaand is geweest, met elk deel zowat slechter is geworden, maar toch een redelijke cultaanhang heeft. Dit komt voornamelijk door de poppen van Andre Toulon. Blade, Pinhead, Leech Woman, Torch, Tunneler en Six-Shooter zijn aardig iconische figuren, vaak de reden om überhaupt een Puppet Master film op te zetten. In The Littlest Reich keren ze bijna allemaal weer terug, maar alles is hier net wat anders.

Plot: Een jongeman, die pasgeleden gescheiden is, keert noodgedwongen terug bij zijn ouders. In een kast van zijn overleden broer treft hij een oude pop aan die opvallend veel lijkt op Blade, een van Andre Toulons creaties. Overtuigd dat het ding veel waard is, neemt hij samen met zijn nieuwe vriendin de pop mee naar een bijeenkomst waar de dood van Toulon herdacht wordt. Hier komen alle poppen van Toulon bij elkaar en richten zij een bloederige ravage aan.

Na 12 films is er niet echt een vaste verhaallijn meer te bekennen in de Puppet Master reeks. Dit dertiende deel doet er nog eens een schepje bovenop door wat (onnodige) aanpassingen te verrichten. Zo is Toulon ineens een nazi-aanhanger (je moet wat om de boel interessant te houden) en hebben alle poppen een make-over gekregen. Het moet gezegd worden dat het bij elke pop een aangename vooruitgang is. Vooral Blade ziet er erg cool uit met zijn Skeletor look en halve kale kop.

Niet alle poppen zijn ditmaal van de partij. Zo moeten we o.a. Six-Shooter en Leech Woman missen, maar dit is niets nieuws aangezien er maar een paar poppen zijn die in elke film zitten. Deze vaste kern heeft een honger naar bloed gekregen want wat is dit deel gory geworden! Er zitten een paar kills tussen die om te smullen zijn. Elke pop heeft zo zijn moment en dat maakt de film een waar slasher genot, werkelijk anders dan de wat brave reeks tot nu. Pluspunt!

De positieve punten blijven niet bij de gore. Het Zweedse duo Sonny Laguna en Tommy Wiklund (Blood Runs Cold, Vittra) hebben hun best gedaan om dit deel zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de fan van 80’s horror, want met namen als Udo Kier (als Andre Toulon), Barbara Crampton (Re-Animator) en Michael Paré (Streets of Fire) heb je niet de minste acteurs in huis. Grootste verrassing is weggelegd voor de componist van de score: niemand minder dan Fabio “F*ckin” Frizzi (Zombi 2)! Zijn score is enorm herkenbaar en dat onder de moordscènes van de poppen maakt van een aantal momenten kippenvelmateriaal.

Maar het grootste euvel in de hele reeks, het lage budget, steekt ook hier de kop weer op. De twee hoofdacteurs zijn niet de beste keuze en de look van de film zit aan de goedkope kant. Dit maakt dat het extreme potentieel van The Littlest Reich niet ten volle benut wordt en dat is echt enorm jammer. Wel kan er nu gezegd worden dat we met The Littlest Reich het beste deel uit de reeks hebben sinds deel 3 en die is toch van alweer bijna 30 jaar geleden!

Recensie: Puppet Master: The Littlest Reich - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

The Purge kent vooral een ijzersterk begin, maar verliest zich uiteindelijk teveel in onnodige twists en Deus ex machina's.

Langere recensie:

The Purge (2013, James DeMonaco) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Helemaal in de lijn van het eerste deel is dit ook weer een erg sterk staaltje Deense cinema. Hoewel de protagonist minder een aanwezigheid is als de hoofdrolspeler in Pusher weet ook deze ons weer mee te voeren in een mooi belichte, sterk cinematografische onderwereld van een stel posers en vooral losers. Klasse en op naar deel drie.

4*