Opinions

Vertoning van het Christelijke geloof rond de tijd dat Jezus geboren werd en enkele jaren daarna wanneer de bevolking blindelings hun meester aanbidden. De invulling is irritant, spottend en overdreven flauw en het Engelse accent zorgt voor nóg meer irritaties. Het feit dat de moeder van Brian door een vader gespeeld wordt is een opmerkelijke maar o - zo - vervelende keuze en ik heb me continu geërgerd aan dit personage. Verder kon ik me hier en daar wel vinden in de humor maar er waren evenveel, of beter gezegd nog meer momenten dat ik het gewoon 'n aanstellerige bedoeling vond. Bijvoorbeeld de scène waarin er een stuk of honderd burgers voor het huis staan te wachten en steeds precies op hetzelfde moment een identieke uitspraak formuleren. Het idee is wel aardig maar zeker als ze dat zo vaak blijven herhalen wordt het een zeer neppe en goedkope poging tot het opwekken van de lachspieren. Verder was het nogal hersenloos om iemand die 18 jaar niet gesproken heeft gewoon normaal laten te spreken en te reageren wanneer hij zijn eerste woorden naar buiten brengt. Er zaten een aantal lange shots in waar ik mijn waardering voor heb maar over het algemeen is dit totaal niet mijn ding.

De doodslag van Constance was al vastgesteld en de berechting van David stond al gepland. Het enige waar we dus mee te maken hadden was een journaliste die het ware verhaal wilde ontmaskeren. Het onderzoek was best interessant doorat de zelfmoord aardig bizar in elkaar zat maar naarmate de tijd vorderde werd het duidelijk dat er éen vraag overbleef: ''lukt het de blondine om David vrij te pleiten?''. Ik kon daar geen antwoord op geven dus er onstond enige spanning maar verder maakte het niet zoveel indruk.

Zeer speciaal avontuur met niet alleen prachtige beelden maar vooral een origineel uitgangspunt. De jongen raakt tijdens een heftige storm op zee gescheiden van zijn ouders en moet vervolgens zien te overleven. Deze makers weten erg goed hoe ze iets naar voren moeten brengen en blijven ondanks het hallucinerende visioen à la Enter the Void dicht bij de werkelijkheid. Ze komen verassend uit de hoek en weten je aandacht vast te houden. Op een dergelijke fabricatie zit ik eigenlijk al enige tijd te wachten: maf, gedurfd en simpelweg verbijsterend.

Ik ga deze thriller van Dick Maas niet meer waarderen vanwege het jaartal 1983 en wellicht omdat het van Nederlandse bodem is. Qua lichtgebruik en kadrering is het prima in orde, maar sjonge sjonge wat liet de cast het afweten zeg. De openingsscène met de dronken mensen aan tafel sloeg eigenlijk al meteen de plank mis en het was overdreven nep. Het script is sowieso al erg saai maar de manier waarop de personages hun zinnen uitspraken was echt te bizar voor woorden. Gelukkig kon Huub Stapel nog enigszins sirieus overkomen en zijn rol als elektriciën was redelijk overtuigend. Een horror durf ik dit absoluut niet te noemen want spooky, creepy of eng wordt het nergens. Dit genre zou enkel van toepassing zijn omdat er een hoofd wordt afgehakt maar ook dat zag je al van verre aankomen. Ook krijgen we nog les over de chip die steeds kleiner wordt en dit is alles behalve interessant. Verder heb ik me gestoord aan die eindeloze herhaling van het shot op het gebouw vanuit dezelfde hoek, zoiets vind ik dus vreselijk irritant en ik snap echt niet dat je als regisseur niet merkt dat dit gewoon hardstikke lelijk is. Zelfs de poster in het kantoor en de foto in de krant waar allebei het gebouw op stond was vanuit dezelfde richting genomen. Helaas, slappe poging.

Uitstekend drama over twee koppels die een gezamenlijke zoon hebben. Bij de een betreft het hun biologisch kind, en de andere hebben de jongen heel zijn leven opgevoed. Wie heeft er dus meer recht op het kind op te eisen? Een interessant concept en de acteurs spelen allemaal met klasse, inclusief het kleine jochie. Ik vraag me af hoe ze die intensieve verstandhouding voor elkaar hebben gekregen; als hij naar zijn 'ouders' sprint en vastgehouden wordt door z'n pa lijkt hij oprecht blij en tevreden. Ook altijd wel leuk om Barry Pepper aan het werk te zien en de intrigerende blik van Kate Levering liet me niet meer los. Ik verbaas me over het feit dat John Gunn nog maar zo weinig op zijn naam heeft staan.

Lichte tegenvaller.

Dat effect waarbij je door al die verschillende beelden heen vliegt is geweldig en ik vond het dan ook niet overbodig dat ze het meerdere keren terug lieten komen. Ook die duplicaten van Eddie waren wel op z'n plek. En die letters op het plafond en in de lucht waren gaaf bedacht.

Robert de Niro vond ik erg zwak en het leek alsof hij er geen zin meer in had op zijn ouwe dag.

Het idee zelf met die pillen is wel leuk, maar het wordt een beetje voorspelbaar uitgewerkt. Want natuurlijk komt er een punt waarop Eddie verslaafd is of instort. Nou, en heel indrukwekkend was dat ook niet. Daarna klimt hij er weer bovenop, zakt nog een keer weg maar uiteindelijk komt hij er toch goed vanaf.

Die scène waarin Lindy moet ontsnappen van die badguy vond ik een beetje vreemd. Op het moment dat ze vastzit achter die rotsen gaat ze bellen naar haar vriend, alsof die het even op kan lossen van een afstand. Maar toevallig heeft hij de wijze raad voor haar om een pilletje te slikken. Ze wordt scherp en ziet een aantal dingen (heggenschaar, honkbalknuppel, schaatsen) en vervolgens rent ze het ijs op, pakt daar een klein kindje vast en slaat daarmee die gozer neer. What the f... ?.

Ook een beetje typisch dat de slechterikken weer Russisch moeten praten, maar dat terzijde. Eentje van hun schoot met één magazijn van 'n handpistool ongeveer 25 kogels, dat vind ik wel opmerkelijk. En die 'zwaar beveiligde' deur zag eruit alsof je er gemakkelijk een deuk in kon slaan.


Het kijkt allemaal prima weg maar ik ben eigenlijk alleen maar verrast door die visuele effecten, verder is het allemaal wel te raden.

Redelijk, had zeker beter gekund.

Een volwassen speurtocht met vele terugverwijzingen en mysterieuze ontmoetingen. Een rode draad oppakken is lastig in dit eigenzinnige Arthouse verhaal. Lucifersdoosjes brengen onze man steeds dichter bij zijn doel. De diverse bezoeken aan het museum brachten naar mijn idee herinneringen terug (schilderijen van onder andere een naakte vrouw, uitzicht op het dak en een dekbed). Waarom hij uitgerekend met de snaar van een oude gitaar zijn doelwit uit moest schakelen is me niet precies duidelijk. Er wordt een goede rust gehanteerd in de mooie cinematografie en het kalme karakter van Isaach en doordat je niet precies weet wat er op het programma staat raak je machteloos verwikkeld in een boeiende reis door het zuiden. Deze aanpak zorgt echter ook voor een bepaalde afstandelijkheid.

Steven Spielberg en een verhaal over politici. Ik wist dat ik geen pizza ging krijgen meer eerder wat gekookte aardappelen en wortelsap maar toch werd mijn maag er niet voller van. Op de eerste plaats Lincoln zelf die wordt vertolkt door Daniel Day-Lewis. Hij deed het zoals gewoonlijk weer aardig maar nergens had ik het idee naar een historisch figuur te zitten kijken en zijn moteriek leek meer op een dertiger dan een opa. Hoe hij zijn jas aan doet, zijn hoed op zet, van een stoel opstaat, etc. Ook de figuranten in de rechtzaal hadden wat betere instructies mogen krijgen. Ik weet niet of het er vroeger echt zo kinderachtig aan toe ging als iemand een stem uitbracht waar jezelf niet mee eens was maar ik vond het vervelend dat ze steeds begonnen te blèren. Net als het schokkerende nieuws dat live wordt gepresenteerd als het doek van de theatervoorstelling dichtgaat waardoor heel het publiek in rep en roer ligt. Goed, sowieso lijkt het allemaal geen poging te zijn om echt iets unieks neer te zetten. Een mooie verpakking maar uiteindelijk een beetje saai en vastgeroest.

Zo fantastisch vond ik het niet.

Er zitten wat leuke personages bij maar om te zeggen dat het allemaal waanzinnige typetjes zijn... dat valt best mee toch. Opzich deed niemand het slecht maar ook niemand sprong er echt tussenuit.

Er zitten een aantal leuke shots in, bijvoorbeeld met slowmotion en onderste boven beelden. Ook die rook uit de shotgun was wel gaaf. Echt spectaculair wordt het nergens en eigenlijk vond ik de découpage maar saai. Ook de settings hadden wellicht wat beter gekunt ( enkel die stalen kooi voor de deur was nog apart ) en de belichting is soms 'n beetje slecht afgesteld.

Het is een aardig idee om verschillende groepen mensen los van elkaar in beeld te brengen om ze daarna samen te laten komen. Het was wel grappig om te zien hoe dit resulteerde in een flop.

De muziek is overdreven aanwezig; soms passend maar af en toe ook storend.


Qua uiterlijk kon het allemaal wel wat beter, al is er wellicht bewust gekozen voor die 'rokerige' sfeer.
Prima cast en plot, maar echt bijzonder vond ik het niet.

Normaal gesproken kan ik me enorm ergeren aan slappe details maar bij deze simpele blockbuster had ik daar niet veel moeite mee. Gewoon een rechttoe rechtaan actieverhaatje met een modern gevangeniscomplex, sexy chick, de held met zijn luchtige praatjes en de president in moeilijkheden. Belichting was meer dan prima en de sound zat op z'n plek. Ook wel tof dat ze op het einde nog ruimte hebben genomen voor een sirieus dialoog en dat het nog even zoeken is naar de waarheid. Lekker knokken, dreigen en ontsnappen.

Deze Loft had ik vanmiddag even in Pathé bestudeert. Best aardig filmpje eigenlijk. Prima beelden en camerawerk, over het algemeen een verzorgd uiterlijk. Het tempo blijft er goed in en het wordt vrijwel nergens saai. Willem was best grappig. De andere vier speelden ook gewoon goed.

Toch bleef het op 'n gegeven moment een beetje hangen. De 108 minuten duren redelijk lang. Er wordt wat teveel herhaald met al die beschuldigingen. Is het hij, is het hij... steeds weer verantwoording af moeten leggen. De flashbacks werkten redelijk goed maar echt verrast werd ik niet met die uitleg daarin. De muziek draaft ook maar door en die hadden ze iets vaker mogen switchen.

'Een jaar later' hadden ze wel weg mogen laten, leek 'n beetje op 'Geniet maar drink met mate'.

Aardig.

Weer zo'n afgrijselijke toestand die het moet hebben van kleine stomme situaties waarin er steeds gepushed wordt met liefde - en haatgevoelens. Miley Cyrus ziet er niet uit met haar bolle hoofd, acteerwerk was matig, soundtrack was voornamelijk irriterend en blijkbaar stond de roze lippenstift in de aanbieding. Hierbij wordt een vervelend popbandje toegevoegd en de montage schakelt steeds tussen verschillende personages (als ze hun rapport krijgen bijvoorbeeld). Enkel dat blonde grietje wist een Klaas Vaak ontmoeting te voorkomen en die scène met de kip op bed was suprisingly origineel. Achteraf heb ik eigenlijk geen idee wat er nu heeft afgspeeld. Het ene oog in, het andere uit en dat is maar goed ook want deze troep hoeft mijn geheugen niet te vullen.

Ik had er iets meer van verwacht, maar het is een leuke vlotte rollercoaster geworden waarin je drie ritjes achter elkaar mag maken. Tom Tykwer heeft me een tijd geleden erg weten te overtuigen met zijn 'Der Krieger und die Keiserin' en ook hier laat hij zijn originaliteit weer zien met een soepele cameravoering en een strakke montage. We zien hier drie verhalen over een vriend en vriendin die 100.000 frank nodig hebben, met elk een andere afloop. Achteraf kunnen we concluderen dat de kleine dingen in het leven een groot verschil kunnen maken voor de toekomst. De scène in het casino vond ik helaas een beetje zwak. Ik begreep niet waarom alles op nummer 20 werd ingezet (zeer voorspelbaar ook dat nummer 20 het juiste zal zijn) en ik vond het maar vreemd dat vrijwel alle werknemers haar zo achterdochtig aankeken terwijl een casino juist bedoeld is om te gokken. Ook de kassière reageerde nogal ongepast toen Lola haar chips wilde inwisselen.

Frisse productie.

Een wanhopige zoektocht naar dierbaren waarin een Afrikaan met rasta's en een vrouw uit Engeland elkaars paden kruisen.
Ik vond het nogal racistisch dat Elisabeth er meteen vanuit ging dat er een complot zou zijn of dat haar dochter is ontvoerd. Aangezien ze hem verder helemaal niet kende moet deze gedachten enkel aangewakkerd zijn door de huidskleur van Ousmane. Je kon het al zien bij die eerste ontmoeting: ze wilde in eerste instantie naar binnen lopen en toen Ousmane haar aansprak hield ze haar hart vast en ging uiterst voorzichtig op dat bankje zitten. Kom op mens... je wil je dochter toch vinden... dan maakt het toch niet uit wie je daar bij kan helpen? Terwijl de televisie honderden keer de bomaanslagen in beeld brengt en ze uitgebreid op de hoogte is van deze ramp negeert ze toch iedere vorm van contact en schakelt ze zelfs de politie in. Ik kan me wel ergeren aan zulke kortzichtige en discriminerende Westerse types. Helaas gebeurt dit vaak genoeg in de echte wereld en ik zie het dan ook niet per se als een tekortkoming van dit drama maar ik hoop wel dat dit een bewuste keuze van de regisseur is geweest en dat hij zulk gedrag niet als normaal ervaart.
Goed, de twee vervolgen hun uitzichtloze route en dankzij de zorgvuldige casting (inclusief bijrollen) is er genoeg overtuiging. De veronderstelling dat hun kinderen terecht waren kwam relativerend iets te vroeg en ik had dan ook verwacht dat er nog een confrontatie op het spel stond. Dit belemmert verder niet het sterke totaalpakket.

Ik ben geen fan van dit soort fabricaties met Johnny Depp. Hij speelt een vreemde vogel die de Lone Ranger moet begeleiden tijdens zijn tocht naar gerechtigheid. Er komen allerlei betrokkenen aan te pas waaronder die heks van een Helena Bonham Carter. Het is niet de eerste keer dat ik me aan haar erger. Ze speelt weer zo'n automatisch typetje zonder echte passie te leveren. Dit keer met een ivoren been waarmee ze een dronkenlap van zijn stoel schiet wanneer deze vrolijk in het rond zit te roepen. Die vrouw van John hing er trouwens ook bij als zo'n tranentrekker en de rest van de bijrollen blijven eveneens behoorlijk oppervlakkig (Barry Pepper bijvoorbeeld). De humor ligt er te dik bovenop en de nonchalante muziek blijft maar doorratelen waardoor ik het allemaal niet meer serieus kon nemen. Op een gegeven moment kon het me allemaal nog maar weinig schelen wat er gebeurde terwijl er toch een zeer groot gedeelte gevuld is met actie. Het verhaal kenmerkt zich door zijn voorspelbaarheid en ondanks alle toeters, bellen en mooie plaatjes vind ik het behoorlijk simplistisch.

Ik vond het erg slecht beginnen. Ik irriteerde me aan het acteerwerk en het script en ik stelde me al schrap voor een typisch clichégevalletje. Gelukkig werd het langzaamaan wat beter en het werd duidelijk dat dit geen doorsnee uitje in de duinen werd. De spanningen tussen Peter en Carla zijn heel goed voelbaar en ik kreeg zowat de neiging om zelf ook even iets kapot te gooien. In plaats van een zoetsappig picknickje werd dit een regelrecht frustratie-feest en eigenlijk was dat best boeiend om te volgen. De mysterieuze dingen die zich in de omgeving afspelen zijn onvoorspelbaar en hebben een fijne toevoeging. De zoektocht van Peter naar een uitweg was zenuwslopend en ook hier voelde je weer dat het water begon te koken. Ik stel het verder zeer op prijs dat beide personages uiteindelijk doodgaan, simpelweg om de reden dat dit bijna nooit gebeurd. (De reactie van de trucker vond ik wel een beetje vreemd, toen hij een kijkje nam bij het lijk van Peter en direct weer terug liep naar zijn cabine)
Zoals Zinema al aangaf zijn niet alle details even goed uitgewerkt en passen de shots van de omgeving niet perfect in het geheel maar ik vind dat het een leuk thrillertje is geworden die toch wel iets unieks heeft.

Ik irriteer me aan de snelle en neppe manier van uitvoering, bij dit soort oude films. Het komt gewoon te droog en te saai over waardoor ik mijn aandacht er niet kan bijhouden. Ja, het zijn leuke plaatjes op het strand en op zee maar hierdoor wordt het niet boeiender.

Het lijkt ook of er niet heel lang is nagedacht over het script want hier zit totaal geen verassing in.

Met wat wijntjes op prima weg te kijken, maar absoluut niet meer dan dat.

- 2,5 -

Vlugge actiethriller met een gezonde dosis aan sciencefiction. Tijdreizen is een leuk gegeven en het is een redelijk spannende race geworden met twee individuen die elkaars belangen op de proef nemen. Heden en toekomst liggen naast elkaar en dat is best interessant. Het geheel is strak gefilmd en met een hoog tempo gemonteerd. Ondanks de brute kills mocht er wel wat meer geweld in zitten. Teveel dialogen met vrouw en zoontje.

Typisch horrorwerkje met detective.

De special-effects waren soms best wreed en het gezicht van Nix zag er ook wel indrukwekkend uit. Jammergenoeg zie je het einde al van ver aankomen en wordt er natuurlijk weer een vriendinnetje bijgesleurd. Hier en daar vond ik het een beetje rommelig in elkaar gezet en sommige scènes kwamen een beetje antiek over terwijl er in 1995 toch al heel wat pittigers op de markt lag. Desondanks zit er wel een lekker sfeertje in en zijn we toeschouwer van een aantal absurde verwondingen.

Flesje jenever erbij en jezelf laten verassen.

Ja ik zag 'm in de bioscoop en dan zit je sowiezo veel sneller in de film.

En het zijn gewoon wel mooie shots, ook goed acteerwerk en met het verhaal is niets mis maar erg leuk of spannend vind ik het niet.

Ik hou meer van wat realistischere, minder voorspelbare films.

Oké voor één keer dus.

Wederom een fantastisch deel van Lord of the Rings. Ietsjes minder actie dan in de Two Towers, maar de beelden blijven gewoon mooi en het verhaal is mysterieus en impressive. De geluidsmannen van LOTR zijn trouwens ook flink bezig geweest, zowat elk geluidje is speciaal voor de film opgenomen. Het geluid van de olifanten is een combinatie van leeuw- en tijgergebrul. En je hoort alleen de voorpoten ( doef, doef ) omdat het anders te chaotisch wordt. Voor de spin was er speciaal iemand naar een dier gegaan die erg vreemd geluid maakte, helaas ben ik de naam van dat beest vergeten. En ik geloof dat er ook stoom van een koffiezetapparaat hier voor is gebruikt. Het geluid van vallende schedels is opgenomen met walnoten op een zeil, die ze omhoog en omlaag bewegen. Het geluid van de gigantische rotsblokken is opgenomen met een echt betonnen blok, gehesen aan een kraan. Die lieten ze vallen op diverse spullen.Het geluid van de orken is een samenvoeging van gebrul van de werknemers achter de schermen. Ze stonden daar echt met een groep van ongeveer 20 man gekke geluiden te maken. En voor dat oog was ook iets aparts in elkaar gezet.

Petje af dus voor zowel de cast ( met name Elijah Wood ) als de crew.

Erg zwakke en saaie film dit. Tegenstanders geheel in pak met een rifle worden moeiteloos neergehaald door een groepje met handguns. Heel vreemd, het lijkt wel alsof de soldaten geen armor, kogels of inzicht tot beschikking hebben. Het verhaal zelf stelt ook niet veel voor, ze dringen heel gemakkelijk door tot in de vijande linies waarna ze enkele opdrachten uit moeten voeren. Kleine details zoals "shoot the girl" zijn ook erg ontoepasselijk, natuurlijk schieten ze haar niet dood, wat voor nut zou dit hebben? Dan het apparaatje waarmee de bom afging in 10 seconden, Max gooide het in het water en Clay duikt erachteraan. Voorspelbaarder dan zoiets kan natuurlijk niet, je weet van te voren al dat hij het gaat pakken. Ik snap gewoonweg niet dat White zulke slechte aspecten in zijn film laat terugkomen.

The Losers bied wapens en explosies maar zelfs met verstand op nul is het te mager om ervan te kunnen genieten.

Slecht dit zeg, ik had ''m gisteren op BBC gezien.

Saaimen zegt het ook al, er zaten domme fouten in. Hier nog wat:

- De bad-guy gaat pissen precies bij het bord waar hij achter zit. Waarom zou je niet gewoon langs de weg gaan pissen, in zo'n afgelegen gebied? Niemand die je ziet toch, en wat een toeval dat hij precies achter dát bord zit...
- Als hij tegen die pick up schopt valt de sleutel eruit. Dat was niet de bedoeling, dus waarom zou hij naar de grond kijken? Hij ziet 'm uit het niks.
- Er zijn drie keer wolken ( de lucht ) gefilmt. Daar hou je toch wel een beetje rekening mee...
- De zelfde politieman die de hoofdrolspeler had ingehaald, kwam later weer voorbij rijden.
- Die irriterende Travel Guides tussendoor. Sloeg nergens op.
- Constant dat bellen met Judy, het was echt teveel.
- Als ze bij die plas water staan keert de bad-guy om, terwijl hij best eromheen zou kunnen rijden.. het was geen rivier?
- Camerawerk was vrij simpel. Ik miste de wide shots en het begon te vervelen.

Toen ik de plotomschrijving las sprak het me wel aan, maar het had veel beter uitgewerkt moeten worden. Misschien dat het s'nachts had moeten afspelen en de muziek had ook beter gekunt.

Dit kun je echt met weinig geld maken. Een paar acteurs, twee auto's, een nokia3310 en dan ben je al een heel eind.

Wederom een boeiend werkje van Lynch.

Die rust is weer aanwezig, sfeer is goed en de muziek is opmerkelijk. Rammstein vond ik niet super gekozen, maar ik snap de bedoeling.

De settings zijn redelijk in orde.

De personages zijn best boeiend.

Die detective: ''that fucker gets more pussy than a toilet seet''

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet alles op een rijtje heb. Misschien dat ik zo even probeer om de puzzelstukjes bij elkaar te rapen of dat ik wat recensies doorloop.

Interessant.

Eindelijk gezien deze film.
Leuk drama, met grappen hier en daar. Murray en Johansson zijn een erg leuk koppel om met elkaar te zien acteren, ze zijn beide erg goed. Bob wordt voorgestelt met zijn whiskeyreclame en Charlotte wordt getoont als een aanhangsel van de cameraman die geen aandacht aan 'r besteed. Ik had verwacht dat er wat meer van ieders priveleven werd laten zien, maar dat hield na het begin al vrij snel op.

Vrij verassend was de one-night-stand waardoor Charlotte begon te twijfelen om zich echt los te rukken van haar eigen man. Echter dat was van korte duur en vervolgens hebben de twee nog verschillende gezellige momenten.

De dialogen zijn prima bedacht en bijvoorbeeld het telefoongesprek met Bob's vrouw laat je nadenken over wat er kan gaan gebeuren.

Het einde is heerlijk verassend, je wordt echt nog even voor de gek gehouden.
Omdat het toch enigzins binnen de perken blijft geef ik vier sterren, maar hij is zeer leuk om nogmaals te zien.

Trouwens, dat besluit om Tokio te gaan ontdekken is nooit uitgevoerd..?

Altijd wel interessant om een of andere dakloze te volgen. Het brengt direct een aparte wereld met zich mee en het is ook goed dat de actrice een lelijke puist en onverzorgd haar heeft. Maar uiterst tevreden ben ik er niet over want het bleef continu in dezelfde sfeer hangen met terugkomende locaties en de bekende financiële moeilijkheden. Het had gerust een stuk aangrijpender gekund met dezelfde middelen. Regisseur Cyril doet weinig verkeerd maar ze weet je evenmin echt vast te houden.

Zaten redelijk grappige stukken in. De scéne met de 3 vrouwen in het café was bijvoorbeeld leuk bedacht. Alleen snap ik niet waarom ze geen geld voor pyjama's hadden maar wel voor make-up, kleding en drank. Interessante combi wat betreft de cast, al heb ik Alan Rickman nooit gemogen. Wat is hij toch een saaie zak. Verder is het natuurlijk allemaal feelgood gerotzooi, maar gelukkig niet té overdreven. Ik vond dat kleine jongetje wel iets te wijs overkomen voor zijn leeftijd. De kerst eromheen maakt het een best gezellig boeltje.

Jazeker het is clichématig en voorspelbaar plus herkenbaar Noord-Amerikaans maar ik vind ik dat deze makers hun product erg smooth in elkaar hebben gezet. Als een mes door de boter glijden we door de omstandigheden van twee willekeurige soldaten in het donkere bos met hun individuele relaties. Men kan verwachten wat er volgen gaat maar de uitwerking is daarnaast ook nog altijd belangrijk. Nergens had ik het idee naar een tweedehands misbaksel te zitten kijken. Acteurs spelen goed, montage is fijn, locaties worden goed benut, overgangen zijn subtiel en meerdere malen komt een terugverwijzing aan bod (zoals die stewardess waar op de heenreis een uitgebreid praatje mee wordt gemaakt en later vooral genegeerd werd). Helaas wel een afschuwelijke poster en inspiratieloze titel.

De gehaaste manier van filmen in combinatie met stompzinnige humor zorgde ervoor dat ik niet meteen gegrepen was door de relatie van dit liefdesduo. Eenmaal aangekomen bij hun persoonlijke ontmoetingen bleek het toch niet zo'n afgang te zijn. Wel bleven de omstandigheden redelijk oppervlakkig en die prozak en viagra begonnen me de neus uit te hangen. Voeg daarbij een broer die fungeert als clown plus een zwak uitgewerkte competitie van zijn rivaal in de verkoopbranche en je houd nog maar een waardevolle helft van de speelduur over. Hathaway gaat royaal topless en het samenspel tussen haar en Gyllenhaal is goed maar de regie had wat strenger gemogen.

Een erg inspiratieloze titel en niet echt passend bij deze film.

Het slaat eigenlijk helemaal nergens op. Zijn vrouw is dood, hij helpt andere met hun emoties en hij probeert rustig om aan een nieuwe scharrel te beginnen. Dit is sowiezo een erg mager plot maar de uitwerking hiervan is nóg beroerder. Het is me niet precies duidelijk wat de regisseur wilde bereiken met deze prent.

In eerste instantie lijkt het erop dat Eloise niets van Burke moet hebben want ze weert hem zelfs af met gebarentaal. Dan zitten ze even later opeens in een restaurant alsof ze elkaar al maanden kennen en om het boeltje nog gekker te maken is het gespreksonderwerp aan tafel erg oppervlakkig.
Als Burke bijvoorbeeld in dat winkeltje stapt zijn ze meteen recht voor z'n raap. Misschien anders dan anders, maar het werkte totaal niet. Hij gooit direct zijn gevoelens op tafel en blijkbaar wint 'ie er toch een kus mee op het einde.

Ik vond het ook nogal vreemd dat Eloise iets achter dat schilderij op de muur had geschreven en dat hele gedoe met die 'geheimzinnige' woorden en het opzoeken daarvan kwam nogal dom over.

De patiënten op het werk van Burke zijn erg cliché ingevuld. Walter acteert matig en staat teveel in de schijnwerpers.
Het is verder ook niet echt aannemelijk dat Burke op dat podium gaat zitten janken.

De montage is soms erg cheap: meerdere shots van dezelfde ruimte waarin Burke steeds op een andere plek zit, je krijgt van die rare springers.

Lelijke soundtrack.

American flag.


Zwak.