Opinions

Spetterend optreden van Hoffman waarbij hij emotioneel getroffen is door het overlijden van zijn vrouw. Een hobby blijkt erg belangrijk om zichzelf toch op de been te houden en een ongeopende brief is het terugkerende vraagstuk. Schoonmoeder is er ook bij betrokken en hij komt dikwijls in contact met een aantal figuren die zich steeds afvragen in welke mate Wilson zich onder controle kan houden. Het benzine snuiven wordt vaak genoeg aangehaald; ik was van tevoren bang dat dit een marginale rol zou spelen. Op technisch vlak bleef het wat bescheiden en ik heb hier geen onuitwisbare indruk aan over gehouden maar het is op z'n minst een sterk en doeltreffend drama.

Wat een verschrikkelijk afgezaagd gebeuren was dit zeg. Je ziet alles al mijlenver aankomen en vervolgens blijft het zich maar uittrekken. Dit plot hangt met clichés aan elkaar en in plaats van andere wegen in te slaan geven ze steeds weer precies dezelfde invulling. Geen greintje originaliteit, en vergeleken met gemiddeld bioscoopvoer zag het ziet er nog goedkoop uit ook (vliegtuig landing, begrafenis, stadsopnames, etc). De futloze bijrollen (rebel-achtig type met geverfd haar) kunnen evenmin veel dekking geven aan de hoofdrolspelers en al die trendy nummers klonken niet heel erg prettig in het gehoor.
Alle bekende onderdelen zijn in een veel te klein pakket gepropt en de makers dachten in een vingerknip even alles te kunnen uitlichten. Het was pijnlijk te zien hoe de meeste scènes enkel een tool waren om de twee geliefden uiteindelijk weer bij elkaar te kunnen brengen. Neem nou bijvoorbeeld die scène in de keuken tussen Bethany en Alex; ik zag in één oogopslag dat dit onbenullige akkefietje puur diende om ze uit elkaar de drijven, en niet om er een leuke/grappige/onthutsende situatie van te maken. Alex zit aan tafel en vertelt gewoon iets over wat hij heeft gedroomd en zijn vriendin staat daar alsof hij weken niet gedoucht heeft. Ook het begin met het galafeest waarna Rosie opeens in bed ligt met een of andere loser (Greg) had wel iets geloofwaardiger uitgewerkt mogen worden; we zagen nauwelijks mensen op de dansvloer bewegen en ik miste alle betrokkenheid. Evenals de wederontmoeting van Greg en Rosie als zij de ramen aan het lappen is, waarna we ze opeens in een soort slideshow allerlei 'gelukkige' activiteiten zien doornemen. Zo werd alles vluchtig afgehandeld om toch maar weer terug te kunnen komen bij de close-ups van Sam en Lily. Het miste alle vorm van passie, creativiteit en eigenheid en de speelduur leek dubbel zo lang.

Het is weer leuk om een lesbische relatie op te zien bloeien. De dames acteren sterk en we zien de onschuldige lerares steeds meer moeite krijgen met haar nieuwe verleiding. Geen misplaatste zijwegen of overbodig geklets. Puur de geleidelijke omschakeling naar een ander leven en Simone verliest weliswaar haar baan maar vind wel de juiste bestemming. Uiteraard is het jammer dat er maar één scène met intiem contact terugkomt maar het draait vooral om de geestelijke gesteldheid dus die keuze begrijp ik wel.

Vrij eentonige behandeling van een rechtszaak waarin er een fout vonnis uitgesproken is en er getracht wordt bewijsmateriaal te verzamelen om het oordeel terug te halen. Ondertussen zien we Lucia af en toe in haar cel zitten en haar man en dochter komen soms in beeld. Ik ben geen fan van Sallie; bijna steeds dezelfde gezichtsuitdrukking en niet zoveel overtuiging in haar spel. Verder allemaal behoorlijk standaard rollen en technisch bleef het eveneens maar saai. Had boeiender ingepakt kunnen worden.

Als ik in de krant een sudoku of zoek-de-verschillen tegenkom wil ik nog wel eens meespelen maar zulke complicaties van twee uur laten me vrij koud. Heden, verleden, fictie, realiteit... het wordt allemaal door elkaar gehusselt en ik vraag me af waarom. Volgens mij probeert deze regisseur hiermee voldoening aan de kijker te geven door hetgene wat in de eerste helft plaatsvond later weer terug te laten komen en zo te verklaren. Een drama dat zijn kracht moet halen uit deze uitleggerij en die los daarvan eigenlijk maar bizar weinig te vertellen heeft zal nooit mijn favoriet worden. Ja, de actrices zaten goed in hun rol, technisch oogt dit zuidelijke kunstwerk meer dan prima en er zitten weinig fouten in maar echt ontroerd ben ik niet.

Een volledig sentimenteel gebeuren waarbij marinier Logan tijdens een missie in Irak zijn leven te danken krijgt aan een foto van een vrouw en hiermee zijn lotsbestemming vastlegt. Natuurlijk blijkt Beth in een scheiding te zitten en hebben ze een lieve zoon die vredevol met Logan wil kanoën, schaken en muziek maken. Geen probleem dus om langzaamaan een band op te bouwen en vertrouwen te winnen. Dan wordt het wachten tot Keith roet in het eten gooit en deze grote boze wolf komt meerde malen terug om hopeloze acties te ondernemen. Gemakkelijke keus ook van de regisseur om de boomhut naar beneden te laten vallen om zo in één klap van de onruststoker bevrijd te zijn. De cast presteert naar behoren maar het is een vreselijk afgezaagd plot zonder 'n greintje creativiteit.

Een ietwat maffe prent die natuurbeelden combineert met een alledaagse scène in een hotel. Er werd een vergelijking gemaakt met een hert die opgejaagd werd door een luipaard. Ik kan me eigenlijk niet herinneringen dat ik zoiets ooit eerder heb gezien en het voegde wat spanning toe.

Het werd vooral boeiend nadat het zakje met de blauwe drugs open was geknapt; je gaat je afvragen wat precies de gevolgen zullen zijn. Zal Lucy neervallen, zal ze vol met energie zitten, zal haar uiterlijk veranderen, in welke mate zal haar gedrag worden opgemerkt bij andere mensen, etc. De werking ervan is strak in beeld gebracht met computeranimaties, waarbij we allerlei chemische stoffen in het bloed zien vrijkomen. Haar reactie hierop mocht er ook wezen. Vervolgens wordt er geleidelijk opgebouwd naar de honderd procent terwijl Norman (Morgan Freeman) zijn lessen voortzet over allerlei hypothetische stellingen over een soortgelijk scenario. De twee komen in contact met elkaar en tegelijkertijd behouden de Aziatische badguys hun moordlust. Ik vond dat er een degelijke balans in zat zonder teveel uitsloverij; naar mijn idee een geslaagde dosis scy-fy.