Opinions

Leuke film. Het begint al met priemgetallen en wiskunde, ben ik dol op Daarna een enorm leuke intro en optiteling met het inrichten van een poppenhuis door een zwart gehandschoende persoon... Nee, de film kan dan niet meer stuk bij mij, de nieuwsgierigheid is gewekt. Daarbij erg aangename acteurs, een vlotte uitstraling en gesproken in de heerlijk klinkende, snel doorratelende Spaanse taal.
Prachtige beelden en uitstekende soundtrack, alles verrassend mooi en niet-doorsnee.

Onderwerp is 'Het Vermoeden van Goldbach. Wat volgt is een zoektocht, boeiend.
Tot het moment dat het op 'The Cube' gaat lijken, de mensen opgesloten zijn in een kleiner wordende ruimte en er veel raadsels moeten worden opgelost om vrij te komen. Wie is good guy en wie is bad guy problematiek is ook aan de orde. Dat stuk is een tikje saaier.
Alles bij elkaar een leuke, alternatieve productie.

Een heel schattige hond met een hoog knuffelgehalte. Om op te vreten. Een heel aandoenlijk verhaal ook.

Ik denk toch dat mensen te veel menselijke eigenschappen aan een hond toedichten. Ja, trouw. Maar heeft dat dezelfde lading als bij een mens? Is het een weloverwogen keuze of een roedel instinct? Ik denk het laatste, bij de ene soort hond wellicht sterker ontwikkeld dan bij de andere. En daarom vind ik een film als deze erg overdreven sentimenteel. Plus daarbij heb ik helemaal niets met Richard Gere. Overige acteurs vind ik meer natuurlijk en realistisch overkomen.

Het schommelt tussen 3* en 3.5*, maar aangezien ik deze niet snel weer hoef te zien hou ik het even op 3*

Goede film. Een stukje (seksuele) coming-of-age tezamen met het verwerken van het verlies van de moeder door de hoofdpersoon. De adolescent vertrekt van huis en beleeft zijn avonturen in de stad.

De jongen heeft wat eigenaardige trekjes (stalken en gluren), wat voor mij inleven wat moeilijker maakte. Zijn tegendraadsheid en ook naïviteit waren best groot en zijn keuzes niet altijd voor de hand liggend, maar best interessant. Ook anderen (vnl de vrouwelijke personages) vond ik verre van doorsnee en een beetje absurd neergezet. De jongen was in deze film duidelijk bezig de vrouw in het algemeen te ontdekken, met zijn moeder in het achterhoofd, Oedipus-like. Verder waren m.i. sommige ontwikkelingen net te toevallig.
Zo krijgt het geheel een tikje surrealistische uitstraling, wat ik ook wel weer leuk vind.

Het verhaal is vrij klein gehouden, met enkele er toe doende personen, dat vond ik prettig. De sfeer vond ik ook prima opgebouwd. Goed geacteerd, goed gekozen muziek, verzorgd en kundig gefilmd.

Ik vond het geen interessante documentaire. Een man in en om zijn huis, die zijn dagelijkse dingetjes doet, tja. Zijn spinsels op papier komen hoogstwaarschijnlijk beter over dan zijn verschijning op het doek.

Zijn uitspraken, uitstraling en zijn leven in deze docu konden mij niet boeien.

Ik vond de docu zelf ook niet creatief of afwisselend of boeiend in elkaar gezet.

Hetzelfde geldt voor mij. Een poging gedaan vanwege de goede kritieken, maar dit is totaal niet mijn humor, niet prikkelend en veel te flauw. eerder slaapverwekkend, niveau 0,0. Het verhaal vind ik ook niet leuk (flauw/gezocht) en dan wordt het vervelend om langer te blijven kijken.

De filmische kwaliteiten zijn overigens prima.

Gisteren gezien. Deze krijgt inmiddels een 4.0 van mij.
Uitstekend geacteerd, een spannend verhaal met diverse wendingen en op één plek gerealiseerd, heel knap. Bijna alles drijft op suggestie.
Het kille optreden van Haley deed mij denken aan de kille (onmenselijke) inslag waarmee dergelijke foto's van kinderen worden gemaakt en verspreid, een soort spiegeleffect voor daders. De rollen omgedraaid.
Noem het onrealistisch.....
Ook het eind zie ik als dezelfde spiegel voor de dader, deze legt figuurlijk een strop om de nek van een slachtoffer en verstikt de levensvreugde van een kind, meestal voorgoed.

Haley zei echter wel op dat moment dat wat op de foto's stond strafbaar is, niet toegestaan is.

Een vreemd 'punk' filmpje met een aantal grappige 'cyber' vindingen. Ook wat aparte visies op gezondheidszorg en/of reklame in de toekomst (Hope Industries, lol).

Een film met een enorme B-uitstraling, maar het verhaal intrigeerde mij wel.

De soundtrack.......... héél vreemd. Het wende niet, bleef opvallen.

Weet nog steeds niet precies wat ik er nu van moet denken. Maar dat is mij ook wel punten waard

Goede, overtuigend neergezette randgroep personages. Daarom vond ik de film tevens een interessant beeld geven inzake motieven, achtergronden en de psyche van deze mensen.

Dat wordt in de film duidelijk door bv ondervragingen op het bureau en overige gesprekken.

Af en toe hoorde ik een leuk eighties plaatje erbij.

Een heftige wraakfilm trouwens. Het is een aparte combi van eerst een rustige dramafilm met later flink wat bruut geweld, erg goed en rauw in beeld gebracht.

Achteraf vind ik het een behoorlijk indrukwekkende film.

Een bizarre en bijzondere film. Een film met zwarte humor en absurde gebeurtenissen.
Precies iets voor mij dus

En goed gecaste en goed spelende hoofdrolspeler en tussen de overige kantoormensen zaten ook wat meer karikaturale types. Allerlei zaken passeren de revue, zoals manipulatie, pesten, onmacht, keuzes.

Verder is het een prachtige film over een man die volledig levensmoe is en die transformeert naar een man die liefde leert kennen. Romantisch en bijzonder om te zien. Ook wordt je als kijker wisselend emottioneel bewogen, al naar gelang de gemoedstoestand van de hoofdpersoon, knap verwezenlijkt. Later komt de waarheid rondom de hele film naar boven, welke ik een behoorlijke verrassing vond.

De uitvoering is goed en mooi, qua beeld en geluid.
Een bijzondere film, nogmaals.

Poëtisch, dromerig, twee toch wel wat eenzame mensen die elkaar gaan liefhebben. Dit alles in een schitterend Italiaans landschap wat meerdere keren heel mooi vanuit de lucht gefilmd wordt.

Het verhaal is onconventioneel: een menselijk drama door een verkeerde keuze vanuit geheel begrijpelijke emoties, hulp (en liefde) uit onverwachte hoek, en dan: een bijna magisch afdwingen van het verloop van de gebeurtenissen tegen de normale realiteit in.

De morele vraagstukken knagen wel een beetje, is het verhaal plausibel genoeg?

Als de film een droom zou voorstellen vind ik het totaal acceptabel, maar omdat het de realiteit moet voorstellen (denk ik) vind ik de ontwikkelingen te vaak toevallig bevorderlijk voor het verloop van het verhaal en daarom juist afleiden van het verhaal. Wel blijven de gebeurtenissen ondanks de traagheid enorm boeien.

Misschien moet ik de film toch maar als een mooie doch tragische droom zien.

Redelijke film, met regelmatig fraaie ijzige beelden. Sommige acteurs zijn erg geloofwaardig.

Aan dialecten of afwezigheid daarvan heb ik mij boven verwachting helemaal niet gestoord. Er is inderdaad wel te weinig research gedaan naar allerlei uiterlijkheden in het jaar 1963, als ook naar het schaatsen en de ontberingen.

Ook andere onwaarschijnlijkheden en toevalligheden in het verhaal, die je soms zelfs gewoon uit het verhaal halen, maar niet echt heel storend voor mij. De sfeer in de film is verder vaak kinderlijk.

En natuurlijk komen mensen van heinde en ver deelnemen, daar twijfel ik niet aan.

Chris Zegers vond ik een totale miscast, zeer ergerlijk. Hij kan niet acteren, komt nergens geloofwaardig over, is vreselijk aan het overacten met totaal geen humorvolle inbreng.

Dit haalde de hele film naar beneden, waardoor ik 'm nooit meer wil zien. Jammer.

Een familiekroniek, met de nodige familietrots versus trammelant. Bij de start wordt de voorgeschiedenis weergegeven en het heden in de film gaat om eigenzinnige en eigenaardige karakters en hoe een jonge zachtaardige fantasierijke jongen zich hierbij staande probeert te houden. Het verhaal is vanuit zijn perspectief verteld, ook via voice-over.
Af en toe zijn mooie dichtregels te horen, mooi. De treurige muziek verhoogt vaak de triestige sfeer.

Het getoonde milieu in de film deed mij denken aan dat van Ex Drummer, maar gelukkig wat minder extreem, want daar werd ik helemaal misselijk van. Het probleem is namelijk dat beide films (helaas) dicht tegen de realiteit aanliggen en ik het daarom behoorlijk pijnlijk vind om via zo'n film naar de puinhopen die mensen van hun leven maken te kijken.

Gelukkig zijn zaken ook weer niet echt platvloers of al te simpel gebracht, zoals in New Kids bv. Een en ander wordt wel smeuïg in beeld gebracht. De film heeft daarom een goede geloofwaardigheid, mede door het acteren natuurlijk. Ik denk ook dat er goede research heeft plaatsgevonden, want zelfs het gedrag en reacties van de soms wat hysterische, later uitgebluste moeder (naast de alcoholistische vader) en ook van sommige toch uiteindelijk hun hoofd schuddende vrienden, passen geloofwaardig in het totaalplaatje.
Reetveerdegem, wat een naam zeg
Een triest en aangrijpend verhaal, met toch een sprankje hoop aan het eind.

Dankzij het absurde budget ziet deze film er uitermate gelikt uit. Ik vond het goed weg te kijken door de combinatie van humor, actie en uiterlijk vertoon. Echt een leuke verfilming van de comic.
Dat er naast onze held nog een creatuur rond liep (rond zwom) vond ik een welkome afwisseling. Genoeg te zien dus en ook te lachen (+ veel, veel actie).
Voor mij ongeveer in de orde van grootte van de film Thor.

"There comes a time when you have to lead your life...., not just follow it"

Voor deze uitspraak al 3*
Nee grapje, dit is een aardige jeugdfilm over dromen, liefde en leven vs plichten. Dat zo'n impasse je karakter en levenshouding kan veranderen als de balans zoek is wordt in deze film duidelijk. De omgeving keert zich steeds meer van Sara af, totdat ze zelf besluit betere keuzes te gaan maken, meer voor haarzelf te kiezen.
Overtuigende acteurs, mooi gefilmd en niet te vergeten, goede songs.

Een informatieve docu, waarin vooral wordt getoond dat de burgers, Israëlieten én Palestijnen, gewoon het liefst van links naar rechts willen lopen zonder al die muren, hekken, prikkeldraad, pasjescontrole en gewapende militairen te hoeven passeren.

Ook het feit dat een donor 5 kinderen kan helpen en zo een daad van vrede kan stellen tussen de strijdende partijen vond ik mooi naar voren gebracht. Een druppel op de gloeiende plaat weliswaar. Andersom zou een vader van een gered kind hetzelfde hebben gedaan, zegt hij.

De spanning tijdens de ontmoetingen van de diverse families was soms echt te snijden, de mensen aldaar groeien van jongs af aan al op met vooroordelen en haat naar elkaar en het is voor meerderen merkbaar moeilijk over die afkeer en angst voor elkaar heen te komen.

De vader van het slachtoffertje was overigens zelf eerder in het verzet en had o.a. met molotov cocktails gegooid. Eerlijk verteld, maar ook de waanzin aantonend van de situatie aldaar, waar het ene leven blijkbaar anders telt dan het andere. Een situatie van macht en overheersing en/of gewelddadig en gewapend 'verzet', het is eigenlijk allemaal onbegrijpelijk, vanuit mijn vredige landje gezien.

"Life is just a bowl of cherries" ... zingt de topmanager voor zijn spiegel.

"My cans..." ... zucht de zwerver, als men zijn stapel blikjes omver rijdt.

Ik heb met liefde veel van de series gekeken. Het is zelfs één van mijn favoriete cartoons. Voor wat oudere kinderen, voor tieners en ook voor volwassenen blijft het leuk. Echt geweldige subtiele doch bijtende humor, een uitstekende tijdloos moderne sfeer en aansprekende verhaaltjes en situaties.

Een film die op een serie voortborduurt vind ik vaak erg tegenvallen, waarschijnlijk vanwege de speelduur waarin dan vaak meer opvulling wordt gebruikt in plaats van dat het wat toevoegt aan het verhaal en aan de sfeer. In dit geval niet van toepassing. De film is net zo leuk als de series.

Een geweldig verhaal over "save the neighbourhood".

Muziek is ook cool en is vaak een toevoeging met een grappig karakter. Ik vind de karakters ook allemaal iets grappigs hebben en het is veelzijdig qua typetjes. Achtergronden vind ik mooi ontworpen.

Spot zit bijvoorbeeld in het geval van Helga's vader die de naam en leeftijd van zijn dochter niet kent en uitsluitend de focus op rijk worden heeft, het altaar van de razend op Arnold verliefd en een tikje verknipt zijnde Helga, het ultra belangrijke doch verdwenen document als overblijfsel van de 'tomatenoorlog', het laten zien van beperkingen van de computer en van beveiligingsinstallaties, het zonder scrupules alles verslindende 'ScheckVision' van 'Future Tech industries' die 'the neighbourhood' in zijn macht heeft. Etcetera

Terloops worden heel wat sociale verschijnselen op een humorvolle wijze aangekaart.

Dit is precies waar ik van hou.

Een leuk rolletje van Cybill Shepherd. In de film zijn gedeeltes waarin goed geacteerd wordt, maar ook gedeeltes waarin het niet overtuigt. Emilie de Ravin overtuigde mij als onzekere, meisjesachtige vrouw bijvoorbeeld helemaal niet in de (hoofd)rol van agente.

Voor de rest een film van tv-film kwaliteit.

Een gedegen en mooi vervaardigde film. Wel gedateerd qua spraakgebruik en intonaties. Jammer, want de beelden, decors en kostuums zijn prachtig om te zien. Het verhaal is avontuurlijk met een dosis romantiek.

Een roadmovie waarin een constante (lichte of zwaardere) dreiging wordt vastgehouden op een luchtige Coen-achtige manier en je benieuwd bent wat er steeds verder gaat gebeuren. Niet meteen voorspelbaar dus. De kleuren (technicolor) vond ik mooi, de landschappen en Spaanse locaties ook. Goede acteurs en een mooie mix van verschillende types, die ook een karakterontwikkeling doormaken.

Niet te vergeten de fantastische en sfeervolle muziek van flamenco gitaarvirtuoos Paco de Lucia (die ik eens live heb mogen zien optreden tijdens een flamenco show in een club in Barcelona).

Een aparte film, met een goede sfeer en het waard om nogmaals te zien.

Zeer humorvolle film, heerlijk absurd, een beetje Monty Python achtig. De boeken zijn briljant, met veel relevante vragen over het leven en het heelal. Het verhaal was eerst door Douglas Adams in 1978 als hoorspel op de radio uitgebracht. Daarna vormde hij dit om tot succesvolle boeken.

Ik vond het jammer dat ik in deze film het verhaal binnenin Milliways niet terugvond, het diner en ook niet de reis met de ark met de working-class evacués. Het zou fantastisch zijn als dit in een sequel aan bod kwam om het verhaal compleet te maken.

De effecten en de vormgeving vond ik grandioos en de karakters ook. Sommige zaken zijn zelfs een eigen leven gaan leiden zoals de babelfish, lol.

De 6-delige TV-serie van de BBC uit 1981 lijkt mij ook geweldig. Daar probeer ik binnenkort nog aan te komen via optie 1 of optie 2

Goede effecten, prima geacteerd (beproefde namen), maar het verhaal vond ik behoorlijk flauw.

Iemand kan onzichtbaar worden, wat een mogelijkheden! Maar helaas verandert zijn karakter om een of andere duistere reden ook meteen mee en wordt hij binnen no time een volslagen malloot.
Voor die tijd doet hij nog even wat elke 11-jarige zou doen, borsten ontbloten van al je collega's, etc.
Ik weet niet wat voor soort humor dat is, maar het is niet de mijne.
Tegen het einde nog veel te toevallige en over de top actiemomenten en dat was het dan.

Als de film nog iets metaforisch zou beogen, is dat bij mij niet overgekomen.
Qua uiterlijk dus een mooi verzorgde film, maar qua inhoud zei deze mij niets.

"Nothing gives you more hope, than to see people act on their moral bottom line"

... aldus Susan Sarandon. Zij vertelt over haar toespraken bij de Abraham Lincoln Brigade.

Ik vond dit een goede documentaire, die de wisselwerking tussen de filmindustrie en de politieke situaties uit die tijd weergeeft. Tot aan het opgelegde aanpassen van teksten en scripts toe, leidend tot het 'Screenwriters Guild'. Een veelzijdige docu dus, met een duidelijk vastgehouden tijdlijn in de vertelling.

Nog wat filmtips over de Spaanse burgeroorlog, die in deze docu worden genoemd:

Blockade

For Whom the Bell Tolls naar het boek van Hemingway

Arise, My Love van Billy Wilder

Wat later (en flink gecensureerd): The Snows of Kilimanjaro en Behold a Pale Horse

En over de perikelen in Hollywood intussen The Way We Were

Adrien Brody als lichtelijk arrogante en heetgebakerde detective en hij doet het geloofwaardig. Ik vind het een goede vertolking van een niet altijd even sympathiek karakter. De weinige tijd die hij met zijn zoon doorbrengt ontaardt bijvoorbeeld in ongeduld en dominantie en sommige van zijn keuzes leiden rechtstreeks tot iemands dood.
De soundtrack is mooi en verzorgd (zelfs geniaal te noemen) en daarom een aangename aanvulling op de beelden. Verder een fijne jaren vijftig sfeer, mooi doorgevoerd tot in elk detail: kleding, interieurs, auto's, fotocamera's, etc. Sommige momenten zijn suspenseful, zoals de kindervoorstelling met Superman en een gevecht hier en daar.

Bij deze film moet je echt eens op het geluid letten.
Geweldig, die song: "The girl can't help it" terwijl zij haar verloofde per ongeluk door de kop schiet
En zo zijn er vooral in de muziekkeuze meer subtiele, goed doordachte, zwartkomische grappen, zoals de muziek en sfeer op de begrafenis en het liefdesliedje tijdens de liefdeloze en berekenende actie van een vrouw.
Overgangen tussen scenes zijn soms ook verbonden door geluid, door de rinkelende telefoon op 2 locaties tegelijkertijd bijvoorbeeld, knap.

Naar een waargebeurd verhaal. Dit is volgens mij wel een enorme uitzondering op de regel. Ik denk dat er heel veel arme doch intelligente kinderen zijn met zieke en/of verslaafde ouders of andere moeilijke omstandigheden, die níet bij toeval op een goede school terechtkwamen en daar hun talenten konden ontwikkelen. Dat zou mij wel een interessant onderwerp lijken voor een documentaire. Op zich is het trouwens wel interessant kennis te nemen van zo'n uitzonderlijk verhaal.

Het acteren vind ik niet door iedereen even sterk gedaan, de hoofdrolspeelster doet het goed. Verder vind ik de film doorsnee van kwaliteit qua beeld en sound.

Zoals een Britse reclametekst luidt, die ik gisteren toevallig voorbij zag komen: "Sometimes the most powerful stories are the ones that aren't made up".

Ik vond dit een schitterende film, naar een roman van Harry Mulish en met een scenario van Jan Blokker.

Elk shot (zelfs elk frame) is een schilderij, met volle, warme kleuren en gevuld met prachtige decors, details en kostuums. En dit duurt de hele film voort, zonder hapering. Ik denk dat ik dit de beste film van Nederlandse bodem vind die ik tot nu toe gezien heb, met name op visueel gebied en vanwege de vertolking van het verhaal, op deze wijze en met deze structuur.
Ik zou deze film zo naar Cannes sturen, zonder twijfel (trotse smiley)

Het is een ongewoon product. Dromen en werkelijkheid, toneel in toneel in film, herinneringen, heden en verleden lopen door elkaar en zijn ook niet meteen geheel te onderscheiden. Ik kan mij voorstellen dat sommige kijkers de draad kwijt raken en dit hinderlijk vinden. Ikzelf was gebiologeerd, onderging het en bleef geboeid.
De film heeft een magisch realistische uitstraling van begin tot eind en de vormgeving is tot in de perfectie verzorgd en enorm creatief. Er werd bv een keer een tv gebruikt om de toneelspeler dichterbij in beeld te brengen voor de filmcamera, dat soort verrassingen en opgebouwde gelaagdheid. Alle lof voor de art director (Ben van Os) en het camerawerk (Robbie Muller), niet de minsten! (zie bv: http://home.hum.uva.nl/oz/e...). Ook de muziek vond ik overigens uitstekend passen.
Als acteurs vielen mij vooral de charismatische toneelregisseur (Josse de Pauw) en Willem (Rijk de Gooijer) op. Beiden spraken alleen al boekdelen middels hun gelaatsuitdrukkingen. Klasse!

Ik ben zeer aangenaam verrast met deze film. .

Ik vind het een boeiend uitgewerkt verhaal met interessante personages en goede dialogen.
De uitvoering is prima gedaan: erg mooi zwart-wit gefilmd, goede sound en afwisselend in twee talen gesproken.

Met name het acteren springt er voor mij uit, is naturel en geloofwaardig en er is ook een goede sfeer aanwezig, feelgood en toch wrang.

Een mooi drama, geen komedie naar mijn mening.
Ik vind het wel weer humor dat ze bv afspreken in het park onder het beeld van de olifant.

Jee, wat een drama...

De destructie ligt inderdaad niet zozeer in de wensen die mensen hebben, maar in het gedrag wat tentoongespreid wordt om die wensen vervuld te zien krijgen en het niet tot een compromis willen komen.
Als je iets wilt kun je het op vele manieren verkrijgen, met juridische stappen, met drammerigheid en huilen, met redelijke communicatie, enzovoort....
De vrouw probeerde het met drammen en huilen, de kolonel probeerde het met een beschaafd gesprek maar beiden wilden geen millimeter wijken en konden dus geen compromis sluiten.

Verder nog wat puntjes:
- Ik denk dat een gerespecteerd agent, tevens coach en opleider, niet meteen in het andere uiterste qua gedrag valt. Echt ongeloofwaardig dat het opeens een klein hebberig kind is geworden. Ik kreeg een zombiefilm-gevoel hierbij.
- Ik denk wel dat er depressieve en destructieve mensen bestaan maar ik vond de acties van de vrouw niet verward genoeg en zeer doelgericht. Het klopte niet met haar hulpeloze instelling.
- Ik vond het niet geloofwaardig dat de vader en de zoon niet meer communiceerden tijdens het fatale incident om hun situatie te verdedigen (uitleggen) en helemaal stil vielen.

Het eind geloofde ik juist wel. Het verdriet om het verlies was zo aanwezig dat ik begreep dat de kolonel zijn vrouw dat wilde besparen. Dat daarbij niet aan de dochter wordt gedacht begrijp ik echter weer niet, tenzij een vrouw geacht wordt geen gevoel te hebben of minder belangrijk is. Dat klopt wel met het verhaal.. De kolonel liet eerder merken dat een vrouw weinig tot niets te vertellen heeft en werd zijn dochter niet uitgehuwelijkt?

Ik vond dit een mooie, interessante dramafilm met af en toe dus een iets té overtrokken gedrag en soms wat te sentimenteel naar mijn zin. Wel een tranentrekker eerste klas.
Ik heb genoten van een kijkje in de Iraanse cultuur en dan met name van de enorme gastvrijheid en zeer beschaafde omgangsvormen.

Ali Larter vind ik echt slecht acteren in deze film, dit verhindert voor mij de mogelijkheid van inleven. Heel jammer, want in andere producties heeft zij (mij) bewezen betere prestaties te kunnen neerzetten. Famke Jansen vond ik ook totaal niet overtuigend overkomen, erg gemaakt.

(volgens RuudC hoort het blijkbaar zo )

Geoffrey Rush en Taye Diggs vond ik daarentegen wél goed acteren.

Een heel aantal filmtruks en effecten vind ik leuk, mooi en interessant, een aantal ideeën op het horrorgebied ook. Belichtingen en suggesties, zoals met de ouderwetse projector vind ik tevens creatief en mooi gedaan, zo ook bepaalde visuele vondsten tegen het eind van de film.

Dit kan echter de film niet redden, het belabberd acteren van de dames blijft overheersen.

Het begin- en einddeel vind ik het sterkst, het middendeel vond ik een beetje over de top.

De humor is absurd, waar ik van hou. De film heeft een leuk gegeven en dat levert grappige situaties op.

Er zijn voldoende herkenbare zaken belicht en uitvergroot zodat je je betrokken kunt voelen en de personages zijn niet eenzijdig. Het acteren is goed, de beelden zijn mooi en verzorgd en af en toe is er een leuke song te beluisteren. Weer een romcom die ik leuk vind, ondanks dat ik niet zo van het genre hou en hierin vaak teleurgesteld werd.

Ik had hetzelfde als Ludovic. Visueel heel mooi, van goede kwaliteit.

Het verhaal pakte mij helemaal niet. Een man die ontdooit door de omgang met die jongen....tja.

Als hij een kind (van 3 of 5 in zijn buurt) had gekregen had wellicht hetzelfde gebeurd, maar had niemand het interessant gevonden, denk ik. Niet echt bijzonder of apart, ook niet extra komisch, maar gewoon dagelijks en normaal (als je weet hoe bv kinderen zijn, ook een 'blok aan je been' om lief te hebben )

Ik kon goed waarnemen dat sommige dingen, zoals het dansje, ingestudeerd waren en niet zo spontaan als het bedoeld was. Verder prima geacteerd, maar geen leuke of boeiende film voor mij.

Even if I don’t make it…

Het gegeven is best apart, een modernere versie van gladiatorengevechten, maar dan door kinderen/jongeren uitgevoerd en niet in de arena maar in een bosgebied (wat volhangt met camera’s en technische snufjes).
Er is ook een mooi romantisch verhaal in verweven.
Zeker geen slechte film, in mijn ogen. Wel met een paar onafgewerkte losse eindjes en enkele ongeloofwaardigheden.
Mooie sound/muziek en met toen nog vrij onbekende acteurs, maar goed geacteerd.
Ik vond de film onderhoudend en regelmatig spannend, hoewel de speelduur ook wat lang is.

Het verhaal:
Er bestaat een dwang om mee te doen met een spel volgens de zotte regels van een fantasie maatschappij, waarin de mensen uit de 12 districten als dingen beschouwd worden en geacht worden geen gevoel te hebben. En alles om een show te kunnen vullen.
Het deed mij wat dat betreft aan de Truman Show denken, maar dan met veel actie.
Zo ver weg is het eigenlijk niet, als je kijkt naar de huidige (wereldwijde) dienst-, oorlogs- of werkplicht, armoede-rijkdom tegenstelling, mediamacht, maatschappij structuren en non-rechten van het individu.

Had Tommy Lee deze maar zelf geregisseerd, het is tenslotte een prima regisseur.
Op deze manier zien we 2 top acteurs maar een beetje aan klungelen zonder veel houvast vanuit het scenario en de regie. Jammer.
De actie vond ik wel ok, niet constant aanwezig, wel super Amerikaans en over de top.

De montage was vast het sluitstuk, want het ging nergens over. Alles was zonder enige vloeiende overgang (hak-hak) aan elkaar geplakt en regelmatig zelfs met zichtbaar ontbrekende continuïteit in het beeld. Storend.

Ik vond het verhaal wel interessant, (Del Toro was best freaky als doorgedraaide vega-activist) maar helaas de uitwerking dus een stuk minder. Het eerste stuk vond ik het boeiendst.

Eerlijk gezegd heb ik de tweede helft maar half en half gekeken i.v.m. verlies van belangstelling.